ஏரி காத்த அருண்! – ஆர்.வெங்கடேஷ்


சென்னை மாம்பலம்வாசிகளுக்கு மேட்லி சாலை சப்வேவை ஒட்டி இருக்கும் கோதண்டராமர் கோயில் குளம் வெகு பிரபலம். அதன் புகழுக்கு அதன் அசுத்தமும் ஒரு காரணம். இப்போது போய் பாருங்கள். குப்பைகளும் கழிவுகளும் நீக்கப்பட்டு, ஆகாயத் தாமரைகள் அகற்றப்பட்டு, கரைகள் உயர்த்தப்பட்டு, திடீரென்று புதுப்பொலிவோடு புனிதமும் காக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த அசத்தல் மாற்றத்துக்கு அசல் காரணம், 26 வயதான அருண் கிருஷ்ணமூர்த்தி. கூகுள் நிறுவன வேலையை விட்டுவிட்டு ஏரி, குளங்களைக் காப்பதில் ஒன்பது வருடங்களாகக் கலக்கிக் கொண்டிருக்கிறார் அருண். இதற்கெனவே ‘என்விரான்மென்டலிஸ்ட் பௌண்டேஷன் அஃப் இந்தியா’ என்ற அமைப்பை நிறுவியுள்ளார். அவரிடம் பேசினோம்:

மொத்தம் எத்தனை ஏரி, குளங்களை மீட்டிருப்பீர்கள்?

சென்னை, கோவை, ஹைதராபாத், தில்லி, புதுச்சேரி ஆகிய ஊர்களில் மொத்தம் 39 ஏரிகளையும் 41 குளங்களையும் சுத்தப்படுத்தி இருக்கோம். இதை நான் மட்டுமே செய்யலை. என்னோட கிட்டத்தட்ட 900 வாலண்டியர்கள் இருக்காங்க. அவங்கதான் எல்லாத்தையும் செய்யறாங்க.”

எப்படி இதையெல்லாம் ஆரம்பிச்சீங்க?

சின்ன வயதிலிருந்தே பறவைகள் மீது ஆர்வம் அதிகம். ஆந்திரா பூர்வீகம். ஆனால், சென்னை முடிச்சூரில்தான் வளர்ந்தேன். கீழ்க்கட்டளை பகுதியில் உள்ள பள்ளிக்கரணை சதுப்பு நிலப் பகுதியின் இயற்கை எழில் கொஞ்சும் அழகைப்பார்த்து வளர்ந்தவன். இதற்குக் கீழ்க்கட்டளை ஏரிதான் நீராதாரம். ஏரி நிறைந்து வழியும்போது ஏகப்பட்ட பறவைகளும் மீன்களும் ஆமைகளும் கண்ணில் படும். சின்ன வயதில் பார்த்த காட்சிகள் தற்போது இல்லை. ஏரி இருந்த இடத்தில் குப்பைகள் மண்டிக்கிடக்கின்றன.

இதைச் சுத்தப்படுத்தி மீண்டும் எழில் கொஞ்சும் ஏரியாகப் பார்க்கவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில்தான் இயற்கை ஆர்வம் என்னுள் முளைவிட்டது. ஹைதராபாத்துல கூகுள்ல வேலை செஞ்சுக்கிட்டு இருந்தப்பவே ஒரு ஏரியைத் தூர்வாரினோம். அப்புறம் அதையே ஏன் எல்லா இடங்களிலேயும் செய்யக் கூடாதுன்னு தோணுச்சு. வேலையை விட்டுட்டு நண்பர்களின் உதவியோட இதைச் செய்யறேன்.”

எப்படி திட்டமிடறீங்க?

ரொம்ப மோசமா இருக்கிற ஏரி, குளங்களையோ, ஆக்கிரமிப்பு, கேஸுன்னு இருக்கக்கூடிய இடங்களையோ தொடறதில்ல. தூர்வாரி கிளீன் செஞ்சா காப்பாத்த முடியும்னு தோணக்கூடிய ஏரி, குளங்களை எடுத்துக்கறோம். அதுவும் அந்த நீர்நிலைகளைச் சுத்தி இருக்கிற மக்களே எங்ககிட்ட கேட்டாங்கன்னா, உடனடியா எடுத்துக்கறோம்.

முதல்ல நேரா போய்ப் பார்த்துட்டு, என்னவிதமான வேலைகள் செய்யணும்னு அசெஸ் பண்ணுவோம். அப்புறம், எங்களோடு ஃபேஸ்புக் பேஜ்ல, வெப்சைட்டுல, மொபைல் ஆப்கள்ல புதன்கிழமை தோறும் விவரங்களைப் போட்டுடுவோம். யார் யாரெல்லாம் ஆர்வமாக இருப்பாங்களோ, அவங்க எல்லாரும் அந்தந்த ஸ்பாட்டுக்கு வந்துடுவாங்க.”

வாலண்டியர்களுக்கு என்ன வசதி செய்து தர்றீங்க?

ஒண்ணுமே இல்ல. விருப்பப்படறவங்க தங்களோட சொந்தச் செலவுல நேரே ஸ்பாட்டுக்கு வந்துடுவாங்க. அவங்களுக்கு முகத்துல போட்டுக்கிற மாஸ்க், கிளவுஸ், சுத்தப்படுத்தத் தேவையான கருவிகள்தான் நாங்க கொடுக்கறோம். உள்ளூர் அதிகாரிகள் கிட்ட சொல்லி, சுத்தப்படுத்தத் தேவையான பர்மிஷனை வாங்கறது மட்டும்தான் எங்க பொறுப்பு.

காலையில ஏழு மணியிலேருந்து பதினோரு மணி வரை வேலை. பப்ளிசிட்டி இல்லை. சின்சியரா, கௌரவம் பார்க்காமல், சுத்தமான சேவை மனப்பான்மையோட வர்றவங்க மட்டும்தான் இங்கே இருக்காங்க.”

யாரெல்லாம் ஆர்வம் காட்டறாங்க?

நிறைய பேருக்கு இதுபோன்ற வேலைகளில் ஈடுபடணுங்கற ஆசை இருக்கு. ஸ்கூல், காலேஜ் ஸ்டூடண்ட்ஸ் வராங்க; காக்னிஸண்ட், ஃபோர்டு நிறுவன ஊழியர்கள் வராங்க, இளைஞர்கள் முதல் முதியவர்கள் வரை வராங்க. நம்ம ஊர், நம்ம தண்ணீர், நாமதான் இதைக் காப்பாத்தணுங்கற உத்வேகத்தோட வருவாங்க. பல பேர், வெளியூர்லேருந்தெல்லாம் கூட வந்து வேலை செய்வாங்க. அவங்களுக்குள்ள அப்படியொரு நட்பும் பந்தமும் ஏற்பட்டுப் போச்சு. ஒவ்வொரு ஸ்பாட்லேயும் சுமார் நாற்பது முதல் ஐம்பது பேர் கூடிடுவாங்க.”

வெளியூர், வெளி மாநிலங்கள்ளேயும் வேலை செய்றீங்களா?

ஆமாம். முதல்ல, ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் ஒரே ஒரு ஏரி அல்லது குளத்தை கிளீன் செய்யற வேலையைப் பார்ப்போம். படிப்படியா, இப்போ ஒவ்வொரு ஊர்லேருந்தும் ஆர்வலர்கள் வந்து எங்களோட இணைஞ்சுக்கிட்டாங்க. இப்ப ஞாயிறு மட்டுமல்லாமல் சனிக்கிழமையும் வேலை செய்யறோம். ஒரு ஊர்ல மட்டுமல்ல, ஒரே சமயத்துல பல ஊர்கள்ல வேலை செய்யறோம். இவர்களையெல்லாம் ஒருங்கிணைக்கறதே எனக்கு முக்கிய வேலை.”

அரசு ரீதியான உதவிகள் கிடைக்குதா?

தாராளமா. இதோ இந்த மாம்பலம் குளத்துல ஏராளமான ஆகாயத் தாமரைச் செடிகள். சென்னை மாநகராட்சிதான் லாரிகள் கொடுத்தாங்க. அவங்கதான் எடுத்துக்கிட்டுப் போனாங்க. அதேபோல் பல ஊர்கள்ல பஞ்சாயத்து போர்டுகள் உதவியிருக்கு. தலைவர்கள் உதவியிருக்காங்க.”

கிளீன் பண்ணிட்டு வந்துட்டா மட்டும் போதுமா?

போதாது. அதனாலதான், உள்ளூர் மக்களுடைய உதவியை நாடறோம். அவங்கதான் தொடர்ந்து குப்பை போடாமலும், அசுத்தங்கள் சேராமலும் பார்த்துக்கணும். அதுக்கு என்ன செய்யணும்ங்கறதை யும் அவங்களுக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கறோம்.”

அடுத்தடுத்த திட்டங்கள்?

ஏற்கெனவே இருக்கிற நகரங்களோடு புதிய ஊர்களிலேயும் ஏரி, குளங்களைச் சுத்தப்படுத்த மக்கள் கூப்பிட்டுக்கிட்டே இருக்காங்க. தஞ்சாவூர், வல்லம், கும்பகோணம், ஒரத்தநாடு ஆகிய ஊர்களைச் சேர்ந்த விவசாயச் சங்கங்கள் எங்களைக் கூப்பிட்டு இருக்காங்க. அவங்க ஒத்துழைப்போட அங்கே இருக்கிற நீர்நிலைகளைக் காப்பாத்தணும். திருவனந்தபுரம், குறிஞ்சிப்பாடியிலேர்ந்தும் அழைப்பு வந்திருக்கு.”

பிரச்னைகளைச் சந்திச்சதில்லையா?

அப்படிச் சொல்லமாட்டேன். அதையெல்லாம் தடைகளா நினைக்கறதில்ல. பாடங்களா எடுத்துக்கறேன். சமூகத்திலிருந்துதான் மாற்றங்கள் ஏற்படணும். அதுவும் நீர்நிலைகளை அசுத்தப்படுத்தாமல் காப்பாற்ற வேண்டியது நம்மோட பொறுப்பு. பல பள்ளிகள், கல்லூரிகளுக்குப் போய் இதைப் பற்றிப் பேசறேன். தொண்டர்களின் பலம் கூடக்கூட, இன்னும் பல ஏரிகளையும் குளங்களையும் காப்பாற்ற முடியுங்கற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கு.

-இந்த வார கல்கி கவர் ஸ்டோரி

 

27-ரமணர் வாழ்வில் 100 சுவையான நிகழ்ச்சிகள்…


ரமணருடைய ஆசிரமம் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது. அதில் நிரந்தரமாக பலபேர் வந்து சேர்ந்து கொண்டார்கள். அவரவருக்கான இருப்பிடங்களும், சமையற்கூடமும் தோன்றிவிட்டது.

ரமணரை சந்திக்க ஒரு ஐரோப்பியர் வந்திருந்தார். ரமணரைப் புரிந்துகொள்ள ஆசைப்பட்டார். அந்த ஆசிரமத்தில் தங்கினார். ஆசிரமத்தில் ஒருவர் அரிசி களைந்து கொண்டிருக்க, இன்னொருவர் காய்கள் நறுக்கிக் கொண்டிருக்க,வேறொருவர் ரமணருடைய துணிகளைத் தோய்த்துக் கொண்டிருக்க, வேறொருவர் சமையற்கூடங்களை, பார்வையாளர் இடங்களை பெருக்கிக் கொண்டிருக்க, இன்னொரு இளைஞர் ஆசிரமத்தில் உள்ள பொருள்களைத் துணியால் தூசு போகத் துடைத்துக்கொண்டிருக்க,வேறொருவர் தோட்டத்தைப் பராமரிக்க, சகலரும் பல்வேறு வேலைகளில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். அமைதியான அந்தக் காலை நேரத்தில் ரமணர் ஒரு மரபெஞ்சில் அமர்ந்தபடி தொலைதூரம் வெறுமே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அசையாது அமைதியாய் அமர்ந்திருந்தார். நேரம் கடந்தது. வேலைகள் தொடர்ந்த வண்ணம் இருந்தன. ரமணர் அசையாது அமர்ந்திருந்தது ஐரோப்பியருக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. மெல்ல ரமணரை அணுகினார். கை கூப்பினார். ஏதோ கேட்க விரும்புகிறார் என்பது அந்தச் சைகையில் தெரிந்தது. ரமணர் என்ன? என்று தலை அசைத்தார்.

ramanar

When every others are working why are you idling ? (இங்கு அனைவரும் வேலை செய்து கொண்டிருக்க நீங்கள் மட்டும் ஏன் சும்மா அமர்ந்திருக்கிறீர்) என்று கேட்டார். சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்த ரமணர் மெல்ல தலைதூக்கி  There are no others என்று ஆங்கிலத்தில் பதில் சொன்னார். மற்றவர் என்று இங்கு யாரும் இல்லை என்று அதற்கு அர்த்தம் தொனித்தது. இங்கு வேலை செய்பவர் அனைவரும் நானே. எனக்கும், அவர்களுக்கும் எந்தப் பிரிவும் இல்லை. நான் என்ற இடத்தை தக்க வைத்துக்கொள்ளவில்லை. நான் இல்லாததால் அந்த இடத்தில் மற்றவர்கள் நிரம்பியிருக்கிறார்கள். மற்றவர்கள் நிரம்பியிருப்பதால் நான் அங்கு இல்லை என்கிற அர்த்தம் அதில் தொனித்தது. There are no others. எல்லாமும் நானே என்கிற தத்துவம் அங்கு வெளிப்பட்டது.

ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீ ரமணாய!!

Welcome to Arunachala Live!

Ramanar_1000

இந்தப் புத்தகம் பற்றி அரவிந்த் சுவாமிநாதன் கூறுகிறார்…

இது கேள்வி – பதில் தொகுப்பல்ல. அவரது வாழ்க்கைச் சம்பவங்களின் தொகுப்பு. அதில் கேள்வி – பதில்களும் அடக்கம்.

இதற்கு முகப்போவியம் வரைந்திருப்பவர் நண்பர் மணியம் செல்வன்.

நூல் கிடைக்குமிடம் :

சூரியன் பதிப்பகம்
229, கச்சேரி ரோடு,
மயிலாப்பூர், சென்னை – 600004
தொலைபேசி : 044-42209191

மனம் என்ற குமிழ்! – பாலகுமாரன்


கவனித்து பார்க்கும்போது நாத்திகம் மிகப் பெரிய விடுதலை என்றுதான் தோன்றுகிறது. கடவுள் என்பதைச் சுமக்காமல் கீழே இறக்கி வைத்துவிட்டு மனிதனை மனிதனாகப் பார்க்கின்ற ஒரு கம்பீரம் வந்துவிடுகிறது. கடவுள் என்பதைத் துறந்துவிட்டால் மதம் என்பதையும் தூக்கிப் போட்டுவிடலாம். மதம் என்பதைத் தூக்கிப் போட்டுவிட்டால் மனிதனை நேரிடையாக அணுகலாம். உரிமையாகப் பழகலாம்.

பாகிஸ்தானுக்கும் இந்தியாவுக்கும் இடையே உள்ள பிரச்னை படைபலமா? கலாசாரமா? மொழியா? இல்லை. மதம்தான் தன்னுடைய இஸ்லாமிய மதமே சிறந்தது என்கிறபோது இந்துக்கள் இழிவாகத்தான் தெரிவார்கள். இந்துக்களுக்கு இஸ்லாமியர்களை நினைத்தால் பரிதாபமாகத்தான் இருக்கும். இந்தப் பிளவும் அற்று இஸ்லாமியரை கடவுளைத் துறந்தவர்கள் எனப் பார்க்க முடியுமா என்பது ஒரு நல்ல கேள்வி. ஆனால் கடவுளை நம்புபவர்களை இஸ்லாமியர்கள் இந்துக்களாக இருந்தால் எதிர்க்கிறார்கள். நாத்திகர்களாக இருந்தால் அணைத்துக்கொள்கிறார்களா? அப்படி அணைத்துக்கொள்வதாகத் தெரியவில்லை.

ஆக, இந்தியாவில் நாத்திகம் என்பது இந்துமதத்தை எதிர்ப்பதாகவே இருக்கிறது.

ஏனெனில் கடவுள் பற்றி அறுதியிட்டு உறுதிகூற இந்துமதத்தில் பல்வேறு விஷயங்கள் உள்ளன. ‘நீ வாயை மூடிக்கொண்டு என் பின்னால் வா. என்னை நம்பு’ என்கிற ஒற்றைவரி உன்னைச் சமாதானப் படுத்திவிடாது. ‘எங்கே கடவுள் எங்கே கடவுள்’ என்று தேடி ‘இல்லை’ என்று சொல்லுகின்ற அந்த நாத்திக மனத்துக்கு இது பதில் ஆகாது. கடவுள் என்று கண்டுபிடித்த பிறகு விவிலியமோ, திருக்குர்ஆனோ பதில் சொல்லாது.

புத்தரின் பேச்சும் வாழ்க்கை முறையும் பிடித்ததாக இருக்கலாம். ஆனால், அந்த புத்தர், உருவ வழிபாட்டுக்கான விஷயமாகப் போனபிறகு புத்தமதம் ஷீணித்தது நன்கு தெரியும். ஆகவே, கடவுளை இல்லை என்று மறுப்போர் நிலைமை அத்தனை ஆரோக்கியமானதாக இல்லை. மிகப் பெரிய கம்பீரம் என்பது உண்மையாயினும் அதைக் கடைப்பிடிப்பது மிகவும் கடினம். ‘மனைவி துர்க்கை கோயிலுக்குப் போகிறார். அவர் வணங்க நான் உடன் போகிறேன். அவளுக்காக கை கூப்புகிறேன்’ என்று சொன்னால் நாத்திகம் ஆட்டம் கண்டுவிட்டது என்றுதான் அர்த்தம். உன் மனைவியும் கடவுள் இல்லை என்றுதான் சொல்லியிருக்க வேண்டுமே தவிர, அவள் துர்க்கை கோவிலுக்கு போய்யிருக்கக் கூடாது. உன் தாயோ, தமக்கையோ, தம்பியோ, அண்ணனோ மத வழிபாட்டில் மிக முக்கியம் காட்டி நீ மறுப்பு உள்ள ஆளாக இருந்தால் ஏதோ குழப்பம் உள்ள குடும்பமாகத்தான் அது காணப்படுகிறது.

யாரோ அந்தக் குடும்பத்தில் ஒருவர் தனித்தன்மை காட்டப் போடுகின்ற நாடகமாகத்தான் ஆகிறது. அண்ணன், தம்பி அட்டகாசத்தை எதிர்த்து புத்தமும், சமணமும் தூண்டியது என்றால் அதில் ஒரு நியாயம் இருக்கிறது. ஆனால் அவர்கள் கடவுள் மறுப்பு இயக்கமல்ல. கடவுளை அறிய வேறு வழியைக் கொண்ட இயக்கம்.

இந்தப் பலியிடுதலும், ஹோமமும் பெரும் செலவில் நடத்தப்படுகின்ற யாகமும், வர்ணபேதமும் அபத்தம் என்று அந்த மனு தர்மத்தையே எட்டி உதைத்து வேறு ஒரு தர்மத்தை நிலைநாட்டினார்கள்.

அவர்கள் அந்த தர்மத்தை கொண்டவர்கள் ஒரு சங்கமாக்கினார்கள். தன்னுள்ளே தன்னை நேசிப்பதும் தன்னைப்போல் பிறரை நேசிப்பதும் எல்லா உயிர்கள் மீதும் கருணையோடும் காதலோடும் இருப்பதும் அவர்கள் அடிப்படை கொள்கைகளாயிற்று. இதனால் மனிதகுலம் பரதகண்டத்தில் மென்மையாயிற்று. சத்திரியர்கள் க்ஷீணித்தார்கள். ‘கத்தி எதற்கு?’ என்று கீழே போட்டார்கள். அந்நியர் படையெடுப்புக்குச் சமண மதமும் புத்த மதமும் காரணமாக இருக்கலாமோ என்பது ஒரு விஷயம். அது விவாதத்துக்கு உரியது.

உள்ளே புகுந்து அடித்து நொறுக்குகின்ற வலிமையை இந்து மதம் கொடுத்திருந்தது. போர் என்று ஒன்று உண்டு. அதில் ஈடுபட்டுத்தான் ஆக வேண்டும் என்ற கொள்கையை பரத கண்டம் புறக்கணித்த போது எதிரிகளை மடக்கத் தெரியவில்லை. திரும்ப அவர்கள் தேசத்துக்கு விரட்டத் தெரியவில்லை. இந்து மதம் க்ஷீணித்ததால் பரதகண்டம் அவஸ்தைப்பட்டது.

இவற்றை ஏன் சொல்கிறேன் என்றால், நாத்திகமாக இருப்பது கம்பீரமோ அல்லது கபட நாடகமாகவோ இருப்பின் அது அதனுடைய நோக்கத்தை நோக்கி நகராது. கடவுள் இல்லை என்கிறபோது நாத்திக மனம் கடவுளாக வேண்டும். மிகப் பெரிய கருணையைத் தன்னுள்ளே தேக்கிக் கொள்ள வேண்டும். சகல உயிர்களும் சிறந்தவை. எல்லா மனிதர்களும் உயர்ந்தவர்கள். எல்லோரையும் அரவணைத்துக் கொள்ளவேண்டிய அவசியம் எனக்கு இருக்கிறது என்றுதான் நாத்திக மனம் கிளர்ந்து எழ வேண்டும்.

அப்படி எழாது ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தையே தாக்கிக் கொக்கரித்துக் கொண்டிருந்தால் உனக்கு புத்தி பேதலித்திருக்கிறது என்றுதான் அர்த்தம். சந்தர்ப்பவாதப் பேச்சு என்றுதான் அர்த்தம். ஆனால் நாத்திகத்தை ஆத்திகவாதி புரிந்துகொள்ள வேண்டும். கடவுளை மறுப்பது என்பது மிகப் பெரிய விஷயம்.

ஆத்திகம் இதைத் தெள்ளத் தெளிவாகச் சொல்லிக்கொடுக்கிறது. ‘நீ சொல்லும் சடங்குகள் யாவும் உத்திகளே. உத்திகளுக்கு அப்பால் உள்ளதுதான் தேடல். உன்னை ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்ள, ஒரு வரையறுக்குள் வர, ஒரு திட்டமிடல் நடக்க, உன்னை வளர்த்துக்கொள்ள இவை உதவுமேயன்றி இவையே கடவுளைக் காட்டாது. உன் உடம்பு ஒழுங்கை, புத்தி ஒழுங்கை, தினசரி வாழ்க்கை ஒழுங்கை சரிசெய்து கொள்ள இந்த ஆச்சாரங்கள், அனுஷ்டானங்கள் உதவுகின்றன. அந்த எண்ணத்தோடேயே இவற்றை அணுக வேண்டும்.’

நான் இந்து. அந்தணன். அதனால் மூக்கைப் பிடித்துக்கொண்டு காலை, மதியம், மாலையில் உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கிறேன் என்று நினைப்பீராயின் இது நிர்மூடம். மூக்கைப் பிடித்துக் கொண்டு சுவாசத்தைச் சரிசெய்வதற்கு அப்பால் மந்திரஜெபம் ஓடி மனம் ஒருமைப்பட்டதற்கு அப்பால், ஒருமைப்பட்ட மனம் கடவுள் எங்கே என்று தேடுவதற்கு அப்பால் நீ பயணப்பட வேண்டும்.

‘கடவுள் எங்கே?’ என்று தேடப்படுவதே கடவுளை அறிவதாகாது. பயணம் பூர்த்தியாகவில்லை என்றே அர்த்தம். பிரம்மச்சரியம் கடைப்பிடித்த பிறகு இல்லறம் ஏற்பது, இல்லறம் ஏற்று பிள்ளைகள் பெற்றபிறகு மனைவியோடு வனத்துக்குப் போவது, வானப்பிரஸ்தத்துக்குப் பிறகு மனைவி இறந்த பிறகு அல்லது விட்டு அகன்ற பிறகு சன்னியாசம் கொள்வது, வெறுமே பிச்சை எடுத்து உண்பது. கிடைப்பதை உண்பது, கடவுளைப் பற்றியே எண்ணிக்கொண்டே வாழ்நாளில் மரணமடைவது என்கிற அழகிய ஒரு வழிமுறையைச் சொல்கிறது.

இந்த சன்யாசமும் கடவுளைக் காட்டும் என்று சொல்வதற்கில்லை. அப்படியானால் எப்பொழுதுதான் கடவுளை அடைவது என்ற கதறல் ஏற்படின் அடுத்த ஜென்மம்தான் என்று மறுபிறவியை இந்துமதம் குறிக்கிறது.

‘ஒரு வினை இருப்பின் அதற்கு எதிர்வினை உண்டல்லவா! ஒரு ஊஞ்சல் இடப்பக்கம் போனால் அது வலப்பக்கமும் வருமல்லவா!’ என்றுதான் இந்து மதம் சொல்கிறது.

நாகர்கோவிலுக்கு அருகே சுசிந்திரம் என்ற ஒரு கோயில் இருக்கிறது. அந்தக் கோவில் முதற்கதவை தாண்டுகிறபோது வலப் பக்கக் கருங்கல் சுவரில் ஒரு சிற்பம் இருக்கும். மிகப் பெரிய மரம். அந்த மரத்தில் ஒரு ஊஞ்சல் இருக்கிறது. அந்த ஊஞ்சலில் பார்வதி தேவி அமர்ந்து கொண்டிருக்கிறார். மரத்தின் உயரத்துக்கு சிவபெருமான். மரத்தில் பாம்பு சுற்றிக்கொண்டிருக்கும். பழங்கள் இருக்கும். கொடிகள் படர்ந்து பூக்கள் மலர்ந்திருக்கும்.

பாம்பைக் காமம் என்றும், சுற்றியுள்ள கொடிகளைச் சுவைகள் என்றும் மரத்தின் கனிகளை அமிர்தம் என்றும் கொள்ளலாம். அந்த மரத்தை இடக்கையால் சிவபெருமான் அலட்சியமாக அசைத்துக் கொண்டிருப்பார். அவருடைய ஒரு அசைவில் ஊஞ்சல் சற்று மேலே எழும்புவது போல சிற்பம் இருக்கும்.

ஒரே ஒரு அசைவு பல அசைவுகளை உண்டாக்கும். இடையறாது ஊஞ்சல் முன்னும் பின்னும் போய் கொண்டிருக்கும். உலகம் அப்படித்தான் இயங்குகிறது.

‘அந்த முதல் அசைவை ஏற்படுத்தியது யார்? எந்த மீன் முதன் முதலில் நிலம் ஏறி வெட்டவெளியை சுவாசித்தது? எப்போது பாம்பாயிற்று? எப்போது மிருகமாயிற்று? எப்போது பறவையாயிற்று? எப்போது மனிதனாயிற்று? எங்கிருந்து ஆரம்பமாயிற்று?’ என்ற விஞ்ஞானக் கேள்விகளுக்கு அந்த ஒற்றை அசைவு பதில் சொல்கிறது.

யார் அசைத்தார்கள்? அவரை கடவுள் என்கிறது. எல்லோருக்கும் புரியும் வண்ணம் சிவம் என்று சொல்கிறது. அசைவதை சக்தி என்று சொல்கிறது. அசைய வைத்ததை சிவம் என்று சொல்கிறது.

கச்சை கட்டிய பெண்ணும், தோலாடை அணிந்த ஆணும் குறியீடுகள்தான். சிவம் என்பதும், சக்தி என்பதும் புரிந்துகொள்ள உதவும் பெயர்கள்தான். ஏதோ ஒன்று சொல்லித்தானே அவற்றை அழைக்க வேண்டும். மீன் கரையேறி முதலையாயிற்று. முதலை பாம்பாயிற்று என்று பெயர் சொல்லித்தானே பெயர்களைப் புரிந்து கொள்கிறோம்.

இந்து மதத்தின் கடவுள் பற்றிய பெயர்கள்யாவும் குறியீடுகளே. இந்தக் குறியீடுகளை வைத்து கதைகள் பல பின்னப்பட்டன. கடவுளருக்கே குறைகள் உண்டு என்று எழுதப்பட்டன. கவனம் சிதறி மயில் மீது போனதால் ‘நீ மயிலாகப் பிற’ என்று சக்தியை சிவன் சபிக்க, மயிலாபுரியில் வந்து பிறந்து புன்னை மரத்தடியில் வளர்ந்த சக்திதேவி சிவனை மயிலுருவாய் வழிபட்டு வளர்ந்த இடம் மயிலாப்பூர் என்று சொல்லப்படுகிறது.

புன்னை மரங்கள் மிகுந்திருந்தால் எறும்பு இருக்கும். எறும்பு இருந்தால் புற்றுகள் இருக்கும். புற்றுகள் இருந்தால் பாம்புகள் இருக்கும். பாம்புகள் இருந்தால் மயில்கள் வரும். ஆகவே புன்னை மரமும், கரையானும், புற்றும், பாம்புகளும், மயிலும் நிறைந்த கடற்கரை நகரம் மயிலாப்பூர்.

இதை உள்வாங்கி இதற்கு ஒரு கதை வைத்தார்கள். நிலத்தன்மையும், கடவுள் கதையும் ஒன்று கலந்து வைத்தார்கள். முக்கிய விஷயம், கவனம் சிதறக்கூடாது என்பதுதான். மயில் என்பது வண்ணமும், அழகும் கொண்டது. அதன் நடையும் சிலிர்ப்பும் பார்த்துக் கொண்டேயிருக்கத் தூண்டுவது. கண்களை இழுப்பது. அதனிடம் மனம் செலுத்தாதே என்பதுதான் கதையின் நோக்கம்.

இம்மாதிரி ஆயிரம் கதைகள் சேர்ந்தால் ஒரு மதம். நூறு வருடத்தில் ஆயிரம் கதைகள் வெகு எளிதில் உருவாகிவிடும். கதைகளாலேயே அழகாக நெய்து போர்வையாக யார் கடவுளைத் தேடுகிறாரோ அவர் மீது போர்த்தப்படும்.

குமரியிலிருந்து இமயமலை வரை பயணப்பட்டு இந்துமதம் வடக்கும், தெற்குமாக சில கடவுள்களை, தீய சக்திகளை பார்த்துவந்து அவற்றை மிகப் பெரிய கதைகளாக, காவியமாக மாற்றப்பட்டிருக்கின்றன. இமயமலைக்கு அப்பால் போனதில்லை. போனவர்கள் வந்ததில்லை. ஒருவேளை நியூசிலாந்துக்கோ, அமெரிக்கத் துணைக் கண்டத்துக்கோ போயிருந்தால்  கடவுள் இன்னும் விஸ்தீரணப்பட்டிருப்பார். நடந்தும், குதிரையில் ஏறியும் பயணப்பட்டோருக்கு இவ்வளவுதான் முடிந்திருக்கிறது. எனவே, இதிகாச, புராணக் கதைகள் வடக்கே இமயமலையிலிருந்து தெற்கே இலங்கை வரை தான் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

இது தவறல்ல. இது குறையல்ல. இது சொல்வதற்குண்டான அடிப்படையான ஆதாரம்; சிறப்பான வாழ்க்கை வாழ்ந்து விடு. உனக்கு மரணம் தலைமேல் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது. அதிகமான ஆசையும், அதிகமான கர்வமும் உன்னையும், உன்னைச் சார்ந்தோரையும் அழிந்தொழிக்கும். தொடைதட்டி கொக்கரிக்காதே. தொலைந்து போவாய் என்று எச்சரிக்கிறது. மிகுந்த வலிவு கொண்டு ஆடியவர்களை ராட்சஸர்கள் என்றும், அநீதிக்குத் துணை போனவர்களை அசுரர்கள் என்றும் சொன்னார்கள். நல்லவர்களை அடியார்கள் என்றும், தேவர்கள் என்றும் பிரித்துக் காட்டியிருக்கிறது. அப்படி நல்ல நிலைக்கு வந்தும் தவறு செய்தவர்களை சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறது. சறுக்கிய அடியார்களை எடுத்துக் காட்டியிருக்கிறது. வாழ்க்கை மிகச் சிக்கலானது. ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு அடியையும் மிகக் கவனமாக எடுத்து வரவேண்டியிருக்கிறது. என் புத்தி, என் சக்தி தவிர ஏதோ ஒன்று இயக்குகிறது. தடுமாற நேரிடுகிறது என்றும் கதைகள் சொல்கின்றன.

கடவுள் எண்ணங்களோடு வாழ்ந்து மறைந்த அடியார்கள் ஏராளம். எந்தக் கதையிலும் வராது காணாது போய் அடங்கியவர்கள் பல கோடி இருக்கும். அவர்களுக்கு மறு பிறவி இல்லை. இறைவனடி சேர்ந்து விட்டார்கள் என்றும் இந்தக் கதைகள் சொல்கின்றன.

மனம் என்கிற ஒரு விஷயம் இயங்குகிறபோது அந்த மனம் உயிரோடு தொடர்புகொண்டு அந்த உயிரோடே நகர்கிறது என்று இந்து மதத் தத்துவங்கள் சொல்கின்றன. உடம்பு நினைவோடே உடம்பு இருக்கிறது என்ற நினைவோடே, அந்த உடம்போடு செய்த விஷயங்களின் கனத்தோடே உயிர் பிரிகிறது. சக்தி உடம்பிலிருந்து வெளியேறி கரைந்து காணாமல் போவதில்லை. இடப்பக்கம் போன ஊஞ்சல் வந்துதான் ஆகவேண்டும். வலப்பக்கம் போன ஊஞ்சல் இடப்பக்கம் வந்துதான் ஆகவேண்டும். ஒரு பிறவி எடுத்து ஒரு வினை செய்தபோது அந்த வினைக்கு எதிராக இன்னொரு வினை செய்துதான் ஆகவேண்டும். ஒரு கொலை மறு ஜென்மத்தில் தண்டனைக்குரிய விஷயமாக வரும். கை, கால் முடங்கிய வாழ்க்கையாக இருக்கும். அல்லது கண் தெரியாமல் போகக்கூடும். அல்லது அதே விதமாக அநியாயமாகக் கொலையாகக் கூடும்.

எந்த வினையும் வெறுமே போகாது. வினை என்பது என்ன? மனதின் இயக்கம். மனம் என்பது என்ன? பஞ்சபூதத்தின் சேர்க்கையால், உடம்பின் இருப்பால் தோன்றிய ஒரு மயக்கம். இந்த மனம் என்பதை மயக்கத்தைப் புரிந்துகொண்டு அந்த மயக்கத்தை அடியோடு நீக்கிய போது உடம்பினுடைய பஞ்ச பூதங்களுடைய வேலைகள் எதையும் ஒட்டாது இருக்கும். எதிர்வினையாற்றாது இருக்கும். உடம்பு வெறுமே இருக்கும். அந்தச் செயல்கள் எதிலும் மனம் என்பது ஒட்டாது. மயக்கம் வராது. உண்ணும், உறங்கும், பேசும், சிரிக்கும். ஆனால் உள்ளே எதனோடும் ஒட்டாது. ஒரு மிகப் பெரிய வெறுமையில், தனித்த சக்தியில் நிரம்பியிருக்கும். அந்த வெறுமையை ஒன்றும் இல்லாததை அதுவரை உலகத்தில் இல்லாத தனித்த சக்தியைக் கொண்டிருக்கும்போது மறு பிறப்பு இருக்காது. வெறுமே இலை உதிர்வதுபோல உயிர் பறந்து போவிடும். அய்யோ என்ற மரணக்கூச்சல் இருக்காது. எங்கு போகிறோம், எங்கு போகிறோம் என்கிற படபடப்பு இருக்காது. போக முடியாது. விட மாட்டேன். இருப்பேன் என்கிற கூக்குரல்கள் இருக்காது. ‘இந்த இடம் விட்டு வேறு ஒரு இடத்துக்குப் போய்த்தானே ஆக வேண் டும்?’ என்று தூசு தட்டி உயிர் புறப்படும். ஆத்மா என்பது எதனோடும் ஒட்டாதுதான் இருக்கிறது. அதை சுற்றி மயக்கம் என்ற மனம் உருவாகி அதனோடு போய்கிறது. ஒரு சுடர் அதாவது ஆத்மா அதைச் சுற்றிக் குமிழியாய் மனம் ஒட்டிக்கொள்கிறது. அவை இல்லாது போனால், அந்தக் குமிழ் இல்லாதுபோனால் அந்தச் சுடர் மட்டும் வேறொரு இடத்துக்குப் போகிறது.

இன்னும் தெளிவாகச் சொல்லவேண்டுமென்றால் ஆத்மா என்ற சுடரைச் சுற்றி மனம் என்ற குமிழ் இருக்கிறது. அந்த ஆத்மா என்பது உடம்பைவிட்டு நகருகிறபோது மனம் என்கிற குமிழும் போகிறது. அந்த மனம் என்ற குமிழ் உடல் என்ற ஒரு உணர்வையும் கொண்டிருக்கிறது. சில சமயம் அது உடல் போன்றும் காட்சியளிக்கிறது. அரசனைப் போன்றும், அடிமையைப் போன்றும் நடந்துகொள்கிறது. உடலை விட்டு கிளம்பிப் போய் அழுகிறது. பயப்படுகிறது. ‘இது என்ன இடம்? யார் இவர்கள்?’ என்று கலவரப்படுகிறது.

உங்களுக்கு இதை உணர்விக்க, இந்துமதம் இறந்தோருக்கான சடங்குகளைத் தெளிவாகச் சொல்கிறது. இறந்தோருக்குப் பயம் இருக்கும். எனவே ‘விளக்கு தானம் கொடு, மணி அடி, அவர்களுக்கு குளிரும், போர்வையைக் கொடு, அவர்களுக்குக் கால் நோகும், செருப்பு தானம் செய், அவர்கள் உஷ்ணத்தில் பாதிக்கப்படுவார்கள், குடை கொடுத்தல் நல்லது’ என்று இறந்தோர்களைக் குளிர்விக்க அந்தணர்கள் சடங்குகளைச் சொன்னார்கள். இது அந்தணர் நிகழ்ச்சியல்ல. பொருள் பறித்தல் அல்ல. இறந்தோரை இழந்துவிட்டு மனம் பெரும் அமைதியை இந்தத் தானத்தால் அடையும்.

ஒவியம் ; ரவி

உடுமலை பதிப்பகத்தில் கிடைக்கிறது…

PRICE: Rs. 310.00

பவானியின் நெய்க் காராபூந்தி! – பாக்கியம் ராமசாமி


மும்பையிலிருந்து பவானி வரும்போதெல்லாம் நெய்க் காராபூந்தி செய்துகொண்டு வருவாள். என் மைத்துனனின் மனைவி. சகல கலைகளும் கைவரப் பெற்ற குடும்பப் பெண். எந்தச் சிறு காரியமாயினும் பெரிய செயலாயினும் அம்சமாக கோப்பியமாகச் செய்வாள்.

நெய்க் காராபூந்தி அபூர்வ பட்சணமல்ல. ஆனால் பவானி செய்துகொண்டு வரும் நெய்க் காராபூந்தியில் ஒரு விசேஷம். முத்துக்களைத்தான் அவள் மாவில் தேய்க்கிறாளா, தோய்க்கிறாளா என்ற சந்தேகம். ஓரொரு தடவையும் ஏற்படும். ஒரே ஒரு சின்னக் காராபூந்தியில்கூட மெலிவு, நலிவு, கோணல் மாணல் எதுவும் காணப்படாது.

அந்தக் காராபூந்தி முத்துக்களில் ஒன்றுகூட ஊனம் உள்ளது அல்ல.

அழகான சிறு தட்டில் அவள் காராபூந்தியைப் போட்டு வந்து தரும்போது அவற்றைத் தின்பதை மறந்து அதன் அழகை ரசிக்கவே தோன்றும்.

நம்ம வீட்டில் இல்லாத நெய்யா, மாவா, அடுப்பா, உழைப்பா? பவானி மட்டும் எவ்வாறு இவ்வளவு சீராக அந்த முத்துக்களைத் தயாரிக்கிறாள். ஏதாவது யந்திரத்தின் உதவியா? அவளிடமே ஒரு தடவை கேட்டாயிற்று.

கலையில் அழகுக்கு அப்படி ஒரு தன்மை. அதனுடைய செப்பம் தனக்கும் தெரியவேண்டும், அந்த அழகினை நாமும் நமது முயற்சியால் அடைய வேண்டும் என்று அவா தோன்றுவது இயல்பு. ஒரு பேனா நன்றாக எழுதினால், ‘எங்கே கிடைக்கும். என்ன பிராண்ட்’ என்று அறிய விரும்புவதுபோல நெய்க் காராபூந்தியின் ரகசியத்தை பவானியிடம் மனைவி இந்தத் தடவை கேட்டே கேட்டுவிட்டாள்.

பவானி மிருதுவான சிரிப்புடன், “ஒரு மிஷினும் இல்லையே அக்கா. சாதாரண ஜாங்கிரினி கரண்டியில் சாதாரணமாகத் தேய்ப்பதுபோல்தான் தேய்ப்பேன்.”

“அது எப்படி ஒன்றுகூடக் கோணலில்லை. நசுங்குதல் இல்லை. மாவைப் பதமாகக் கரைத்துக் கொள்வாயா?”

“அதுவா அக்கா, அதொன்றுமில்லை. சாதாரணமாகத்தான். எல்லாம் கலந்துதான் வரும். நான் மொத்த காராபூந்தி செய்ததும், ஒரு அகலத் தட்டில் கொட்டிப் பரப்பி, எந்தெந்த பூந்தி சரியான உருவத்தில் இல்லையோ அவற்றையெல்லாம் பொறுக்கி எடுத்து விடுவேன். நல்ல முழுமையானதைத்தான் ரிலீஸ் செய்வேன்!”

“கடவுளே! இதுதானா உனது காராபூந்தி ரகசியம்? அப்புறம் நீக்கிய காராபூந்தியை என்ன பண்ணுவாய்?”

“காக்காய் பின்னே எதற்கு இருக்கு? போட்டுவிடுவேன்.”

நாங்களும் இப்போது பவானி ஸ்டைலில் நெய்க் காராபூந்தி செய்கிறோம். ‘எப்படி இத்தனை மணி மணியாக’ என்று வியக்கிறார்கள் சாப்பிட்டவர்கள்.

அந்த ரகசியம் வாழ்க்கை ரகசியம். “எல்லாமே கலந்துதான் சிருஷ்டிக்கப்படுகிறது. வேண்டாததையும், தகாதவைகளையும், கெட்டவற்றையும் ஒதுக்கி ஓரம் கட்டி விட்டு, நல்ல முழுமையானவற்றையே நாம் பிரதிபலிக்கவேண்டும். இது ஒரு போலியான ஏமாற்று வித்தை அல்ல. வெற்றி ரகசியம். இறைவனைத் துதிக்கிறபோதுகூட நம் போலித்தனங்கள் நம்முடனே இருக்கும். அவற்றை அந்தத் துதிக்கும் சில நிமிடங்களுக்காவது பொறுக்கி எடுத்து தூரத் தள்ளிவிட்டு, அதை பற்றி நினைப்பில்லாமல் நல்லவற்றையே சிந்தித்தவாறு கடவுளை பிரார்த்திக்கவேண்டும்.

அந்தப் பழக்கம் நாளா வட்டத்தில் எல்லா நேரத்திலும் நாம் நல்லவற்றோடு நன்முத்தாக பிரகாசிக்க உதவி செய்யும்.

பவானியின் பாம்பே நெய்க் காராபூந்தி கற்றுக் கொடுத்த பாடம் இது.

நாத்திகம் பேசுவதில் லாபமில்லை! – பாலகுமாரன்


இது அவனால் பலமுறை பல கட்டுரைகளில் பரிமாறப்பட்டபோது ஒரு தகவலாக அந்த மகோன்னதமான மனிதரின் உன்னதத்தைச் சொல்லும் வகையில் எழுதப்பட்டு இருக்கிறது. ஆனால் இந்த இடத்தில் இதனுடைய சூட்சுமத்தைச் சொல்லியாக வேண்டும். குருவின் மகோன்னதம் மட்டும் இல்லாது எப்படி ஒரு சீடன் குருவிடம் இருக்க வேண்டும் என்று தெரிவிக்க வேண்டியுள்ளது.

நிறைய பேர் கேள்வி கேட்கின்ற புத்திசாலித்தனத்தை மெச்சிக்கொள்ளவே, தம்மைப் பாராட்டிக்கொள்ளவே கேட்கிறார்கள். அல்லது அடுத்தவர் அதிர்ந்து போவதற்காகக் கேள்விகளை வீசுகிறார்கள். அடாடா, என்ன படிப்பு? என்ன கூரிய புத்தி? என்ன அறிவு? என்றெல்லாம் பாராட்டப்படுவதற்காகக் கேள்விகள் ஒரு சபையிலோ அல்லது மகோன்னதமான மனிதரின் முன்போ வீசப்படுகிறது. அறிதலின் பொருட்டு கேள்வி கேட்பது என்பது ஆழமானது. தனக்குத் தெரியவில்லையே என்ற தாபத்தில் கேள்வி கேட்கப்படுகிறபோது அந்தக் கேள்விகளுடைய வாக்கியங்கள் மிகச் சரியாக இருக்கின்றன. ‘தயவுசெய்து உங்களால் கடவுள் என்பதை என்ன என்று உணர்த்த முடியுமா? எனக்குக் கடவுளைக் காட்ட முடியுமா?’ என்று ஒரு மொழியால் அவன் பேசினான். மொழி தாண்டி அந்த வாக்கியத்தை வெளிப்படுத்திய த்வனியில், அந்தக் குரலில் ஒரு குழைவு இருந்தது. இது எவ்வளவு பெரிய விஷயம். இதை நான் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும். இது என் வாழ்வினுடைய லட்சியம் என்பது போன்ற குழைவு இருந்தது. உங்களால் இதற்குப் பதில் சொல்ல முடியும் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது. எனக்கு இது புரிய வேண்டுமே என்ற கவலை அவனுடைய கேள்வியில் இருந்தது.

ஒட்டுமொத்தமாய் இதை யோசிக்கப் பழகுங்கள். இப்படி துண்டுத்துண்டாக இருப்பதில் இந்த விஷயத்தினுடைய வீரியம் குறைந்து போகும். ஆனால், துண்டு துண்டாகத்தான் ஒன்று, இரண்டு, மூன்று, நான்கு என்று வரிசைப்படுத்தித்தான் இந்த விஷயத்தை விளக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால், இந்த வாக்கியம் ஒருவர் முன்பு போடப்பட்டபோது, பரிமாறப்பட்ட போது அது மிகுந்த, அடர்த்தியான, கனமான ஒரு செயலாக இருந்தது. இதை ஸ்வீகரிக்க முடிந்தால்தான், இதை உணர முடிந்தால்தான் உங்களால் அவனையும், அவரையும் அறிந்து கொள்ள முடியும். அந்த நேரத்தின் தன்மையை, அந்த இடத்தின் உண்மையை, அந்தச் செயலின் பலத்தை உணர்ந்துகொள்ள முடியும். அது ஒரு சத்தியமான நேரம். வேறு எது பற்றியும் கவலைப்படாது இதை மட்டும் கொடு என்று வரம் கேட்கும் நேரம்.

இதை வரம் கேட்பது என்றுதான் சொல்ல முடியும். மகனே, எழுந்திரு. உனக்கு என்ன வேண்டும்? கேள், என்று தெய்வம் நின்று ஒரு தபஸ்வியைக் கேட்டதாக பல கதைகளில் படித்திருப்பீர்கள். எப்பொழுதாவது அந்த தபஸ்வியை உணர்ந்திருக்கிறீர்களா? மனம் முழுவதும் தாபத்தோடு ஒரு தேவதையை, தெய்வத்தை ஆராதனை செய்து அதன் உச்சத்தைத் தொட்ட ஒரு நேரத்தை நீங்கள் உணர்ந்திருக்கிறீர்களா? தகவலாக, கதையாக, வெறும் செய்தியாக வருகிறபோது அது நீர்த்து விரல் இடுக்கில் காணாமல் போகிறது. ஒரு கருங்கல்போல உட்கார வேண்டிய அந்தச் செய்தி சேற்றுக்குள் கை விட்டு எடுத்ததுபோல் ஆகிறது. ஏதோ ஒரு வாக்கியம் மட்டுமே மிஞ்சுகிறது. வேறு எப்படி விளக்குவது என்கிற அவஸ்தை இங்கு வந்து விடுகிறது. ஆனால், இங்கு விளக்கப்பட்டதைத் தாண்டி இதைப் படிப்பவர் இதைப் பலமுறை தன் மனத்துக்குக் கொண்டுவந்து புரிந்து கொள்ள வேண்டும். மறுபடியும் சொல்கிறேன், இந்தத் தன்மையைப் பலமுறை படித்துத் தனக்குள் கொண்டுவரவேண்டும்.

துருவன் இடத்தில் நான் இருந்தால், நாராயணா என்ற உச்சரிப்போடு நான் இருந்தால் நாராயணர் என் முன்னே வரவேண்டும் என்ற தாபத்தோடு அவன் அந்தப் பெயரை ஜெபித்துக்கொண்டிருந்தால் அது என்ன மாதிரி மனோநிலை என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

சூரியனைக் குறித்த தவம், குருவைக் குறித்த தவம், யமனோடு சம்வாதம், நாராயணரை நோக்கித் தவம், சிவனைக் கேட்ட வரங்கள் என்று பல கதைகள் இருக்கின்றன. அழிக்கப்படக்கூடாது என்று கேட்ட வரங்களும், அழிப்பதற்காகக் கேட்ட ஆயுதங்களும் என்று கதைகள் சொல்கின்றன. என்ன கேட்டான், என்ன கிடைத்தது என்பதைவிட என்ன செய்தார்கள், அந்த தபோபலம் எங்கிருந்து கிடைத்தது என்று யோசித்தால் வேறு ஒரு விஷயம் புரியும்.

இந்தப் பூமியில் வேறு ஒரு காலகட்டத்தில் வனங்கள் பெருத்திருந்த, அமைதி அதிகரித்திருந்த, தனிமை மிகுந்திருந்த, குருகுலமாகக் கல்வியைப் பயின்றிருந்த, குறைந்த அளவு மாணவர்களே ஒரு குருவிடம் இருந்த காலகட்டத்தில் இந்தத் தவம் அல்லது வரம் கேட்டல் அல்லது பூஜை மிகச் சிறப்பாக இருந்தது. இன்று முடியாததற்குக் காரணம் ஜனத்தொகையாக இருக்கலாம். வனம் அழிந்ததாக இருக்கலாம். மனிதர்களுடைய மனோபலம் முற்றிலும் குறைந்து வெறும் புழுக்களாக உழன்று கொண்டிருக்கிறோமா? இருக்கலாம். ஆனால், இது இனியும் முடியாத விஷயம் என்று நினைப்பதற்கில்லை. இது கைக்கொள்ள முடியாத விஷயம் என்று சொல்வதற்கில்லை. உள்ளத்தில் உறுதி இருப்பின், வைராக்கியம் இருப்பின் இது நிச்சயம் கைகூடும்.

இந்த விஷயம் தானாக இன்னொரு விஷயத்தைக் கொண்டுவந்து கொடுக்கிறது. அது வேறு ஒரு சொல்லை இங்கு பிரயோகத்துக்குக் கொண்டுவந்து விட்டது. ‘வைராக்கியம்’ என்ற அந்தச் சொல்லுக்கு இப்போது முக்கியத்துவம் கிடைத்துவிட்டது.

எது வைராக்கியம்? வைராக்கியம் என்றால் என்ன? இன்று யோசிக்க நிர்ப்பந்தம் வந்துவிட்டது. வைராக்கியம்தான் அந்த தபஸ்விகளைத் தவம் செய்ய வைத்திருக்கிறது. வைராக்கியத்துக்கு அடிப்படையாக ஒரு ஆவலை, ஒரு சக்தியைப் பூர்த்திசெய்து கொள்ள விரும்புகிறார்கள். அப்படி வைத்துக்கொண்டாலும் வேறு எங்கிருந்தோ அவர்கள் பெற்றிருக்கிறார்கள். இது பரம்பரையாக வந்ததாக இருக்கக்கூடும். இது படிப்பால் வந்ததா? அப்படியும் இருக்கக்கூடும். இது அவர்களுக்கு இயல்பாக இருந்ததாகவும் இருந்திருக்கலாம்.

எப்படி அவர்களுக்கு வந்தது என்பதைவிட, அந்த வைராக்கியம் உங்களுக்கு வர என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தெரியவேண்டும். ஏன் வைராக்கியம் இல்லை? என்ன வேண்டும் என்று தெரியவில்லை. நிறைய செல்வமா, அழகான மனைவியா, அற்புதமான குழந்தைகளா, தோட்டமா, பெரிய வீடா, மந்திரி பதவியா, மக்களுக்கு முன்னே நடனமாடுகிற, நாடகமாடுகிற நடிகராக வரவேண்டுமா? அல்லது பாடகராகப் போக வேண்டுமா? வீணை வாசிக்கின்ற வித்வானுக்குப் புகழ் உண்டா? கீபோடு சரியா? கிதார் சரியா?

இப்படி தேடுவதில் பிழை இருக்கிறது. எது கைக்குக் கிடைத்தாலும் அதன் உன்னதத்தை நோக்கி ஒருவர் உழைத்தால் அந்த உழைப்பு அந்த விஷயத்தை உன்னதமாக்கிவிடுகிறது. போன தலைமுறையில் யாரோ கடுமையாக உழைத்து நடிப்பு என்பதை மிகத் தெளிவாக உபயோகப்படுத்திக் கொண்டார்கள். விஞ்ஞான வளர்ச்சியில் அந்த நடிப்பு மிக உன்னதமான இடத்தை அடைந்து விட்டது. பாட்டு பின்னுக்குப் போவிட்டது. வீணை வாசிப்பதை யாரும் கேட்பதில்லை என்று வைத்துக் கொண்டாலும் மிகச் சிறந்த வீணை வாசிப்பவரை மக்கள் கொண்டாடி இருக்கிறார்கள். நடிகரைவிட பாட்டுப் பாடுபவருக்குப் பலத்த கரகோஷம் இருக்கிறது.

பாட்டுப் பாடுபவரைவிட இசை அமைக்கிறவரை கடவுள் போல் நினைக்கிறார்கள். அவருடைய எளிமையான நடைக்கு முன்னே கம்பீரமான நடிகர்கள் காணாமல் போகிறார்கள். ஆக, நடிப்பு அல்ல. பாட்டு அல்ல. இசையமைப்பு அல்ல. ஒரு விஷயத்தைக் கடுமையாக உழைத்து அந்த விஷயத்தை உன்னதத்துக்கு கொண்டு வருதல். கொண்டுவருவோருக்குக் கிடைக்கின்ற மரியாதை. பார் புகழோடு வரலாற்றில் ஒரு சரியான பதிவும் அவர் இட்டுவிடுகிறார்.

வீணை வாசிப்பும், ஓவியமும் ஏன் உன்னதம் பெறவில்லை? அதில் அந்த அளவு உழைக்கவில்லை என் பதுதான் ஒரு அபிப்ராயமாக இருக்க முடியும். இது சரி, தவறு என்ற விவாதத்துக்குப் போகாது எடுத்த விஷயம் உன்னதத்துக்குப் போவது என்பதைப் புரிந்து கொண்டால் போதுமானது. உன்னதம் அடைவது என்பது வைராக்கியத்தைப் பொறுத்து இருக்கிறது. வைராக்கியத்துக்கு என்ன தேவை? முற்றிலுமான அர்ப்பணிப்பு தேவையாக இருக்கிறது. இதனுடைய வெற்றி, தோல்வி பற்றிக் கவலைப்படாது அதில் முழு மனதாக ஈடுபடுவது அவசியமாக இருக்கிறது.

அப்படி ஈடுபட என்ன தேவை? எது எடுத்துக்கொண்ட விஷயமோ அதைத்தவிர மற்ற எந்த விஷயம் பற்றிக் கிஞ்சித்தும் கவலைப்படாது எடுத்த விஷயத்திலேயே இருக்க வேண்டியிருக்கிறது. வேறு ஒரு வகையில் சொல்லப்போனால் மனச் சிதைவு, மனச் சிதறல் இல்லாமல் இருக்க வேண்டியிருக்கிறது. இசை அமைப்பவர் நடிப்பது பற்றி நினைக்கவேயில்லை. அது ஒரு உன்னதத்தை அவருக்குக் கொடுத்திருக்கக்கூடும். நடிகருக்குத்தான் பெரிய மரியாதை. நடிப்பவருக்குக் கொண்டாட்டம் வந்து விட்டால் அவர்களுக்கு அடுத்தபடி அரசியல் பதவி காத்திருக்கிறது என்று நினைத்து நடிக்க வந்தவர்கள் காணாமல் போனார்கள். ஏனெனில் உழைப்பு இல்லை. உழைப்புக்குண்டான வைராக்கியம் இல்லை.

இந்த வைராக்கியம் என்பது குரு பக்தி என்ற இடத்துக்கு வந்துவிட்டால் எப்படி இருக்கும்?

ஓவியத்துக்குப் போவது போல, வீணை வாசிப்பதற்குப் போவதுபோல, இசை அமைக்கப் போவது போல, பாட்டுப் பாடப் போவதுபோல, நடிக்கப் போவது போல எனக்கு குரு வேண்டும். ஒரு குருவின் மூலம் எது வாழ்க்கையின் அடிப்படையான கேள் வியோ, எது உலுக்குகின்ற விஷயமோ அதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை அந்த மனிதன் பெற்றுவிட்டால் அந்தக் குரு என்கிற விஷயமே அவனைத் தேடி வருகிறது.

ஒரு நல்ல சீடனைத் தேடி குரு வருவார் என்று சொல்லப்படுவது இதுவே. உழைக்கின்ற மனிதனுக்கு அந்த உழைப்பு, அந்தக் கவனம் ஒரு நல்ல குருவைக் கொண்டுவந்து கொடுக்கிறது. இது சூட்சுமத்திலும் சுபிட்சமானது. எப்படி நடக்கிறது என்பதை விளக்கவே முடியாது. ஒரு நல்ல நடிகனுக்குத் திடீரென்று ஒரு நல்ல வாய்ப்பு கிடைப்பதுபோல, ஒரு நல்ல பாடலாசிரியனுக்குத் திடீரென்று மூன்று பாட்டுகள் உயர்ந்த நிலைக்குக் கொண்டுபோவதுபோல, ஒரு நல்ல இசையமைப்பாளருக்கு மூன்று படங்கள் சிறப்பாக வருவதுபோல, ஒரு நல்ல சீடன் குருவை நோக்கி தவித்தபடி இருப்பானென்றால் அவனிடம் குரு வந்து சேருகிறார். இந்தக் கணக்கை விளக்கிச் சொல்ல முடியாது. உணரத்தான் முடியும். பகிர்ந்து கொள்ள முடியாது.

ஆனால், பல இடங்களில் இது நடப்பதைப் பார்க்க முடியும். குரு வேண்டும், குருவின் மூலம் இந்த வாழ்வின் சூட்சுமத்தைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற தவிப்பு யாருக்கு வரும்? யார் தனிமையில் அதிகம் இருக்கிறாரோ அவருக்கு வரும். யார் தனிமையில் அதிகம் இருக்க முடியும்? யார் சுவாசிப்பின் மீது கவனம் வைக்கிறாரோ அவரால்தான் தனிமையில் இருக்க முடியும். யார் சுவாசிப்பின் மீது கவனம் வைக்க முடியும்? யார் குறைவாக உண்ண முடிகிறதோ அவரால்தான் முடியும். யார் குறைவாக உண்ண முடியும்? யார் ருசியை அறுத்தாரோ அவரால்தான் குறைவாக உண்ண முடியும்.

பதினெட்டு தோசையும், வத்தக் குழம்பும் மிகப் பெரிய பாவம். அது எங்கேயும் அழைத்துப்போகாது என்பதை வேறு எப்படிச் சொல்வது? இது வைராக்கியத்துக்கு எதிரான செயல் என்று நீங்களே புரிந்துகொள்ளுங்கள். நீங்களே கேள்வி கேளுங்கள். அல்லது இதற்கு எதிர்ப்பதமாகப் பதினெட்டு தோசை சாப்பிட்டால்தான் தவம் செய்ய முடியும் என்று ஒரு விவாதத்துக்கு உங்களுக்குள்ளே போட்டுப் பாருங்கள். என்ன விடை கிடைக்கிறது என்பதை யோசித்து அந்த வழியே இறங்குங்கள். நீங்கள் பதினெட்டு தோசையைச் சாப்பிட இறங்கலாம். அல்லது வெறும் நீராகாரம் சாப்பிடலாம். உப்பும், உறைப்பும் அறுத்துவிட்டு வயிற்றுப் பசிக்கு வெறும் நீர் கலந்த உணவைச் சாப்பிடுவது என்ற தீர்மானத்துக்கு வரலாம். அது உங்களுடைய விருப்பம். உங்கள் தலையெழுத்து.

மறுபடியும் இன்னொரு வார்த்தை கிடைத்திருக்கிறது. அது என்ன தலையெழுத்து? இது இன்று நேற்று முளைத்த விஷயம் அல்ல. உங்களுக்குத் தாபம் இருக்குமாயின் அது போன ஜென்மத்து விஷயமாகத் தான் இருக்க முடியும். அப்படி உண்டா? வேறு எப்படி இருக்க முடியும்? ஒரு ஊசலின் உந்துதல்தான் எதிர் உந்துதலை ஏற்படுத்துகிறது. எதிர் உந்துதலின் வேகம் தான் அடுத்த உந்துதலைத் தீர்மானிக்கிறது. அடுத்த உந்துதலின் அசைவுதான் மறுபடியும் இன்னொரு எதிர் உந்துதலை ஏற்படுத்துகிறது. அந்த எதிர் உந்துதலின் வேகம்தான் அடுத்த உந்துதலைத் தீர்மானிக்கிறது. ஆக, மாறி மாறி மாறி ஒரே ஒருமுறை தள்ளப்பட்டது நிற்காமல் எப்படி அசைகின்றதோ அதேபோல இந்த வாழ்க்கையும் இருக்க வேண்டும். அந்த விதியை, அந்த பௌதிகத்தை, அந்த விசையினுடைய தன்மையை நீங்கள் உண்மை என்று ஒத்துக்கொண்டால் ஒரு விதையினுடைய இன்னொரு விதையாக, ஒரு செயலினுடைய இன்னொரு செயலாக, ஒரு பிறவியினுடைய எதிரொலியாக இன்னொரு பிறவியாக இருப்பதையும் நீங்கள் ஒப்புக் கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

ஆக, நடிப்பது என்பதும், வீணை வாசிப்பதும், இசையமைப்பது என்பதும், ஓவியம் வரைவது என் பதும் ஒரு ஆளுக்கு அந்தப் பிறப்பு, அந்த நேரம், அவன் ஆர்வம் மட்டுமே காரணமாக இருக்காது. அது பல ஜென்மங்களாகத் தொடர்ந்த விஷயமாகத்தான் இருக்க முடியும். அப்படி தொடர்ந்த விஷயமாகத்தான் குரு தேடலும், குருவின் அண்மையும் இருக்கிறது.

இதை மறுதலித்துப் பேசலாம். நாத்திகம் என்று நினைத்துக்கொண்டு பௌதிகத்தை இடித்துப் பேசலாம்.பேசிக்கொண்டுதான் இருக்க முடியுமே தவிர, இல்லை என்று சொல்ல முடியுமே தவிர, எவ்விதம் இல்லை என்று சொல்வதற்கு இல்லை. கடவுள் இருக்கிறாரா என்றால் இருக்கலாம் என்றுதான் சொல்ல முடியும். இருக்கிறார் என்று நம்பினால் தேட முடியும். இல்லை என்றால் தேடல் நின்று போயிற்று. தேடல் நின்று போனால் கடவுள் இருக்கிறார், இல்லை என்ற கேள்வியும் செத்துப் போயிற்று. தேடினால்தானே இருக்கிறார் என்று சொல்ல முடியும். தேட நம்ப வேண்டும். இந்த சூட்சுமத்தைப் புரிந்து கொள்ளாமல் நாத்திகம் பேசுவதில் எந்த லாபமும் இல்லை.

முரண் இல்லாத உறவு! – பாலகுமாரன்


 

எனக்கு குரு தேவையில்லை. அப்படி ஒருவர் எவருக்கும் அவசியமில்லை’ என்று சொல்பவர்களெல்லாம் குரு என்பவரைப் பற்றி இங்கும் அங்குமாய் கேள்விப்பட்டு, ஏதேனும் பத்திரிகைகளில் படித்து இவர்கள் எல்லோருமே மோசமானவர்கள் என்ற முடிவுக்கு வந்தவர்கள்.

குரு என்ற சொல்லே நட்புக்கு எதிர்ப்பதமாக, அன்புக்குப் பாத்திரமில்லாத, அகம்பாவம் மிக்க ஒரு மனிதராக, ஒரு கோமாளியாக அவர்கள் நினைத்துக் கொள்கிறார்கள். உத்தமமான குருவை அனுபவித்தவர்கள் இப்படிப்பட்ட மோசமான குருவைக்கூட அதிகம் குறை சொல்லமாட்டார்கள்.

ஏனெனில் குரு என்பது தனி மனிதர் மட்டுமல்ல. அது ஒருவிதமான கொள்கை. சாதாரணமாக கணக்கு படிப்புக்கும், குத்துச் சண்டைக்கும், கட்டடம் கட்டுவதற்கும், கார் ஓட்டுவதற்கும் கற்றுக்கொடுக்க ஆள் தேவை.

கற்றுக் கொடுப்பவரை அதீத மரியாதையால் குரு என்று அழைக்கிறார்கள். கற்றுக் கொடுப்பவர் ஆசிரியர். குரு இன்னும் உயர்ந்த விஷயம். இருட்டி லிருந்து வெளிச்சத்துக்கு அழைத்துப் போகின்ற விஷயம். படிப்பு சொல்லிக்கொடுத்து பயன்பெறுவது போல குரு என்ற இடத்தில் இது நடைபெறாது.

குரு என்பவர் மிகச் சத்தியமானவர். மிகச் சத்தியமானவர்தான் குருவாக இருக்க முடியும். தான் என்ற நினைப்பில்லாது, தன்னைப் பற்றிக் கவலையில்லாது, தான் யார் என்று தெரிந்து அதிலிருந்து விடுபட்டு ஒருவரைப் பார்க்கும்பொழுதே தன்னை முன்னிலைப்படுத்தாது, தன் கோபத்திலிருந்து பார்க்காது, தன் எண்ணத்தை எதிர்பார்க்காது அவர் என்ன என்று உன்னதமான இடத்திலிருந்து பார்க்கிறவர் தான் குரு. இது உன்னதமான இடம் என்று எப்படி சொல்கிறீர்கள் என்று கேள்வி வரும். இருந்து பார்த்தால்தான் தெரியும்.

மனைவிக்குத் தலைவலி, குழந்தைக்குப் பாடம் புரியவில்லை, எதிர் வீட்டில் ஒரு வேதனையான சம்பவம், இம்மாதம் வீட்டுக் கடன் கட்டமுடியுமா என்று தெரியவில்லை என்று பல அழுத்தமான சூழ் நிலைகள் இருக்க அவற்றையெல்லாம் ஒரு வீச்சில் துடைத்தெறிந்து விட்டு தலைவலி என்று சொல்கிற மனைவியின் அருகில் உட்கார்ந்து எதனால் என்று விசாரித்து, தலையைத் தடவி, முதுகு தடவி சிறிது நேரம் சகலமும் மறந்துவிட்டு தூங்கு என்று ஆறுதலாக, உண்மையாக,நேசமாக தலைவலி போக வேண்டுமே என்ற கவலையோடு நீங்கள் தடவிக் கொடுத்தீர்கள் என்றால் வெகு நிச்சயம் அவர் தலை வலி மிகக் குறைவாக இருக்கும். பெரிய அழுத்தம் நீங்கிவிடும். நிச்சயம் தூக்கம் கண்ணைச் சுழற்றும்.

தூங்கி எழுந்தபிறகு தலைவலி பத்து சதவிகிதம் தான் இருக்கிறது என்று தோன்றும். இந்த அக்கறைக்குப் பெயர்தான் அன்பு. அன்பும் ஒருமுகப்பட்ட அக்கறையும் இணைபிரியாதவை. எங்கு அன்பு இருக்கிறதோ அங்கு அக்கறை இருக்கிறது. எங்கு அக்கறை முழு மனதாய் இருக்கிறதோ அந்த இடத்தில் அன்பு இருக்கிறது.

இதனால் தனக்கென்ன லாபம். இவள் தலைவலி தீருவதால் என்ன சௌகரியம் என்று யோசிக்க வேண்டாம். நமக்குப் பிடித்தமான, பிரியமான, நெருக்கமான அந்த உறவு, வலியால் துடிக்கிறபோது அதற்கு ஆறுதலாக இருப்பது ஒரு சாதாரண நல்ல காரியம். ஒரு நல்ல குரு அப்படித்தான் சொல்கிறார்.

வெறும் காலோடு திருவண்ணாமலையைச் சுற்றி வந்து பழக்கமின்மையினால் கணுக்கால் வீங்கி, பாதம் முழுவதும் கற்களாலும், மணல் துகளாலும் பொத்துப்போய் வலிதாங்காது உட்கார்ந்திருக்க அவர் அந்தக் காலை எடுத்து மடியில் வைத்துக் கொண்டு தடவிக் கொடுத்தார்.

சுற்றியுள்ளோர் பதறினார்கள். காலை பிடித்து விட்டார். இன்னும் அருகே உட்கார்ந்து கொள் என்று சொன்னார். வேறு ஏதோ பேசிக் கொண்டிருக்கும் பொழுது சட்டென்று காலின் மீது கவனம் போயிற்று. வலி சுத்தமாக இல்லை.

அய்யா, வலி இல்லையே. முற்றிலும் போயிற்று.”

அப்படியா. அது என் தகப்பனின் அருள்” என்று சொல்ல, நன்றியோடு அவன் அவரைப் பார்த்தான். இது முடியும். மனம் ஒருமைப்பட்டவருக்கு மனம் முழுவதும் அன்பால் நிரம்பியவருக்கு இது எளிதான காரியம்.

இதனால் மட்டுமே அவர் குரு அல்ல. உடல் வலியும், மனவலியும் நீக்குவதால் மட்டுமே அவர் உயர்ந்தவர் அல்ல, பிறப்பு இரகசியத்தை உள்ளே இருப்பது யார் என்ற அறிதலை, எது உண்மையில் நீ என்கிற சுட்டிக்காட்டலை எளிதாகச் செய்பவர்தான் குரு.

உன்னை நீ அறிகிறபோது தான் மற்றவரைப் பற்றி உனக்குத் தெரியவரும். நம் வாழ்க்கையினுடைய பல வேதனைகள் முரண்பட்ட உறவுகளாலேயே ஏற்படுகின்றன. முரண் இல்லாத உறவுகள் சுற்றி இருப்பின் வாழ்க்கை சுகமாகவும், எளிதாகவும் இருக்கும்.

புரிந்துகொள்ளாத கணவன்,போக்கிரித்தனமான மனைவி, குரூரமான பிள்ளைகள்,கொடூரமான மாமனார்-மாமியார், கோபமுள்ள மற்ற உறவுகள், பொறாமைமிக்க மற்ற நண்பர்கள் என்ற சூழலில் இருப்பவர்களுக்கு நிம்மதியாய் தூங்க முடியாது. நிறைவாய்ச் சாப்பிட முடியாது.

மற்ற உறவுகளோடு என்ன குளறுபடிகள் ஏற்பட்டாலும் குரு என்கிற உறவு பலமாக ஸ்தாபிதம் செய்யப்பட்டால் மிகப் பெரிய நிறைவை அது கொடுத்து விடும்.

மற்ற உறவுகளோடு எப்படி உறவு வைத்துக் கொள்வது என்ற ஞானமும் ஏற்பட்டுவிடும். உறவுகள் சிதிலமடையக் காரணம் பொறாமை. பிறகு கோபம், பிறகு தான் என்னும் அகந்தை. இவையெல்லாம் நீங்குவதற்கு குரு எளிதாக உதவி செய்வார். அந்த உதவியினுடைய ஆரம்பம் மன அமைதி.

மனஅமைதி என்பது மனம் ஒருமுகப்படும் பொழுது ஏற்படுகிறது. ஒரு அற்புதமான குருவின் சன்னிதானத்தில் மனஒருமை எளிதில் ஏற்படும்.

சாக்குபோக்குக்காக குரு மந்திரம் சொல்லச் சொல்வார். சுற்றியுள்ளோர் அத்தனை பேரும் உட்கார்ந்து ராம நாமம் சொல்வார்கள். இந்த ராம நாமம் வேறு எங்கு சொல்லப்பட்டாலும் அத்தனை கனமாகவும், ஆழமாகவும் மனதில் இறங்காது.

ஆனால் குருவின் சன்னிதானத்தில் இது சொல்லப்படும் பொழுது வேறுவிதமான ஓர் உணர்வே ஏற்படுகிறது. இன்னும் ஆழப்பதிகிறது. உத்தமமான மனிதருடைய எண்ண அலைகள், உடம்பு அதிர்வுகள், மனவெளிப்பாடுகள் அடுத்தவரை இழுத்துக் கட்டிப் போடுகின்றன.

அவன் மிகுந்த ஆச்சரியத்தோடு அவரைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான். உள்ளுக்குள்ளே வெகுநாள் தேடல் நிறைவு பெற்றது போல ஒரு வியப்பான சந்தோஷம் பற்றிக்கொண்டது .

அட, இவ்வளவு அருகில் இருக்கிறதே.

எங்கெங்கோ தேடிக் கொண்டிருந்தோமே என்று தனக்குக் கிடைத்த அதிர்ஷ்டத்தைப் பற்றி வியந்து கொண்டிருந்தான்.

என்ன வேண்டும் தம்பி?” அவர் வேறு யாரையோ வினவிக் கொண்டிருந்தார். சமீபத்தில் திருமணமான மனைவியோடு அவர் எதிரே கை கட்டி அந்த இளைஞன் அமர்ந்திருந்தான்.

புதுப் புடைவை சரசரக்க, பெரிய பொட்டுடன், தலைநிறைய பூவுடன் அவளும் கணவனின் பணிவைப் பார்த்து வியந்து அவனைவிட பணிவாக இருப்பதற்கு முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தாள்.

ஆனால் அவ்வப்பொழுது இடதுபக்கம் யார், வலதுபக்கம் யார், எதிரே யார், பின்னால் இருப்பவர் யார் என்று அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தாள்.

கணவனைக் கவனிப்பதா, சுற்றியுள்ள கூட்டத்தைக் கவனிப்பதா என்று அவளுக்குப் புரியவில்லை. இப்படி ஒரு புதிய கூட்டத்திற்கு நடுவே அவள் உட்கார்ந்திருப்பது வாழ்நாளில் இதுவே முதல் தடவை.

என்ன வேண்டும் தம்பி?” மறுபடியும் அந்தப் பையனை அவர் கேட்டார்.

அந்த இளைஞன் தன்னுடைய மைத்துனியின் திருமணம், தம்பியின் படிப்பு, தான் கட்டப்போகும் வீட்டினுடைய மேல்மாடி, அவன் வீட்டின் பசுமாடு என்று பல்வேறு விஷயங்களைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தான்.

என் தகப்பன் உன்னை ஆசீர்வதிக்கிறார். என் தகப்பனார் உன்னை ஆசிர்வதிக்கிறார். என் தகப்பனார் உன்னை ஆசீர்வதிக்கிறார் என்றே அவனுடைய எல்லா கேள்விகளுக்கும் பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

சட்டென்று அருகே உட்கார்ந்திருந்த அவனுக்குப் புரிந்து போயிற்று. ‘அடடே, உங்கள் ஆசீர்வாதம் இருந்தால் போதும் என்று ஒரே வாக்கியத்தில் முடிக்க வேண்டியதை இவன் இத்தனை கேள்விகள் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறானே. இது இருபத்தி மூன்றா, இருபத்தி நான்கா? எண்ண மறந்துவிட்டது. ஆனால் அதற்கு மேலும் இருக்கும் போலிருக்கிறது’ என்ற வியப்பில் அவன் ஆழ்ந்தான்.

இன்னொரு பக்கம் மூளை, குழந்தை போல் சட்டென்று விழித்துக் கொண்டது. ‘இதுதானே நமக்குள்ளும் இருக்கிறது. இந்த மாதிரியான ஆசைகள்தானே, இந்த நீண்ட பட்டியல்தானே நீயும் வைத்திருக்கிறாய்’ என்று அவனுக்குள் கேள்வி வந்தது.

‘அப்படியானால் நீ என்ன செய்யப் போகிறாய். நீ உன் பட்டியலை ஆரம்பிக்கப் போகிறாயா?’ என்று அவன் தன்னைத்தானே கேட்டுக் கொண்டான்.

அவரையே பார்த்தபடி இருந்தான். ‘இல்லை. உங்களுடைய அண்மை போதும். நீங்கள் என்னை ஏற்றுக்கொண்டால் போதும். நீங்கள் எனக்கு வழிகாட்டினால் போதும். என்னைத் தலைதடவி ஆசீர்வதித்தால் போதும்’ என்று ஒரு எண்ணம் எழுந்தது.

கேள்விகளா, வெறும் சரணாகதியா, வரங்களா, அல்லது வெறும் வணக்கம் மட்டுமா? என்று அவன் சிறிது நேரம் தள்ளாடினான்.

‘இல்லை. எனக்கு என்ன வேண்டும் என்று தெரியவில்லை. நான் அந்த இடத்தில் நிச்சயமாக இல்லை. அதையும் உங்களிடமே கொடுத்து விட்டால் என்ன? எனக்கு என்ன வேண்டும் என்பதை நீங்களே தந்து விட்டால் என்ன? இதையும் ஏன் கேட்க வேண்டும்? வெறுமே மனத்தை அவரிடம் கொடுத்துவிட்டால் என்ன?’ என்று தோன்றியது.

அவன் அந்த முடிவுக்கு விரைவாக வந்தான்.ஆனால் ஒரு கேள்வி இருந்தது.

‘கடவுள் உண்டா? அடே, அடே இதைப் போயா கேட்கப் போகிறா? தவறடா. இவ்வளவு பெரியவருடன் இந்த விஷயத்தை ஆரம்பிக்காதே. இருக்கும் என்ற நம்பிக்கையில்தானே இவரிடம் வந்திருக்கிறா. இருக்கிறது என்று சொல்லத்தானே இவர் இங்கு அமர்ந்திருக்கிறார். இவரிடம் போய் இந்தக் கேள்வி கேட்பது என்பது இவரை கேலி செய்வது போல் ஆகாதா? தவறு. வேண்டாம்.’

ஆனால் அது சட்டென்று உடைபட்டது. எதிரே உள்ள இளைஞன் கைதட்டினால் நகரும் நாகப் பாம்பு போல விரைந்து வெளியே போக, பின்னால் சாரைப்பாம்பும் தொடர்ந்தது. வந்த வேகத்தைவிட போன வேகம் விரைவாக இருந்தது. எல்லாம் கிடைத்து விட்டது. எதுவும் பாக்கி இல்லை. மொத்தமாக வாரிக்கொண்டு விட்டோம் என்பது போல ஒரு முகப்பொலிவு இருந்தது.

கேட்க வேண்டியதைக் கேட்காமல் தவறு செய்கிறாயோ. அவர் எதிரே தனியே அவன் உட்கார்ந்திருந் தான்.

என்ன வேண்டும் என்று இந்தப் பிச்சைக்காரனிடம் வந்திருக்கிறாய்.” அவர் கீழ் குரலில் ஒரு ரகசியம் போல வினவினார்.

அவன் யோசித்தான். புதிய கேள்வி. அதற்கு உண்மையான பதில் என்பது போல் யோசித்தான். மனதிற்குள் கைகூப்பினான். ‘இந்தக் கேள்வி உண்மையான கேள்வி. என்ன வேண்டும் என்று கேட்கும் பொழுது இதைத்தான் கேட்க வேண்டும். மற்றவையெல்லாம் முக்கியமே அல்ல’ என்ற எண்ணம் வந்தது. அவர் கூர்மையாக அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

அந்தக் கேள்வியை அவன் இறக்கி வைத்துத்தான் ஆகவேண்டும் என்ற எண்ணம்தான் அவரிடம் இருந்தது. அதைக் கேள்” என்ற அதட்டல் அந்தக் கண்களிலிருந்து வந்தது. அவன் சுதாரித்துக் கொண்டான்.

அயா, என் நண்பர்கள் கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாதவர்கள். ஆனால் அடிமனத்தில் கடவுள் உண்டோ என்ற சந்தேகத்தோடு வாழ்க்கையைக் கடத்துகிறார்கள். எனக்குக் கடவுள் நம்பிக்கை உண்டு. ஆனால் கடவுள் இல்லையோ என்று தோன்றுகிறது. வாழ்நாளில் புகழ், செல்வம் கடும் உழைப்பின் மூலமும், திட்டமிடலின் மூலமும் பெற்றுவிடலாம். ஆனால் எப்படி கடவுளைத் தெரிந்துகொள்வது? தயவுசெய்து கடவுள் என்ற விஷயம் இருப்பின் அதை எனக்கு விளக்குங்கள். முடியுமாயின் அதை எனக்கு உணர்த்துங்கள். உங்களால் எனக்குக் கடவுளைக் காட்ட முடியுமா? கடவுள் உண்டா?” அவன் பேசப் பேச மனம் குழைந்தது.

‘கேள்வி உண்மையாக இருப்பினும் இப்படிக் கேட்பது, இவரிடம் பேசுவது தவறோ?’ என்ற அச்சமும் கேள்வியின் இறுதிப் பகுதியில் வந்தது. என் கேள்வி தவறாயிருப்பின் என்பது போல அவன் குழறி ஆரம்பிக்க, அவர் கையை உயர்த்தினார். அவன் தோளைப் பற்றிக் கொண்டார். அவனுக்கருகில் அவருக்குப் பணி விடை செய்கின்ற வேறு ஒரு இளைஞன் இருந்தான். நேரிடையாக அவனிடம் பேசாது அந்த இளைஞனிடம் பேசத் தொடங்கினார். அப்படி உரையாடுவதில் ஒரு கெட்டிக்காரத்தனம் நிச்சயம் இருந்தது.

ஜெயராமா, இவர் கடவுள் இருக்கிறாரா என்று இந்தப் பிச்சைக்காரனிடம் வந்து கேட்கிறார். மிகப் பெரிய கேள்வியைச் சாதாரணமாக வந்து அவருடைய வேண்டுதல் இதுதான் என்பது போல் கேட்கிறார். ஜெயராமா, அவர் வேறு ஒன்றும் கேட்கவில்லை. கடவுள் இருக்கிறாரா என்று கேட்கிறார். ஜெயராமா, இந்தப் பிச்சைக்காரனால் இதற்குப் பதில் சொல்ல முடியுமா?”

அவர் குரல் கிறீச்சென்று இருந்தது. கூர்மையாக இருந்தது. அவர் தொடல் அவனுக்குள் அதிர்வைக் கொடுத்தது. அவர் பார்வை அவனைத் திகைப்படைய வைத்தது. மிகப் பிரம்மாண்டமான ஒரு விஷயத்தின் முன் நிற்கிறோம் என்ற பணிவு அவனை மீறி வந்தது.

இந்தப் பிச்சைக்காரன் முயற்சி செய்வான்” அவர் தொடர்ந்து பேசினார். அது அவன் வாழ்க்கையைப் புரட்டிப் போட்டது.

ஒவியம் ; ரவி

உடுமலை பதிப்பகத்தில் கிடைக்கிறது…

PRICE: Rs. 310.00

18-கடவுளைத் தேடி… பாலகுமாரன்


ஒரு குருவை நாடி அவரிடம் அடைக்கலம் அடைந்து, அவரால் தூண்டப்பட்டு விதம்விதமான பரிசோதனைகளுக்கு ஆளாகி, அவரோடு விவரங்கள் கேட்டு சல்லாபித்து மகிழ்ந்து, மிகச் சாதாரணர்போல “இந்த சாப்பாடு எப்படி இருக்கும் அந்த சாப்பாடு எப்படி இருக்கும்’ என்று பேசி, சட்டென்று திசைமாறி மிக அந்தரங்கமான விஷயங்களைப் பேசி, வாழ்வின் ரகசியமான விஷயங்களை வெளிப்படுத்திக்கொண்டு, “இப்போது என்மீது ஒரு பாடல் எழுதேன்’ என்று அவர் மறுபடியும் திசைமாற்றி, பேசியது அத்தனையும் மறந்து மகள் ஏதோ ஒரு ராகம் சொல்ல, அதைப் பிடித்துக்கொண்டு வார்த்தைகள் கோர்த்து “ஒருமனதாய் உன் திருவே அனவரதம் மலர்ந்திடவே’ என்று மனதில் அவர் நினைத்ததைப் பாடி, மற்றவரின் இன்ப- துன்பங்களை அவர் விசாரிக்க, அவர்கள் தங்கள் வாழ்வை- வேதனையைச் சொல்லி பொங்கிப் பொங்கி அழ, அமைதியாய் அருகே இருந்து கவனமாய்ப் பார்த்து, அவர் தூங்கும்போது விசிறி, கால் பிடித்துவிட்டு, இரவு நேரம் அவர் முதுகுக்கு அருகே முண்டி ஒட்டியபடி படுத்து, அவர்மீது கை போட்டுத் தூங்கி, விடியலில் எழுந்து தன் கழுத்திலிருந்த அத்தனை ஸ்படிக ருத்ராக்ஷ மாலைகளையும் அவர் எனக்குப் போட, அந்த கணத்தோடு வெகுநேரம் உட்கார்ந்து, அவர் குடித்த குவளையிலேயே காபி குடித்து, அவர் இலையிலேயே எதிர்பக்கம் உட்கார்ந்து உண்டு, சந்நிதி தெருவில் அவர் வீட்டில் பல விஷயங்களைக் கண்டு வியந்து, ஒரு இடத்தில் ஆறு வாழைப்பழத் தோல்கள் சுருண்டு கருகிக் கிடந்ததை அவர் சுட்டிக் காட்ட, என்னவென்று வியந்தபோது, “”போன முறை நீ வாங்கி வந்த வாழைப் பழம். உங்கள் எல்லாருக்கும் கொடுத்து தோல் இருந்ததல்லவா. அதை இந்தப் பிச்சைக்காரன் எடுத்து ஒரு ஓரமாக வைத்துக் கொண்டான். எப்பொழுது இதை தாண்டினாலும் உங்கள் ஞாபகம்” என்று அவர் பதில் சொல்ல, கண்ணில் நீர் ததும்ப அவரைப்பார்த்து அந்த கருணை மழையில் நனைந்து, “உங்கள் உயர்வெல்லாம் எனக்கும் வர வேண்டுமே பகவானே’ என்று வேண்டிக்கொண்ட ஒரு அற்புதமான குரு அனுபவம் என்னுடையது.

இந்த அனுபவத்திற்குப்பிறகு வேறு எந்த குருவையும் என் மனம் நாடவில்லை. வேறு எவர்மீதும் பிடிப்பு வரவில்லை. யோகி ராம்சுரத்குமார் தனக்கு மூன்று குருநாதர் என்று சொல்லியிருக்கிறார். பகவான் ரமணர், ஸ்ரீஅரவிந்தர், பப்பா ராமதாஸ் என்று மூன்று பேரை குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

ஆனால் அப்படி குறிப்பிடும்படியான ஒரு நிலைமை எனக்கு வரவே இல்லை. அப்படி வேறு ஒருவர் இருப்பார் என்ற நினைப்பும் வரவில்லை. இவருடைய உயரமும், அகலமும், இவர் காட்டிய சூட்சுமங்களும் காட்டுவதற்கு இந்தப் பக்கம் ஆள் இல்லை என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது. உபன்யாசிகள் இருந்தார்கள். படிப்பதை சாமர்த்தியமாக வெளியே கக்குகின்ற முயற்சி. அப்படி பேசிவிட்டு விபூதியும் கொடுத்தால் அந்த ஆசாமி சாமி ஆகிவிடுகிறார்.

அந்த ஆசாமியே விபூதிக்குப் பிறகு தன்னுடைய வீட்டிலேயே அம்மன் சிலை வைத்து, “இன்றைக்கு பௌர்ணமி பூஜை’ என்பார். பதினைந்து, இருபது பேர் வந்துவிடுவார்கள். அந்த விஷயமும் இன்னும் வளர்ந்து, “பெரிய இடம் படப்பையில் வாங்கிப் போட்டிருக்கிறோம். கூரைக் கட்டடம்தான். பகவான் கட்டடம் தருவார்’ என்று பேசியபோது, வியந்து இன்னும் பலபேர் கூடி, “என் மகளுக்குத் திருமணம், என் மகனுக்குப் படிப்பு, என் மாப்பிள்ளைக்கு உத்தியோகம், என் கணவருக்கு ஏற்பட்டிருக்கிற நோய், தனக்கு ஏற்பட்டிருக்கிற தலைவலி, தன் மகளுக்கு உண்டான பிள்ளைப் பேறு’ என்றெல்லாம் பேச, அவரும் ஆறுதல் மொழி பேச, பத்து ஆறுதல் மொழியில் இரண்டு பலித்தாலும் போதும். அவர் மகானாகி விடுகிறார். பத்தில் இரண்டு பலிப்பது என்பது எல்லா விஷயங்களிலும் நடக்கக்கூடியதே என்றாலும், அது அவருடைய அற்புதம் என்பதாகவே கற்பனை செய்துகொள்ள மனம் விரும்புகிறது.

மிக கவனமாக உற்றுப் பார்த்ததில், பகவான் யோகி ராம்சுரத்குமாரின் எந்த வார்த்தையும் தவறாகப் போனதில்லை. நாட்கள் முன்பின் ஆனாலொழிய, பிற்பாடு அந்த விஷயத்தின் உண்மையான யோக்கியதை மிக அழகாகத் தெரிகிறது. அவர் என்ன சொன்னாரோ அதுவே நடக்கிறது. “பாலகுமாரன் ஈஸ் மை பென். பாலகுமாரன் என்னுடைய பேனா’ என்று அவர் சொன்னது உண்மையாய் இருக்கிறது. என்னிலிருந்து என் சக்தியிலிருந்து மீறி என் வார்த்தைகள் வெள்ளைப் பேப்பரில் விழுந்தன. நன்றாக எழுதியிருக்கிறோமே என்று நானே சந்தோஷப்படும்படியான கட்டுரைகளும், கதைகளும் வந்தன.

குண்டலினி எழுச்சி என்பது உள்ளுக்குள் இருக்கின்ற முடிச்சுகளை சுட்டிக்காட்டுவதோடு மட்டுமல்லாது, அந்தந்த இடத்தினுடைய யோக்கியதைகள் எனக்கு வரத் துவங்கின. தூக்கம் குறைந்து போயிற்று. சில நாட்களில் அறவே இல்லாது போகும். மூன்று நாட்கள் இரவும் பகலும் தூங்காது வெறுமனே மனம் விழித்துக்கொண்டு படுத்துக்கொண்டிருக்கும். அப்படி இரண்டரை மணி நேரம் படுத்திருந்தால் போதும். உடம்பு மறுபடி யும் துள்ளலுக்கு வந்துவிடும். உறங்காதது அயற்சியாகவே இருக்காது.

கடற்கரை வழியே ஸ்கூட்டரில் போய்க்கொண்டிருக்கும்போது திடீரென்று தோன்றியது. கடல் பொங்கி ஊருக்குள் வந்தால் சென்னையின் கதி என்ன என்று தோன்றியது. பல்சுவை நாவலில் ஒரு கதையில் இதுபற்றி சொல்லியிருந்தேன். என்ன விளைவுகள் ஏற்படும். ஊர் தவறானால், சுனாமி வரும் என்று சொல்லியிருந்தேன். இது எழுதி வெளிவந்த இருபது நாட் களுக்குள் சென்னையை சுனாமி கடுமையாகத் தாக்கிற்று.

நான் இதுபற்றி எடுத்துப்போட்டு, “நான் அப்போதே சொன்னேன்’ என்று சொல்வதற்கு நான் எந்த முயற்சியும் செய்யவில்லை. காரணம் எனக்கே இந்த விஷயம் ஆச்சரியமாக இருந்தது. ஏன் கடலைப் பார்த்ததும் நமக்கு இது பொங்கி ஊருக்குள் வருமென்று தோன்றியது. எது உணர்த்தியது. அந்த உணர்த்திய கணம் என்ன. அப்போது எந்த நிலையில் நான் இருந்தேன். அந்த அமைதியான நேரத்தில் சட்டென்று கடல் பொங்குவதை நான் உணருகின்ற தருணம் யாரால் ஏற்பட்டது. ஏன் ஏற்பட்டது என்பது போன்ற கேள்வி களோடு நான் இருந்தேன். அதுதான் முக்கியமாயிருந்தது.

“அவர் ஒரு நல்ல ஆத்மா’ என்று சாந்தாவின் தகப்ப னாரை நான் சொன்னபோது அருகில் இருந்த பகவான், “ஆமாம், அவர் ஒரு ஆத்மா’ என்று பதில் சொன்னார். “ஹீ ஈஸ் எ ஸோல்’ என்று அவர் ஆங்கிலத்தில் சொன்ன க்ஷணம், சாந்தாவின் தகப்பனாரும் அவர் உள்ளிருக்கின்ற சக்தியும் வெவ்வேறாகத் தெரிந்தன. அவர் இறந்துவிடுவார் என்பதை சூட்சுமமாக உணர்த்தின. அப்போது நான் நினைத்தது போலவே அவர் ஒரு மாதத்தில் மரணமடைந்தார்.

அனாதகம் விழித்துக்கொண்டால் தூக்கத்தில் கனவுகளின் அர்த்தம் புரியும் என்று சொல்லப்படுவது உண்டு. கனவுகளின் அர்த்தம் புரிந்தது. கனவு காணும் போதே “அட, இந்த கனவு காணுகிறேனே- இதற்கு என்ன அர்த்தம்’ என்று யோசித்த கனவுகளே அதிகம். அநேகமாய் என்னை மறந்து நான் கனவுகள் காண்பதே இல்லை. கனவுகள் காணும்போதே அதை விசாரிக்கின்ற ஒரு தன்மை என்னுள் வந்து சேர்ந்தது. அது என்னுடைய புத்திசாலித்தனம் அல்ல. ஏதோ ஒரு உந்துதலால் ஏற்பட்ட விஷயம். வேறு யாரையும் குருவாகக் கொள்ள முடியவில்லை என்று சொன்னதும் அப்படிப்பட்ட ஒரு உந்துதலால்தான்.

நட்பாக ஒரு ஸ்வாமிஜி வந்து பழகியபோது அவரிடம் தத்துவ விஷயங்கள் பேச முடிந்ததே தவிர, மனதிற்குள்ளே பீடம் போட்டு அவரை அமர்த்த முடியவில்லை. நல்ல நண்பர் என்ற நினைப்பே இருந்தது.

வெறும் கெட்டிக்காரத்தனமும், கணக்கு வழக்குகள் பற்றி படிப்பு இருந்ததால் அதனால் ஏற்பட்ட மூளை சுறுசுறுப்புதான் ஸ்வாமிஜியாக உருமாறியிருக்கிறதோ என்ற நினைப்பும் எனக்கு வந்தது. எது விற்கும் என்று தெரிந்து இறங்கியிருக்கின்ற மனிதராகத்தான் அவ்வப்போது தோன்றினார். இருந்துவிட்டுப் போகட்டுமே, எனக்கென்ன என்ற நினைப்போடு நான் நண்பனாக இருந்தேன். ஆளுமையான பிடியை அவர் என்னிடம் செலுத்தியபோது நான்அதை விலக்கினேன். உனக்கு கட்டுப்படாதவன் என்று மெல்ல உணர்த்தினேன்.

எனக்கு ஏற்பட்ட அனுபவங்களை- பகவான் கொடுத்த ஆச்சரியங்களை அவரிடம் விவரித்தேன். அதில் சிலது பற்றி அவர் சரியாகவும், பலது பற்றி தவறாகவும் கூறினார். பகவானின் தலைமுடியும், பகவானின் கால், கை விரல் நகங்களும் என்னிடம் ஒரு பேழையில் போட்டு பத்திரமாக இருந்தன. அவை வேண்டும் என்று கேட்டு அந்த கணக்காளர் வாங்கிக் கொண்டார். சரி, நல்ல விஷயங்கள் செய்கிறாரே என்று நானும் அவற்றை அவருக்கு வழங்கினேன்.

பகவான் பற்றிய பல்வேறு விஷயங்கள் என்னிடமிருந்து பறிபோயிருக்கின்றன. கிட்டத்தட்ட நாற்பது கடிதங்களுக்குமேல் பகவான் பற்றி எனக்கு ஒரு நண்பரிடமிருந்து வந்தன. அவற்றை வரிசையாக சீராக்கி வைத்திருந்தேன். அந்த நண்பர் அந்த கடிதங்கள் வேண்டும் என்று கேட்டார். ஒரு கடிதம் எழுதியபிறகு அந்த கடிதத்தின்மீது அவருக்கு உரிமை போயிற்று. யாரிடம் கடிதம் வந்தடைந்ததோ அவருக்குத்தான் அந்தக் கடிதம் சொந்தம்.  ஒரு பொழுதும் எழுதியவர் அதற்கு உரிமை கொண்டாட முடியாது. ஆனால் அந்த நண்பர் உரிமை கொண்டாடினார். மிக வருத்தமாக இருந்தது.

அவர் கேட்டது மனதை வலிக்கச் செய்தது.

ஆனாலும் அவற்றை அவருக்கு கொடுத்து விட்டேன். அந்த கடிதங்கள் என்னிடம் இருந்திருந்தால் பகவானைப் பற்றி இன்னும் தெளிவான கட்டுரைகளை என்னால் எழுதியிருக்க முடியும். ஆனால் அந்த நண்பர் அந்த கட்டுரை முயற்சியையும் முழுதாகவோ, திறமையாகவோ செய்யவில்லை.

வணிகவியலாரான அந்த ஸ்வாமிஜி ஒரு மடத்தின் விஷயத்தோடு தொடர்புகொண்டு, அந்த மடத்தின் அதிபதி பற்றி எழுதுவதற்கு எனக்கு உத்தரவுபோல் போட்டார். நான் மறுத்துவிட்டேன். எனக்குத் தோன்றியதுதான் எழுதமுடியுமே தவிர, எனக்குள்ளே புகுந்து வெளி வந்தது பற்றிதான் நான் விவரிக்க முடியுமே தவிர, சொன்ன வண்ணம் எழுதுவதற்கு நான் சிறந்த ஆள் இல்லை என்றும், அதற்கான ஆட்கள் இருக்கிறார்கள் என்றும் நான் விவரித்து நகர்ந்துவிட்டேன்.

மூலை முடுக்குகளில் உள்ள துர்நாற்றம் போல ஏதோ ஒரு விஷயம் அவர் பற்றி என் மனதை உறுத்திக்கொண்டே இருந்தது.

கடவுள் விற்பனையாளர்களிடம் அதீத கர்வமும், பொய்யும், ஒழுக்கக்குறைவும், கோபதாபங்களும், பணத்தின்மீது பேராசையும் நிலம் அபகரிக்கின்ற ஆவலும் அதிகம் இருந்தன. “அவள் என்னையும் நோக்கி என் அல்குலையும் நோக்கினாள்’ என்று ஒரு வாக்கியத்தைச் சொல்லி, “இதுபோல் படித்திருக்கிறாயா’ என்று கடும் பிரம்மச்சாரி விரதம் இருப்பதாக, தான் ஒரு துறவியாகச் சொல்லிக்கொள்ளும் அவர் கேட்டார்.

இம்மாதிரியான காமாந்திர பேச்சுக்களெல்லாம் பல துறவிகளிடம் நான் காதுபட கேட்டிருக்கிறேன். ஊரோ, பெயரோ முக்கியமில்லை. கடவுள் தேடல் பற்றி சொல்வதற்கு, பக்தி என்ற வழியைக் காண்பிப்பதற்கு, யக்ஞம் என்ற சொல்லை உச்சரிப்பதற்கு எந்தத் தகுதியும் இல்லாதவர்களாகவே அவர்கள் இருந்தார்கள். எதிரே இருப்பவனால் தனக்கு என்ன காரியம் ஆகும், என்ன உபயோகம் ஆகும் என்றே யோசித்தார்கள்.

“என்னப்பத்தி எழுது. அதுவும் குமுதத்துல எழுது. எழுதலாமோன்னோ. உன்னால எழுத முடியும். எழுது.’

நானும் எழுதலாம் என்ற எண்ணத்தில்தான் மனதைப் படரவிட்டேன். நல்லவேளை எழுதவில்லை. அது கொடியவனாக இருப்பதைவிட மோசமான விஷயம். அயோக்கியத்தனத்தைவிட, அயோக்கியத்தனத்திற்கு துணை போவது இருக்கிறதே- அது மகாபாதகம். மிக சூட்சுமமாக இந்தமாதிரி வேதனைகளிளெல்லாம் நான் தடுக்கப்பட்டதை பிற்பாடுதான் உணர்ந்தேன். கடவுள் தேடுதலோடு சம்பந்தப்பட்ட ஒரு பஜனை கோஷ்டி ஆசாமி உளறிய போதுதான் நான் முற்றிலுமாய் விழித்துக் கொண்டேன்.

“எல்லாத்துக்கும் ஒரு விலை இருக்குப்பா. எல்லாருக்கும் விலை இருக்கு. அதை கண்டுபிடிக்கறதுதான் கலை. உனக்கும் ஒரு விலை இருக்கு. என்ன சொன்னா பாலகுமாரன் மசிவான் அப்படின்னு ஒரு கணக்கு இருக்கு.’

நான் அதிர்ந்து போனேன். விற்பதற்கான பொருளா. வாங்குவதற்கான விஷயமா நான். என் தேடலும் பொய்யோ. நானும் ஒரு டுபாக்கூர் ஆசாமியோ. அயிரை இட்டு வறால் வாங்குபவனோ. இந்த தந்திரம் எனக்குத் தெரியுமே. டிராக்டர் கம்பெனியில் கரதலப்பாடமாக கற்றுக்கொடுத்தார்களே. இதைக் கற்றுக்கொள்வதற்கு கடுமையாக உழைத்தோமே. குரு சிஷ்ய பரம்பரையாக வந்ததுதானே இந்த விலை நிர்ணயிப்பது. வெறும் கெட்டிக்காரத்தனம்தானே இது.

“ராத்திரி தூங்கலை இல்லியா.” கேட்டார்.

“தூங்கினேன்.”

“நான் தூங்கவே இல்லை பாலகுமாரா.”

வியப்போடு பார்த்தேன். “”என்ன, யார், எப்படி இந்த யோசனையே எனக்கு இருக்கும். நாளைக்கு விடிந்தால் யாரோடு பேசணும். என்ன பேசணும். எதுக்கு பேசணும். இதெல்லாம் ஓடிண்டே இருக்கும். இப்படியே இருக்கக்கூடாது. இது பெரிசா வரணும். இதுக்கு நிறைய காசு வரணும். பெரிய பணக்காரா தயவுவேணும். பணக்காரான்னா முன்ன பின்னதான் இருப்பா. அத புரிஞ்சுண்டு அவாளுக்குஅனுசரணையா பேசணும்.

உதாரணத்திற்கு இவர் இருக்கார். பாம்பேல பெரிய ரியல் எஸ்டேட் பண்றார்.

“சாயந்திரம் வர்றேளா உபன்யாசத்திற்கு’ன்னு கேப்பேன். “இல்ல…’
அப்படின்னு இழுப்பார். என்ன விஷயம்னு காதோட பேசுவேன். “தண்ணி போடணும். ஏழு மணி ஆச்சுன்னா கை உதறும்’னு சொல்வார். “அது சரி. அப்போ காத்தாலயே வாங்கோ. சாயந்தரம் நீங்க கன்டினியூ பண்ணுங்கோ’ அப்படின்னு விட்டுடுவேன். அவருக்கு ரொம்ப ஆச்சரியமா போகும். “மன்னிச்சுக்கோங்க.’ அப்படின்னுவார். நான் பேசாம சிரிச்சபடி இருப்பபேன். “ஸ்வாமி என்ன தயவு, என்ன கருணை’ அப்படின்னுவார். “தண்ணியா, அதெல்லாம் போடப்படாது’ன்னு கத்தினோம்னா நம்மள கைகழுவி விட்டுடுவான். காசு போச்சு. நான் சொல்றது புரியறதா.”

என்ன காசு வரும் இவரிடமிருந்து என்று எடைபோடும் குணம் டிராக்டர் கம்பெனியில் பர்சேஸ் டிபார்ட்மென்டில் கற்றுக்கொடுத்த குணம்.

“மனசுல ஒரு புள்ளி வைச்சிருக்கிறேன். இவன்கிட்ட இந்த வாரத்துக்குள்ளே ரெண்டு லட்ச ரூபாய் வாங்கணும். சிமென்ட், மணல், செங்கல் நிறைய இருக்கே. என்னன்னு கேப்பேள் அப்படிங்கிறியா. “இந்த  இடத்துல ஒரு நிலம் வந்திருக்கு. அந்த இடத்தினுடைய விலை இவ்வளவு சொல்றான் அப்படின்னு இதுவரைக்கும் பதினாறு, பதினேழு பேர்கிட்ட சொல்லியிருக்கேன். உம்பேர்ல அந்த நிலம் வாங்கப்போறேன். நீ எனக்கு டொனேஷனா கொடுத்துடு. அந்த நிலத்தினுடைய வாசலுக்கு உம் பேர் வைக்கப் போறேன். அப்படின்னு சொல்லுவேன். இந்தமாதிரி நிறைய இருக்கு பேசறதுக்கு. பேசி பேசி கறக்கணும். பதினாறு பேர்கிட்டயாவது ஒரு நிலத்திற்கு உண்டான காசு வாங்கணும். உம் பேர் வைக்கிறேன். உம் பேர் வைக்கிறேன்னு சொல்லணும்.”

ஆனால் அவர் கடைசியில் தன் பெயரையே வைத்துக்கொண்டார்.

“எல்லாரும் கம்பல் பண்றாப்பா. சரி. நீ ஒண்ணும் சொல்லமாட்டேன்னு இப்படி சொல்லிட்டேன். ஹாலுக்கு உம்பேரை வைச்சுடட்டுமா.”

“அதெல்லாம் வேண்டாங்க. உங்க அருள் இருந்தா போதும்.”

“மொசைக் தரை போடணுமே. காசு வேண்டுமே. இரண்டு ரூவா கொடேன்.”

இது சரியா, தவறா. நான் குழம்பினேன்.

ஆன்மிகத்தினுடைய ஆரம்பம் என்ன. ஆசிரமம் வைத்தலா. பெரிய குழுவை சேர்த்தலா. அங்கு நாடகம், நாட்டியம், ஹோமம், உபன்யாசம் என்று நடத்தலா.

அவ்வளவுதானா. நொந்து நூலாகி நோயுற்று வருபவனைப் பார்த்து…

“எல்லாத்தையும் எங்கிட்ட விட்டுடு. வாரம் தவறாது வா. அது ரொம்ப இம்பார்ட்டண்ட்.  அய்யோ, இவ்வளவு தூரம் வரணுமேன்னு பாக்காத. எல்லாத்தையும் விட்டுட்டு என்கிட்ட வந்துடு. பதினைந்து தடவை வந்தா போதும். சௌகரியமா போயிடும். எல்லாம் சரியா போயிடும்.”

பதினைந்து வாரங்களுக்குப்பிறகு முதல் வாரம் தனக்கு வந்த பிரச்சினை பற்றி எந்த மனிதருக்கும் ஞாபகம் இருக்காது. இருந்தாலும் வீரியம் குறைந்திருக்கும். பிரச்சினை முற்றிப்போய் இருந்தால் அதையும் அவர் அற்புதமாக சமாளித்தார்.

“இந்திய தத்துவமே கர்மா தியரியிலதான் இயங்கறது. நாம படற அத்தனை அவஸ்தைக்கும் இதுக்கு முன்னே நாம பண்ண காரியம்தான் நமது கர்மா. அது நேத்து பண்ணியிருக்கலாம். முந்தா நேத்து பண்ணியிருக்கலாம். ஒரு வருஷம் முன்னாடி பண்ணியிருக்கலாம். அல்லது போன ஜென்மத்துல பண்ணியிருக்கலாம். அதனுடைய விளைவு நம்மை தாக்கறது. ஒரு ஊசலுடைய எதிர்பக்க வீச்சுதான் மறுபக்கத்தினுடைய தொடர்பு. இன்னிக்கு இது உன்னை தாக்கியிருக்கறதுன்னா வேறு எந்த பக்கமோ அந்த ஊசலை நீ அனுப்பியிருக்கே அப்படின்னுதான் அர்த்தம்; இடைவிடாது அசையும் ஊசலை காரணம் காட்டி, “இது இப்படித்தான்; உனக்குமுடியாது. உன்னை எவராலும் காப்பாற்ற இயலாது’ என்று சொல்வார். நொந்தவரும் கேட்டுக்கொண்டு அமைதியாவார்.

பிரச்சினையைத் தீர்க்கவில்லையே என்று எந்த நோயாளியும், எந்த துக்கத்தில் இருப்பவரும் ஒரு சாதுவை, சந்யாசியை, தன் குருவை எதிர்த்ததே இல்லை. இழிவுபடுத்தியதே இல்லை. அப்படி நான் கேள்விப்பட்டதே இல்லை. இது மிக சௌகரியமான இடம்.

(தொடரும்)

–நன்றி நக்கீரன்