6-நான் முகம் பார்த்த கண்ணாடிகள்… – ராஜேஷ் குமார்


Rajesh Kumar

1980-களில் குமுதம் ஆறு லட்சம் பிரதிகள் விற்று சாதனை புரிந்து கொண்டிருந்த பத்திரிகையுலகின் பொற்காலம் அது. குமுதம் இதழில் ஒரு சிறுகதை பிரசுரமாகிவிட்டாலே அன்றைய எழுத்தாளர்கள் அதை ஒரு மாபெரும் வெற்றியாய் கொண்டாடிக் கொண்டிருந்தார்கள். நான் எழுதிய சிறுகதைகள் குமுதத்தில் அடிக்கடி பிரசுரமானதின் காரணமாக, குமுதத்தின் சகோதரப் பத்திரிகையான ‘மாலைமதி‘யில் எனக்கு நாவல் எழுதும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. இதுதான் நான் எழுதிய முதல் நாவல். நாவலின் தலைப்பு : வாடகைக்கு ஓர் உயிர்.
நான் 1998-ல் என்னுடைய 1000-வது நாவலை எழுதி முடித்தபோது பாக்கெட் நாவல் ஆசிரியர் ஜி அசோகன், என்னுடைய சாதனையைப் பாராட்டி ஒரு மலர் போட்டார். அந்த மலரில் எனக்கு வாழ்த்துத் தெரிவித்தும், பாராட்டு தெரிவித்தும் எழுத்தாளர்களும் பத்திரிகை ஆசிரியர்களும் கட்டுரைகளை எழுதியிருந்தார்கள்.
அதில் ஒரு கட்டுரை குமுதம் ஆசிரியர் குழுவில் ஒருவராய் இருந்த ஜரா சுந்தரேசன் (பாக்கியம் ராமசாமி) அவர்களால் எழுதப்பட்டது. கட்டுரையின் தலைப்பு.. ‘எடிட்டர் எஸ்ஏபியின் தீர்க்க தரிசனம்’. அந்தக் கட்டுரையில் அவர் இப்படிக் குறிப்பிட்டிருந்தார்.
“வழக்கம்போல அன்றைக்கு குமுதம் இதழின் ஆசிரியர் குழு கூடி, வரப் போகிற குமுதம், மாலைமதி, கல்கண்டு இதழ்களில் எதுமாதிரியான புதுமைகளைச் செய்வது என்பதைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தோம். தமிழ்வாணன் அவர்களின் மறைவு காரணமாய், கல்கண்டில் அவருக்கு அடுத்தபடியாய் யாரை வைத்து க்ரைம் தொடர்களை எழுத வைப்பது என்ற கேள்வி எழுந்தபோது, ஆசிரியர் குழுவிலிருந்த பலரும், சில பிரபலமான எழுத்தாளர்களின் பெயர்களைச் சொன்னார்கள். ஆனால் எடிட்டர் எஸ்ஏபி அவர்கள் மட்டும் ராஜேஷ்குமாரின் பெயரைச் சொன்னார். அவர் அப்படிச் சொன்னதும் ஆசிரியர் குழுவிலிருந்த அனைவருக்கும் ஒரே அதிர்ச்சி. இரண்டரை லட்சம் பிரதிகள் விற்கும் கல்கண்டு பத்திரிகையில், ஒரு அறிமுக எழுத்தாளரை தொடர் எழுத வைப்பது ஓர் ஆபத்தான விஷயமாகவே எங்கள் மனதுக்குப் பட்டது. ஆசிரியர் எஸ்ஏபி அவர்கள் எங்களின் மன ஓட்டத்தைப் படித்தவராய், ஒரு சிறிய புன்னகையோடு எங்களைப் பார்த்துக் கேட்டார்.
“ஒரு தொடர்கதை கூட எழுதி அனுபவமில்லாத, அவ்வளவாய் பிரபலமாகாத ராஜேஷ்குமார் என்கிற குருவியின் தலைமேல் நான் பனங்காயைத் தூக்கி வைக்கிறதாய் நீங்க எல்லோரும் நினைக்கிறீங்க. நான் சொன்னது சரியா?”
“ஆமாம்” என்பது போல் நாங்கள் எல்லோரும் தலையை ஆட்டினோம். ஆசிரியர் தன்னுடைய பேச்சைத் தொடர்ந்தார்.
நான் இன்னிக்கு சொல்லப் போகிற ஒரு விஷயம் எதிர்காலத்தில் கண்டிப்பாய் நடக்கும். இப்போது சில சிறுகதைகளையும் இரண்டு நாவல்களையும் மட்டுமே எழுதியிருக்கிற இந்த ராஜேஷ்குமார் என்கிற எழுத்தாளர் இனி வரப்போகிற காலங்களில் நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட நாவல்களையும் தொடர்கதைகளையும் எழுதப் போகிறார். அந்த எண்ணிக்கை ஆயிரத்தைத் தாண்டினாலும் ஆச்சர்யப்படுவதற்கில்லை. இது ஜோசியமில்லை. நடக்கப் போகிற நிஜம். எனக்கு எப்படி இந்த நிஜம் தெரிந்தது என்று நீங்கள் கேட்கலாம். இன்றைக்கு காலையில்நான் வாக்கிங் போனபோது அந்த நிஜத்தைப் பார்த்தேன். அதை இப்போ உங்ககிட்ட சொல்லப் போறேன்.
நான் இன்று காலை ஆறு மணிக்கு, திருச்சியிலிருந்து வரப் போகும் நெருங்கிய உறவினர் ஒருவரை வரவேற்பதற்காக சென்னை எழும்பூர் ரயில் நிலையத்துக்குச் சென்றேன். முதலாவது ப்ளாட்பாரத்தில் நடைப் போட்டுக் கொண்டிருந்தபோது, அந்த சமயத்தில் வரப்போகும் ரயிலுக்காக ப்ளாட்பாரம் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது. போர்ட்டர்கள் சிவப்பு முண்டாசுகளைக் கட்டிக் கொண்டு, லக்கேஜோடு வரம் பயணிகளை எதிர்ப்பார்த்து வரிசையாய் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். ரயிலின் எந்த கம்பார்ட்மென்ட் அவர்களுக்கு முன்னால் வந்து நிற்கிறதோ, அந்தப் பெட்டியில் அவர்கள் தாவி ஏறு, பயணிகளிடம் பேரம் பேசி லக்கேஜ்களை எடுத்துக் கொள்ளலாம். இந்த விதிக்குக் கட்டுப்பட்டு, எல்லா போர்ட்டர்களும் ரயிலை எதிர்ப்பார்த்து காத்திருக்க, நான் அவர்களைப் பார்த்துக் கொண்டே நடந்தேன்.
அப்போதுதான் அந்த போர்ட்டர் என்னுடைய பார்வையில் பட்டார். நடுத்தர வயது தாண்டிய அந்தப் போர்ட்டர், குத்துக்காலிட்டபடி புத்தகம் ஒன்றைப் படித்துக் கொண்டிருந்தார். பக்கத்திலிருந்த போர்ட்டர் ஒருவர் சென்னை பாஷையில் திட்டிக் கொண்டிருந்தார்.
“கதை பொஸ்தகம் படிச்சது போதும், ட்ரெயின் வரப்போகுது…!”
“வரட்டும்… வரட்டும்”
“அப்பிடி இன்னாடா அந்த பொஸ்தகத்துல இருக்கு… நேத்து ராத்திரி புடிச்சி படிச்சிகினே இருக்க?”
புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருந்த போர்ட்டரிமிருந்து பதில் வராமல் போகவே, சக போர்ட்டர் எரிச்சல்பட்டார்.
“பொழப்ப பாக்காமே பொஸ்தகம் படிச்சு இன்னாகப் போகுது?”
அந்தப் போர்ட்டர் எதையும் காதில் போட்டுக் கொள்ளாமல் புத்தகத்தைப் படிப்பதிலேயே தீவிரமாக இருக்க, பார்த்துக் கொண்டிருந்த எனக்கு அந்தக் காட்சி ஆச்சர்யத்தைக் கொடுத்தது.
ஒரு போர்ட்டர் தன்னுடைய தொழிலையும் மறந்துவிட்டு ஏதோ ஒரு புத்தகத்தை தன்னை மறந்து படித்துக் கொண்டிருக்கிறாரே..? அது யார் எழுதிய புத்தகம் என்பதைத் தெரிந்து கொள்வதற்காக நான் மெல்ல நடைபோட்டு, அந்த போர்ட்டரை நெருங்கி நின்று எட்டிப் பார்த்தேன். இரண்டு ஆச்சர்யங்கள் என்னைத் தாக்கின. முதலாவது அந்தப் போர்ட்டர் படித்துக் கொண்டிருந்தது ஒரு மாலைமதி நாவல். இரண்டாவது அந்த நாவலை எழுதியது ராஜேஷ்குமார். நாவலின் தலைப்பு ‘வாடகைக்கு ஓர் உயிர்‘.
அவ்வளவாய் படிப்பறிவு இல்லாத போர்ட்டர் ஒருவர் அந்தக் காலை வேளையில் தன்னுடைய தொழிலையும் மறந்து ஓர் எழுத்தாளரின் படைப்பைப் படித்துக் கொண்டிருந்தது என்னை வியப்பின் விளிம்புக்கே கொண்டுபோய் நிறுத்தியது. நான்வியப்பைக் கட்டுப்படுத்திக் கொள்ளத் திணறிக் கொண்டிருக்கும்போதே, அந்த வியப்பு விஸ்வரூபமெடுத்த மாதிரியான ஒரு தினசில் அந்த நிகழ்ச்சியும் நடந்தது.
ஸ்டேஷனின் ப்ளாட்பாரத்தில் ரயில் வருவதற்கான அறிகுறிகள் தென்பட்டன. எல்லா போர்ட்டர்களும் தயார் நிலையில் இருக்க, புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருந்த அந்த போர்ட்டர் மட்டும், சிறிதும் பதட்டப்படாமல் அலட்டிக் கொள்ளாமல் நாவலைப் படிப்பதில் தீவிரமானார். ரயில் ஸ்டேஷனுக்குள் நுழைந்தது. போர்ட்டர் அப்போதும் படித்துக் கொண்டிருந்தார். தன் வேகத்தைக் குறைத்துக் கொண்ட ரயில் ப்ளாட்பாரம் முழுவதும் நெடுக நின்றது. போர்ட்டர்கள் தங்களுக்கு முன்பாக வந்து நின்ற கம்பார்ட்மென்ட்களில் தாவி ஏறினார்கள். ஆனால் அந்தப் போர்ட்டர் மட்டும் புத்தகமும் கையுமாய் எழுந்து போய் பயணிகள் உட்காரும் இருக்கையில் சாய்ந்து கொண்டு தன் வாசிப்பைத் தொடர்ந்தார். என் எழுத்துலக வாழ்க்கையில் இது ஒரு அரிதான நிகழ்ச்சி. எந்த ஒரு எழுத்தாளன் பாமர வாசகர் ஒருவரைப் படிக்க வைக்கிறாரோ அவர் எதிர்காலத்தில் மிகப் பெரிய அளவில் புகழ் பெறுவார் என்று நம்புகிறேன். அவருக்கு கல்கண்டில் ஒரு வாய்ப்புக் கொடுத்துப் பார்க்கலாம் என்பது என் எண்ணம். நீங்கள் என்ன சொல்கிறீர்கள் என்று கேட்க, ஆசிரியர் குழுவிலிருந்த அனைவரும் சரி என்று சொல்கிற மாதிரி தலைகளை ஆட்டி வைத்தோம். பதினேழு ஆண்டுகளுக்கு முன் எஸ்ஏபி அவர்கள் சொன்னது, இந்த 1998-ல் ஒரு உண்மையாய் உருவெடுத்துள்ளது.” –
பாக்கியம் ராமசாமி அவர்களின் மேற்கண்ட கட்டுரையை நான் படிக்க நேர்ந்தபொழுது, எனக்கும் பின்னால் எஸ்ஏபி என்கிற ஒரு மாபெரும் மனிதரும் இருந்து என் எழுத்துலக வளர்ச்சிக்கு உதவியுள்ளார் என்பதைப் புரிந்து கொண்டேன்.
கல்கண்டு வார இதழில் நான் எழுதிய முதல் தொடர்கதையான ‘ஏழாவது டெஸ்ட் ட்யூப்‘ வாசகர்களுக்கு மத்தியில் பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றதால், எஸ்ஏபி அவர்கள் எனக்கு ‘குமுதம்‘ வார இதழிலும் தொடர் எழுதும் வாய்ப்பைக் கொடுத்தார். அந்த வாய்ப்பைக் கொடுப்பதற்கு முன்னால் எனக்கு ஒரு பரீட்சையும் வைத்தார். அதாவது எனக்கு ஒரு கடிதம் எழுதி, ‘குமுதம் வார இதழ் ஆறு லட்சம் பிரதிகளுக்கு மேல் விற்பனையாகக் கூடிய ஒரு பெருமையும் தகுதியும் பெற்று இருப்பதால், அதில் வரக் கூடிய தொடர்கதையும் சிறப்பாக அமைய வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன். எனவே நீங்கள் குமுதம் இதழுக்கு எழுதப் போகும் தொடர்கதையின் சுருக்கத்தை இரண்டு பக்க அளவுக்குள் எழுதி அனுப்ப வேண்டுகிறேன். அதை நான் படித்துப் பார்த்து அந்தக் கதை ஆசிரியர் குழுவுக்கு அனுப்பப்பட்டு, அந்த குழுவும் தேர்ந்து எடுக்கப்படும் பட்சத்தில்தான் நீங்கள் குமுதத்தில் தொடர்கதையை எழுத முடியும்’.
அவர் எனக்கு வைத்த அந்த பரீட்சையை ஒரு புன்னகையோடு ஏற்றுக் கொண்டு ஒரு வார காலத்துக்குள் தொடர்கதைக்கான சுருக்கத்தை (Synopsis) எஸ்ஏபி அவர்களுக்கு அனுப்பி வைத்தேன். நான்கைந்து நாட்கள் கழித்து குமுதத்தில் பணியாற்றிய பால்யூ அவர்கள் என்னை டெலிபோனில் தொடர்பு கொண்டு எஸ்ஏபி அவர்கள் என்னைச் சந்திக்க விரும்புவதாகவும், உடனே சென்னைக்கு புறப்பட்டு வரும்படியாகச் சொன்னார்.
நானும் அன்று இரவே கோவையிலிருந்து கிளம்பி சென்னை வந்து சேர்ந்தேன். கெல்லீஸ் ரோட்டிலுள்ள ஒரு ஓட்டலில் ரூம் எடுத்துத் தங்கினேன்.
காலை சரியாய் 10 மணிக்கெல்லாம் குமுதம் அலுவலகத்தின் வாசலில் இருந்தேன். பால்யூ என்னை வரவேற்று உள்ளே கூட்டிப் போனார். முன் அறையிலேயே புனிதன், ஜ ரா சுந்தரேசன், ரா கி ரங்கராஜன் மூன்று பேரும் உட்கார்ந்து ஏதோ தீவிரமாய் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். என்னைப் பார்த்ததும் பேச்சை நிறுத்திக் கொண்டு சின்னதாய் சிரித்தார்கள்.
“வாங்க கோயம்புத்தூர்காரரே… உள்ளே எடிட்டர் இருக்கார். போய்ப் பாருங்க…”
நான் உள்ளே போனேன். வரிசையாய் அரை இருட்டான அறைகள். என் கூடவே வந்த பால்யூ, சாத்தப்பட்டிருந்த ஒரு அறையைக் காட்டி, “இதுதான் எடிட்டரின் அறை.. உள்ளே போங்க!” என்றார். மெதுவாய் கதவைத் தள்ளிபடி நான் உள்ளே நுழைந்தேன்.
ட்யூப் வெளிச்சம் நிரம்பியிருந்த எந்தவிதமான ஒரு பகட்டும் இல்லாத அந்த அறையில் எஸ்ஏபி அவர்கள் நாற்காலி ஒன்றில் உட்கார்ந்து ஏதோ அலுவல் ஒன்றை கவனித்துக் கொண்டிருந்தார். என்னைப் பார்த்ததும், கனிவு நிரம்பிய புன்னகையோடு மெதுவாய் எழுந்து நின்று இருகைகளையும் கூப்பி சன்னமான குரலில் “வாங்க!” என்று சொல்லி தனக்கு எதிரே இருந்த நாற்காலியைக் காட்டினார். நான் உட்கார்ந்ததும் அவர் உட்கார்ந்தார்.
ஆறுலட்சம் பிரதிகள் விற்கும் ஒரு பத்திரிகை ஆசிரியராய் இருக்கும் எஸ்ஏபி அவர்கள் எந்தவிதமான படோடபமும் இல்லாமல் எளிமையாய் இருந்ததும், வயதில் சிறியவனான, அதுவும் ஒரு ஆரம்பகால எழுத்தாளனுக்கு அவர் காட்டிய மதிப்பும் மரியாதையும் என்னை வியப்பின் உச்சிக்கே கொண்டுபோயிற்று. ஒரு கதர்ச் சட்டை, நான்கு முழ வேட்டி,முகத்தில் தடிமனான ஒரு மூக்குக் கண்ணாடி, எழுபது வயதின் மூப்புத் தெரியாத சுருக்கம் இல்லாத முகம், உதட்டில் விடாப்பிடியாய் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு குட்டிப் புன்னகை… இவைகள்தான் எஸ்ஏபியின் அடையாளங்கள்.
நான் பிரமிப்போடு அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அவர் கேட்டார்,
“ஏதாவது காப்பி டீ எடுத்துக்கறீங்களா?”
“வேண்டாம் சார்!”
“சரி.. நீங்க அனுப்பி வெச்ச தொடர்கதையோட சுருக்கத்தைப் பத்தி பேச ஆரம்பிக்கலாமா…?”
தொடரும்…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s