Category Archives: Indira Soundarajan

21-அனுமன் மகிமை – இந்திரா சௌந்தர்ராஜன்


ஸ்ரீராமனின் கோலம் தோன்றி மறையவும்தான் காகாஜி பண்டிதர் அனுமனையே பார்த்தார்.

அனுமனை அவர் துளியும் எதிர்பார்க்கவில்லை.

ஸ்ரீராமதரிசனமோ அவரது வாழ்நாள் இலக்கு…

இப்போதோ இரண்டும் ஒருசேர கிடைத்த நிலை!

காகாஜிக்கு தான் காண்பது கனவா இல்லை நனவா என்கிற பிரமையும் அவ்வேளையில் ஏற்பட்டது. பிறகே தெளிவு ஏற்பட்டது. கண்கள் பனித்திட அப்படியே சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து நமஸ்கரித்தார் காகாஜி!

அப்படி விழுந்த நிலையில், “சுவாமி, என்னை மன்னித்துவிடுங்கள்… நான் அகந்தையினால் ராமதாசரை மதிக்காது அலட்சியப்படுத்திவிட்டேன்.

அவருக்காக நீங்களே நேரில் வந்து தரிசனம் தருவீர்கள் என்பதை நான் எதிர்பார்க்கவில்லை. ஒரு பக்தனுக்காக தெய்வமே நேரில் வருகிறதென்றால், அந்த பக்தன் எத்தனை மேலான ஆத்மாவாக இருக்க வேண்டுமென்பது இப்போது தான் எனக்கும் புரிகிறது… நான் பாவி! என்னை மன்னியுங்கள்…” என்று கதறினார். நெடுநேரம் கதறிய நிலையில் எழுந்துபார்த்தால் அங்கே யாருமே இல்லை.

காகாஜி அதற்குமேல் ஒரு வினாடிகூட தாமதிக்கவில்லை. நேராக ராமதாசர் ஏற்பாடு செய்திருந்த பக்தமேளாவுக்குதான் சென்றார். அங்கே மன்னன் சிவாஜி முதல் சகலர் முன்னாலும் ராமதாசர் கால்களில் விழுந்து வணங்கியவர், ராமதாசரிடமும் மன்னிப்பு கேட்டுக்கொண்டு ஸ்ரீராம தரிசனமும், அனுமன் தரிசனமும் தனக்கு வாய்த்ததைக் குறிப்பிட்டார்.

அதைக்கேட்டு ராமதாசர் கண்களில் ஆனந்தக் கண்ணீர் பீறிட்டது.

மாமன்னன் சிவாஜியோ ராமதாசரையே அனுமனாக- ராமனாக எல்லாமாகப் பார்த்தான்.

அவ்வேளையில் அவனுக்குள் சில கேள்விகளும் எழும்பின.

அதை ராமதாசரும் உணர்ந்து கேட்கச்சொன்னார்.

“குருவே… ஸ்ரீராமச்சந்திர பிரபுவின் தரிசனமென்பது பெரும் தவசீலர்களுக்கே குதிரைக் கொம்பாக இருக்கும் நிலையில், உங்களை அலட்சியம் செய்த பண்டிதருக்கு எப்படி இப்படியொரு தரிசனம் வாய்த்தது?” என்று கேட்டான்.

“என்றால் அவர் தரிசனத்தை நீ சந்தேகப்படுகிறாயா சிவாஜி?”

“ஐயோ… சந்தேகப்படவில்லை. எப்படி, எதனால் சாத்தியமானது என்றே கேட்டேன்….”

“பண்டிதர் மகத்தான ஞானி. பரமபக்தர்! ஆசார நெறிமுறைகள் தவறாதவர்.

என்னைக்கூட அவர் அலட்சியப்படுத்தவேண்டுமென்று திட்டமிட்டுச் செய்யவில்லை. நான் ஆடம்பர பக்தியோடு என்னை உயர்த்திக்கொள்ள செய்வதுபோல கருதிவிட்டார். இன்று அப்படி நடந்து கொள்பவர்களும் உள்ளனரே?

இதுவோ கலியுகம்…

எனவேதான் பண்டிதருக்குள் என் பக்தி குறித்தும் இந்த மேளா குறித்தும் சந்தேகம் ஏற்பட்டுள்ளது. என்னருகில் இல்லாததாலும், தொலைவில் இருப்பதாலும் என்னை அறிந்துகொள்ளும் வாய்ப்பும் அவருக்குக் குறைவு. இப்படி ஒரு நிலையில்தான் அவர் என் விஷயத்தில் ஒதுங்கி நின்றார்.

அதேசமயம் நான் அவரை துளியும் தாழ்வாகக் கருதவில்லை. என்னுடைய குருநாதர்களில் ஒருவராகத்தான் அவரை கருதினேன்.

இங்கே என் தரப்பில் பண்டிதர்மேல் வருத்தங்கள் இருந்திருந்தால் என் சத்குருவான அனுமன் தூது சென்றிருக்கவே மாட்டார்.

இது ஒரு சிறு சலனம்!

அதை நீக்கிவிட்டால் பண்டிதர் தெளிவடைந்துவிடுவாரென்று என் சத்குருநாதர் செய்த கருணைதான் பண்டிதருக்கு கிடைத்த தரிசனம்.

இதன் பின்னால் பூர்வபுண்ணியங்களும் நிறைய இருப்பதை மறந்துவிடாதே. எல்லாம் ஒன்றுசேரவேண்டும்” என்றார் ராமதாசர். சிவாஜியும் தெளிவடைந்தான்.

அதற்குப்பின் பக்தமேளா வெகு விமர்சையாக நடந்தேறியது. ராமதாசரின்  புகழும் அருளுரைகளும் வடநாடெங்கும் வேகமாகப் பரவத்தொடங்கியது. பலரும் அவரை நாடிவந்து சீடர்களாகிடத் துடித்தனர்.

சிலரோ அவர் காலடியிலேயே உயிரை விட்டுவிடக்கூட விரும்பினர். இந்த உலகில் வாழ்க்கை என்றால் என்னவென்பதை தெரிந்துகொண்டும் புரிந்துகொண்டும் வாழ்பவர்கள் வெகுசிலரே! நூற்றுக்குத் தொண்ணூறு பேரின் வாழ்வென்பது, ஆற்றுவெள்ளத்தில் மிதந்தபடியே செல்லும் ஒரு சருகினைப் போன்றதுவே…

அந்த சருகுக்கென்று தனியே ஒரு பயணம் கிடையாது.

ஆற்றுநீரின் ஓட்டமே அதன் வாழ்வு… அது எங்கெல்லாம் செல்கிறதோ இதுவும் அதோடு செல்லும். தனியாக ஆற்றின் போக்கை எதிர்த்து கரை ஒதுங்கவோ அல்லது எதிர்திசையில் பயணிக்கவோ அது துளியும் முயலாது; முயலவும் அதனால் முடியாது. இன்று பல மனிதர்களின் வாழ்வும் அந்த சருகின் போக்கில்தான் உள்ளது. ஆனால் மனித வாழ்வென்பது உண்மையில் சருகு போன்றதல்ல. சருகுக்கு அறிவோ மனமோகிடையாது. நமக்கு அப்படியில்லை. “மிதப்பது நீரில்… இப்படியே போனால் கடலில்தான் போய் கலந்துநிற்போம். எனவே போகிற போக்கில் கரைப்பக்கம் ஒதுங்கி கரையேறிவிடவேண்டும். இல்லாவிட்டால் நீரில் மூழ்கி வாழ்க்கை முடிந்துவிடும்’ என்பது அறிவுள்ள மனிதனுக்கு நன்றாகத் தெரியும். இதன்காரணமாக ஒரு தெளிந்த அறிவுள்ளவன் ஆற்றில் விழமாட்டான். விழுந்தாலும் வேகமாக நீந்திக் கரையேறிவிடுவான்.

அப்படி ஏறுகிறவர்கள்தான் ஞானியர்கள்!

இவர்கள் தாங்கள் கரையேறுவதோடு தன்னைச் சார்ந்தவர்களையும் ஏற்றிவிடுபவர் களாவர்.

ராமதாசரும் தன் ஞானத்தால் அதுபோல பலரை கரையேற்றுபவராக விளங்கினார்.

ஒருமுறை ஒரு மனிதர் ராமதாசரின் கால்களில் விழுந்து, “”எனக்கு வாழவே பிடிக்கவில்லை. இந்த உலக வாழ்விலிருந்து எனக்கு விடுதலையளிக்க வேண்டும்” என்று கதறியழுதார். ராமதாசர் அவருக்கு ஞானமளிக்க திருவுள்ளம் கொண்டார். அவரை அங்கிருந்து அழைத்துக்கொண்டு நேராக ஒரு மரத்தின் அருகே சென்றார். மரத்தின் கிளைகள் நாலாபுறமும் பரவி வளர்ந்திருந்தன. அதில் ஒரு கிளை ஒரு குளத்தின்மேல் வளைந்திருந்தது. அந்த மனிதரை அந்த கிளையைப் பிடித்துக் கொண்டு தொங்கச்சொன்னார் ராமதாசர்.

அவருக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. இருந்தும் அவர் சொன்னபடி நடந்துகொண்டார். அந்தக் கிளையைப் பிடித்துக்கொண்டு தொங்கத் தொடங்கிவிட்ட அவரைப் பார்த்து ராமதாசர் கேட்க ஆரம்பித்தார்.

“”இப்போது இந்த மரக்கிளையை நீ பிடித்திருக்கிறாயா- இல்லை இந்த மரம் உன்னைப் பிடித்துக்கொண்டிருக்கிறதா?”

“நான்தான் சுவாமி பிடித்துக்கொண்டி ருக்கிறேன்…”

“என்றால் இந்தப் பிடியை விடுவதும் விடாததும் உன் பொறுப்பா அல்லது மரத்தின்  பொறுப்பா?”

“என் பொறுப்புதான் சுவாமி… பாவம் மரம்- அது என்னை எதுவும் செய்யவில்லை…”

“இந்த மரம்போலதான் உன் வாழ்வும்… நீதான் வாழ்வைப் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறாய்.

பிடித்துக்கொண்டிருக்கும் நீ வாழ்வை முடித்துக் கொள்வதென்பது கீழுள்ள குளத்தில் விழுந்து மூழ்கி இறந்து போவதற்குச் சமம். வாழ்வில் வெற்றிபெறுவதென்பது நீ குளத்தை நீந்திக் கடப்பதற்கு சமம். நீ எதைச் செய்யவிரும்புகிறாய்?”

“நான் நீந்திக் கடந்து வெற்றிபெறவே விரும்புகிறேன்.”

“என்றால் சொன்னபடி செய்…”

தாசர் சொன்ன மறுநொடி அவரும் பிடியைவிட்டார். குளத்தில் விழுந்தார். ஆழமாய் மூழ்கினார். பின் மேலேறிவந்து நீந்திக் கரையேறினார். கரையேறிய அவர் முகத்தில் நல்ல தெளிவு.

“சுவாமி… என் மனக்குழப்பத்தை நீக்கி எனக்குள் தெளிவை ஏற்படுத்திவிட்டீர்கள். நான் விடையை என்னிடம் வைத்துக்கொண்டு அதை வெளியே தேடியுள்ளேன்” என்றார்.

பின்னர் தாசரின் சீடனாக தன்னை வரித்துக் கொண்டு சமூகப் பணிக்கு தன்னை அர்ப் பணித்துக்கொண்டார்.

தாசரின் இந்த அணுகுமுறை ஆளுக்குத் தகுந்தாற்போல் இருந்தது. தன்னை நாடி வருபவரின் மனநிலைக்கும் அவர்களின் தன்மைக்கும் ஏற்ப தாசர் தன் சீடர்களுக்கு அறிவுரையும் அருளாசிகளும் வழங்கினார்.

உச்சபட்சமாய் “ஆனந்த்‘ எனும் நகரில் இருக்கும்- ராமதாசருக்கு தொடக்கத்தில் வழிகாட்டிய ஞானதேவர் மற்றும் ஏகநாதரின் ஜீவசமாதிகளை தரிசித்தவர், ஸ்ரீராமபிரானுக்கும் தன் சத்குருவான அனுமனுக்கும் பெரிய அளவில் ஆலயம் ஒன்று கட்டவிரும்பினார்.

அப்போது மன்னன் சிவாஜியும் அவரை தரிசிக்க வந்திருந்தான். அவனிடமே தன் விருப்பத்தைக் கூறவும், சிவாஜியும் அதற்கு என்னவெல்லாம் செய்யவேண்டுமோ அதை செய்யத் தயாரானான். ஆலயத்தில் சிலா ரூபங்களை நிறுவி வழிபாடு செய்வதுதான் நமது மரபு. இதற்கு அர்ச்சாமுறை என்று பெயர்.

இறைவன் உலகம் உய்ய பூமிக்கு வருவதற்குப் பெயர் அவதாரம். அப்படி வந்த இறைவன் பூமியில் கோவில்கொண்டு அருள்வதற்குப் பெயர் அர்ச்சாவதாரம். நாம் அர்ச்சிப்பதன் மூலமாக அவனை அடைகிறோம் என்பதே அடிப்படை.

அர்ச்சாவதாரம் நம் மதத்தின் ஒரு ஒப்பற்ற விஷயம். மாயை சூழ்ந்த இந்த உலகில் அர்ச்சாரூப வழிபாடுகளாலேயே ஒருவர் கடைத்தேற முடியும். மனதை நிலைப்படுத்திக் கட்டிப் போட அர்ச்சாரூபமே பெரிதும் உதவுகிறது. இறைவனுக்கு ஒரு வடிவத்தை அளித்திராத மதங்கள்கூட குறிப்பிட்ட திசை நோக்கி, அந்த திசையிலுள்ள தங்கள் ஆலயத்தை மனதில் நிலைப்படுத்தி வணங்குவதையே பின்பற்றுகின்றன. ஆக, மனதுக்கு அது பிடித்துக்கொள்ள ஒரு விஷயம் கட்டாயம் தேவை. எனவே அந்த விஷயமாக கடவுள் உருவை நம்மைப்போலவே வடித்து, அதை பொன் நகைகளால் அழகுபடுத்தி, மிக மேலான நிலைக்குக் கொண்டுசென்று நாம் பக்திபுரியும்போது, நம் பக்திக்குரிய விளைவு அருளாக மிகச் சுலபமாக நம்மை வந்தடைகிறது.

இதுதான் நம் மதத்தின் அடிப்படைத் தன்மை. எனவேதான் கோவிலில்லாத ஊரில் குடியிருக்க வேண்டாம் என்றே நம் சான்றோர்கள் சொன்னார்கள். அத்துடன் “ஆலயம் தொழுவது சாலவும் நன்று’ என்றும் கூறினர்.

இதனாலேயே ராமதாசரும் சமூக நன்மை கருதி ஒரு பெரும் ஆலயம் கட்டி, அதில் அர்ச்சாரூபங்களை பிரதிஷ்டை செய்ய எண்ணினார்.

இந்த அர்ச்சாரூபங்களை சிற்பிகள் மூலம் உருவாக்க எண்ணம் கொண்டபோது, அவர் கனவில் தோன்றிய அனுமன் ஒரு பாழடைந்த ராமர் கோவிலை அவர் மனக்கண்களில் காட்டி, அந்த விக்ரகங்களை எடுத்துவந்து வைத்து கோவில் கட்டப் பணித்தான்!

ராமதாசரும் சிற்பிகள் புதிதாக சிலைகளை உருவாக்கத் தேவையில்லை யென்று கூறிவிட்டு, அந்த பாழ்பட்டுக்கொண்டிருந்த கோவிலை ஒரு குக்கிராமத்தில் கண்டுபிடித்தார். கிராமமே வெறிச்சோடிக் கிடக்க, மழை இல்லாததால் வயல்கள் வெடித்துக் கிடந்தன. கோவிலும் இருண்டுகிடந்தது. தாசர் வரவும் மழை பெய்தது. கிராம மக்களும் மகிழ்ந்தனர். பின் தாசர் அவர்களிடம் கோவில் சிலைகளை எடுத்துச்சென்று பெரிய கோவிலில் வைத்து வணங்க இருப்பதைக்  கூறவும், அவர்கள் எதிர்ப்பு தெரிவித்தனர்.

தாசர், “இது என் குருவான அனுமனின் உத்தரவு. அதனாலேயே வந்தேன்” என்றார்.

“என்றால் எங்கள் ஊர் இருண்டுபோகாதா?” என்று கேட்டனர்.

“இப்போதும் அப்படித்தானே இருக்கிறது. நீங்கள் பூஜைகள் முறையாக செய்திருந்தால் மழைவளம் நன்றாக இருந்திருக்கும்…” என்றார் தாசர்.

“என்றால் இனி நாங்கள் முறையாக பூஜை செய்கிறோம்.” என்றனர் அவர்கள். இப்படி வாக்குவாதம் வளர்ந்த நிலையில், இறுதியாக ஒரு முடிவுக்கு வந்தனர்.

“இந்த சிலைகளை எடுத்துச்செல்லுங்கள். பதிலுக்கு அனுமன் இங்கே கோவில்கொண்டு எங்களை ரட்சிக்கவேண்டும்” என்றனர்.

தாசரும் சம்மதித்தார். சிலைகள் அங்கிருந்து எடுத்துச்செல்லப்பட்டு “சம்பல்கட்‘ என்னுமிடத்தில் பெரிய ஆலயம் உருவாகத் தொடங்கியது. ஸ்ரீராமபிரான் ஆலயம் உருவாகும் அதேவேளை, அனுமனுக்கு பதினாறு கோவில்கள் கட்டப்பட்டன. இங்கெல்லாம் அனுமன் ஜெயந்தி விழாக்கள் நடத்த கட்டளை பிறப்பிக்கப்பட்டது.

மகாராஷ்ட்ராவின் பிரதான நகரங்களில் ஒன்றான பூனா நகரில் சில ஆலயங்கள் எழும்பின. இவற்றில் தங்க மாருதி எனும் பொருளில் “சோனி மாருதி மந்திர்‘ பூனாவில் மிக பிரபலம். அதேபோல பிகாரி மாருதி மந்திர், சோர்மாருதி மந்திர் என்னும் ஆலயங்களும் மிகப் பிரபலம். பிகாரி என்றால் பிச்சைக்காரன் என்று பொருள்; சோர் என்றால் திருடன். இந்தப் பெயர்கள் இந்த ஆலயங்களோடு சேர சில பிச்சைக்காரர்களும், திருடர்களும்தான் காரணம்! எப்படி?

(தொடரும்)

anuman-makimai

புத்தக விவரம்
புத்தகத் தலைப்பு: அனுமன் மகிமை
எழுத்தாளர்: இந்திரா செளந்தர்ராஜன்
பதிப்பாளர்: திருமகள் நிலையம்
விலை:Rs.85

20-அனுமன் மகிமை – இந்திரா சௌந்தர்ராஜன்


 

ராமதாசரிடம் இப்போது நிறைய சீடர்கள் இருந்தனர். தத்தாத்ரேயன், அக்காபாய், அம்பாஜி என்று அவர்களின் எண்ணிக்கை கூடிக்கொண்டே போனது. ஒருபுறம் ராமதாசரின் புகழ் மகாராஷ்டிர தேசம் முழுக்க பரவியபோதிலும், மறுபுறம் பொறாமை மிகுந்தவர்களும் தோன்றியபடி இருந்தனர்.

கலியுகத்தைப் பொறுத்தவரை எதிர்ப்பில்லாத வெற்றியை கடவுளால்கூட பெற முடியாதென்பதே நிதர்சனமாக இருந்தது. அதேசமயம் உண்மையான அருளாளர்கள் கலியின் குணம்பற்றி தெரிந்திருந்த காரணத்தால், எதிர்ப்பைக் கண்டு அஞ்சுவதோ சலனப்படுவதோ கிடையாது. மாறாக, எதிர்ப்பு வரும்போது தங்கள் செயல் சரியானதென்கிற முடிவிற்கே வந்தனர்.

ராமதாசரும் அப்படித்தான் வந்தார். அதோடு காலத்தை ஊடுருவும் அநேக சக்திகளையும் கைவரப்பெற்றார். அந்த சக்திகளால் அவரிடம் துளியும் தன்னலம் பெருகவில்லை. தன்வரையில் அவர் உடம்பால் வந்த கஷ்டங்களை அனுபவிக்கவே செய்தார்.

ஒருமுறை அவருக்கு விஷக்காய்ச்சலே வந்துவிட்டது. படுத்தே கிடந்தார். உடம்பும் அனலாய் கொதித்தது. தாசர் மனது வைத்திருந்தால் அனுமனே அவருக்கான மருந்தினைக் கொடுத்து, நொடிகளில் அவரது காய்ச்சலை குணப்படுத்தியிருப்பான். ஆனால் தாசர் உடம்பின் வாதனையை அதன்போக்கில் போய் அனுபவிக்கவே முற்பட்டார். அதற்காக கடவுளை வேண்டவோ மருந்தை உண்ணவோ அவர் விரும்பவில்லை. சொல்லப்போனால் இன்பத்தை அனுபவிப்பதுபோல வேதனையை அனுபவித்தார். இப்படி ஒரு பக்குவம் உடையவர்களுக்கு அபூர்வ  சக்திகள் சித்தியாகும். இந்த அபூர்வ சக்திகள் வெளியேயிருந்து வருவதில்லை. இது நம் ஒவ்வொருவர் வசமும் உடம்பினுள்ளேயே ஒளிந்துள்ளது. அப்படி ஒளிந்திருப்பதை  நமக்கு கண்டறிந்து பயன்படுத்தத் தெரிவதில்லை.

ஆனால் தாசருக்கு அது தெரிந்திருந்தது. ஒருமுறை சீடர்களுடன் ஒரு மலைத்தலத்தில் தங்கி தியானத்தில் ஈடுபட்டுவந்தார்.

அப்போது அங்கொரு மலைச் சுனை இருந்தது. அந்த சுனை எவ்வளவு ஆழமானதென்று யாராலும் கூறமுடியவில்லை.

அதனுள் தாசரின் பிரதான சீடனான அம்பாஜி தவறி விழுந்துவிட்டான். விழுந்தவனை யாராலும் காப்பாற்ற முடியவில்லை. அந்த சுனை அந்த அளவுக்கு தாழ்வாகவும் நாற்புறமும் பிடிப்பே இல்லாமல் ஒரு பாதாளக்கிணறுபோலவும் இருந்தது.

சீடர்கள் அவ்வளவுபேரும் அம்பாஜிக்காக துடித்தனர். தாசரிடம் வந்து முறையிட்டு அழுதனர். தாசர் அதைக்கேட்டு அதிர்ந்தவராக கண்களை மூடி தியானித்தார். சிறிது நேரம் தியானித்தவர், “போய் வேலையைப் பாருங்கள்’ என்று கூறவும் சீடர்களிடம் அதிர்ச்சி.

அம்பாஜிக்காக ஏதாவது செய்வார் என்று பார்த்தால், “போய் வேலையைப் பாருங்கள்’ என்கிறாரே என்று மனம் வருந்தினர்.

அவர்களால் துக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. இந்நிலையில் மன்னன் சிவாஜி ராமதாசரைப் பார்க்கவந்தான். சீடர்கள் துக்கத்தோடு இருப்பதை வைத்து விசாரித்தான். அம்பாஜி சுனைக்குள் விழுந்துவிட்டது தெரியவந்தது. உடனேயே தன் வீரர்களை அனுப்பி சுனைக்குள் இறங்கித் தேடச் சொன்னான்.

அவர்களும் சிரமப்பட்டு அதனுள் இறங்கினர். எவ்வளவு தேடியும் அவர்களுக்கு அம்பாஜியின் உடல் கிடைக்கவில்லை. மாறாக உள்ளே மூழ்கித் தேடியபோது வேத மந்திரசப்தம் காதுக்குள் ஒலித்ததாகக் கூறினர். சிவாஜிக்கு எல்லாமே புதிராக இருந்தது. தண்ணீருக்குள் காது கேட்கும் என்பதே தவறு. அதிலும் மூழ்கிய சுனைக்குள் வேத மந்திரங்கள் காதில் ஒலிக்கின்றன என்பதை எதைவைத்து நம்புவது? சிவாஜி குழம்பிப்போய் தாசரைப் பார்த்துப் பேசினான்.

“குருவே… உண்மையில் இங்கே என்ன நடக்கிறது? எனக்குப் புரியவில்லை” என்றான்.

“மன்னா, அம்பாஜி விழுந்த சுனை அபூர்வமானது. அந்தநாளில் சாபம் பெற்ற கந்தர்வர்கள் முதலைகளாக இதிலிருக்க, அர்ஜுனன் தன் தீர்த்தயாத்திரையில் இங்கே நீராடியே அந்த முதலைகளின் சாபத்தை நீக்கினான். அதன்பின் இதில் வனத்து ரிஷிகள், முனிவர்கள் நீராடினர்.

அவர்கள் எப்போதும் வேதம் ஓதி வந்தமையால் அந்த சப்தம் இச்சுனை நீரிலும் கலந்துவிட்டது. இப்படியொரு சப்தத்தை சாதாரண உடலமைப்பு கொண்டவர்களால் கேட்கமுடியாது. அம்பாஜி ஜாதக ரீதியாக மிக அபூர்வமானவன். அதனாலேயே அவன் எனக்கு சீடனாகவும் முடிந்தது. இப்போதுகூட நீரின் அடியாழத்தில் தவம் புரிந்தபடிதான் அவன் இருக்கிறான். அவன் அந்த வேதமந்திரங்களைக் கேட்டுத் தெளிவுறட்டுமென்றே நான் ஏதும் செய்யவில்லை” என்றார்.

சிவாஜிக்கு அது வியப்பாகவும், அதேசமயம் மறுப்பாகவும் இருந்தது.

“மன்னா… என்ன யோசனை. நான் கூறியதை நம்பமுடியவில்லையா?”

“மன்னிக்கவேண்டும் குருநாதா… நான் தற்போது சற்று குழப்பத்தில் உள்ளேன்.

அப்படியானால் அம்பாஜி உள்ளே உயிரோடுதான் இருக்கிறானா?”

“அதிலென்ன சந்தேகம். வேண்டுமானால் வரச் சொல்லவா?” என்று கேட்க,  அனைவரிடமும் அடுத்தகட்ட அதிர்ச்சி.

“எங்கே, சொல்லுங்கள் பார்ப்போம்” என்ற சிவாஜி அந்த அதிசயத்தைக் காண தயாராக நின்றான்.

“அம்பாஜி… வெளியே வா…” என்று தாசர் அழைக்கவும். அந்த சுனை நீரிலிருந்து மேலே வந்து, பின் பக்கவாட்டுச் சுவரிலேறி அனைவர் முன்னாலும் வந்து நின்றான் அம்பாஜி.

“என்ன, கல்யாணமாயிற்றா?” என்று கேட்டார் தாசர்.

“ஆயிற்று சுவாமி” என்றான்.

இது அங்குள்ளோரை ஆச்சரியப்படுத்தியது. சுனையில் மூழ்கியவனிடம் கேட்கும் கேள்வியா இது?

ஆனால் ஆமோதித்த அம்பாஜியின் தோளில் பூணூல் இருந்தது. தாசர் கேட்டது பூணூல் கல்யாணத்தை!

அம்பாஜி ஆமோதித்ததும் அதைத்தான். உள்ளே அம்பாஜிக்கு பூணூல் போட்டு மந்திர உபதேசமும் செய்யப்பட்டுவிட்டிருந்தது.

சீடர்கள் பூரித்துப்போக, சிவாஜி அனைவரையும் பார்த்து வெற்றிச் சிரிப்பு சிரித்தான். அப்படியே, “தாசரே, தாங்கள் மனது வைத்தால் இறந்தவர்க்கும் உயிர்தருவீர்கள் என்பது எனக்குப் புரிந்துவிட்டது. நீங்கள் எனக்கு குருவாக கிடைத்தமைக்காக நான் பூரித்துப்போகிறேன். தாங்கள் எனக்கு நல்லாட்சி குறித்து உபதேசிக்கவேண்டும்” என்றான். ராமதாசரும் அவனுக்கு உபதேசித்தார். அன்றுமுதல் அம்பாஜியும் “கல்யாண கோஸ்வாமி அம்பாஜி’ என்றானான்.

இச்சம்பவத்திற்கு பின் சீடர்களுக்கு தாசர்மேல் பெரிதும் பக்தி உருவாகியது. நம் குருநாதர் நம்மை எந்த நிலையிலும் கைவிட்டுவிட மாட்டார் என்கிற நம்பிக்கை ஏற்பட்டது.

சிவாஜியும் ராமதாசர் சொன்ன கருத்துகளை அசைபோட, அதை ராமதாசர் தனியே ஓலைச்சுவடிகளில் எழுதி சிவாஜியிடம் அளித்தார். அதன் பெயர் “தாசபோதம்‘ என்பதாகும்.

“இதை நீ படிப்பாய்… அப்போது உன்னுள் பெரும்தெளிவு ஏற்படும். உனக்குள்ளும் அரிய சிந்தனைகள் தோன்றும். ஆழ்ந்து இதில் கூறியுள்ளபடி நீ நடந்தால், என் குருவான அனுமனும் உனக்கு எல்லா உதவிகளும் நேரில் தோன்றிச் செய்வார்” என்றார்.

சிவாஜியும் வாசித்தான்.

தாசர் சொன்னபடி புதிய பல சிந்தனைகள் அவனுக்குள் எழுந்தன. அதையெல்லாம் குறித்துக் கொண்டான். சக அமைச்சர்களிடமும் பகிர்ந்து கொண்டான். சிவாஜியின் இந்த போக்கு அரசவைப் பண்டிதரான “காகாஜி’ என்பவருக்கு சுத்தமாகப் பிடிக்கவில்லை. அவர் சிவாஜியிடம், “மன்னா… நாட்டில் அறநூல்களும், நீதிநூல்களும் எவ்வளவோ உள்ளன. ஆனால் நீங்கள் இந்த ராமதாசர் தந்ததை பெரிதாகக் கருதி பின்பற்றுகிறீர்கள். இதனால் மற்ற நூல்கள் மதிப்பில்லாததுபோல கருதப்படும். நீர் செய்வது பிழை” என்றார்.

ஆனால் அதை சிவாஜி ஏற்கவில்லை.

“பண்டிதரே… நீங்கள் பொறாமையால் பேசுகிறீர்கள். இதை நீங்கள் மனம் ஒருமித்து வாசியுங்கள்; தெரியும்” என்றான் சிவாஜி. ஆனால் காகாஜி பண்டிதர் அதை கேட்காமல் சிவாஜியைவிட்டே பிரிந்துவிட்டார். இந்த செய்தி ராமதாசருக்குப் போய்ச்சேர்ந்தது. மனம் வருந்திய ராமதாசர் ஒரு பெரும் பக்தமேளாவுக்கு ஏற்பாடு செய்து, அதற்கு காகாஜியை வரும்படி கூறி ஓலை அனுப்பினார்.

காகாஜியின் அந்த ஓலையை லட்சியம் செய்யவில்லை. இந்நிலையில் யார் அழைத்தால் காகாஜி வருவார் என்று ராமதாசர் யோசித்தபடி இருக்க, அவர்முன் அனுமன் தோன்றினான்.

“ராமதாசா… கவலையைவிடு. நானே நேரில் சென்று பண்டிதனை அழைக்கி றேன். அவன் உன்மேல்தான் பொறாமை கொண்டவன். உண்மையில் அவனொரு நல்ல ராமபக்தன். ராமபக்தர்கள் எனக்கும் பக்தர்கள். அவர்கள் தம்முள் பிரிந்துகிடக்கக் கூடாது” என்று கூறிவிட்டு, ஒரு பண்டிதன் வேடத்தில் அனுமன் காகாஜி வீட்டைஅடைந்தான். ராமதாசர் அனுப்பியதாகவும் கூறினான்.

காகாஜி காதுகொடுத்தே கேட்கவில்லை.

காகாஜியின் செயல் அனுமனுக்கு கோபத்தை வரவழைக்கவே, அங்குள்ள ராமபிரான் படத்தைப் பார்த்து அவர்முன் அனுமன் வடிவில் தோன்றி, “ப்ரபோ… என் சீடனுக்காக அவன் குருவான நான் வந்தும் இந்த பண்டிதன் கேட்கவில்லை. எனக்காக நீங்கள் வந்தாலே இவன் கேட்பான். அருள் கூர்ந்து வாருங்கள்” என்ற மாத்திரம், அங்கே ராமன் கோதண்டத்தோடு பிரசன்னமானான்.

அதைக்கண்ட காகாஜி பண்டிதர் வெலவெலத்துப் போனார்!

(தொடரும்)

anuman-makimai

புத்தக விவரம்
புத்தகத் தலைப்பு: அனுமன் மகிமை
எழுத்தாளர்: இந்திரா செளந்தர்ராஜன்
பதிப்பாளர்: திருமகள் நிலையம்
விலை:Rs.85

17-அனுமன் மகிமை – இந்திரா சௌந்தர்ராஜன்


இந்திரா சௌந்தர்ராஜன்-17

ராமதாசராக மாறி விட்ட நாராயணனின் கட்டளைகளை சிரமேற் கொண்டு செயல்படத் தயாரானான் சத்ரபதி வீரசிவாஜி! ராமதாசரும் தன் கட்டளைகளை வரிசைப்படுத்தினார்.

“சத்ரபதி… இன்று முதல் நீ, என் குருவும் ஆத்மநாதனுமான அனுமனே போற்றும் ஸ்ரீராமனின் அணுக்கத் தொண்டனாக வேண்டும்” என்றார்.

“எப்போதோ ஆகிவிட்டேன். சுவாமி” என்றான் சிவாஜி.

“நீ மட்டும் ஆனால் போதாது… உன் மந்திரி சபை முதல் நீ ஆட்சிபுரியும் உன் ராஜ்ஜியத்து மக்கள் வரை சகலமும் ஆகிட வேண்டும்.”

“உத்தரவு குருநாதா…”

“உன் ஆட்சி நிகழும் இந்த மராத்திய தேசத்தின் கொடி என்ன நிறம்?”

“நான் இதுவரை அதை வடிவமைக்கவில்லை.”

“என்றால் இனி வடிவமைப்பாய். அந்தக் கொடியின் நிறம் காவியாக இருக்கட்டும். அதில் ராம் ராம் என்கிற எழுத்துகள் இருக்கலாம். என் குருவான அனுமனின் திருவுருவத்தையும்கூட பொறித்துக்கொள்…”

“உத்தரவு குரு…”

“பாரதத்தில் பாண்டவர்களின் கொடியே அனுமன் கொடிதான்… அறிவாய்தானே?”

“இப்போது அறிந்தேன்…”

“என் ஐயன் உள்ள இடங்களிலெல்லாம் வீரம் செழிக்கும்; ஞானம் கொழிக்கும். வெற்றிமட்டுமே சொந்தமாகும்…”

“என்வரையிலும் அவ்வண்ணமே ஆகட்டும்…”

“ஆகிவிடும்… அத்துடன் நீ எவரை சந்தித்தாலும், உன் மக்கள் யாரை சந்தித்தாலும்… “ராம் ராம்‘ என்கிற மந்திரவார்த்தைகளைச் சொன்னபிறகே மற்ற பேச்சு பேசவேண்டும்…”

“உத்தரவு குருவே… இதை நான் பின்பற்றுவதோடு அரசாணை போலவும் உத்தரவிடுவேன்…”

“நீ பின்பற்றினாலே மற்றவர்களும் பின்பற்றத் தொடங்கிவிடுவார்கள். முன் ஏர் எவ்வழியோ அவ்வழியில் தான் பின் ஏர் செல்லும்.”

“உண்மைதான் குருவே… நான் இனி மூச்சுக்கு மூச்சு ராமபிரானை எண்ணுவேன்…”

“ஒரு உண்மை தெரியுமா?”

“தெரிவியுங்கள் குருவே…”

“ராமபிரானை எண்ணும்போதே என் ஐயன் அனுமனும் சேர்ந்தே நினைவுக்கு வந்துவிடுவார்.”

“முக்காலும் உண்மை.”

“நல்லது சிவாஜி… இவ்வளவே என் கட்டளைகள். உன் ராஜ்ஜியமும் ராமராஜ்ஜியமாகக் கடவது. நான் புறப்படுகிறேன்…”

“குருநாதா…”

“என்ன சிவாஜி…?”

“இப்படி போகிறேன் என்றால் எப்படி… என் அவைக்கு வந்து என்னைச் சார்ந்தவர்களை தாங்கள் ஆசிர்வதிக்க வேண்டாமா?”

“அதற்கென்ன… வந்தால் போயிற்று. ஆனால் இப்போதல்ல…”

“பின் எப்போது சுவாமி?”

“வேளை வரும்போது நானே வருகிறேன். அது வரை நீ என் கட்டளைகளை செயல்படுத்திவா… அதில் நீ காட்டும் வேகம்தான் என்னையும் வேகமாய் வரவழைக்கும்…”

ராமதாசனாகிய நாராயணன் சிவாஜியை இப்படி நெறிப்படுத்த, சிவாஜியும் அதை செயல்படுத்தத் தொடங்கினான். ஒரு அரசனாக அவன் கட்டளையை பலரும் சிரமேற்கொண்டு ஏற்றார்கள். ஆனால் சிலர் “சிவாஜி யாரோ ஒரு சந்நியாசியிடம் மதிமயங்கிவிட்டான்’ என்றே கருதினார்கள்.

சிலர் ஒருபடி மேலே போய், ராமதாசர் சிவாஜியை தன் சித்து சக்தியால் மயக்கி ஆட்டிப்படைக்கத் தொடங்கியுள்ளதாக குற்றம் சாட்டினார்கள்.

தங்கமேயானாலும் உரசிப்பார்த்தபின் ஏற்பதே மானுடர் குணம். ராமதாசரை மட்டும் அவ்வளவு சுலபத்தில் ஏற்றுக்கொண்டு விடுவார்களா என்ன?

இதெல்லாம் ராமதாசர் போன்ற மகான்களுக்கும் தெரியாமல் போகுமா என்ன? தெரிந்தாலும் அதனால் கவலைப்படுவதோ வருத்தப்படுவதோ கூடாது என்பதே அவர்கள் தெளிவு. எது நடக்க வேண்டுமோ அது நடந்தே தீரும். காரணமில்லாமல் காரியமுமில்லை.

எனவே தெளிந்த ஞானிகள் தங்கள் அன்றாடக் கடமையை செய்தவண்ணம் போய்க்கொண்டே இருப்பார்கள். ராமதாசரும் அவ்வண்ணமே நடந்து கொண்டார்.

நாட்கள் உருளத் தொடங்க, நாவிதன் ஒருவன் ராமதாசரை தேடத் தொடங்கினான். சிவாஜியின் வம்சத்தவர்க்கெல்லாம் அவனே நாவிதன். கேசம் மழித்துவிட்ட நிலையில் கூலியாக கோதுமையும் வெல்லமும் தருவார்கள். வருடத்திற்கொருமுறை, வருடப்பிறப்புக்கு புத்தாடையோடு பத்துப் பொன் தருவது வழக்கம். அந்த நாவிதன் பேர் தத்தாத்ரேயன். இவன் சிவாஜியின் பெரும் மாற்றத்தை கவனித்தான். ஒருநாள் முடிதிருத்தும்போது சிவாஜியிடமே அதை வெளிப்படுத்தவும் செய்தான்.

“மகாபிரபு… நீங்கள் இப்போது அரசராக மட்டுமல்ல; என்வரையில் யோகியாகவும் தெரிகிறீர்கள். இந்த மாற்றத்தை உங்களுக்குள் ஏற்படுத்திய அந்த குருநாதரை என்போன்ற தாழ்ந்த குலத்தவர்கள் தரிசனம் செய்ய முடியுமா?” என்றும் கேட்டான்.

“தத்தாத்ரேயா… குருநாதர் எல்லாம் கடந்தவர். அவர் குலபேதமெல்லாம் பார்க்கமாட்டார். நீ அவரை தரிசிக்க விரும்பியதையெண்ணி நானும் மகிழ்கிறேன். முயன்றுபார்…” என்றான் சிவாஜி.

தத்தாத்ரேயன் அன்றே, ஆற்றின் மறுகரையில் வனத்திற்குள் குடிலமைத்து வாழ்ந்துவரும் ராமதாசரைத் தேடிப்போய் ஆசிரம வாயிலில் நின்றுவிட்டான்.

அங்கே அவனைப்போல பலர் நின்று கொண்டிருந்தனர். அதில் சிலர் ராமதாசரைக் காணமட்டுமே வந்திருந்தனர். இன்னும் சிலரோ அவரிடம் சீடனாக சேரவிரும்பினர்.

ஆனால் ராமதாசர் யாரையும் ஏற்காமல் தனித்தே செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தார். இப்படியொரு நிலையில்தான் தத்தாத்ரேயன் போய் நின்றான். ஆசிரமத்தில் பல செடிகள் நீரின்றி வாடியிருந்தன. பல மலர்ச் செடிகளில் பூக்கள் பறிக்கப்படாமல் வாடிப்போயிருந்தன. ராமதாசரால் அவ்வளவையும் செயல்படுத்த முடியவில்லையென்பது பார்த்த மாத்திரத்தில் அவனுக்குத் தெரிந்துவிட்டது. உடனேயே களத்திலிறங்கி சீர்திருத்தத் தொடங்கிவிட்டான். அப்போது ராமதாசர் தியானத்திலிருந்தார். மெல்ல கண்விழித்துப் பார்த்தவர் தன் ஆசிரமம் புதுப்பொலிவோடு இருப்பதைக் கண்டார். அவர் அப்படிப் பார்க்கும்போது தத்தாத்ரேயன் அங்கில்லை. ராமதாசரும் தன் ஞான திருஷ்டியால் தத்தாத்ரேயன்தான் அவன் என்பதைத் தெரிந்துகொண்டார். மறுநாள் தத்தாத்ரேயன் வந்து தோட்ட வேலை செய்யும்போது, தன் தியானத்தைக் கலைத்துக்கொண்டு அழைத்தார்.

“யாரப்பா நீ?”

“”என் பெயர் தத்தாத்ரேயன் குருவே…”

“நான் உனக்கு குருவா?”

“என் மனதில் நான் உங்களை குருவாக வரித்துவிட்டேன் குருவே…”

“நீ வரித்துக்கொண்டால் ஆயிற்றா… நான் உன்னை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டாமா?”

“உண்மைதான்… நான் யார், என் குலம் எதுவென்று தாங்கள் அறிய நேர்ந்தால் என்னை ஏற்பீர்களோ மாட்டீர்களோ? சிவாஜி மகாப்ரபுவே போற்றிக்கொண்டாடும் தங்களுக்கு என்னால் தாழ்வேற்படுவதையும் நான் விரும்பவில்லை. எனவே நான் உங்களை மானசீக குருவாகக் கருதுவதோடு நின்றுவிடுகிறேன். நீங்கள் என்னை சீடனாக ஏற்கவேண்டியதில்லை.”

தத்தாத்ரேயன் தாழ்வு மனப்பான்மையோடு பேசிய பேச்சு ராமதாசரை உருக்கியது.

“தத்தாத்ரேயா, நீ யாரென்பதை நானறிவேன். நாவிதன் என்கிற தாழ்வுமனம் உனக்குத் தேவையில்லை. நான் உன்னை சீடனாக ஏற்கத் தீர்மானித்துவிட்டேன். இந்த நொடிமுதல் நீ என் பிரதான சீடன்” என்று ராமதாசர் அவனை அங்கீகரித்தார். அதைக்கேட்டு தத்தாத்ரேயனும் பூரித்துப் போனான். அதன்பின் மன்னன் சிவாஜியிடம் ராமதாசர் தன்னை ஏற்றுக்கொண்ட செய்தியைக் கூறினான். சிவாஜியும் அவனிடம், “தத்தாத்ரேயா… நீ எப்படியாவது குருவை நம் அரண்மனைக்கு அழைத்துவந்துவிடு. நீ எனக்கு இதைச் செய்தால் போதும்” என்றான்.

“மகாபிரபு… உங்களாலேயே எனக்கு உற்ற குரு கிடைத்தார். அந்தவகையில் உங்களுக்கும் நான் பெரிதும் கடமைப்பட்டவன். எனவே நீங்கள் கவலைகொள்ள வேண்டாம். நிச்சயம் குருநாதரை நான் அவைக்கு அழைத்து வருவேன்” என்று கூறியவனாக சிவாஜியை வணங்கிப் பிரிந்தான். அவனுக்கான காவி வஸ்திரம் மற்றும் துளசி மாலையை சிவாஜியே கொடுத்து அனுப்பிவைத்தான்.

தத்தாத்ரேயனும் ராமதாசர் ஆசிரமத்தில் தினமும் சேவை பல செய்திட, காலமும் உருண்டது. அதேசமயம் குலத்தில் தாழ்ந்தவனை ராமதாசர் சீடனாக ஏற்றுக்கொண்டதை பலரால் ஜீரணிக்க முடியவில்லை. அவர்கள் ராமதாசரை நிந்தனை செய்தனர். “ராமதாசர் ஆச்சாரம் உள்ளவரே அல்ல… அவர் ஒரு சராசரி துறவி… அவரிடம் எந்த அருட்பொலிவும் இல்லை’ என்று பிரச்சாரமும் செய்தனர்.

அதெல்லாமும் ராமதாசர் கவனத்துக்கு வரவே செய்தது. அதைக்கேட்டு தத்தாத்ரேயன் பெரிதும் வருந்தினான்.

“குருநாதா… என்னால் உங்களுக்கு அவப் பெயர்… நான் உங்களைவிட்டு விலகிவிடுகிறேன்” என்று விலக முயன்றான். ராமதாசர் தடுத்தார். “காலத்தால் எல்லாம் சரியாகிவிடும்; கவலைப் படாதே” என்றார். அப்படியே, “வா, நாம் ஒன்றாக சிவாஜியின் அவைக்கு விஜயம் செய்துவருவோம்…” என்று, அவன் எதிர்பாராத ஒரு இன்ப அதிர்ச்சியையும் கொடுத்தார்.

தத்தாத்ரேயன் பூரித்துப்போனான். இந்நிலையில் ராமதாசர், “எனக்கு சோளமாவில் தோசை சாப்பிட ஆசையாக உள்ளது. உன்னால் செய்து தரமுடியுமா?” என்று கேட்க, தத்தாத்ரேயன் அந்த நொடியே சோளக்கதிர்களைப் பறித்துவரப் புறப்பட்டான். ஒரு பண்ணையாரின் வயலில் சோளம் நன்கு விளைந்திருந்தது. கிளிக்கூட்டம் அங்கே திரண்டிருந்தது. அதைக் கண்டவன் பண்ணையாரிடம் அனுமதி பெற வேண்டுமென்பதையும் மறந்து சோளக்கதிர்களைப் பறித்தான். அதைக்கண்ட பண்ணையார் அவனைப் பிடித்து மரத்தில் கட்டிவிட்டார். விஷயம் ராமதாசருக்குத் தெரியவும் ஓடிவந்தார்.

“நான் ஆசைப்படவும்தான் தத்தாத்ரேயன் சோளம்பறிக்க நேர்ந்தது. எனவே நானே குற்றவாளி” என்றார். “அப்படியானால் இருவருக்கும் சமமான தண்டனை தருகிறேன். உங்களுக்கு ஐந்து பிரம்படி… இவனுக்கு ஐந்து பிரம்படி… ஏற்க சம்மதம்தானே?” என்று கேட்டார் பண்ணையார். ராமதாசர் மறுக்கவில்லை. தண்டனையும் நிறைவேறியது. பண்ணையாருக்கு ராமதாசர்தான் சிவாஜி போற்றி வணங்கும் குரு என்பதெல்லாம் தெரியாது. ராமதாசரும் அங்கே அதைக் கூறவில்லை. அடிபட்ட நிலையில் ராமதாசரும் தத்தாத்ரேயனும் சிவாஜியைக் காணச் சென்றனர். சிவாஜி இருவரையும் தரையில் விழுந்து வணங்கி வரவேற்றான். சிவாஜியின் அச்செயலை அவையோர் ரசிக்கவில்லை. அவர்கள் தத்தாத்ரேயனை தாழ்ந்த குலத்தவனாக மட்டுமே பார்த்தனர்.

அவனுக்கு இடம் கொடுத்ததாலேயே ராமதாசரையும் தாழ்வாகக் கருதினர். இதில் ஒருவர் தத்தாத்ரேயன் பண்ணையார் வயலில் சோளக் கதிர் திருடியதாகச் சொல்லவும், சிவாஜியிடம் அதிர்ச்சி. ராமதாசரின் முதுகின்மேலிருந்த பிரம்படித் தழும்பைப் பார்த்து கண்ணீர்விட்டான் சிவாஜி.

அந்த பண்ணையாரைப் பிடித்து இழுத்துவரவும் பணித்தான். ஆனால் தாசர் தடுத்ததோடு, அந்த பண்ணையாருக்கு பொன், பொருள் கொடுக்கச் சொன்னார்.

சிவாஜிக்கு ராமதாசரின் இந்தச் செயல் புரியவில்லை.

ராமதாசர் புரியவைக்கத் தயாரானார்.

“சிவாஜி… நான் துறவி! எனக்கு ஆசையே கூடாது. நான் ஆசைப்பட்டதாலேயே தத்தன் திருடநேர்ந்தது. என் ஆசை தத்தனை கள்வனாக்கிவிட்டது. அதற்கு தண்டனைதான் பிரம்படி.

இந்த பிரம்படி என் முதுகின்மேல் விழுந்த அடி மட்டுமல்ல; என் ஆசையின்மேல் விழுந்த அடியும்கூட. அதனால் எனக்கு ஞானம் சித்திக்க காரணமாகிறார் இந்தப் பண்ணையார். அப்படியிருக்க பண்ணையாரை தண்டிக்கலாமா? பரிசு வழங்கி சிறப்பித்தாலே நான் ஞானம் பெற்றதற்கும் பொருளுண்டாகும். எனவே தான் பொன், பொருளை அளிக்கச் சொன்னேன். அதை நான் தராமல் உன்னை ஏன் தரச்சொன்னேன் தெரியுமா?” என்று கேட்ட ராமதாசரை சிவாஜி புரியாமல் பார்த்தான்.

“நீ, நான் என்ன எண்ணுகிறேன் என்று என்னைக் கேட்காமல், அரசன் என்கிற செருக்கோடு தண்டனை தரத் தயாராகிவிட்டாய். அதனால்தான் பரிகாரமாய் உன்னை பொன், பொருள் தரச்சொன்னேன்” என்றார் ராமதாசர்.

ராமதாசரின் இந்தச் செயல் அவர்மேல் பலமடங்கு அபிப்ராயத்தை எல்லாரிடமும் உயர்த்தியது. இருந்தும் சில வேத பிராமணர் கள் ராமதாசரை ஏற்கவில்லை. அவர்களும் ஏற்கும் ஒரு தருணம் அனுமன் அருளால் வந்தது. அது?

(தொடரும்)

anuman-makimai

புத்தக விவரம்
புத்தகத் தலைப்பு: அனுமன் மகிமை
எழுத்தாளர்: இந்திரா செளந்தர்ராஜன்
பதிப்பாளர்: திருமகள் நிலையம்
விலை:Rs.85

16-அனுமன் மகிமை – இந்திரா சௌந்தர்ராஜன்


நாராயணன் அனுமனை உணராமலே ராமநாமம் சொல்வதையும், அவன் வரையில் அனுமனே வந்து சேவைசெய்ததையும் பார்த்த சிவாஜி, அந்த நொடியே நாராயணனை ஒரு மிகப்பெரிய ராமபக்தனாக ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டான். அவனால் அல்லவா சிவாஜிக்கும் அனுமனுடைய தரிசனம் கிடைத்தது!

இந்நிலையில் சிவாஜி நாராயணனிடம் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டு, அவனை தன் நாட்டுக்கும்- குறிப்பாக அரண்மனைக்குமே அழைத்துச்சென்று கௌரவப்படுத்த விரும்பினான். அதன்பொருட்டு சில அடிகள் நடந்து நாராயணனை நெருங்குவதற்குள், நாராயணன் ராம நாம ஜெபத்தில் மூழ்கிவிட்டான்.

தியானத்தில் ஒருவர் ஆழ்ந்துவிட்ட நிலையில், அவர் தியானத்தைக் கலைப்பதுபோல் பேசி தன் வருகையைக் காட்டிக்கொள்ள முயல்வது பெரும் தவறாகும். சிவாஜியும் அருகில் நின்றபடி நாராயணனின் முகத்தை உற்றுப் பார்த்து மனம் நெகிழ்ந்துபோனான். பின் மனதுக்குள், மந்திரி பிரதானிகளோடும் மாலை மரியாதையோடும் வந்து, நாராயணனை சந்தித்து அரண்மனைக்கு அழைத்துச் செல்வதென்று முடிவு செய்து அங்கிருந்து அகன்றான்.

அரண்மனையை அடைந்த சிவாஜிக்குள் வனத்தில் அனுமனைக் கண்ட அந்தக் காட்சியே திரும்பத் திரும்பத் தோன்றி மனக்கண்ணில் விரியத் தொடங்கியது. என்ன ஒரு அற்புதக் காட்சி அது!

சிவாஜியின் ஆளுமைக்குட்பட்ட மகாராஷ்ட்ரம் முழுக்கவே அனுமனுக்கு எவ்வளவோ ஆலயங்கள்.

அனுமனை வணங்கி அருளாசிகள் கிடைத்துவிட்டால், அதன்பின் அந்த மனிதனுக்கு எல்லா நலங்களுமே எளிதில் வாய்த்துவிடும். அதற்கே மானிடர்கள் தினமும் அவன் ஆலயம் நோக்கிச் செல்கிறார்கள். அனுமன் அருள் கிடைத்துவிட்டால் அச்சம் அகன்றுவிடும். மனம் விசாலமடையும். தீயசக்திகள் அருகில் வராது. முகப்பொலிவு கூடும். உடலில் வியாதிகள் ஏற்படாது. அனுமனின் அருளாசிகளுக்கு அப்படி ஒரு சக்தி. ஏனென்றால் அவன் சர்வதேவதா வரம் பெற்றவன். நித்ய சிரஞ்ஜீவி.

அவன் வணங்கிய ராமபிரானைக்கூட அவதார முடிவில் மரணம் ஆட்கொண்டது. அந்த மரணத்தால் அனுமனை நெருங்க முடியவில்லை. மரணம் அனுமன் விருப்பத்தின்பாற்பட்டது.

அப்படிப்பட்ட அனுமனை மிக எளிதாக நாராயணன் பொருட்டு தான் தரிசித்துவிட்டதை எண்ணிய சிவாஜிக்கு மிகவே பெருமிதமாக இருந்தது. இதை சக மந்திரிகளிடம் கூறவும்,அவர்கள் ஆச்சரியப்பட்டனர்.

“அரசே… நீங்கள் பார்த்தது யாராவது ஒரு வானரனாக இருக்கும். நிச்சயம் அனுமனாக இருக்கமுடியாது” என்றனர்.

“இல்லை… அனுமன்தான்! நான் இதனை இன்னொரு முறை தரிசனம் செய்து உறுதிப்படுத்திக்கொள்கிறேன்” என்று சிவாஜி திரும்பவும் கானகப் பிரவேசத்துக்குத் தயாரானான்.

ஆனால் அதற்குள் காட்டில் நிறையவே மாற்றங்கள்! நாராயணனின் ராமநாம ஜெப வேள்வி பதினெட்டு கோடியைத் தொட்ட நிலையில், அனுமனே நாராயணன்முன் பிரசன்னமாகி அவனை ராமபிரானின் பஞ்சவடிக்கு அழைத்துச்செல்ல வந்துவிட்டான்.

அனுமன் வரவும் நாராயணனிடம் உற்சாகம்.

“ப்ரபோ, வந்துவிட்டீர்களா?”

“எப்போதும்போல வரவழைத்துவிட்டு, வந்துவிட்டீர்களா என்று கேட்கிறாய். உன் ராமநாம ஜெபம் என்னை மட்டுமல்ல; ஸ்ரீராமச்சந்திர பிரபுவையும் உருகவைத்து விட்டது. அவர்தான் உன்னை அழைத்துவரப் பணித்தார்.”

அனுமன் அப்படிக்கூறவும் நாராயணனிடம் பெரும் சிலிர்ப்பு.

“ப்ரபு… ஸ்ரீராமச்சந்திர பிரபு தங்களை அனுப்பி என்னை அழைத்துவரப் பணித்தாரா… நான் பாக்கியசாலி. எனக்கு இப்படி ஒரு வழியைக் காட்டிய நீங்களே என் ஞானகுரு!”

நாராயணன் அனுமனின் கால்களில் விழுந்து வணங்கிட, அனுமனும் நாராயணனைத் தழுவிக்கொண்டான். “சரி புறப்படு” என்று நாராயணனை அழைத்துக்கொண்டு பஞ்சவடிக்குச் சென்றான்.

அனுமன் அஷ்டாவதானி.

அவன் தோளில் ராம-லட்சுமணர்களே நொடிப்பொழுதில் இலங்கையிலிருந்து ராமேஸ்வரம் பயணித்துள்ளனர். அவர்களுக்குப் பிறகு அந்த பாக்கியம் நாராயணனுக்குக் கிடைத்தது. நாராயணன் வானில் பறந்தான். பறந்தபடியே பூவுலகைக் கண்டான். இந்த பிரபஞ்சம்தான் எத்தனை பெரியது? எத்தனை அழகான காட்சிகள்! எத்தனை கோடி உயிர்கள்! இவ்வளவையும் படைத்துவிட்டு, இவற்றிலொரு உயிராய் தன்னையும் ஆக்கிக்கொண்டு ரட்சிக்கும் ஸ்ரீராமச்சந்திர மூர்த்தியை என்னவென்பது?

அனுமன் தோளில் அமர்ந்திருக்கும் நிலையில் நாராயணனுக்குள் கவிதா  ரசனை பீறிடத் தொடங்கியது. அவ்வாறெல்லாம் ஏற்பட்டு இந்த உலகில் மானிடர்கள் நாராயணன் மூலம் பல கவிதைகளையும் பாடல்களையும் பெற வேண்டுமென்பதுதானே ராமனின் திருவுள்ளம்.

இல்லாவிட்டால் அனுமனைவிட்டு எதற்கு அழைத்துவரச் சொல்லவேண்டும். நேரில் தரிசனம் தந்து மறைந்துவிட்டிருக்கலாமே… பஞ்சவடியும் வந்தது.

மான்களும் மயில்களும் கூட்டம் கூட்டமாக கண்களில் பட்டன. தடாகத்தில் பொன் மீன்களின் துள்ளல் விளையாட்டு. அன்னப்பட்சிகள் தடாகத்துக்கு வெளியே முட்டையிட்டு அடைகாத்துக்கொண்டிருக்க, பஞ்சவடிப் பசுக்களிடம் கன்றுகள் பாலருந்திக்கொண்டிருந்தன. அங்கே நுழைந்த மாத்திரத்தில் ஒரு அற்புதமான வாசனை நாராயணனை ஆட்கொண்டது. அங்கேயே இருந்துவிடலாம்போல்கூட தோன்றியது.

அனுமன் ராமனையும் லட்சுமணனையும் கண்டு, “ப்ரபுவுக்கு அனந்த கோடி வந்தனங்கள்” என்றான். ராமனும், “நல்லாசிகள் அனுமா…” என்றான். குரல் மட்டும்தான் நாராயணனுக்குக் கேட்டது. ஆனால் ராம-லட்சுமணர் உருவம் கண்களுக்குப் புலனாகவில்லை. அதன் எதிரொலியாக நாராயணனின் கண்களில் தவிப்பு! அனுமனும் அதை கவனித்தான்.

“ப்ரபோ…. நாராயணன் தங்களின் திவ்ய ரூபத்தைக்காணத் தடையாக பூலோக திருஷ்டி உள்ளது. இங்குவரவும் தங்கள் அருள்பெறவும் காரணமான ராமஜெபத்தால் தங்கள் தரிசனத்தைக் காணமுடியாமல் போகக்கூடாது.

அவனுக்கு தரிசனம் தாருங்கள்” என்று கெஞ்சும் குரலில் கூறினான். அடுத்தநொடி ராமன் நாராயணன் அருகில் வந்து அவன் சிரசில் கைவைத்தான். அந்த ஸ்பரிசம் பட்ட நொடி நாராயணனுக்கு ஸ்ரீராமச்சந்திரமூர்த்தியின் திவ்ய தரிசனம் கிடைக்கத் தொடங்கியது.

திரை விலகி காட்சி புலப்படுவதுபோல நாராயணனுக்கு ஸ்ரீராமனின் கார்மேக மேனியும், அருகில் லட்சுமணனின் வெளிர்நீல மேனியும் தனுராயுதத்தோடு காட்சியாகியது.

நாராயணன் புளகாங்கிதமடைந்து அனுமனைப் பார்த்தான். அனுமன் “வணங்கு’ என்று சைகை காட்ட, பிறகே ராமன் திருவடிகளில் விழுந்து வணங்க முற்பட்டான்.

ராமன் அதையும் கவனித்தவனாக, “அனுமந்தா… நீ உன் சீடனை நன்றாகவே ஆட் கொண்டிருக்கிறாய்” என்றான்.

“ப்ரபோ, எல்லாம் உங்கள் கருணை. உங்கள் வழிகாட்டல்.”

“உண்மைதான்… நாராயணா! நீ பல ஜென்மங்கள் செய்த பூஜாபலன்களெல்லாம் ஒன்றுசேர்ந்தே உன்னை தெய்வப்பிறவியெடுக்கச் செய்தன. விதை செடியாகி பின் மரமாகி பின் கனி தருவதுபோல, அடுத்தடுத்து எல்லாம் உன்வரையில் நடந்தேறியது. முதலும் முடிவுமான என் தரிசனம் உன்னை பெரும் கடமையாற்ற வைக்கப்போகிறது. பூவுலகம் கடைத்தேற புலனடக்கம் மிகுந்த தவநெறியைவிட ராம ஜெபம் மிக உகந்ததென்பதை உலகம் உன்மூலம் உணரப்போகிறது.

நீ நாடெங்கும் பயணம் மேற்கொள். நாம ஜெபவேள்வியை முடிந்த இடமெல்லாம் செய்வாய். உன்னால் அமரகாவியங்களும் பிறக்கட்டும். இறுதியாக நீ எம்மை வந்தடைவாய்” என்று வாழ்த்தினான்.

பின் மாருதியும் நாராயணனைப் பார்த்து, “நாராயணா, இன்றுமுதல் நீ ராமதாசன்” என்றான். “தன்யனானேன் ப்ரபு” என்று ராமதாசனாகிவிட்ட நாராயணன் அனுமன் கால்களில் மீண்டும் விழுந்தான். அடுத்த சில நிமிடங்களில் வனத்தில் அவர்கள் இருந்தனர்.

ஆனால் அதற்கு சில நிமிடங்களுக்கு முன்புதான் சிவாஜி ராமதாசரைத் தேடி வனப் பக்கம் வந்திருந்தான்.

தான் முன்பு பார்த்த அதே ஆசிரமக் குடிலில் நாராயணனைக் காணாது ஏக்கத்துடன் திரும்பிப் போயிருந்தான்.

இது சிவாஜி வரையிலான சோதனை!

ராமதாசனான நாராயணனும் ஸ்ரீராமனின் உத்தரவுப்படி நாமஜெபம் மேற்கொள்ள நாடுநாடாக ஊர்ஊராக பயணிக்கத் தொடங்கிவிட்டான்.

நாடு திரும்பிய சிவாஜிக்கு ராமதாசனை சந்திக்க முடியாமல்போய்விட்டதே என்று பெரும் வருத்தமாகிவிட்டது. ஆனால் இதனுள் நுட்பமான ஒரு உண்மை பொதிந்துள்ளது.

யாராக இருந்தாலும் குரு விசாரமென்பது முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. குருவுக்காக ஏங்கவேண்டும். தவிக்கவேண்டும். அப்படிப்பட்டவர்களுக்கு குருதரிசனம் தானாகத் தேடிவரும். சிவாஜி வரையிலும் அப்படித்தான் அமையுமென்பதுபோல காலம் உருண்டது.

ஒருநாள் சிவாஜி கிருஷ்ணா நதி தீரத்தில் ஒருபுறம் முகாமிட்டிருக்க, எதிர்திசையில் மறுகரையில் ராமதாசர் முகாமிட்டிருந்தார்.

ஆம்… நாராயணன் இனி மதிப்புமிக்க ராமபக்தனாய்- அனுமன் உபாசகனாகிவிட்டார். மறுகரையில் அமர்ந்திருந்த நிலையில், ராமநாமத்தை அங்குள்ள இலைகளில் எழுதி ஆற்றில்விட்ட அவரது செயல் அவரைச் சார்ந்த சீடர்களுக்குப் புரியவில்லை. ஆனால் ஆற்றில் குளிக்க இறங்கிய சிவாஜியின் மார்பில் ஒரு இலை வந்து மோதி நிற்க, அதை எடுத்துப் பார்த்த சிவாஜிக்கு அதில் தென்பட்ட “ராம்‘ என்னும் எழுத்துகள் ஆச்சரியமூட்டின. அப்படியே ஏறிட்டபோது, மறுகரையில் தொலைவில் ராமதாசர் அமர்ந்து இலைகளை எழுதிவிட்டபடி இருப்பதும் தெரிந்தது. சிவாஜி துளியும் தயக்கமின்றி அங்கிருந்து நீந்தியே ஈரம் சொட்டச் சொட்ட ராமதாசர்முன் சென்று நிற்கவும் சிவாஜியிடம் சிலிர்ப்பு.

“சுவாமி! நீங்களா?”

“நீ யாரப்பா?”

“நான் உங்கள் அடிமை.”

“பார்த்தால் கம்பீரமாக இருக்கிறாய். என் அடிமை என்கிறாயே… என்னை உனக்குத் தெரியுமா?”

“தெரியுமாவா…? நீங்கள் அனுமந்த மூர்த்தியாலேயே பெரிதும் ஆட்கொள்ளப்பட்ட மகாத்மா… உங்களுக்காக அந்த அனுமன், வனத்தில் தினமும் உங்கள் குடிலை சுத்தம் செய்ததை என் கண்ணாரக் கண்டவன்…”

“என்ன… என் குருநாதர் எனக்கு சேவை செய்தாரா?”

“ஆம் சுவாமி. அன்றுமுதல் உங்களைத் தேடிய எனக்கு இன்றுதான் தரிசனம் கிடைத்தது. நீங்கள் என் அரண்மனைக்கு வரவேண்டும்.”

“என்றால் நீ?”

“என்னை சத்ரபதி சிவாஜி என்பார்கள்.”

சிவாஜி மிகப்பணிவாக தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொள்ள, ராமதாசர் அப்படியே அனுமனை எண்ணி கைகூப்பித் தொழத் தொடங்கிவிட்டார்.

கண்களில் ஆனந்தபாஷ்யம்!

“சுவாமி…” சிவாஜியின் குரல் ராமதாசரை கலைத்தது.

“சொல் சிவாஜி.”

“என்னை சீடனாக ஏற்று அருளவேண்டும்.”

“அவ்வாறே ஆகட்டும். நீ என் குருவின் சேவையை எனக்கு உணர்த்தி, என்அருளைப்பெறும் முன்பே குருவாகிய அனுமனின் அருளைப் பெற்றுவிட்டவன். உன்னை சீடனாக ஏற்பதில் எனக்கு மிகவே பெருமை. அதேசமயம் நீ நானிடும் கட்டளைப்படியே இனி நடக்கவேண்டும்…”

“அதற்காகக் காத்திருக்கிறேன் சுவாமி. இந்த நாடு, இந்த மக்கள்- அவ்வளவு ஏன்? அகண்ட இந்த பாரத பூமியே உங்கள் கட்டளைப்படியே நடக்கக் காத்திருக்கிறது” என்று கால்களில் விழுந்தான் சிவாஜி. ராமதாசரும், இன்றளவும் உலகம் பின்பற்றும் கட்டளைகளைக் கூறத்தொடங்கினார்.

(தொடரும்)

anuman-makimai

புத்தக விவரம்
புத்தகத் தலைப்பு: அனுமன் மகிமை
எழுத்தாளர்: இந்திரா செளந்தர்ராஜன்
பதிப்பாளர்: திருமகள் நிலையம்
விலை:Rs.85

15-அனுமன் மகிமை – இந்திரா சௌந்தர்ராஜன்


15

நாராயணனின் ஆவல் அந்த சந்நியாசியை ஆச்சரியப்படுத்தியது. “”எங்கே, உன் கைகளைக் காட்டு பார்ப்போம்?” என்று அவன் கையில் ஓடும் ரேகைகளைப் பார்த்தார்.

“இந்த ரேகைகள் என்ன சொல்கின்றன?” என்று கேட்டான் நாராயணன்.

“நீ கிரகஸ்தனா அல்லது சந்யாசத்துக்கு உகந்தவனா என்று பார்த்தேன்…”

“கையிலுள்ள கோடுகளில் அதெல்லாம்கூட தெரியுமா?”

“தெரிவிக்கத்தானே அதுவே உள்ளது.”

“என்றால் ரேகைகள் பேசுமா?”

“பேசுமப்பா… ரேகை சாத்திரம் எனும் ஜோதிடக்கலை தெரிந்தவனிடம் அது நன்றாகப் பேசும்…”

“என்றால் என் ரேகைகள் என்ன சொல்லுகின்றன?”

“நீ ஒரு தெய்வப்பிறவி… கர்மக்கணக்கை நேர்செய்துகொள்வதற்காக பிறப்பெடுத்திருக்கிறாய். அதுமட்டுமல்ல; உன்னால் ஒரு அரசனே பெரும் ஞானியாகப் போகிறான். நீயும் உன் செயல்களும் காலாகாலத்துக்கும் இந்த மண்ணில் பேசப்பட இருக்கின்றன.”

“ஸ்வாமி… என்னை உற்சாகப்படுத்தத்தானே இப்படியெல்லாம் கூறுகிறீர்கள்?”

“இல்லையப்பா… நீயும் நானும் சந்தித்துக் கொள்ள வேண்டுமென்பது விதியின் ஏற்பாடு. அது நடந்துவிட்டது. அதே விதிதான் உனக்கு உன்னை உணர்த்தச்சொல்லி என்னைப் பேசவைத்துக் கொண்டிருக்கிறது. இல்லாவிட்டால் இந்த அத்துவானக்காட்டில் நீ என்னை சந்தித்திருக்க முடியுமா? இங்கே உன்னை ஒரு மிருகம் அடித்துத் தின்றிருந்தால் யாரால் என்ன செய்யமுடியும்?”

“சுவாமி.. நான் ஒரு வீம்பில் இந்த காட்டுக்குள் புகுந்துவிட்டேன். உண்மையில் அடுத்து என்ன செய்யப் போகிறேனென்று எனக்குத் தெரியாது. அப்படி அடுத்து என்னாகும், என்ன செய்வதென்பதே தெரியாத  என்னைப் போய் தெய்வப்பிறவியென்றால் எப்படி சுவாமி..?”

“அப்பா… உன் அவ்வளவு சக்தியும் இப்போது வீணான செயல்களில் விரயமானபடி உள்ளது. அதை அப்படியே அடக்கி உனக்குள் தேக்கு. அலையாதே- திரியாதே! அமைதியாக ஓரிடத்தில் உட்கார். நீ அனுமன் அம்சம்! முதலில் அவனை எண்ணி தியானம் செய். நீ அழைத்து அவன் வராமலிருக்கப்போவதில்லை. அவன் வந்துவிட்டால் போதும். அவனே உன்னை கடைத்தேற்றிவிடுவான்.”

“நிஜமாகவா?”

“நிஜமாய் மட்டுமில்லை; சத்தியமாயும் கூறுகிறேன்.”

என்னால் ஓரிடத்தில் உட்கார முடியாதே… குதித்துக்கொண்டே இருக்கச் சொல்லுங்கள். என்னால் முடியும். ஆனால் உட்காரமுடியாதே.”

“நீ உட்கார்ந்துதான் தீரவேண்டும். உட்காரவும் செய்வாய். உன் விதி அப்படி!” அவர் அப்படி கூறிவிட்டுச் சென்றபிறகு நாராயணன் ஒரு பாறை மேல் அமர்ந்தவனாக தியானத்தில் ஈடுபடமுனைந்தான். ஆனால் முடியவில்லை. இறுதியில் அவர் சொன்ன விதிப்படியே நடக்கட்டுமென்று விட்டுவிட்டான்.

இறுதியில் அப்படித்தான் நடக்கத்தொடங்கியது.

அந்தக் காட்டில் ஒரு பெரிய குழி. அதில் ஒருவர் விழுந்தால் அவர் கதை முடிந்ததென்று பொருள். எந்த நிலையிலும் மேலேறி வரமுடியாது. அப்படியொரு குழிக்குள் நாராயணன் விழுந்து விட்டான். வேறு வழியே இன்றி அந்தக் குழிக்குள் அவன் உருக்கமாக அனுமனை நினைத்து தியானிக்கத் தொடங்கினான்.

இரவு- பகலென்று ஒரு மண்டல காலம்! பசி, தூக்கம் மறந்து அனுமனை அவன் தியானித்ததன் பயனாக அனுமனும் அவன்முன் பிரசன்னமானான். நாராயணனால் முதலில் அதை நம்பவே முடியவில்லை. கிள்ளிப் பார்த்துக்கொண்டான். பிறகே நம்பினான்.

அனுமனும் சிரித்தான்.

“ப்ரபோ… தாங்களா… வந்துவிட்டீர்களா?”

“நான் எங்கே வந்தேன்? வரவழைத்துவிட்டாய் நீ.”

“எனக்கு வேறுவழி தெரியவில்லை. ஓடும் நதியை அணைகட்டி தேக்கியதுபோல இந்தக் குழிக்குள் விழுந்த நான் உங்கள் நினைவுக்கு ஆளானேன். நான் உங்கள் அடிமை ப்ரபு.”

“நீ என் அடிமையா… தவறு… நீயும் சரி, நானும் சரி- ஸ்ரீ ராமபிரானின் அடிமைகள் நாம்.”

“யார் அவர்?”

“யார் அவரா… நம்மைப் படைத்தவர், நாம் வாழும் இந்த பிரபஞ்சத்தைப் படைத்தவர். அண்ட சராசரங்களுக்கும் அதிபதி அவர்…”

“அவரை நான் காணமுடியுமா?”

“நிச்சயம் முடியும். அவரது மந்திரத்தை நான் உனக்கு உபதேசிக்கிறேன். 18 கோடி முறை நீ அதை தியானிப்பாய். ஸ்ரீராமப்ரபுவின் தரிசனம் உனக்கு வாய்க்கும். நான் சூட்சுமமாக உள்ளவன். நீ ஸ்தூலமாக இருந்து ராமப்பிரபுவின் நாம சங்கீர்த்தனத்தைப் பரப்புவாயாக.”

அனுமன் நாராயணனை சிஷ்ய பாவனை கொள்ளச்செய்து அவன் காதில் ராமநாமத்தைக் கூறினான். “ஜெய்ஸ்ரீராம்… ஜெய்ஸ்ரீராம் ஜெய் ஸ்ரீராம்‘ எனும் ராம நாமமும் நாராயணனால் உச்சரிக்கப்படத் தொடங்கியது.

அந்த நொடியே அந்த பாழும்குழி ஒரு ஆசிரமக்குடிசை இருக்கும் இடமாக மாறியது. அங்கே ஒருபுறம் ஓடையும், மறுபுறம் தாமரைத் தடாகமும் தோன்றியது. மான்கள், பசுக்கள், புறாக்கள், முயல்கள் என்று சர்வ ஜீவராசிகளும் அங்கே தோன்றி அந்த இடமே ஒரு அமைதியான- அழகான இடமாகிவிட்டது.

நாராயணனும் 18 கோடி முறை எனும் அந்த கணக்கை நோக்கி ஜெபிக்கத் தொடங்கினான்.

ஓடையில் நீராடவும், மலர் பறித்து ராமபிரானை பூஜிக்கும் போதும் மட்டும் அவன் தியானம் கலைந்தது. மற்ற நேரமெல்லாம் தியானம்… தியானம்… தியானம்தான். சற்றே கேட்கும்விதமாய் “ஜெய்ஸ்ரீராம்… ஜெய்ஸ்ரீராம் ஜெய்ஸ்ரீராம்‘ என்று நாராயணன் உச்சரிக்க, ராமநாமம் காடுகளில் ஒரு அலைபோல பரவத்தொடங்கியது. அதன் விளைவுகள் எப்படியிருந்தன தெரியுமா?காட்டில் சில மரங்கள்மேல் இடி விழுந்து அவை கருகிவிட்டிருந்தன.

அந்த மரங்களிலெல் லாம் இலைகள் துளிர்விடத் தொடங்குமளவு அந்த நாமம் ஒரு அதிர்வை அந்தக் காட்டில் உருவாக்கி யது.

இப்படியொரு நிலையில்தான் மகாராஷ்ட்ரத்தை ஆண்டுவந்த மன்னன்  வீரசிவாஜி ஒருநாள் அந்தக் காட்டுக்கு வேட்டைக்கு வந்தான். அவனோடு வீரர்கள் பலரும் வந்தனர்.

பொதுவில் வேட்டைக்கு வரும் மன்னர்கள் காட்டை ஒட்டியிருக்கும் ஊர்களில் மிருகங்களால் துன்பம் ஏற்பட்டிருந்தால், அதற்குக் காரணமான மிருகங்களைக் கொன்று அந்த ஊரில் வாழ்பவர்களுக்கு நிம்மதி அளிப்பார்கள். வேட்டை என்பது பொழுதுபோக்கு மட்டுமல்ல; அது ஒருவகை பரிபாலனமும்கூட…

ஆனால் இம்முறை சிவாஜி அப்படி காட்டை ஒட்டிய ஊர்களுக்கு வந்தபோது யாரும் எந்தக் குறையும் கூறவில்லை. மாறாக, “கானகத்தால் எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை’ என்றனர்.

சிலரோ, “நாங்கள் காட்டுக்குள் விறகு வெட்டுவதற்காகச் செல்லும்போது ஒருவகை பரவசத்தை உணருகிறோம்’ என்றார்கள். சிவாஜிக்கு எல்லாமே ஆச்சரியம் தந்தது. அந்தப் பரவசத்துக்குக் காரணம் என்னவென்று கேட்டபோது யாருக்கும் பதில் கூறத் தெரியவில்லை. ஒருவர் “காட்டில் நான் ஓரிடத்தில் அமர்ந்து தூங்கிவிட்டேன். கண்விழித்தபோது என் காதில் ராம் ராம் என்கிற குரல் ஒலித்தது’ என்றார். அதைக்கேட்ட சிவாஜிக்கும் ஆவல் அதிகமாயிற்று. தனக்கும் அப்படியொரு அனுபவம் கிட்டுகிறதா என்று காண காட்டுக்குள் சென்றான். அப்போது பட்டுப்போன மரங்கள் துளிர்த்திருப்பதையும், பல மரங்களில் காய்கள் காய்த்துக் குலுங்குவதையும் ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான். அப்படியே ஓரிடத்தில் அமர்ந்துவிட்டவனுக்கு மனம் அடங்கியது. அப்போது பறவைகளின் குரல்களுக்கு நடுவில் “ராம் ராம்‘ எனும் குரல் ஒரு முணுமுணுப்புபோல் கேட்டது.

சிவாஜி ஒரு நாட்டுக்கு அரசன். ஸ்ரீராமபிரானை வணங்குபவர்களில் ஒருவன்.

அப்படிப்பட்டவனுக்கு யாரோ காட்டில் ராமநாம வேள்வி புரிகிறார்கள் என்பது தெரிந்துவிட்டது.

யாராக இருக்குமென்று தேட ஆரம்பித்து இறுதியில் ஆசிரமக்குடிலை அடைந்தான். அங்கேதான் அந்த அதிசயக் காட்சியையும் கண்டான். நாராயணன் ராமநாம ஜெபத்தில் இருக்க, அங்கே ஆசிரமத்தை அனுமன் கூட்டிக்கொண்டிருந்தான். ஆசிரமத்தைக் கூட்டி சுத்தம்செய்து, அங்குள்ள பசுக்களுக்கு புற்களை வெட்டிவந்து போட்டு, மலர் பறித்துவந்து முன்னால் வைப்பதுவரை அனுமன் செயல்படுவதைப் பார்க்கவும், சிவாஜிக்கு ஒரு வினாடி மூச்சே நின்று விட்டது. தான் காண்பது கனவா நினைவா என்கிற சந்தேகமும் ஏற்பட்டது.

அந்த அரிய காட்சிக்கு நடுவில் நாராயணன் தியானம் நீங்கி கண் விழித்தான். ஆசிரமம் தூய்மையாக விளக்குகள் எரிய கண்களில் பட நாராயணனுக்கு மகிழ்ச்சி. அதைச் செய்தது அனுமன் என்று தெரியாமல் நாலாபுறமும் பார்த்துவிட்டு, “எனக்கு உதவுபவர் யாராக இருந்தாலும் அவர் வாழ்க…’ என்றான். அது சிவாஜி காதிலும் விழுந்தது.

(தொடரும்)

anuman-makimai

புத்தக விவரம்
புத்தகத் தலைப்பு: அனுமன் மகிமை
எழுத்தாளர்: இந்திரா செளந்தர்ராஜன்
பதிப்பாளர்: திருமகள் நிலையம்
விலை:Rs.85

14-அனுமன் மகிமை – இந்திரா சௌந்தர்ராஜன்


இத்தொடரின் வாயிலாக அனுமனது சாகசங்களையும் பக்தர்களுக்கு அவன் எந்த அளவு நெருக்கமாகவும், அணுக்கமாவும் இருக்கிறான் என்பதையும் அறிந்துவருகிறோம். அவன் தெய்வமாக இருந்து வழிகாட்டுவதோடு, ராமநாமத்தை உலகில் நிலைபெறச் செய்வதற்காக மானுடப் பிறப்பெடுத்தும் வந்திருக்கிறான்.

அந்தவகையில் மகாராஷ்டிரத்தைச் சேர்ந்த சமர்த்த ராமதாசரை அனுமனின் அம்சமென்றும் அவதாரமென்றும் கூறுவார்கள். ராமதாசர் எனும்போது இன்னுமொரு ராமதாசரும் இருக்கிறார்; அவர் பத்ராசல ராமதாசர்.

இந்த இருவராலும் பாரத மண்ணில் ராமபக்தி வேர்விட்டுத் தழைத்தது. பத்ராசல ராமதாசரால் தென்பகுதியிலும், சமர்த்த ராமதாசரால் வடபகுதியிலும் ராமபக்தி பேணப்பட்டது. இந்த ராமபக்திக்கு அடியுரம் அனுமனென்றால் அது துளியும் மிகையல்ல.

ஸ்ரீராமன் தன் அவதார நோக்கம் முடிந்து விண்ணுலகை நோக்கிச் செல்லும் சமயம் அனுமனையும் தன்னுடன் அழைக்கிறான்.

அனுமா… புறப்படு. என்னோடு பரமபதத்தில் நீ சிரஞ்சீவியாக இருக்கலாம்” என்கிறான். யாருக்கு கிடைக்கும் இப்படியொரு வாய்ப்பு?

ஆனால் அனுமன் அதை மறுக்கிறான்.

“ப்ரபோ… என்னை மன்னியுங்கள். பரமபதத்தில் நான் சிரஞ்சீவியாக இருக்கலாம். அங்கே உங்கள் நாமத்தைச் சொல்லிக்கொண்டிருக்க சந்தர்ப்பமே கிடைக்காதே. ஒருவேளை நான் எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டாலும் பயன் எனக்கு மட்டும்தானே? ஆனால் பூவுலகில் நான் இருந்துகொண்டு உங்கள் நாமத்தைச் சொன்னாலோ அதை மானுடர்கள் கேட்பார்கள். அவர்களின் மனங்களில் உங்கள் நாமம் பதியும். இதனால் அவர்களுக்கெல்லாம் விமோசனமும் கிடைக்கும்.

இப்படி உங்கள் நாமத்தால் பிறருக்குப் பயன்படும்படி வாழ்வது வாழ்வா… இல்லை பரமபதத்தில் எவ்வித கடப்பாடுமின்றி சுகத்திலே மட்டும் இருப்பது வாழ்வா?”

என்று ராமனையே கேட்டுத் திகைக்க வைக்கிறான்.

ராமனும், “உன் விருப்பம்போல பூவுலகில் நீ வாழ்வாயாக. உனக்கு எப்போது பரமபதம் வரத்தோன்றுகிறதோ அப்போது வரலாம்” என்று வரமளிக்கிறான். ஆனால் அனுமன் இன்றுவரை பரமபதம் குறித்து சிந்திக்காமல் பூவுலகில் ராமநாமத்தை இடையறாது ஜெபித்துக்கொண்டும், அப்படி ஜெபிக்கின்றவர்களுக்கு தன் தரிசனத்தைத் தருவதோடு, அவர்களுக்கு எல்லாம் தருபவனாகவும் விளங்கிவருகிறான்.

இடையே அவன் அம்சத்தில் சிலர் பிறந்து பெரும் பக்திச் சாதனை புரிந்துள்ளனர். அவர்களில் ஒருவரே சமர்த்த ராமதாசர்.

இவரை மையமாக வைத்துக் கொண்டாடப்படுவதே தாசநவமி! நமக்கெல்லாம் ராமநவமி தெரியும்; தாசநவமி தெரியாது. காரணம், இது மகாராஷ்டிரத்தில்தான் பெரிய அளவில் கொண்டாடப்படுகிறது. இப்படி ராமநவமிக்கு சமமாக தாசநவமி கொண்டாடக் காரணமான சமர்த்த ராமதாசரின் வாழ்க்கை வழியாக அனுமனின் மகிமையைக் காண்போம்.

சமர்த்த ராமதாசரின் இயற்பெயர் நாராயணன்.

இவர் பிறந்த விதமே அலாதியானது.

மிகுந்த தவச்சிறப்பும் உடையது. நாராயணனின் தாய்- தந்தையராக அமைந்தவர்கள் சூர்யாஜி பண்டிதர் மற்றும் ராணுபாய் என்னும் மாதரசியாவாள்.

இவர்களுக்கு மகனாக ஜான்புரி எனும் ஊரில் நாராயணன் பிறந்தான். முன்னதாக சூர்யாஜி பண்டிதருக்கும் ராணுபாய்க்கும் திருமணமாகி பல ஆண்டுகள் பிள்ளைப் பேறில்லை. அந்தநிலையில் கோவில் கோவிலாக ஏறி இறங்குவதுதானே மானுடர்களின் வழக்கம்.

அப்படித்தான் சூர்யாஜியும் ராணுபாயும் ஏறி இறங்கினார்கள். அப்படிச் சென்ற இடத்தில்- குறிப்பாக காசிக்குச் சென்ற இடத்தில் கங்கைக்கரையில் ஒரு சந்நியாசியை தரிசித்தனர். அவருக்கு ராணுபாய் எதுவும் கூறாமலே அவளுடைய சிக்கல் விளங்கிவிட்டது.

“என்ன, வம்ச விருத்தியில்லையா… உன்னை மலடி என்று உலகம் சொல்கிறதா?”

என்று கேட்டார்.

இருவரும் ஆமோதித்தனர்.

“வம்ச விருத்தியில் பிரச்சினை என்றாலே அதை ஏதோ பாவமென்று நினைக்கிறார்கள்.

பாவம் காரணமல்ல… பாவத்தை பெரும்பாலும் வாழும் நாளில் கணக்கு தீர்த்துவிடலாம். மொத்த பாவத்தையும் ஒரு கங்கை நீராட்டு போக்கிவிடும். இவ்வளவு தூரம் வரமுடியாதவர்கள் ஒரு கோவில் கும்பாபிஷேகத்தைப் பார்த்தால்போதும். அப்போது அவர்கள் சிரசின் மேல் விழும் அபிஷேக தீர்த்தம் பாவத்தைப் போக்கிவிடும். போகாதது எது தெரியுமா?” அந்த சந்நியாசி கேட்டார்.

சூர்யாஜி பண்டிதரும், ராணுபாயும் திருதிருவென விழித்தனர்.

“நன்றாகக் கேட்டுக்கொள்ளுங்கள். இப்பிறப்பில் தொலைக்கமுடியாதது, அனுபவித்து மட்டுமே தீர்க்கவேண்டியது சாபங்களைத்தான்” என்று அவர் சொல்லவும்தான், பாவத்துக்கும் சாபத்துக்கும் அவர்களுக்கு வேற்றுமை புரிந்தது.

இந்நிலையில் சூர்யாஜி அந்த சந்நியாசி யிடம், “ஸ்வாமி… நாங்கள் சாபத்துக்கு ஆளானதால்தான் எங்களுக்குப் பிள்ளையில்லையா?” என்று உடனேயே கேட்டார்.

“ஆமாம்…”

“என்றால் அது தீரவே தீராதா?”

“தீராதது ஒன்றுதான்… அது பஞ்சமா பாதகம்! பெற்ற தாய்- தந்தையரை பட்டினி போட்டுக் கொல்லுதல், கன்னிப் பெண்களைக் கற்பழித்தல், பசுமாட்டை வதைசெய்து அதைப் புசித்தல், பிராமணர்களுக்கு இடையூறு செய்து அவர்கள் சாபத்துக்கு ஆளாகுதல், குருவுக்கு துரோகம் செய்தல்- இவையே பஞ்சமா பாதகங்கள். இந்த பாதகம் செய்தவன் ஏழு ஜென்மம் எடுப்பான். ஏழிலும் இதற்கான தண்டனையை அனுபவிப்பான்; தப்பவே முடியாது. மற்ற சாபத்துக்கு ஆளானவர்கள் அதற்குரிய சரியான பரிகாரத்தைத் தெரிந்துசெய்தால் விடுபடலாம்.”

“என்றால் எங்களுக்கு பிள்ளை இல்லாமல் போக எது காரணம்?”

“அதற்குப் பல காரணங்கள் இருக்கலாம். நாகத்தைக்  கொல்லுதல், கர்ப்பிணியை வேலை வாங்குதல், சிறு குழந்தைகள் மனம்நோக நடந்து கொள்ளுதல், திருமணமானவர்களை திட்டம்போட்டுப் பிரித்தல்- இப்படிப்பட்ட பாவங்களே சாபங்களாகிவிடுகின்றன.”

“இதிலிருந்து விடுபட வழி?”

“சொல்கிறேன்… உலகில் கண்ணுக்குத் தெரிந்த கடவுளாக விளங்கும் சூரிய பகவானுக்குரியது ஆதித்ய ஹ்ருதய ஸ்தோத்திரம். இதை இன்று முதல் பாராயணம் செய்யுங்கள். ஒருநாள் இருநாளல்ல; 12 வருடங்கள் பாராயணம் செய்யவேண்டும்.”

அவர் அப்படிச் சொன்ன மாத்திரத்தில், “ஸ்வாமி… நான் கடந்த பத்து வருடங்களாக அதைப் பாராயணம் செய்துவருகிறேன்” என்றார் சூர்யாஜி.

“அந்தப் புண்ணியமே உங்களை இங்கு அழைத்துவந்து என் முன்னாலும் நிறுத்தி யுள்ளது. இன்னும் இரண்டு வருடங்கள் விடாது பாராயணம் செய்யுங்கள். அதனால் உங்கள் சாப இருள் விலகி உங்களுக்கு பிள்ளைகள் பிறப்பார்கள். ஒருவருக்கு இருவர் பிறப்பார்கள். அதில் மூத்தவன் சூரிய அம்சம்; அடுத்தவன் அனுமனின் அம்சமாய் விளங்குவான். இதை நீங்கள் அவன் பிறக்கும்போது உணர்வீர்கள்” என்றார்.

அதன்பின் அவர் சொன்னதுபோலவே மேலும் இரண்டு வருடகாலம் ஆதித்ய ஹ்ருதய ஸ்தோத்திரத்தைப் பாராயணம் செய்தனர். நம்பிக்கையோடும்  தீவிரமாகவும் சூரிய பகவானை அவர்கள் வழிபட்டதன் பயன், முதலாவதாக அந்த சந்நியாசி சொன்னது போல சூரிய அம்சமாக முதல் பிள்ளை பிறந்தான். அவனுக்கு கங்காதரன் என்று பெயர் வைத்தனர். கங்கைக்கு போய்வந்ததால் பிறந்தவனல்லவா? அடுத்து சில ஆண்டு இடைவெளியில் மாருதி அம்சமாய் ஒரு குழந்தை பிறந்தது. அது அனுமனின் அம்சம் என்பதற்கு சாட்சிபோல பின்பாகத்தில் ஒரு சாண் நீளத்துக்கு வால் இருந்தது.

ராணுபாய் அனுமனே வந்து பிறந்து விட்டதாகக் கருதி பூரித்துப்போனாள். அந்த வால் சில நாட்களில் உதிர்ந்தும்போனது.

இவன் அனுமனின் அம்சம் என்பதை உணர்த்தவே அவனுக்கு வால் இருந்தது என்பதாக உணர்ந்து கொண்டனர்.

ஒரு ஆச்சரியம் என்னவென்றால், அஞ்சனை வயிற்றில் பிறந்த அந்த பால அனுமன் என்னவெல்லாம் சேட்டை செய்தானோ அதையெல்லாம் இவனும் செய்தான். குறிப்பாக மரங்களில் ஏறுவது, தாவுவது என்று குரங்குகளோடு போட்டி போட்டான். ஒருமுறை ஒரு பெரும் குரங்குக் கூட்டம் ஜான்புரிக்குள்  நுழைந்துவிட்டது. அதைக்கண்டு எல்லாரும் கதவுகளைத் தாழிட்டனர். அந்த குரங்குகள் காட்டுக்குள் வசித்துவந்தன. மழையின்மையால் அவற்றுக்கு காட்டில் உணவு கிடைக்கவில்லை. இந்நிலையில்தான் அவை பக்கத்தில் நகரத்துக்குள் புகுந்துவிட்டன. சிலர் அந்த குரங்குகளை வேட்டையாடவும் செய்தனர். இதைக்கண்ட எட்டு வயதேயான நாராயணன் துணிந்து அவற்றுடன் கலந்து, அவை தன்னைத் துரத்தும்படி செய்துகொண்டான். தாவிக்குதித்து காட்டுக்குள் ஓடத் தொடங்கினான். அவையும் பின்தொடர்ந்தன. ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில் நூறு மீட்டர் அகலத்தில் வலை செய்து விரித்திருந்தான். அந்த வலைக்குள் அவ்வளவு குரங்குகளும் விழவும், அதனை அப்படி உயரே தூக்கிவிட, அந்தக் குரங்குகள் வெளியே வரமுடியாமல் அதில் சிக்கிக்கொண்டன. அந்த வலையை அப்படியே கட்டி நகருக்குள் இழுத்துவந்தான். ஜான்புரியே இதைப் பார்த்து வாய்பிளந்தது. பின் அந்தக் குரங்குகளிடம் அதன் பாஷையில் பேசி, காட்டுக்குத் திரும்பிப் போகச்சொன்னான். அப்படிச் சென்றவை அதன்பிறகு இன்றுவரை வரவேயில்லை.

இவையெல்லாம் மிக இளம்வயதிலேயே நாராயணன் எப்படிப்பட்டவன் என்பதை உலகுக்கு உணர்த்திவிட்டவையாகும். நாராயணனுக்கும் இப்படிப்பட்ட சாகசங்களே பிடித்தன. அண்ணன் கங்காதரன் திருமணம் செய்யும் பருவம் வந்தது. திருமணம் செய்துகொண்டாலே பித்ருக்களுக்கான கர்ம காரியங்களைச் செய்ய முடியுமென்பதால் கங்காதரன் திருமணத்துக்கு சம்மதித்தான். இப்படியொரு நிலையில் அடுத்து நாராயணனுக்கும் திருமணம் பற்றிப் பேசவும், அவனுக்கு சுத்தமாக அது பிடிக்கவில்லை. இறுதியில் அப்படித்தான் முடிந்தது. பெற்றோர் நாராயணனுக்கு ஒரு பெண்ணைப் பார்த்து சம்மதம்பெற விழைந்தபோது, நாராயணன் வீட்டைவிட்டே ஓடிவிட்டான்.

இப்படித்தான் பிரம்மச்சாரிகள் நடந்துகொள்வார்கள். நாராயணனின் செயல் பெற்றோரை பெரிதும் பாதித்தது.

அனுமனுடைய அம்சமாக இருந்தவன் காட்டுக்குச் செல்லவா பிறந்தான்? அவனால் சமூகத்துக்கு நன்மை ஏற்படவேண்டுமல்லவா? அதற்கேற்ற சூழல் காட்டுக்குள் அவனுக்கு ஏற்படத் தொடங்கியது. எந்த குரங்குக் கூட்டத்தை அவன் காட்டுக்குள் திருப்பி விட்டானோ அவை அந்தக் காட்டில் இருந்தன. மழை வரும் சமயம் அவை குகைகளுக்குள் ஒளிந்துகொண்டன. அந்தக் குகையிலும் ஒரு சந்நியாசி இருந்தார். அவர் யாரோ அல்ல… கங்கைக்கரையில் சூர்யாஜிக்கும் ராணுபாய்க்கும் வழிகாட்டியவர்தான்!

அவர் அங்கு ராமநாமத்தைச் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். அவர்முன் சென்று நின்ற நாராயணன், “சுவாமி… வீட்டில் திருமணம் செய்யமுனைந்தனர். ஓடிவந்துவிட்டேன்” என்றான்.

“நீ ஓடி வரவேண்டுமென்பதற்காகத்தானப்பா அவ்வாறு அவர்கள் செய்ய முற்பட்டனர்” என்றார் சந்நியாசி.

“ஒரே பதில்தான்- ஆனால் நீங்கள் மாற்றிச் சொல்கிறீர்கள்.”

“எப்படிச் சொன்னாலும் விளைவு ஒன்றுதான். நீ உண்மையில் யார் என்பதையும், இந்த பிறப்பு எதற்காக என்பதையும் தெரிந்துகொள்ளும் நேரம் வந்துவிட்டது. நீ மாருதியின் அம்சம். அந்த மாருதியை நீ காணவேண்டுமா?” என்று கேட்டார் சந்நியாசி.

“நிச்சயமாக… நானும் அவரைப்போலவே தாவுவேன், குதிப்பேன்.”

“அதுபோதாது. நீ அவரைப்போலவே ராமதாசனாக வேண்டும். அதுதான் முக்கியம்… உன்னால் முடியுமா?” என்று கேட்டார்.

“நிச்சயம் என்னால் முடியும். அதற்கு நான் என்ன செய்யவேண்டும்?” நாராயணன் ஆவலோடு கேட்டான்.

(தொடரும்)

anuman-makimai

புத்தக விவரம்
புத்தகத் தலைப்பு: அனுமன் மகிமை
எழுத்தாளர்: இந்திரா செளந்தர்ராஜன்
பதிப்பாளர்: திருமகள் நிலையம்
விலை:Rs.85

13-அனுமன் மகிமை – இந்திரா சௌந்தர்ராஜன்


இந்திரா சௌந்தர்ராஜன் 13

அந்தத் துறவியிடம் திகைப்பு தாண்டவமாடத் தொடங்கியது. பிரகலாத பிரபுவும் ஆச்சரியப்பட்டான். இவரால் அனுப்பப்படாத அந்தத் துறவி யார்?

கேள்வி எழும்பியது.

“வேண்டுமானால் நேரில்வந்து பாருங்கள்- அப்போது உங்களுக்கு அவர் யார் என்பது தெரிந்துவிடப்போகிறது” என்றான்.

அந்தத் துறவியும் தாமதியாமல் அவனோடு புறப்பட்டார்.

அவன் தங்கியிருந்த குகைக்குள் அந்த  பிச்சைக்கார சந்யாசியைத் தேடினார். ஆனால்அவர் இல்லை. மாறாக குகைக்குள் செந்தூரத்தால் எழுதப்பட்ட “ஜெய் ஸ்ரீராம்‘ என்கிற எழுத்துகள்தான் கண்ணில்பட்டு ஜொலித்தன.

திரும்பின பக்கமெல்லாம் குகையின் பாறைச் சுவரில் “ஜெய் ஸ்ரீராம்‘ என்கிற எழுத்துகள்!

“இதையெல்லாம் நீதான் எழுதினாயா?” என்று கேட்டார் அந்தத் துறவி.

“இல்லை. இது அவர் எழுதியது” என்றான் பிரகலாத பிரபு. அந்தத் துறவி உடனேயே அந்த எழுத்தைத் தொட்டு செந்தூரத்தை எடுத்து தன் நெற்றியில் இட்டுக்கொண்டார். பின் கண்கள் கலங்கிட அந்த எழுத்துகளைப் பார்த்து வணங்க ஆரம்பித்தார். பிரகலாத பிரபுவுக்கு  முதலில் காரணம் புரியவில்லை. ஆனால் சில நொடிகளில் புரிந்துவிட்டது. எல்லாம் அனுமன் மகிமை! அவனை நம்பி உபவாசமிருந்து ஒழுக்கமாகவும் வாழ்ந்ததன் பயன், அவனே பிரகலாத பிரபுவுக்கு ஒரு பிச்சைக்காரன்போல் வந்து உணவளித்திருக்கிறான். அவன் குணமாகவும் துணை செய்திருக்கிறான். இந்த உண்மை புரியவும், பிரகலாத பிரபுவும் அந்த செந்தூர எழுத்தைத் தொட்டு கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டான்; நெற்றியிலும் இட்டுக்கொண்டான். அந்தத் துறவி பிரகலாதனைப் பார்த்தும் கைகூப்பி வணங்கினார்.

“என்ன சுவாமி என்னைப் போய் வணங்கிக்கொண்டு… நானொரு பெரும்பாவி…”

“அது முன்னர்… இப்போது நீ சுத்தகரிக்கப்பட்டவன்; பண்பட்டுவிட்டவன்.”

“எல்லாம் உங்களால்தான்… நான் பாவம் மட்டும் செய்திருக்கவில்லை. துளி புண்ணியமும் செய்திருக்கிறேன். அதனால்தான் உங்களை சந்திக்க முடிந்தது. கடைத்தேறவும் முடிந்தது. ஆனாலும்…”

“என்ன ஆனாலும்… நீ அந்த சிரஞ்ஜீவி அனுமனையே தரிசனம் செய்தவன். அவன் கையால் சாப்பிடக் கொடுத்துவைத்தவன். யாருக்கப்பா இப்படி ஒரு பாக்கியம் வாய்க்கும்?”

“உண்மைதான்… அவர் என்னை ரட்சித்துவிட்டார்தான்… ஆனால் பூரணமாக எங்கே என்னை ரட்சித்தார்?”

“ரட்சிப்பதில் பூரணமில்லை என்று உனக்கொரு குறையா?”

“சுவாமி… என் வியாதி குணமாகா விட்டால்கூட நான் பெரிதாக வருந்த மாட்டேன். என் பாட்டி என்னாலேயே உயிரைவிட்டாள். என் மனைவியோ எங்கே இருக்கிறாள் என்றே தெரியவில்லை. என் சொத்துகளை கயவர்கள் அழித்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்த சொத்துகள்மேல் எனக்கு உரிமையில்லாததால் அதைத் தடுக்க என்னால் முடிய வில்லை.”

“ஓ… சொத்து போகிறதே என்றுதான் இப்போதும் வருந்துகிறாயா?”

“இல்லை சுவாமி… சொத்தை சம்பாதித்துவிடலாம். ஆனால் என் மனைவி எங்கே தவித்துக்கொண்டிருக்கிறாளோ தெரியவில்லையே. அவளைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பு எனக்கு இருக்கிறதல்லவா?”

“இப்போது உன் மனவருத்தம் எனக்குத் தெளிவாகிவிட்டது. கவலைப்படாதே. இவ்வளவு தூரம் உனக்கு துணைசெய்த அனுமன் நிச்சயம் இதையும் சீர்செய்வான். நம்பிக்கையோடு இரு…”

அந்தத் துறவி ஆறுதல் கூறிவிட்டுப் புறப்பட்டார். பிரகலாத பிரபு அந்த குகையிலேயே தங்கிவிட்டான். வேறு போக்கிடமும் அவனுக்கில்லை. அது நாள்வரை அவனுக்கு சோறளித்த அனுமன் இல்லாத நிலையில், அவனே காட்டுக்குள் காய்கனி தேடிச் செல்லத் தொடங்கினான். அப்போது காட்டுக்குள் சித்த வைத்தியர் ஒருவர் கரடியிடம் மாட்டிக்கொண்டு உயிருக்குப் போராடிக்கொண்டிருந்தார். பிரகலாத பிரபு துணிச்சலாக அந்த கரடியிடம் போராடி அவரை விடுவித்தான். இதனால் சித்தவைத்தியரிடம் ஒரு நட்பு உருவானது. அவரும் அவனைப் பற்றி விசாரித்தார். பிரகலாத பிரபுவும் குகையில் ஒரு யோகியாய் காலம் கழித்துவருவதைக் கூறினான். அவர், “”எனக்கு சீடனாக விருப்பமா?” என்று கேட்டார். “தாராளமாக சம்மதம்” என்று கூறி அப்போதே அவருடைய சீடனாகிவிட்டான்.

அவருடைய சித்தவைத்திய ஆசிரமம் குறிப்பிட்ட ஒரு இடத்திலிருந்தது. குகையிலிருந்து இடம்பெயர்ந்து அந்த ஆசிரமத்துக்கு குடியேறினான். இருப்பினும் ஒரு காரியம் செய்தான். அந்தக் குகையில் ஒரு சிறிய அனுமன் சிலையை வைத்து, அந்தக் குகையையே அனுமன் கோவில்போல ஆக்கினான். தினமும் வந்து விளக்கேற்றிவிட்டு அங்கே சிறிது நேரம் அமர்ந்து தியானித்துவிட்டுதான் செல்வான். ஒருபுறம் இப்படி பிரகலாத பிரபு வாழ்வில் மாற்றங்கள் உருவாகியபடி இருக்க, மறுபுறம் அவன் சொத்துகளை அவன் உறவினர்கள் அழித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

அதை விற்கமுடியவில்லை. மற்றபடி அவனது மாளிகையில் தங்கிக்கொண்டு, அவனது வயலில் விளைவதை எல்லாம் சாப்பிட்டுக்கொண்டு சல்லாபமாக இருந்தனர். நடுநடுவே எங்கே பிரகலாதபிரபு மனைவியைக் கண்டுபிடித்து அழைத்து வந்துவிடுவானோ என்கிற ஒரு பயமும் அவர்களிடம் இருந்தது.

பிரகலாத பிரபுவுக்கும் மனைவி பற்றிய எண்ணமாகவே இருந்தது. அவள் எங்கே எப்படி இருக்கிறாளோ என்று தவிப்பாகவும் இருந்தது. ஒருநாள் ஒருவர் வைத்தியர் மனைவியை பிரசவம் பார்ப்பதற்காக அழைத்துச் சென்றார். வைத்தியர் மனைவி வீடு தேடிப் போய் பிரசவம் பார்ப்பதில் நிபுணத்துவம் உடையவள்.

அவளுக்குத் துணையாக பிரகலாதன் போக நேரிட்டது.

அழைத்துச் சென்றவரின் வீடு பக்கத்து ஊரில் ஒரு வயல்காட்டுக்குள் இருந்தது.

அந்த இடம்வரை வண்டியில் செல்லமுடியவில்லை. வண்டியைவிட்டு இறங்கி வயல்வரப்பில் நடந்துசெல்ல வேண்டியிருந்தது. அழைத்துச் சென்றவரும் ஒரு விவசாயி! அந்த வயலுக்கெல்லாம் சொந்தக்காரர்! அவர் வீடும் குடிசை வீடுதான். வீட்டையடைந்து பிரசவம் பார்க்க வைத்தியர் மனைவி தயாரானபோதுதான் பிரகலாதனுக்கே அவன் நிலை தெரிந்தது.

ஒரு பெண்ணுக்கான பிரசவம் என்பதால் பிரகலாதன் வீட்டுக்குள் செல்லாமல் வெளியே உள்ள அகத்தி மரத்தின் நிழலில் கிடந்த கட்டில் மேல் அமர்ந்துவிட, வைத்தியர் மனைவி மட்டும் உள்ளே சென்று வைத்தியம் பார்த்தாள். நல்ல வேளை…

அந்தப் பெண் சற்று கொடுத்துவைத்தவள். வைத்தியரின் மனைவியின் கைராசி ஒருஅழகான ஆண் குழந்தையை அவள் வயிற்றிலிருந்து எடுத்துத் தந்தது. பின் வைத்தியர் மனைவியும் புறப்பட்டுவிட்டாள். புறப்படும்முன், “இந்த மாதம் முழுக்க நான்குழந்தைக்கு குளிப்பாட்டிவிட வருவேன். அப்போதுதான் குழந்தைக்கு நன்கு பசி ஏற்பட்டு நன்கு சாப்பிடும். அப்படி சாப்பிட் டாலே குழந்தை வளரும்” என்றாள்.

பொதுவாக நாட்டு வைத்தியம் பார்ப்பவர்கள் பிரசவம் பார்ப்பதோடு நிறுத்திக் கொள்ள மாட்டார்கள். இப்படி தொடருவார்கள். குழந்தை நன்றாக தவழும்வரை அவர்கள் கண்காணிப்பார்கள். குழந்தை தவழத் தொடங்கிவிட்டால் திருப்தியுடன் நிறுத்திக் கொள்வார்கள்.வைத்தியர் மனைவியும் அப்படியே நடந்து கொண்டாள். ஒவ்வொரு முறையும் பிரகலாத பிரபுவே உடன் சென்றான். அப்படிச் செல்பவன் வெளியேயே நின்றுகொண்டுவிட, அவள் மட்டுமே உள்ளே சென்றுவிட்டுத் திரும்புவாள்.

இப்படியே ஒரு மாதம் சென்றது.

ஒருநாள் வைத்தியர் மனைவியால் குழந்தையைக் காணச் செல்லமுடியவில்லை. பதிலுக்கு குழந்தைக்குத் தருவதற்கான ஜாதிக்காய், பிள்ளை வளத்தி என்கிற மூலிகை போன்றவற்றை பிரபுவிடம் கொடுத்தனுப்பினாள். அவனும் முதல்முறையாக அந்தப் பெண்ணின் வீட்டுக்குள் நுழைந்தான். உள்ளே குழந்தை அழும் சப்தம். எட்டிப் பார்த்தான். குழந்தையோடு அங்கே இருந்தவள் அவன் மனைவி!

அவளும் அவனைப் பார்த்து அதிர்ச்சியடைந் தாள்.

ஓடிப்போய் அவளிடம், “இது யார் குழந்தை?” என்று கேட்டான்.

ஏனென்றால் அவள் கோபித்துக்கொண்டு வீட்டைவிட்டு வெளியேறியபோது அவள் கர்ப்பமாக இருந்தது பிரகலாத பிரபுவுக்குத் தெரியாது.

அவள், “அப்பாவே இப்படியொரு கேள்வியைக் கேட்டால் நான் எங்கே செல்வேன்” என்று கண்ணீர்விட்டாள். பிரகலாதபிரபு அவளை அந்த நொடியே ஏற்றுக்கொண்டு, தன் தவறுகளுக்கும் வருத்தம் தெரிவித்தான். அவளை அழைத்துக்கொண்டு உடனேயே தன் சொத்துகளை அனுபவிப்பவர்கள் முன்னால்போய் நின்றான்.

அவர்கள் ஆடிப்போனார்கள். வேறுவழியின்றி பிரபுவின் மனைவி வசம் சொத்துகளை ஒப்படைத்தனர். அவளோ பிரபுவின் பெயருக்கே சொத்தை திரும்ப எழுதித்தந்தாள்.

ஆனால் பிரபு அவ்வளவு சொத்தையும் நல்ல காரியத்துக்கு பயன்படுத்த எண்ணி ஒரு அறக்கட்டளை அமைத்து, அதற்கு “அனுமன் அறக்கட்டளை‘ என்றே பெயரும் வைத்தான்.

அதன்பின் அவர்கள் வாழ்வில் நடந்ததெல்லாம் நல்லதாகவே இருந்தது என்பதை கூறத்தேவையில்லை.

அனுமன் மேலான உண்மையான பக்தி, இரும்பைக்கூட தங்கமாக்கிவிடும்போது பிரகலாத பிரபு போன்றவர்களை மாற்றுவதுதானா கடினம்? இன்னும் சொல்லப்போனால் ராமன்கூட தன் அடியவர்களை சற்று சோதிப்பான். அனுமன் சோதிக்கத் தெரியாதவன். பாய்ந்து வருபவன். அப்படி வரவேண்டுமென்பதற்காகவே இந்த மண்மிசை கோவில்கொண்டிருப்பவன். இதனால்தான் இவனை உபாசிப்பவர்களுக்கெல்லாம் பெரும் துணையாக நிற்கிறான்.

(தொடரும்)

anuman-makimai

புத்தக விவரம்
புத்தகத் தலைப்பு: அனுமன் மகிமை
எழுத்தாளர்: இந்திரா செளந்தர்ராஜன்
பதிப்பாளர்: திருமகள் நிலையம்
விலை:Rs.85

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 564 other followers