Daily Archives: January 5, 2018

5-அனுமன் மகிமை – இந்திரா சௌந்தர்ராஜன்



5
இந்திரா சௌந்தர்ராஜன்

செந்தூரத்துக்காகப் புறப்பட்ட அனுமன், வெகுசீக்கிரமே கைநிறைய செந்தூரத்தோடு திரும்பிவந்து சீதா பிராட்டியிடம் நீட்டுகிறான்.

சீதையிடம் ஒரே மகிழ்ச்சி.

அதை மோதிர விரலால் தொட்டு முதலில் தன் நெற்றித் திலகமாக வகிட்டில் இட்டுக்கொண்டாள். பின் புருவ மையத்தில். செந்தூரத் திலகத்தோடு சீதையைப் பார்க்கவும் அனுமனிடம் ஒரு சிலிர்ப்பு. சீதை ஏற்கெனவே நல்ல சிவப்பு. அந்த சிவப்போடு செந்தூர சிவப்பு சேரவும், மேலும் மெருகேறி அவளது முகம் மாலைச் சூரியன்போல இதமாய் ஜொலித்தது. அனுமனின் கண்களும் அந்தக் காட்சியில் பனித்துப் போகின்றன.

இது ஒரு கட்டம்!

இன்னொரு கட்டம் அயோத்தியில்…

ராமபிரான் இராவணவதம் புரிந்து சீதையைமீட்டு அயோத்திக்கு வந்து, மீண்டும் ராஜாராமனாக ஆட்சி புரியும் சமயம்! அனுமன் அங்கே  நீங்காது இருக்கிறான். ஒருநாள் சீதை இதேபோல் செந்தூரம் இட்டுக்கொள்வதைப் பார்த்தவன்-

“தாயே… இந்த செந்தூரம் உங்கள் முகத்துக்கு பெரும் பொலிவைத் தருகிறது. அதேசமயம் நெற்றியில் புருவ மையத்தில் இதை இட்டுக்கொள்வதோடு, வகிட்டின் தொடக்கத்திலும் தாங்கள் இதை இட்டுக் கொள்வது எதனால்?” என்று கேட்கிறான். சீதையும் புன்னகையோடு பதில் கூறுகிறாள்.

“அனுமனே! ஒரு பெண்ணின் நெற்றித் திலகம்தான் அவள் ஒரு சுமங்கலி என்பதை உணர்த்துவதாகும். இதில் வகிட்டில்தான் அந்த மகாலட்சுமி வாசம் செய்கிறாள். எனவே அங்கே பொட்டினை இடும்போது லட்சுமி கடாட்சம் ஏற்படுவதோடு, என்றும் கணவனைவிட்டு நீங்காமலிருக்க அந்த தேவி அருளுவாள். அவள் எப்படி திருமாலின் மார்பில் நித்யவாசம் புரிகின்றாளோ, அப்படி நானும் என் பதியான ராமச்சந்திர மூர்த்தியின் மார்பில் நித்யவாசம் புரிவதோடு, என்றும் அவரை விட்டு நீங்காமல் இருப்பேன். அவரும் என்னுடன் இருப்பார்…”

இதைச்சொல்லி முடிக்கும்போது சீதையின் கண்களிரண்டும் கண்ணீரால் நிரம்பிவிடுகின்றன. அது இராவணனால் ஏற்பட்ட பிரிவை அவளுக்குள் ஞாபகப்படுத்திவிட்டது. அதைப் பார்த்த அனுமனும் பதைத்துப் போனான்.

“அம்மா… இப்போது எதற்குக் கண்ணீர்? இது ஆனந்தக் கண்ணீரா துக்கக் கண்ணீரா என்று தெரியவில்லையே” என்றான்.

“இரண்டும்தானப்பா… அவரைப்பிரிந்து இலங்கையில் நான் கிடந்ததை எண்ணிப் பார்த்தேன். நெஞ்சு கனத்துவிட்டது. நல்லவேளை… நான் இந்த செந்தூரத்தை இட்டுக்கொண்டதன் பலன்தான், என் பதி வேகமாக வந்து என்னையும் மீட்டு இன்று நான் அயோத்தி அரசியாகத் திகழ்கிறேன். இந்த செந்தூரம் பற்றி நீ கேட்கவும் பழைய நினைவுகளைத் தவிர்க்க முடியவில்லை. இது மங்கலச் சின்னம் மட்டுமல்ல; என் பதியோடு என்னைச் சேர்த்து பிரியாமல் காத்திடும் ரட்சையும்கூட…” என்றாள் சீதை.

அனுமனுடைய உள்ளத்தில் சீதை கூறிய கருத்து ஆழமாகப் பதிந்துவிட்டது.

“செந்தூரம் அணிந்துகொண்டால் சீதை மட்டுமா ராமபிரானைப்  பிரியாமலிருப்பாள்? அதை அணிந்து கொண்டால் நானுமல்லவா அவரைப் பிரியாமலிருப்பேன்?’ என்று தனக்குள்  கேட்டுக்கொண்டவன், அடுத்த நொடியே செந்தூரம் தேடிப் புறப்பட்டு விட்டான். பின் அதை எடுத்து சீதை போல் நெற்றியில் இட்டுப்பார்த்தான். சீதைக்கு அழகுசேர்த்ததுபோல அது தனக்கு அழகு சேர்க்கவில்லை என்று தோன்றியது…  “ஒருவேளை சிறு பொட்டாக தரிக்கப்போய் இவ்வாறு தோன்றுகிறதோ? இதுவே பெரிதாக இருந்தால்?’ கேள்வி எழும்பி, நெற்றியில் பெரிதாக அதை இட்டுக் கொண்டான். அப்போதும் எதனாலோ திருப்தி ஏற்படவில்லை. பார்த்தான்… செந்தூரத்தை முகம் முழுக்க பூசிக்கொண்டான். ஏதோ வேடம் போட்டுக்கொண்டது போல் இருந்தது. சரியென்று செந்தூரத்தை இரு கைகளிலும் பூசிக் கொண்டான்… ஊஹூம்!

யாராவது பார்த்தால் ரத்த காயமா என்று கேட்பார்கள் என்று தோன்றியது. ஒரே வழிதான்… செந்தூரத்தை எடுத்து உடல் முழுக்க பூசிக்கொண்டான். இப்போது ஓரளவு திருப்தியாக இருந்தது. அப்படியே போய் வெட்கத்தோடு சீதைமுன் நின்றான். சீதைக்கு முதலில் அது அனுமன் என்றே தெரியவில்லை. பயத்தில் அலறிவிட்டாள்.

“தாயே… தாயே… நான் அனுமன்…” என்று கூறவும்தான் பயம் நீங்கியது.

“இது என்ன கோலம் அனுமா?”

“செந்தூரக் கோலம் தாயே…”

“எதனால் இப்படி ஆனாய்?”

“தாங்கள்தான் தாயே காரணம்.”

“நானா?”

“ஆமாம்… நீங்கள்தானே செந்தூரம் தரித்தால் அண்ணலைப் பிரியாமல் இருக்கலாம் என்றீர்கள்?” அனுமன் கூறவுமே, சீதைக்கு அவன்
செயலுக்கான காரணம் முழுதாய்ப் புரிந்துவிட்டது. கூடவே பெருஞ்சிரிப்பும் அவளிடம் ஏற்பட்டது. குலுங்கக் குலுங்க சிரிக்கத் தொடங்கிவிட்டாள். அனுமனையே அந்த சிரிப்பு வெட்கப்பட வைத்தது.

“அம்மா… அம்மா… ஏன் சிரிக்கிறீர்கள் என்று சொல்லிவிட்டு சிரியுங்கள்…”

“சிரிக்காமல் என்ன செய்வது? நான் செந்தூரத் திலகம் பற்றி சொன்னது சுமங்கலிப் பெண்களுக்கு… உனக்கல்ல…” என்றாள்.

“நான் அண்ணலைப் பிரிந்து விடுவேனா?”

அனுமன் அப்படிக் கேட்ட நொடி அவனது தாபம் சீதைக்கும் புரிந்தது. மளுக்கென்று அனுமனின் கண்களிரண்டும் பனித்துவிட்டன.

“அனுமந்தா… என் ப்ரபுவின்மேல் உனக்கு அத்தனை காதலா?” என்றுதான் கேட்டாள்.

“அம்மா… அவரை என்று உங்களைச் சேர்க்காமல் ஏன் சொல்கிறீர்கள். என் வரையில் இனி நீங்கள் இருவரும்தான் என் தாய்- தந்தையர்… நான் உங்கள் அணுக்கப்பிள்ளை.”

அதைக் கேட்டபடி ராமனும் வந்தான்.

செந்தூர அனுமனைக் கண்டு அவனும் வியந்தான். “என்னைப் பிரியாமலிருக்க இப்படி ஒரு கோலமா?’ என்று வியந்தவன், “ஆஞ்சநேயா… நீ சுக்ரீவனின் உற்ற தோழன்! கிஷ்கிந்தையின் மந்திரி… அவனுக்கு உற்ற துணையாக இருந்து ஒரு மந்திரியாக நீ கடமையைச் செய்யத்தான் வேண்டும். அதன் பொருட்டு நீ என்னைப் பிரிவது பிரிவதாக ஆகாது… உடலால் பிரிவது பிரிவேயல்ல. உள்ளத்தால் பிரிவதே பிரிவு. அப்படி ஒரு பிரிவு உன் வரையில் எந்த நாளும் எனக்கு ஏற்படாது” என்றான்.

அதைக்கேட்டு அனுமனின் கண்களில் கண்ணீர் பீறிட்டது.

“ப்ரபோ… கடமையென்று சொல்லி என்னை ஒதுக்கப்பார்க்கிறீர்களா? சுக்ரீவனுக்கு நானில்லாவிட்டால் நீலன் இருக்கிறான், மாலி இருக்கிறான், ஜாம்பவான் இருக்கிறார்.  இப்படி பலர் இருக்கின்றனர். ஆனால் எனக்கு  உங்களைப்போல ஒருவர் கிடைக்க முடியாதே…?”

“அனும.. இப்போதுதானே கூறினேன்- உடலால்தான் பிரிகிறாய்; உள்ளத்தால் அல்லவென்று…”

“உடலாலும் நான் பிரிய விரும்பவில்லை. உங்களுக்கு எல்லா சேவைகளும் செய்து கொண்டு நான் இங்கேயே இருக்க நீங்கள் அனுமதித்தே தீர வேண்டும்.”

“அனுமந்தா… உன் அன்பு என்னை நெகிழ்த்துகிறது. நீ என்பால் பக்தி கொண்டது உண்மையானால், நான் சொல்வதைக் கேட்கத் தான் வேண்டும்…”

“ப்ரபோ… என்னைப் பிரிக்காதீர்கள்…”

“ஆஞ்சனேயா… நான் சொல்வதைக் கேள்… கேட்டாலே நீ என் பக்தன். என்னோடு இருப்பதைவிட மேலான கடமை உனக்கு இருக்கிறது… அதற்காகவே நான் சொல்கிறேன்.”

ராமன் உறுதியாகக் கூறவும், அனுமனும் அதற்குக் கட்டுப்பட்டான். அப்போது சீதை சொன்னதுதான் அஸ்திரம்.

“அனுமனே! உன் செந்தூரக் கோலம் பெரும் வணக்கத்திற்குரியது.  வருங்காலத்தில் இந்த கோலத்தில் உன்னை தரிசிப்பவர்களுக்குக்கெல்லாம் வற்றாத செல்வம் கிட்டும் லஷ்மி தேவி அவர்களோடு உடன் செல்வாள். அவர்கள் எதைப் பிரிந்திருந்தாலும் அது திரும்ப அவர்களுக்குக் கிட்டும்” என்றாள்.

செந்தூர ஆஞ்சனேயனின் திருக்கோலத்துக்குப் பின்னால் இப்படி சிந்திப்பதற்கு ஒரு சரித்திரமே உள்ளது. அதுமட்டுமன்றி செந்தூர ஆஞ்சனேயன் கணபதியாகவும் மாறும் ஒரு விசித்திரம் இந்தக் கோலத்தின் பின்னாலுண்டு.

சிந்தூரன் என்று ஒரு அசுரன்!

இவனது ரத்தம் கீழே சிந்தினால் அதன் ஒவ்வொரு சொட்டிலிருந்தும் ஒரு சிந்தூரன் தோன்றும் ஆபத்துண்டு. எனவே அவனைக் கொல்வதென்பது அவனை விருத்தி செய்வதற்கு சமானம். எனவே அவனை வதம் செய்ய இயலாமல் தேவர்கள் தவித்தபோது, விநாயகப் பெருமான் துணிந்து சென்று வதம்செய்து, அவனது குருதி மண்ணில் விழாதபடி அவ்வளவையும் தானே உறிஞ்சிக் கொண்டார். இதனால் விநாயகப் பெருமானின் திருமேனி முழுக்கவே செக்கச்செவேலென்று சிவந்து செந்தூரம் பூசிக்கொண்டது போலானது.

அசுர ரத்தம் கணபதியின் உடம்பையும் பாடாய்ப்படுத்த முனைய, தேவர்கள் பாதரசத்தாலும் கந்தகத்தாலுமான செந்தூரத்தைதான் மருந்தாகப் பூசினர். இங்கே கணபதி வரையில் செந்தூரம் மருந்தாகியது.

ஒரு ஆச்சரியம்போல, சிவபெருமானின் மூத்தபிள்ளையான கணபதிக்கும் இங்கே செந்தூரக்காப்பு- சிவ கலையால் சிவாம்சமாக வந்த அனுமனுக்கும் செந்தூரக்காப்பு.  இருவருமே விலங்கு முகமும் மனித உருவமுமானவர்கள். ஒருவன் அரக்கவதம் புரிந்து சிவந்தான்- இன்னொருவனோ அரக்கவதம் புரிந்தவனை பிரியாதிருக்கச் சிவந்தான். இருவருக்கும் பின்னாலே அரக்கம் அழிந்திருக்கிறது. ஆக செந்தூரம் அணிந்த கணபதியை வணங்கினாலும் சரி; அனுமனை வணங்கினாலும் சரி- நமக்குள் இருக்கும் அரக்கம் அழியும். சீதை சொன்னதுபோல மகாலட்சுமி உடன் வருவாள். பிரிந்துபோனது திரும்ப வந்துசேரும்.

இதெல்லாம் ஈடேற வேண்டுமென்றால் செந்தூரக் காப்பை நாம் இவர்களுக்கு சாற்றி மகிழலாம். இப்படி செந்தூரம் பூசப்பட்டவொரு செந்தூர ஆஞ்சனேயன் நிகழ்த்திய ரசமான சம்பவம் ஒன்றைக் காண்போம்.

மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோவிலுக்குள் கம்பத்தடி மண்டபத்தை ஒட்டியுள்ள தூண் ஒன்றில் அனுமன் சேவை சாதிக்கிறான். பொதுவில் சிற்ப வேலைப்பாடுள்ள புராதன ஆலயங்களிலுள்ள தூண்களில் பிள்ளையார் உருவம், அனுமன் உருவம் மற்றும் யாளி உருவம் செதுக்கப்படுவது வழக்கம். கோவில் கூரையைத் தாங்கிடும் தூண்கள் வழவழப்பாக வெறும் கல்தூணாக இல்லாமல், அதில் பூவேலைப்பாடு செய்து சில சிற்பங்களை உருவாக்கும்போது பார்க்கவும் அழகாய் இருக்கும். அத்துடன் இதுபோன்ற தூண்களை பிரதான சிற்பி தான் செதுக்காமல், தன் மாணவர்களைவிட்டு செதுக்கச் சொல்வார். அவர்களுக்கும் இது ஒரு பயிற்சிபோல் அமைந்துவிடும். மாணவ சிற்பிகளுக்கு பிள்ளையார் உருவமும் அனுமன் உருவமும் சுலபமாக வசப்படும். அதில் சிறுகுறை ஏற்பட்டாலும் பெரிதாகத் தெரியாது!

இப்படி மாணவச் சிற்பி ஒருவரால் செதுக்கப்பட்ட சிற்பம்தான் மதுரை மீனாட்சியம்மன் கோவிலுக்குள் தூணில் அனுமனாகக் காட்சி தருகிறது. பக்தி மிகுதியில் இந்த அனுமனையும் வழிபடும் ஒரு நிலை மெல்ல உருவாகியது.

மெல்ல மெல்ல வளர்ந்து இன்று செந்தூர ஆஞ்சனேயனாக அந்த அனுமன் மாறிவிட்டான்.

செந்தூரக் காப்பு சாற்றுவதற்கு பிற ஆஞ்சனேயர் கோவில்களில் சூழல்  அனுமதிக்க வேண்டும். பெரும்பாலும் நமக்கு வாய்ப்பு கிடைப்பது அரிது. இங்கேயோ நாம் யாரிடமும் கேட்கத் தேவையில்லை. கைக்கு அடக்கமான உருவம் வேறு. எனவே பலரும் செந்தூரத்தைக் கொண்டு வந்து அனுமனின் உருவம் மேல் பூசிவிட்டு பிரார்த்தித்துக் கொள்கிறார்கள்.

அப்படித்தான் அந்தப் பெண்ணும் ஒரு நாள் பிரார்த்தித்துக் கொண்டாள். காரணம்… அவள் கணவன் விவாகரத்து கேட்டு அந்தப் பெண்ணுக்கு நோட்டீஸ் அனுப்பியிருந்தான்!

(தொடரும்)

Advertisements