2-அனுமன் மகிமை – இந்திரா சௌந்தர்ராஜன்


அனுமன் மகிமைக்கு பெரும் சான்றாக விளங்குவது “அனுமன் சாலீசா’ என்னும் மந்திரமாகும். அடிப்படையில் அனுமன் ஒரு தெய்வீகப் பிறவி. ராம- லட்சுமணர்கள் பிறந்த அதே காலகட்டத்தில் புத்திர காமோஷ்டி யாகத்தின் பயனாகவும், அனுமனின் தாயான அஞ்சனை கும்பகத்தில் மூச்சை நிறுத்தி யோகத் தவமிருந்த நிலையிலும் கருத்தரிக்கப் பெற்றவன்.

அனுமனின் உயிர்மூலத்தில் சிவசக்தியின் ஸ்கலிதமும், வாயு பகவானின் உயிர்மூச்சும் இருப்பது அடுத்த விசேஷம்.

இப்படிப்பட்டவன் நட்சத்திரங்களில் “மூலம்’ என்னும் நட்சத்திரத்தில் அவதரித்தவன். பிரம்ம பத்தினி சரஸ்வதி தேவியும் மூல நட்சத்திரத்தில் உருக்கொண்டவளாவாள்!

இந்த உலகிலுள்ள அத்தனை உயிர்களுக்கும் உயிர்க்காவலாக விளங்குவது அறிவே. ஓரறிவு கொண்ட ஒரு சிலந்திகூட வலைபின்னி, அதில் தனக்கான உணவை விழவைத்து பிறகுதான் அதை உண்டு ஜீவிக்கப் பார்க்கிறது. எனவே ஓரறிவில் தொடங்கி ஆறறிவு மனிதர்கள் வரையில் அவர்களுக்குக் காவலாக இருப்பது அறிவே! அந்த அறிவின் விரிவில் வருவதே கல்வி, ஞானம் போன்றவை. இந்தக் கல்வியும் ஞானமும் சப்தமாகிய மொழியால் அமைந்தவை. இந்த மொழிக்கு மூலமாக விளங்குபவளே சரஸ்வதி. இந்த மூலத்தில் முளைத்த அனுமனும் பெரும் கல்வி, ஞானம் இவற்றை அருளும் ஆற்றல் படைத்தவன். அதற்குக் காரணம் அவன் புலன்களை அடக்கி தியானிக்க முடிந்தவனாக இருப்பதுதான்.

தியானம் எல்லாருக்கும் வசப்பட்டு விடாது. அதற்கு பெரும் மனவலிமை வேண்டும். அடுத்து தியானமே அறிவாகிய மனதிற்கு பெரும் மருந்தாகவும் திகழ்கிறது. இந்த உண்மை நமக்குத் தெரிந்திட நமக்கு நல்ல விதியமைப்பு இருக்கவேண்டும். இல்லாதபட்சத்தில் மனதை அடக்கமுடியாமல் அதன் பின்னே செல்பவர்களாகவே நாம் இருப்போம்.

மனதை அடக்க முனைபவர்களுக்கு மகத்தான மந்திரமாக விளங்குவது ராம நாமம்! அனுமன் அந்த ராம நாமத்தைக் கூறியே பெரும் தியான சுந்தரனாகத் திகழ்கிறான்.

இப்படித் திகழ்பவனை நாம் நமக்கான இஷ்ட தெய்வமாக ஆக்கிக்கொண்டு சுலபமாக முக்தியை அடைந்துவிட முடியும். இவன் பக்திக்கு உதாரணமாகத் திகழ்பவன். அதனாலேயே இவன்பால் பக்தி கொண்டவர்க்கு இவன் எளிதில் வசப்பட்டுவிடுகிறான்.

இவனை உபாசனா மூர்த்தியாகக் கருதி பலர் இவனது தரிசனம் பெற்றிருக்கிறார்கள். அதுமட்டுமல்ல; இவனை உபாசிப்பவர்கள் இடும் கட்டளையை இவன் க்ஷணத்தில் செய்து முடிப்பவனும்கூட! இப்படிப்பட்ட அனுமனை உபாசிக்க நிறைய மந்திரங்கள் உள்ளன. அதில் உன்னதமாய்த் திகழ்வதுதான் அனுமன் சாலீசா!

இதை முதியவர்களைவிட இளம்பிள்ளைகள் எளிதில் மனப்பாடம் செய்துவிட முடியும். பிள்ளைகள் வரையில் அதிகபட்சம் ஒன்பது முறை இதைச் சொல்லி முடிப்பதற்குள் இது மனப்பாடமாகிவிடும்.

இந்த அனுமன் சாலீசாவை எழுதியவர் இந்தி மொழியில் “ராமசரித மானஸம்’ என்னும் நூலை இயற்றிய துளசிதாசர் ஆவார்.

இதில் ஒரு ஆச்சரியப்படும் விஷயமும் உள்ளது.

துளசிதாசர் ராமசரித மானஸம் எழுதக் காரணமே அனுமன்தான். துளசிதாசர்முன் தோன்றி அவருக்கு கவியாற்றலை அனுமன் அளித்திட, அதன்பின் பிறந்ததுதான் ராமசரித மானஸம்! இதனால் துளசிதாசர் தன் குருவாய்க் குறிப்பிடுவது அனுமனைத்தான். “அனுமனே என்னுள் இருந்து கொண்டு என்னை இயக்கி ராமசரிதையை எழுத வைத்தான்’ என்னும் துளசிதாசர், மிகுந்த நெகிழ்ச்சியோடு எழுதியதுதான் அனுமன் சாலீசா!

திருக்குறள்போல நாற்பது ஈரடிகளில் அமைந்துள்ளது இது!

இந்த அனுமன் சாலீசாவுக்குப் பின்னே  பெரும் வெற்றிக்கதை ஒன்று உண்டு.

நமக்கு எப்போதுமே பெரும் தலைவலியாக இருந்துவரும் ஒரு நாடு உண்டென்றால் அது பாகிஸ்தான்தான். 1965-ல் பாகிஸ்தானுக்கும் நமக்கும் பெரும்யுத்தம் ஏற்பட்டது.

நமது  பாரத நாடு சுதந்திரம் பெற்று அப்போதுதான் ஓரளவு நிமிர ஆரம்பித்திருந்தது. இந்த நிலையில் இந்தப் போர் ஏற்படவும், அதனால் பெரும் பொருளாதாரப் பின்னடைவும் நம் நாட்டுக்குள் கட்டுப்படுத்த முடியாதபடி விலைவாசி உயர்வும் ஏற்படத் தொடங்கியது.

இந்த நிலை தொடர்ந்தால் நம் பாரத நாடு சுதந்திரம் பெறுவதற்குமுன் இருந்த மிகத் தாழ்ந்த நிலைக்குச் சென்றுவிடும் ஒரு ஆபத்தும் ஏற்பட்டுவிட்டது.

ஒன்று யுத்தம் மிக விரைவாக நடந்து முடியவேண்டும்- அதோடு யுத்தத்தில் பாரதம் கட்டாயம் வெற்றியும் பெற்றாகவேண்டும். இது நடக்காத பட்சத்தில் நம் நாட்டைக் காப்பாற்ற கடவுளால்கூட முடியாது என்று பலரும் பேசத் தொடங்கிவிட்டனர்.

அப்போது ஒரு சிந்தனையாளர் நாம் பெரிதும் போற்றும் காஞ்சி முனிவரைச் சந்தித்தார். முனிவரிடம் பாகிஸ்தானுடன் நடந்துவரும் யுத்தம் பற்றி கூறியவர் மேற்கண்ட ஆபத்துக்களையும் எடுத்துக் கூறியதோடு, காஞ்சி முனிவரிடம் வருத்தத்தோடு ஒரு பெரும் கேள்வியையும் கேட்டார்.

அது என்ன தெரியுமா?

“எவ்வளவோ புண்ணிய ஸ்தலங்கள் இந்த பூமியில்… எத்தனையோ அருளாளர்களும் இந்த பூமியில்.. சகல பாவங்களையும் போக்கிடும் கங்கையும் பாய்ந்து செல்கிறது. மக்களும் பக்தி உணர்வுடன் வாழ்கிறார்கள். இப்படியிருக்க ஏன் இந்த மண்ணே எப்போதும் அடிமைப்படுத்தப்படுகிறது? ஏன் இந்த மக்களே கஷ்டப்படுகிறார்கள்? இதிகாசங்களும் இறவாப் புகழ் பெற்ற காப்பியங்களும் தோன்றிய இந்த மண்ணின்மீது தெய்வத்துக்கு கருணை இல்லையா… இல்லை பகுத்தறிவாளர்கள் கூறுவதுபோல தெய்வமே ஒரு கற்பனையா?’

என்பதுதான் அவர் கேட்ட கேள்வி. காஞ்சிப் பெரியவரிடம் ஒரு மந்தகாசமான புன்னகை.

எப்பொழுதும் காய்த்த மரமே கல்லடி படும்… அதிலும் இந்த பாரத தேசத்தை ஞானத்துறவி விவேகானந்தர், “இந்த உலகம் என்பது ஒரு வீடானால் அதில் என் பாரத தேசம் ஒரு புனிதமான பூஜையறையைப் போன்றது’ என்றார்.

இந்தப் பூஜையறைக்குள் அருள் இருப்பதுபோலவே அதை சரியாகக் கொண்டாடாவிட்டால் இருள் வந்து சேர்ந்துவிடும். இருள் வந்தால்தான் அருள் ஒளியின் தன்மையை உணரமுடியும்.

நிழலருமை வெய்யிலில் அல்லவா தெரியும்?

இப்படிப்பட்ட சிந்தனைகளால் பெரியவர் முகத்தில் மந்தகாசப் புன்னகை தோன்றியதோ என்னவோ? மிகுந்த வருத்தமுடன் கேள்வி கேட்டவருக்கு அவர் வார்த்தைகளில் பதில் கூறவில்லை. அவரிடம், “”உங்களுக்கு “அனுமன் சாலீசா’ தெரியுமா?” என்றுதான் கேட்டார். அவரும் “”கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்” என்றார்.

“”அனுமன் ஒரு மாவீரன்… தோல்வியே காணாதவன். பாரதப் போரில் அர்ஜுனன் தேரில் கொடியாகவும் திகழ்ந்தவன். அவன் இந்த பாரத தேசத்தை நிச்சயம் காப்பாற்றுவான். கவலைப்படாதீர்கள்” என்ற மகாபெரியவர், தனது சங்கரமட அமைப்பு மூலமும் அன்பர்கள் உதவியோடும் “அனுமன் சாலீசா’வை லட்சக்கணக்கில் அச்சிட்டார்… அச்சிட்டதை போர்முனைக்கு அனுப்பி ஜவான்கள் கையில் கிடைக்கும்படிச் செய்தார்.

“இதை பாராயணம் செய்யுங்கள். புதிய பலம் தோன்றும். செய்யத் தெரியாதவர்கள் இந்தஅனுமனே உடனிருப்பதாகக் கருதி  சட்டைப் பாக்கெட்டில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். யுத்த களத்தில் உங்களுக்கு வெற்றியைத் தவிர வேறு எதுவும் ஏற்படாது’ என்கிற தகவலையும் அனுப்பினார்.

மகாபெரியவரின் நம்பிக்கை துளிகூட வீண்போகவில்லை. அதன்பின் மிக விரைவாக பாகிஸ்தானை ஓடஓட விரட்டியடித்தது பாரதம்.

அதைத் தொடர்ந்து நடந்த பங்களாதேஷ் யுத்தத்திலும் அனுமன் சாலீசா பல ஜவான்களிடம் பெரும்பங்கு வகித்தது.

இந்த அனுமன் சாலீசாவை லட்சம் முறை பாராயணம் செய்த பலர் இந்த மண்ணில் உண்டு. அவர்களுக்கெல்லாம் அனுமனின் தரிசனமும் பல வடிவத்தில் கிடைத்திருக்கிறது.

அப்படி ஒரு அனுமன் உபாசகர் சென்னைக்கு அருகில் சிங்கப்பெருமாள் கோவில் என்னும் ஊரில் இருந்தார். சாலீசா இவருக்கு தூர திருஷ்டியை வழங்கியது. சென்னையில் ஒரு பெரும் தொழிலதிபர். இன்றும் தொழிற்துறையில் பெரும் சாதனைகளைச் செய்துகொண்டிருக்கிறார்.

அவர் தொழில் தொடங்கிய தொடக்க நாட்களில், தொழிலகத்தை விரிவுபடுத்த டெல்லிக்குச் சென்று அதற்கு அனுமதிபெற வேண்டியிருந்தது. ஆனால் டெல்லியில்அனுமதியை அவ்வளவு சுலபத்தில் தரவில்லை. இப்படி இருந்தால் எப்படி தொழில் முனைவது என்று அவருக்குள் ஒரு ஆயாசம். உண்மையில் டெல்லியில் ஒரு அதிகாரிதான் தடையாக இருந்தார். அதற்குப் பல காரணங்களும் இருந்தன.

இந்த நிலையில் இந்தத் தொழிலதிபர் அனுமன் உபாசகரையும் சென்று தரிசித்திருக்கிறார்.

வாயைத் திறந்து தனது பிரச்சினை குறித்து ஒரு வார்த்தைகூட உபாசகரிடம் கூறவில்லை. உபாசகரின் தூரதிருஷ்டியே அவ்வளவையும் அறிந்துகொண்டது. அப்போது அவர் திருஷ்டியில் டெல்லியில் தடையாக இருந்த அதிகாரிக்கு மாற்றல் உத்தரவு வந்து அவர் அந்த சீட்டிலேயே இல்லை என்பதும் தெரிந்தது.

அதை அப்படியே அந்த தொழிலதிபரிடம் கூறினார்.

“”உனக்கான தொழில் தடை விலகிவிட்டதே. நாளைக்கே லைசென்ஸ் கிடைக்கும். உன் தொழிலும் அனுமன் அருளால் நன்றாக நடக்கும்” என்றார். தொழிலதிபர் முதலில் அதை நம்பவில்லை. ஆனால் மறுநாள் நடக்கவும் ஆடிப்போனார்…. உபாசகரின் தூர திருஷ்டியை எண்ணி வியந்ததோடு அனுமனின் கருணையையும் எண்ணி சிலிர்த்துப் போனார்.

அனுமன் உபாசகர்களுக்கு அப்படியொரு சக்தி.

ஒரு உபாசகரின் வாழ்வில் இன்னொரு சிலிர்ப்பூட்டும் சம்பவமும் நடந்தது. சென்னைக்கு அருகில் உள்ள திருநீர்மலைக்கு இவர் தரிசனத்துக்காகச் சென்றபோது ராமஜெயம் அம்மாள் என்னும் ஒரு பெண்மணியும் கோவிலுக்கு வந்திருந்தார்.

உண்மையில் அந்தப் பெண்மணிக்கு வேறு பெயர். ராமபக்தியோடு தினமும் ராமஜெயம் எழுதுவதோடு மற்றவர்களையும் எழுதச் சொல்வார் அந்தப் பெண்மணி. அதனால் அந்தப் பெண்மணிக்கு “ராமஜெயம் அம்மாள்’ என்றே பெயர் வந்துவிட்டது.

அந்தப் பெண்மணி தனிமையில் படிகளில் ஏறிக்கொண்டிருந்தபோது மலைப்படிகளிலும் அவ்வளவாக யாருமில்லை. அப்போது அங்கே ஒரு திருடன் அந்தப் பெண்மணியின்  கழுத்தைப் பார்த்தான். கிட்டத்தட்ட பத்து பன்னிரண்டு பவுனில் தடிமனான தாலிச்சங்கிலி அந்த அம்மாளின் கழுத்தில் மின்னுவதைப் பார்த்து விட்டான். அதை அபகரிக்கும்  எண்ணத்தோடு மெல்ல அந்த அம்மாவை பின்தொடரத் தொடங்கினான். அதேசமயம் மேலிருந்து உபாசகரும் இறங்கத் தொடங்கியிருந்தார். உபாசகர் வருவதை கவனிக்காமல் அந்தப் பெண்மணியை வேகமாக நெருங்கியவன், சங்கிலியை அறுத்துக்கொண்டு கீழிறங்கி ஓடத் தொடங்கினான். அந்தப் பெண்மணி பதறிட உபாசகரும் திகைத்துப்போய் அனுமனைத்தான் அடுத்த நொடி நினைத்தார்….

(தொடரும்)

1-அனுமன் மகிமை – இந்திரா சௌந்தர்ராஜன்




1

உலக உயிரினங்களில் மேலான சக்தி படைத்த ஒரே உயிரினம் மனித இனம் மட்டுமே! அதனால்தான் அளவில் பெரிய யானையைக்கூட மனிதனால் ஆட்டிவைக்க முடிகிறது. சீறிப் பாய்ந்துவரும் ஆற்றின் குறுக்கே அணை கட்டி, பஞ்சபூதங்களில் ஒரு பூதமான நீரையே அடக்கி ஆளவும் முடிகிறது.

மனிதனின் வல்லமையை இதுபோல் பட்டியல் போடத் தொடங்கினால் அது நீண்டபடியே இருக்கும். என்னதான் மனிதன் பெரும் வல்லாளனாக இந்தப் பூவுலகில் திகழ்ந்தபோதிலும் அவனால் மரணத்தை வெல்லமுடியவில்லை. அதேபோல் நரை, திரை, மூப்பிடமும் அவனால் எதுவும் செய்ய முடிவதில்லை.

அதுமட்டுமா?

அவனால் பல விருப்பங்களைத் தெரிவிக்க முடிகிறது- ஆனால் அனைத்தையும் ஈடேற்றிக்கொள்ள முடிவதில்லை. ஒன்று கிடைத்தால் ஒன்று இல்லை என்றாகிறது. கூர்ந்து கவனித்தால் அவன் வாழ்வு முழுக்க இன்பம் மட்டுமே வாழ்வாக இருந்ததில்லை. துன்பமும் கூடவே வந்து, “இரண்டும் கலந்ததே வாழ்க்கை’ என்கிறது.

மொத்தத்தில் கூட்டிக்கழித்து வகுத்துப் பெருக்கினால், எதுவும் நிலையில்லை என்பது முதல் எதையும் எவரும் எடுத்துச்செல்ல முடியாது என்பது வரைதான், மேலான ஒப்பற்ற உயிரினத்தின் வாழ்க்கைப்பாடு அமைந்துள்ளது.

இதனால் ஏன் இப்படி? எதனால் இப்படி என்கிற கேள்விகள் முளைவிட, அவனும் தன் ஆறாவது அறிவாலே, தான் வாழ்வதற்காக வழிவகை செய்துகொள்வதற்கு நடுவில் ஒரு ஞானவேள்வியும் செய்ததில் பல சத்தியங்கள் புலனாகின்றன. அந்த சத்தியங்களின் ஒட்டுமொத்தமாக- தன்னைப் படைத்தது முதல் உலகைப் படைத்து அதில் பல்லாயிரம் உயிரினங்களை- தாவரங்களைப் படைத்து, பஞ்ச பூதங்களைப் படைத்தது வரை மேலான ஒரு சக்தி இருந்தாக வேண்டும் என்கிற பேருண்மையை நெருங்குகிறான்.

அந்த சக்திக்கு அவன் சூட்டிய பெயர்தான் கடவுள்! இந்தக் கடவுளை அவன் தன் புலனடக்கத்தால் தரிசனம் செய்து, புவனம் கடந்த பல பேருண்மைகளையும் அறிந்து, அதை அவன் உலகிற்குச் சொல்லும்போது அது ஆன்மிகப் பாடமாக, வேதங்களாக விளங்குகிறது.

இந்த ஆன்மிகமும் வேதமும் மானிடனை மகத்தானவனாக்கி- பிறப்பற்றவனாக்கி நித்திய இன்பத்தில் நிலைக்க வைக்கிறது. ஆனாலும் இந்த மகத்தான நிலையைஅடைவது எளிதல்ல!

கோடியில் ஒருவருக்கே அது வாய்க்கிறது.

அப்படி வாய்க்கப்பெற்ற ஒரு அற்புதமே அனுமன்! இத்தனைக்கும் அனுமன் மனிதாம்சத்தோடு விலங்கின் தன்மையும் கொண்ட ஒரு விசித்திரன்!

இந்த விசித்திரன் மானுட பக்திக்கு எளிதாக அகப்படும் ஒரு ஆச்சரியனும் கூட! இவனுடைய வரலாற்றை இதுகாறும் வாசித்ததில் இந்தப் பேருண்மையை நாம் உணர்ந்திருப்போம்.

வானர இனத்தில் பிறந்து, மானுட குணத்தில் வளர்ந்து, தேவதன்மையை அடைந்து, மனித இனத்துக்கு பெரும் உதாரணபுருஷனாக விளங்குகின்றவன் மாருதி என்கிற இந்தஅனுமன்!

எது சக்தி என்பதற்கு உதாரணம் இவன்.

எது பக்தி என்பதற்கும் உதாரணம் இவனே!

பெரும் சகாயன், இணையில்லாத நண்பன், உத்தமகுரு என்று எல்லா நிலைப்பாடும் இவனுக்குப் பொருந்தும்.

நால்வகை யுகங்களில் ஒவ்வொரு யுகத்துக்கும் ஒரு தன்மை உண்டு. இப்போது நடக்கும் கலியுகத்துக்கு வினோதமான பல தன்மைகள் உண்டு. அதில் ஒன்று தர்மம் நசிவதும் அதர்மம் வளர்வதுமாகும். அதுமட்டுமல்ல; கலியுகத்தில் எதுவானாலும் கண்ணுக்கு முன்னே! விதைப்பது எதுவோ அதையே அறுப்பவராகவும் இருப்போம்.

இந்த யுகத்தில் மானிடப் பிறப்பெடுத்து, பிறப்பை அழகாக முடித்துக் கொள்வதுஅவ்வளவு சுலபமான விஷயமல்ல. இந்த உலகை தற்போது பெரும் மாயை சூழ்ந்துள்ளது. அது நல்லதைக் கெட்டதாகவும், கெட்டதை நல்லதாகவும் காட்டவல்லது. தர்மத்துக்கு பெரும் சோதனைகள் சர்வசாதாரணமாக ஏற்படும். இறுதியில் தர்மமே வெல்லும். ஆனபோதிலும் இறுதிவரை பொறுமையாக இருக்கமுடியாதபடி வினைகள் ஆட்டிவைக்கப் பார்க்கும். பெரும் மனோதிடம் இருந்தாலன்றி மானிடப் பிறப்பை நல்லவிதமாக ஆக்க இயலாது.

இப்படி ஒரு காலகட்டம் வரும்; அப்போது மனித இனம் அல்லல்படும்போது அதை மீட்டெடுக்க நாம் ஏதாவது செய்தாகவேண்டும் என்று, வானரப் பிறப்பெடுத்து ராமபக்தனாகத் திகழ்ந்த அந்த நாளிலேயே அனுமன் முடிவு செய்துவிட்டான். அதனாலேயே “உனக்கு என்ன வேண்டும்?’ என்று ராமன் கேட்டபோது இறவா வரத்தையோ- இல்லை பிறவா வரத்தையோ- அதுவுமில்லை மோட்ச கதியையோ அனுமன் கேட்கவில்லை.

“ப்ரபோ! உன் பக்தனாக உன் நாமத்தைச் சொல்லிக்கொண்டு யுகம் கடந்தும் நான் சஞ்சரிக்கும் வல்லமை ஒன்றே போதும்’ என்று கேட்டான்.

அதாவது “ராமராம’ என்று நாமம் சொல்லிக்கொண்டு பெரும் பக்தனாக எந்த நாளும் திகழும் ஒரு வரத்தைக் கேட்டவன் அனுமன்.

நாம் நம்முன் கடவுள் தோன்றினால் இப்படியா கேட்போம். எவ்வளவோ பேர்முன் கடவுள் தோன்றத்தான் செய்திருக்கிறார்.

எவருமே அனுமன்போல் ஒரு வரத்தைக் கேட்டதே இல்லையே…?

என்றால் அனுமன் எத்தனை பெரியவன்?

எவ்வளவு கருணை மிக்கவன்?

நம் அறிவால் ஓரளவுக்குத்தான் அனுமன் குணத்தை வியக்க இயலும். அவன் அளவுகள் கடந்தவன். அப்படிப் பெற்ற வரம் காரணமாக, இன்றும் அவன் தன்னை வேண்டுவோர்க்கு வழிகாட்டி பெரும் துணையாகவும் இருக்கிறான்.

பரந்த இந்த உலகில் அவனுக்கு மிகப் பிடித்தமான இடம் இமயமலைச் சாரல்! அங்கேஅவனது ராமநாம வேள்வி இன்றும் தொடர்ந்தபடியே உள்ளது. அதேசமயம் அவனது ஸ்தூலம் கடந்த ஒளியுடல் ஒன்றுக்குப் பலவாகி, பக்தர்கள் அழைக்கும் இடங்களுக்கெல்லாம் சென்று அவர்களுக்கு கை கொடுத்து உதவியபடி இருக்கிறது.

பாரத தேசம் மட்டுமில்லாமல் உலகம் முழுக்க அவனுக்கான ஆலயங்கள் எழுப்பப்பட் டுள்ளன. இதில் மிக அதிகமான ஆலயங்கள் இருப்பது நம் பாரத தேசத்தில் கர்நாடகம், பின் மகாராஷ்டிரம், அதன்பின் ஆந்திரம், இறுதியாகத்தான் தமிழகம்!

இவனது ரூபமே இவனது குணத்தைச் சொல்லிவிடும். தலைக்குமேல் வால் வளைந்து நிற்க, அதில் மணி இருந்தால், இவன் கேட்ட வரத்தை நம்மை பரிகாரம் செய்யவைத்து வழங்குபவன்.

கையில் சஞ்ஜீவி பர்வதத்துடன் இவன் இருந்தால், கடமை உணர்வோடு இருப்பவன். இவனது இந்த தோற்ற தரிசனம் நோயை நீக்கும்.

கைகூப்பி வணங்கியபடி இவன் இருந்தால், இவன் காதில் நாம் சொல்வது எல்லாமும் ஈடேறும். இவன் அதை மேலே சொல்லி நிறைவேற்றித் தருபவன்.

நிஷ்டையில் இருந்தால் மனஅமைதி தருபவன்.

தாவக் காத்திருந்தால் நண்பனாக- குருவாக- துணைவரத் தயாராக இருப்பதாகப் பொருள்.

இப்படி இவன் ரூபத்துக்குப் பின்னாலேயே பல பொருளுண்டு. இப்படி எல்லாவித ரூபங்களோடு விஸ்வரூபியாகவும் இவன் பல இடங்களில காட்சி தருகிறான்.  அந்த தரிசனம் நம் மனதின் பயத்தைப் போக்கி, உலகில் உண்மையில் எது பெரிதோ அதை நமக்கு உணர்த்தும். விஸ்வரூப தரிசனம் செய்யச் செய்ய மலிவானவை மனதைவிட்டுத் தானாக வெளியேறிவிடும்.

இவனுக்கு பழங்கள் என்றால் மிகப் பிரியம். அதேபோல் வடை, வெண்ணெயும் மிகப் பிடிக்கும். உண்ண எவ்வளவோ பதார்த்தங்கள் இருக்க, இம்மூன்றை இவனுக்கு பெரிதாக நிவேதனம் செய்வதன் பின்னணியில் ஆழ்ந்த பொருள் உள்ளது.

தென்னிந்தியாவில்தான் வடைமாலை பிரசித்தி… வடஇந்தியாவில் இனிப்பாலான ஜாங்கிரியைதான் பெரிதும் பிரசாதமாகப் படைப்பார்கள். எல்லாவற்றிலுமே நுட்பமான பல உள்விஷயங்கள் ஒளிந்துள்ளன.

முதலில் பழத்தைப் பார்ப்போம்.

உணவுப் பொருட்களிலேயே உன்னதமானது

பழம் என்பதற்கு ஒரே காரணம்தான். பூ பிஞ்சாகி, பிஞ்சு காயாகி, காய்தான் கனியாகிறது.

நால்வகை நிலைப்பாடு… இந்தக் கனியாதல் என்பதன் பின்னே பழுத்தல் என்பது உள்ளது. அதாவது காலத்தால் பழுத்தல். பழுத்தபின் பழம் மரத்தில் தங்காது. உதிர்ந்து விழுந்துவிடும். அப்படி உதிரும்போது பால்வடியாது.

அதாவது மரத்தைப் பிரியும் துக்கத்தை மரமோ அல்லது பழமோ காட்டாது.

அது ஒரு சந்தோஷப் பிரிவு!

இந்தக் கனிந்த நிலையை சமைந்த நிலை எனலாம். அதாவது அடுப்பு, பாத்திரம், நெருப்புஎன்று முயன்று நாம் சமைக்கத் தேவையின்றி இயற்கையே சமைக்கும்போது அதைப் பழுத்தல் என்கிறோம். அப்படி பழுக்கின்ற பழங்களும் உடம்புக்கு மிக உகந்தவையாக- எல்லா சக்தியும் உடையதாக- சத்வ குணத்தை அளிப்பதாக இருப்பதால், முனிவர்களின் முக்கிய உணவாக பழமே விளங்கியது. எனவேதான் இறை பிரசாதமாகவும் இது முதலிடம் பெறுகிறது. அனுமனோ விலங்கினத்துக்கும் பிரதிநிதி. அதிலும் பழங்களையே பிரதான உணவாகக் கொண்ட குரங்கு இனத்தவன். எனவே பழம் பெரும் பிரசாதம் இவனுக்கு.

அடுத்து வடை! வடையின் பிரதான தானியம் உளுந்து. உளுந்து கோள்களில் ராகுவை உடையது. ராகு- கேது எனும் இரு உபகிரகங்களும் அசுர வழி வந்து, அமுதம் திருடப்போய் தலையை இழந்து பாம்பின் தலையைப் பெற்றதெல்லாம் புராண வரலாறாகும்.

இந்த இரு கோள்களும் மானிட வாழ்வை தங்கள் தசைகளில்- புக்திகளில்- அந்தரங்களில் ஆட்டி வைப்பவர்கள். இவர்களை நாம் இணக்கமாக அடைய, இவர்களின் அம்சம் சார்ந்ததை அனுமனுக்குப் படையலிடும்போது, அவன் தன் மேலான சக்தியால் இவர்களின் பாதிப்புகளைத் தான் ஏற்று நம்மை ரட்சிக்கிறான்.

இந்த உளுந்தைப் பயன்படுத்தியே ஜாங்கிரி செய்யப்படுகிறது. எனவே உளுந்துதான் இதில் பிரதானம்.

அடுத்து வெண்ணெய்.

வெண்ணெய் கண்ணனுக்கும் பிரியமான உணவு.

விஞ்ஞானம் இதை கொழுப்பாகப் பார்க்கிறது.

மெய்ஞ்ஞானமோ இதை பெரும் தத்துவப் புதையலாகப் பார்க்கிறது.

பசுவின் பால் காய்ச்சப்பட்டு, பின் தயிராக்கப் பட்டு, அந்த தயிரும் கடையப்பட்டு அதனுள் இருந்தே மோரை விலக்கி வெண்ணெய் பிரிந்து வருகிறது. மோரோடும் தயிரோடும் இருந்தவரை ஒட்டி இருந்தது- பிரியவும் நீர்மேல் மிதக்கிறது. உருக்கினால் மணம் மிக்க நெய்யாகி வேள்விக்குப் பயன்பட்டு புனிதத் தீயாகி வானேகி மறைகிறது.

மனித வாழ்வும் இன்ப துன்பங்களால் கடையப்படுகிறது. அதன் காரணமாக  விளைந்த ஞானம் உலக பந்தத்தை நிலையற்றதாகக் கருதி, உலகோடு இருந்தாலும் அதோடு ஒட்டி விடாதபடி தனித்து நிற்க வழிசெய்கிறது. பின் பக்தியின் உருக்கத்தில் நெய் போலாகி, பின் தீயாகி விண்ணேகுகிறோம்.

வெண்ணெய்க்குப் பின்னால் இப்படி ஒரு நுட்பச் செறிவு இருப்பதால்தான் பிரசாதத் தில் வெண்ணெய்க்கு பிரதான இடம். பற்றற்ற வெண்ணெய் அனுமன் நெஞ்சை அடையும்போது, அவனது இதயத்தில் எப்போதும் ஒலித்துக்கொண்டிருக்கும் ராமநாம அதிர்வுகளுடன் கலந்து பெரும் பிரசாதமாகிவிடுகிறது. எனவேதான் அனுமனுக்கு வெண்ணெய்க் காப்பும் இடப்படுகிறது.

இதுபோக வெற்றிலை மாலையும்

அனுமனுக்கு மிக விசேஷமானது. அதேபோல செந்தூரமும் மிகப் பிரியம். பல இடங்களில் செந்தூர ஆஞ்சநேயனைக் காணலாம். செந்தூரம் அவனுக்கு ஏன் பிடிக்கும் என்பதன் பின்னே ரசமான சம்பவம் ஒன்றுண்டு. இந்தச் சம்பவத்துக்கும் சீதாபிராட்டிக்கும்கூட தொடர்புண்டு. அந்த சம்பவத் தொடர்புக்குரிய விஷயங்களை மட்டுமல்ல; இந்த யுகத்தில் அனுமன் பல ஞானியர்க்கு தரிசனமளித்து, அவர்களுக்கு ராம தரிசனம் கிடைக்கவும் வழிகாட்டியுள்ளான்.

இந்து சாம்ராஜ்ஜியம் கண்ட வீரசிவாஜி, அவரது குருவான ராமதாசரால் அனுமனின் திவ்ய தரிசனத்தைக் கண்டவராவர்.

அதேபோல கபீர்தாசர் தொடங்கி, சமர்த்த ராமதாசர், பத்ராசல ராமதாசர் என்று அனுமனை  நேரில் தரிசித்தவர்கள் பலப்பலர். அதுமட்டுமா… பெரும் மகானான ராகவேந்திரரும் அனுமனின் பேரருளால் இன்புற்றுத் திளைத்தவர். அனுமன் உபாசனா மூர்த்தி. அவன் எப்படி “ராம ராம’ என்று ஜெபித்தபடி பெரும் உபாசகனாக இருக்கிறானோ அதேபோல அவனை உபாசிப்பவர்களுக்கு அவன் இஷ்ட தெய்வமாகி, அவர்களுக்கும் ராம தரிசனம் கிடைக்கச் செய்து பிறவித்தளையை விடுவிக்கிறான்.

பெரும் ஞானிகளுக்கு மட்டுமா அவன் வழிகாட்டி? பிஞ்சுப் பிள்ளைகளுக்கும்தான். இவனது மந்திரங்களில் “சாலீசா’ மிக பவித்ரமானது. அனுமன் சாலீசா சொல்லும் குழந்தைகளுக்கு ஞாபக சக்தி பெருகி எதிலும் வெல்லும் ஆற்றல் ஏற்படும். அனுமனின் பல உபாசனா மந்திரங்கள் அவனை கட்டி இழுத்து வீட்டுக்கே அழைத்து வந்துவிடும். அப்படி அவன் எதிர்வந்து, “அழைத்தீர்களா?’ என்று கதையும் கையுமாக நின்று கேட்கும்போது மேனி சிலிர்த்துப் போகும்! அதெல்லாம்தான் அனுமன் மகிமை. வரும் பதிவுகளில் அந்த மகிமைகளை வரிசையாக அறிவோம்!

(தொடரும்)

4-கடவுளைத் தேடி… பாலகுமாரன்


 

ஒட்டுமொத்தமாக வாழ்வு என்பது பற்றியும், மரணத்திற்கு அப்பாலுள்ள வாழ்வு பற்றியும், யார் இதை நிகழ்த்துகிறார்கள் என்ற கேள்வியோடும் அலைந்தேன்.

சரித்திர விஷயங்கள் என்னுள் புகுந்ததற்கு இதுவே காரணமாயிற்று. இவ்வளவு பெரிய கோவில் கட்டியவன் எங்கே? இப்படி கல் கல்லாய் ஏற்றிவிட்டு, ஒவ்வொரு அடியாய்ப் பார்த்துவிட்டு அவன் இறந்துபோனான் என்றால் எங்கு போனான். இங்குதானே இருப்பான். இதைவிட்டு எங்கு போவான் என்று குழம்பினேன். மரணம் பற்றிய சிந்தனையால் சரித்திர ஆராய்ச்சியும், சரித்திர ஆராய்ச்சியால் மரணம் பற்றிய சிந்தனையும் என்னுள் பலமாயின. இவை இரண்டும் ஏதோ ஒருவகையில் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை என்று தோன்றிற்று. சரித்திரம் என்பது மரணம் பற்றிய செய்தி. மரணம் என்பது சரித்திரமாகவேண்டிய ஒரு விஷயம். இவை இரண்டுமே ஆன்மிகம் பற்றி யோசிக்க வைப்பவை. ஆன்மிகம் என்னுள் பலமானதற்கு இவைதான் காரணமாக இருந்தன.

எல்லா மன்னர்களைப் பற்றியும் சிந்திக்காமல் அல்லது எல்லார் வாழ்வு பற்றியும் யோசிக்காமல் இராஜராஜனின் சாதனை பற்றியும், அதைத் தொடர்ந்து சோழதேசம், நாகரிகம், வாழ்வு பற்றியும் நான் அதிகம் அறிந்து கொள்ள ஆவல் காட்டினேன்.

தஞ்சையிலிருந்து குடந்தைதான் சோழதேசத்தின் ராஜபாட்டை. பலமுறை முன்னும் பின்னும் போய் வந்தேன். ஒரே நாள் இரண்டு முறை குடந்தைக்கும், அப்படியே திரும்பி தஞ்சைக்கும் பயணப்பட்டேன். சோழதேசம் எனக்கு போதை ஆயிற்று. குதிரையேறிப் பயணப்பட வேண்டுமென்ற ஆசை இருந்தது. ஆனால் அது முடியவில்லை. ஸ்கூட்டரில் பயணப்பட்டேன்.

ஆன்மிகத் தேடலா, சரித்திரத் தேடலா? இரண்டும்தான். ஆண்களும் பெண்களும் குழந்தைகளுமாய் எத்தனை பேர் நடந்த பாதை இது. மறவர்களும், பெரும் வணிகர்களும், போர் வீரர்களும் நடந்த பாதை இது. எத்தனை குதிரைகள் போயிருக்கும். எத்தனை யானைகள் அணிவகுத்திருக்கும். நடந்துபோகிறவர் எத்தனை பேர். மரணம் எல்லாவற்றையும் விழுங்கிவிட்டதே. சாதனை செய்தவர்கள் யாரும் இல்லையே. சிற்பிகளும், உலோக வேலைக்காரர்களும், தங்க நகை செய்பவரும், மரத்தை இழைத்தவரும், மண் பானை செய்தவரும், இந்த வேலைகளில் மிகப்பெரிய வித்தை காட்டியவரும் இங்கு வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். இந்த வழியே நடந்திருக்கிறார்கள். நாகரிகம் மாறிவிட்டது. தமிழ்மொழி மாறிவிட்டது. உடைகளும், உணவு வகைகளும் மாறிவிட்டன. மனித இனம் மட்டும் தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கிறது. பித்துப் பிடித்ததுபோல தனியே நடந்த காலங்கள் அவை. ஆனால் பித்துநிலை ஒரு நல்ல கோட்டிற்குள் அடங்கியிருந்தது.

“சனியும் ஞாயிறும் தலைமறைவாகும்- வேலை என்னும் ஒரு பூதம்’ என்று ஒரு தமிழ்க்கவிஞர் எழுதினார். மற்ற நாட்களில் வேலை என்றும், சனியும் ஞாயிறும் அந்த பூதம் தொல்லை கொடுக்காது என்றும் அந்த எண்ணத்தில் எழுதினார். எனக்கும் அந்த எண்ணம் இருந்தது.

ஆனால் சனிக்கிழமையும் ஞாயிற்றுக்கிழமையும் அந்த பூதத்தோடு கைகோர்த்துக் கொண்டு நான் உல்லாசமாக ஊர் சுற்றினேன்.

உல்லாசமாக ஊர் சுற்ற வேண்டுமென்றால் மற்ற நாட்களில் நாயாய் பேயாய் வேலை செய்ய வேண்டுமென்பதைத் தெளிவுபடுத்திக் கொண்டேன். தஞ்சைக்கு இருபத்துமூன்று ரூபாய் பஸ். சித்தி வீட்டிற்கு கொஞ்சம் காசு. குடந்தையில், மாயவரத்தில் என்று எங்கேனும் போனால் அங்கு ஓட்டலில் சாப்பிட காசு. இவையெல்லாம் அந்த ஐந்து நாள் வேலையில் எனக்குக் கிடைத்தன.

“என்ன சார் மெட்ராஸ்லேர்ந்து வர்ரேளா.”

“ஆமாம்.”

“அதான் வெள்ளை வெளேர்னு இருக்கு வேட்டி. இதான் ட்ரை க்ளீனிங்கா.”

“ஆமாம்.”

“எங்களது கொள்ளிட சலவை சார். இதையே உசத்தியா சொல்றா. எப்படி பழுப்பாயிடுத்து பாருங்கோ. கோவிச்சுக்காதீங்கோ. இந்த வெள்ளை வேட்டி எனக்குத் தர்ரேளா. நாளைக்கு ஒரு கல்யாணம். எல்லா வேட்டியும் பழுப்பா இருக்கு.”

“வைச்சுக்கோங்களேன்.” நான் வெள்ளை வேட்டியைக் கொடுத்துவிட்டு பழுப்பு வேட்டியை வாங்கிக் கட்டிக்கொண்டேன். வீட்டிற்கு வந்து சித்தியிடம் அதை கை துடைக்கும் துணிக்கு கிழித்துக் கொடுத்துவிட்டு, வேறு வேட்டியை உடுத்திக் கொண்டேன்.

ஒவ்வொரு பயணத்திலும் விதம்விதமான அனுபவங்கள் ஏற்பட்டன. எல்லாமும் கதை எழுதப் பயன்பட்டன. சரித்திர சம்பந்தமான உணர்வு அதிகரிக்க, தனித்திருத்தலே உதவி செய்தது. ஆன்மிக சம்பந்தமான உணர்வை அது அதிகரித்தது. மரணம் பற்றி சிந்திக்கும்போது எது நான் என்ற கேள்வியும் எழுந்தது. இவை எல்லாமும் கலந்துகட்டிய ஒரு குழப்பவாதியாக என் வாலிபப் பருவம் நகர்ந்தது. குழம்பியதே தெளியும் என்பது மகா வாக்கியம். அது விஷாத யோகம். இது குழப்பத்திலிருந்து தெளிவு பெறுகின்ற விஷயத்தை சொல்லுகின்ற வார்த்தை. நான் தெளிவேன் என்ற நம்பிக்கையும் எனக்கு திடமாக இருந்தது.

வீட்டிற்கு வரும் அந்தணர்களால் எந்த உபயோகமும் இல்லை என்பதை ஆரம்பத்திலேயே கண்டுகொண்டேன். அவர்கள் பிழைப்புக்காக சிலவற்றை மனப்பாடம் செய்து திரும்பத் திரும்பச் சொல்லி அதன்மூலம் காசு சம்பாதிக்கிறார்கள். இதில் நாட்டம் கொண்ட அந்தணர்கள் இதைப்பற்றி எந்த அறிவுமில்லாது இருந்தார்கள். ஆனால் இப்படி செய்யவேண்டுமென்ற ஆசை வைத்திருந்தார்கள். அந்த இரண்டும்கெட்டான் அந்தணர்களை கொஞ்சம் படித்த இந்த அந்தணர்கள் உபயோகப்படுத்திக்கொண்டார்கள்.

இதே விதமாகத்தான் மற்ற மதங்களிலும் விஷயங்கள் நடந்தன. வேறுமொழி தெரிந்தால்தான் மத மார்க்கம் பற்றித் தெரியும் என்று ஒரு கூட்டம் இருந்தது. கிறிஸ்துவ மதத்திலும் ஜபதபங்கள் இருந்தன. புரியாத பாஷை பேசப்பட்டன. அவற்றை காது கொடுத்துக் கேட்டு, அப்படி கேட்பதாலேயே தாங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்பட்டதாக மற்ற ஆட்கள் நம்பினார்கள். அவர்களிடம் கடவுள் பற்றி விவாதிப்பதில் அர்த்தமே இல்லை என்பது தெரிந்துபோயிற்று. அப்படி விவாதித்தால் பொய்கள்தான் அடுக்கடுக்காக வந்தன. மதங்கள் வேறு, கடவுள் தேடுதல் வேறு என்ற எண்ணம் பலப்பட்டது.

மிக ஆரம்பத்திலேயே நான் இந்த குழப்பத்திலிருந்து வெளிப்பட்டேன். எந்த மதமும் கிடையாது என்று சொல்வதைவிட, ஏதோ ஒரு மதத்தில் ஏதோ சில சடங்குகளைச் செய்துகொண்டு, அதைப்பற்றி அதிகம் விவாதிக்காது கடவுள் தேடுதலை ஒரு தனிமனித காரியமாக நான் வைத்துக்கொண்டேன். இது சில புத்தகங்களால் தெளிவாயிற்று. இந்து மதம் தவறே இல்லை. அது தெளிவாகப் பல விஷயங்களைச் சொல்கிறது. அதேபோலமற்ற மதங்களிலும் கடவுள் பற்றிய விஷயங்கள் தெளிவாக இருக்கக்கூடும். ஆனால் இப்போது மதத்தை முன்னின்று நடத்துபவரிடம் இது காணோம். இப்போது இருக்கின்ற உபதேசிகள் இதை சரியாகப் புரிந்துகொள்ளவில்லை.

ஆனால் மதத்தில் அவ்வப்போது ஞானமார்க்கத்தை முற்றிலும் புரிந்துகொண்டு பேசுபவர்கள் இருக்கத்தான் செய்தார்கள். மதம் உதறித் தெளிந்த ஞானிகளும் சித்த புருஷர்களாய் உலவிவந்தார்கள். சிவவாக்கியர் பாடல்கள் உலுக்கின.

வயிற்றில் உண்டி கட்டிக்கொண்டு, கும்பகோணம் நாகேஸ்வரர் கோவிலுக்கு கோபுரம் எழுப்ப, திருப்பணி செய்ய காசு வசூலித்த பாடகச்சேரி ஸ்வாமிகள் ஆச்சரியப்பட வைத்தார். காலணா போட்டால் வாங்கிக்கொள்வார். நாலணா போட்டால் சுழற்றி அடித்துவிடுவார். “காலணா போடு போதும்’ என்று எல்லாரிடமும் காசு வசூலித்தார். எல்லாரும் பங்கு பெறவேண்டும் என்று நினைத்தார். எளிமையாய் இருப்பதற்கு உதாரண புருஷராய்த் திகழ்ந்தார். மதுவைக் குடித்த ஆதிசங்கரர் மழு குடித்தார். வீட்டைவிட்டு வெளியேறி மயானத்தில் போய் அமர்ந்து நிறைய மந்திரஜெபங்கள் செய்த சேஷாத்ரி ஸ்வாமிகள் வாழ்க்கை ஆச்சரியமாக இருந்தது. பகவான் ரமணரைப் பற்றி பலபேர் எழுதிய புத்தகங்களைப் படிக்க உள்ளுக்குள்ளே ஒளி அதிகரித்தது. யாரிடமும் இதைப்பேசவேண்டிய அவசியமே இல்லை. எனக்குள் நான் விசாரிக்க வேண்டிய விஷயம் இது என்பதை எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்தவர் பகவான் ரமணர்.

எவரிடமும் போய் விளம்பரப்படுத்திக் கொள்ளாது நிறைய ஜெபங்கள் செய்வதையே முக்கியமான விஷயங்களாய் மேற்கொண்டேன். அதைச் செய்வதற்கென்று ஒருவழிமுறை இருந்தது. அங்கன்யாஸம், கரன்யாஸம் என்றெல்லாம் கற்றுக்கொடுக்கப்பட்டன. இதை பந்தாவாய் செய்கின்ற வேடதாரிகளும் தென்பட்டார்கள்.

“நீ எத்தனை ஆவர்த்தி செய்யற. நான் ஒரு லட்சம் ஆவர்த்தி முடிக்கப் போறேன்.”

எந்த கூட்டத்திற்குப் போனாலும், எந்த வழிமுறைகளைப் பின்பற்றினாலும் அங்கு வேடதாரிகளின் கூட்டம் இருக்கத்தான் செய்யும் என்பது புரிந்தது. இவர்களோடு பிணங்குவது நல்லதல்ல. அவர்கள் சில விஷயங்களைச் சொல்லித்தருவார்கள். அவை நிச்சயம் உபயோகமாகும்.

“நாடி சுத்தி செய்துட்டு சிறிது நேரம் அமைதியாக உட்கார். உள்ளுக்குள்ளேயே பார்த்துக்கொண்டிரு” என்று ஒருவர் சொல்லிக்கொடுத்தார். இது அற்புதமான விஷயம். ஆனால் அவர் கொஞ்சம் ஆடம்பரமான ஆள். சாக்த உபாசகம் பற்றி உபன்யாசம் செய்கின்ற ஆள். அவரிடம் பேச்சு அதிகம் இருந்ததே தவிர, செயல்திறன் குறைவாக இருந்தது. செயல் செய்கின்ற நேரத்திலும் அவர் பேச்சில் கரைத்தார். எனவே, அவரைப் புறக்கணிக்காது அவரிடம் விஷயங்கள் வாங்கிக்கொண்டு, நம்முடைய வழியை நாம் பின்பற்ற வேண்டுமென்பது எனக்குப் புரிந்தது. வித்தை தெரிந்த எவரோடும் நான் பிணக்குறவே இல்லை. அவர்கள் உபதேசித்தால் வயதில் சிறியவர்களாக இருந்தாலும், பெரியவராக இருந்தாலும் நான் கைகட்டி கற்றுக்கொள்ள முயன்றேன். அது பெருமளவில் உதவிசெய்தது.

“இராம இராம என்று சொல்வதால் மனம் அடங்கும் என்றால், கொக்கோ கோலா கொக்கோ கோலா என்று சொன்னால் மனம் அடங்கவேண்டுமே. அடங்குமா” என்று ஒரு பெரியவர் கேள்வி கேட்டார். அடங்கும் என்றுதான் எனக்குத் தோன்றியது. மரத்தை மனதில் வைத்து “மரா மரா’ என்று சொன்னவர் இராமரைப் பற்றி தெரியாதவர்தானே. அவருக்கு சகலமும் தெரியவந்ததே. அப்படியானால் இன்னதுதான் செய்யவேண்டும் இன்னதுதான் சொல்ல வேண்டும் என்பதைவிட, சொல்ல வேண்டும் என்பதுதானே முக்கியம். திரும்பத் திரும்ப மனம் அடங்கும்வரை- மனம் நிலைப்படும்வரை ஒரு வார்த்தையைச் சொல்லவேண்டும் என்பதுதானே அவசியம். யானையின் கையில் சங்கிலியைக் கொடுத்ததுபோல, அந்தக் கை நாலாபக்கமும் துழாவாமல் இருக்க ஒரு வழிமுறை செய்வதுபோல, சங்கிலியை பிடித்துக்கொண்ட யானை துதிக்கையை நீட்டாது, எந்த ஞானமும் இல்லாது நிற்பது போல மனம் ஏதோ ஒரு வார்த்தையை பிடித்துக்கொண்டு நிற்கும். மனம் நிற்பதே முக்கியமே தவிர, வார்த்தையல்ல.

உண்மையில் “ராம ராம’ என்று சொன்னால் ஒரு கதை விரிவடைகிறது. காட்சிகள் முன்வந்து நிற்கின்றன. கொக்கோ கோலா கொக்கோ கோலா என்று சொன்னால் அது ஏற்படாது. வெறும் கருப்பு ஜலம்தான் மனதில் வந்து நிற்கும். எளிதில் அழிந்து விடும் என்றும் தோன்றியது. எனவே, விதண்டாவாதத்திற்குதான் அது சொல்லப்பட்டது, மேற்கோள் காட்டப்பட்டது என்பது புரிந்தது.

ஆனால் சாக்த உபாசகத்தில் எந்த அர்த்தமுமில்லாத சொற்கள்தான் முன்னிருத்தப் பட்டன. ஐம் க்லீம் சௌ சௌ க்லீம் ஐம் ஐம் க்லீம் சௌ என்ற சப்தத்தில் எந்த உருவமும் எழ, எந்த கதையும் தொடர வாய்ப்பே இல்லை. அந்த சப்தங்கள் உடம்பிற்குள் இருக்கின்ற நாடிகளோடு சம்பந்தப்பட்டவை. அவையும் ஆரம்பத்தில் தெரியாது. அந்த சப்தத்தை உள்ளுக்குள்ளே வாங்கி விரிவாக்க, எங்கிருக்கும் சப்தம் அது என்பது புரிந்துபோகும். உடம்பின் எந்தப் பகுதியின் ஓசை அது என்பது தெரிந்து போகும். உடம்பின் உள்ளே கவனித்தலும், மனதை கவனித்தலும் ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பு டையவை. இதுபோல அது, அது போல் இது என்ற நிலைமை அது.

எதனால் அது என்று என்னால் மறுபடியும் அனுமானிக்க முடியவில்லை. நான் மந்திரஜெபம் செய்ததை வெறிபிடித்ததுபோலச் செய்தேன். அடிக்கடி செய்தேன். எப்பொழுது தனிமை கிடைக்குமோ அப்பொழுதெல்லாம் செய்தேன்.

“எல்லாரும் ஒன்னா சினிமாவுக்குப் போலாமா” என்று ஏற்பாடுகள் நண்பர்களிடையே நடந்துகொண்டிருக்கும்போது, நான் எடுத்தவுடனே வரவில்லை என்று சொல்லிவிட்டேன். எந்த சினிமா என்றுகூட நான் கேட்பதில்லை. அவர்களுக்கு மெல்ல எரிச்சல் ஏற்பட்டது. “எதனால் வர மறுக்கிறாய். ஏன் எங்களைப் பிடிக்காது போயிற்று” என்று கேட்டார்கள். அப்பொழுது நான் ஒரு தவறு செய்தேன். அவர்களை  நம் பக்கம் இழுத்தால் என்ன என்று தோன்றியது. “மந்திரஜெபம் செய்ய கற்றுக்கொள்ளுங்கள். நாடி சுத்தி செய்து மனதை உள்ளே கவனித்து பிறகு க்லீம் என்றோ ஐம் என்றோ மூல மந்திரத்தை உச்சரித்து மேன்மை பெறுங்கள்” என்பதுபோல சொன்னேன்.

அவர்கள் கோணல் சிரிப்போடு என்னை வேடிக்கை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். யாரோ மறுத்தபோது, “இரு இரு, உளறி முடிக்கட்டும்” என்று அமைதிப்படுத்தினார்கள். மொத்தமும் பேசி முடித்ததும் நாலாபக்கமும் கண்டமேனிக்கு வாரி வழித்துக்கொண்டு சிரித்தார்கள்.

தவறு அவர்கள்மீது இல்லை. என்மீதே. என்னிடமுள்ள அலட்டல் தன்மையே அதற்குக் காரணம்.

நான் மந்திரஜெபம் செய்வதை மிக உயர்த்தி என்றும், சினிமா போவதை அல்பத்தனம் என்றும் வெளிப்படுத்தியதே காரணம். அது எவருக்கும் கோபத்தைத் தரும். அதைத் தவிர, மந்திர ஜெபத்தை பற்றி முற்றிலும் எனக்குத் தெரியாது. அதன் பலன்கள் தெரியாது. கொஞ்சம் அலட்டிக்கொண்ட மாதிரிதான் ஆயிற்று.

“சினிமாவுக்கு வரவில்லைன்னு சொல்லுங்க. மந்திரஜெபம் உசத்தி, சினிமா வேஸ்ட் அப்படின்னு சொல்லாதீங்க. மந்திரஜெபம் வேஸ்ட்ன்னு நான் சொல்லலை. ஆனால் சொல்றவங்க இருக்காங்க. அது ஒரு ஏமாத்து வேலைன்னு சொல்றவங்க இருக்காங்க.”

அந்த நேரம் ஒன்று புரிந்தது. நான் என்ன செய்கிறேன் என்று வெளியில் சொல்லாமல் இருப்பதே உத்தமம். என்னுடைய அலட்டலினால் எது உயர்த்தியான விஷயமோ அது அந்த இடத்தில் இழிவுபடுத்தப்பட்டது. என் அறியாமையே அதற்குக் காரணமாயிற்று. கிட்டத்தட்ட என் கண்களில் நீர் கோர்க்கும்படி மந்திரஜெபத்தை அவர்கள் இழிவுபடுத்தினார்கள்.

“கெட்டிக்காரனா ஆகலாம் அப்படின்னு சொல்றீங்க. ஷார்ப் மைண்ட் அப்படின்னு சொல்றீங்க. ஐன்ஸ்டன் என்ன மந்திரஜெபம் செய்தார். மேடம் க்யூரி என்ன மந்திரஜெபம் பண்ணாங்க. மதர் தெரஸா என்ன மந்திரஜெபம் பண்ணாங்க. இவங்கள்ளாம் அன்பா, அமைதியா, அறிவா வாழலையா. என்னமோ நீங்க மட்டும் வாழற மாதிரி பேசறீங்க.” நாயடி பேயடி கிடைத்தது. பதில் சொல்ல முடியவில்லை.

இப்போது என்னால் சொல்லமுடியும். ஆனால் அப்போது அதைப்பற்றி தெளிவு இல்லாது இருந்தேன். என்னுள் நான் நிலைக்கும்வரை எனக்கு போதிக்கும் அதிகாரம் இல்லையென்பது எனக்குப் புரிந்தது. அந்த மாலை மிகச்சிறந்த பாடமாக எனக்கு அமைந்தது. அதற்குப்பிறகு எவரிடமும் நான் மந்திரஜெபம் செய்வது பற்றி வெளிப்படுத்தவே இல்லை. மாறாக சினிமாவுக்கு வரவில்லை என்பதற்கு வயிற்று வலி, தலைவலி, டாக்டர்கிட்ட போகணும் என்றெல்லாம் கதை அடித்தேன். இந்த மாதிரி தப்பித்துவந்தேன்.

நெடுநேரம் உட்கார்ந்திருப்பதால் கால்களில் வலியும், ஆசன வாயில் சூடும் ஏற்பட்டன. சிலசமயம் தலைவலி தெறித்தது. நான் இவற்றைப் பற்றி எவரிடமும் சொல்லவும் அச்சமாக இருந்தது. எனவே, நானே எனக்குள் எப்படி சரிசெய்து கொள்வது என்று யோசித்தேன். இரண்டு மூன்று நாட்கள் மந்திர ஜெபத்திலிருந்து விலகியிருந்தேன். வெறுமே பிராணாயாமம் மட்டும் செய்துவிட்டு மந்திரஜெபத்தைத் தவிர்த்தேன். அல்லது துரிதகதியில் மந்திரஜெபம் செய்யாது மிக நிதானமாக செய்யத் துவங்கினேன். என்னை நான் ஒரு வழியில் நிற்க வைத்து, அந்த வழியை இடையறாது ஆராய்ந்து கொள்வது என்பது அப்போது ஏற்பட்டது. இந்த வித்தைதான் எனக்கு கதை எழுதவும் உதவியாக இருந்தது.

தன்னைத்தானே ஆராய்ந்து கொள்வது இதன்மூலம் பலப்பட்டது. என்ன தெரியும், என்ன தெரியாது என்பதை நான் கூர்ந்து கவனிக்க ஆரம்பித்தேன். வாழ்வின் மிக மலர்ச்சியான தருணம் அது. இன்னொரு அடி எடுத்துவைத்த நேரம் அது. ஒரு படி உயர்ந்த தருணம் அது. என் பலவீனங்கள் எனக்கு வேகமாகத் தெரிய ஆரம்பித்தன. என் பலங்கள் என்ன என்று என்னால் ஆராய முடியவில்லை. சிலசமயம் பொய்யும் கலந்துவிட வாய்ப்பிருந்தது. எனவே, பலவீனங்களைக் களைவதன் மூலமாகவே பலப்பட முடியும் என்று புரிந்து கொண்டு நான் பலவீனங்களைக் களைய முயற்சி செய்தேன்.

காமம் என்கிற விஷயத்தை எப்படி எதிர்கொள்வது? இங்கே என்ன செய்யலாம்? என்ன செய்யக்கூடாது? எதற்கு நான் யோக்கியதையானவன். எதற்கு யோக்கியதை இல்லை என்றெல்லாம் நான் என்னுள் தெளிவாக்கிக் கொண்டேன். பெண்களை வெறித்துப் பார்ப்பதிலிருந்தும், தேவையில்லாமல் பேசி வழிவதிலிருந்தும் நான் கவனமாகத் தப்பித்தேன். இதனால் இது பற்றியே பேசுகின்ற நண்பர்களிடமிருந்தும் நான் அப்புறப்படுத்தப்பட்டேன். இவையெல்லாம் இருந்தால்தான் நார்மலான ஆள். இல்லையெனில் அப்நார்மல் என்று என்னுள் ஏற்றினார்கள். இம்மாதிரி விஷயங்களில் மாட்டிக்கொண்டு முழித்தவர்களும், அவமானப்பட்டவர்களும், அடிதடிகளில் இறங்கியவர்களும், சிறை சென்றவர்களும், வாழ்க்கையைத் தொலைத்தவர்களையும் நான் கூர்ந்து கவனித்து என் இடத்தை உறுதிப்படுத்திக்கொண்டேன். நான் முன்னால் செய்த தவறுகளும் மிகுந்த உதவி செய்தன. நண்பர்கள் நெருக்கம் அதிகமில்லாததை நான் பயன்படுத்திக்கொண்டேன்.

அதிகம் படிக்கத் துவங்கினேன். இலக்கியமும், கடவுள் தேடலும் அருகருகே இருந்தன.

இலக்கிய நண்பர்கள் பலபேர் கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாதவர்களாக இருந்தார்கள். அல்லது கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாதவர்களாகக் காட்டிக்கொண்டார்கள். நான் படித்த ஜிட்டு கிருஷ்ணமூர்த்தியும், ரஷ்ய நாவல்களும், அமெரிக்க சிறுகதைகளும் கடவுள் நம்பிக்கை ஊட்டுபவையாக இல்லை.

ஆனால் மந்திரஜெபம் மிகப்பெரிய கடவுள் நம்பிக்கையைக் கொடுத்தது. இதற்கு ஆதரவாக புத்தகங்கள் எதுவும் எனக்குத் தேவைப்படவில்லை. கடவுள் என்பது தன்னைத் தேடுதலே என்ற கொள்கை தெளிவாக இருக்க, நான் படிக்கின்ற புத்தகங்கள் தன்னைத் தேடுதலுக்கு அருகேதான் இருந்தன. வெளிப்பார்வைக்கு நான் பிளவுபட்டதுபோல் தோன்றினும் உண்மையில் நான் பிளவுபடவில்லை. மாறாக கடவுள் நம்பிக்கை பற்றி பேசுகின்ற பல நூல்கள் பொய் சொல்பவையாக இருந்தன. கடவுள் நம்பிக்கையை புத்தகங்கள் மூலமாகக் கேட்பதைவிட உபன்யாசங்கள் மூலமாகக் கேட்பது அப்பொழுது மிகப்பெரிய விஷயமாகஇருந்தது. உபன்யாசிகள் அதிகம் அலறினார்கள். அல்லது மாற்று மதத்தினரை, மாற்று வழியினரை இழிவுபடுத்தினார்கள்.

ஆனால் இடைஞ்சல் என்பது அலுவலகத்தின் மூலம் ஏற்பட்டது. கடும் சண்டையும் துரோகங்களும், ஒருவரை ஒருவர் போட்டுக்கொடுப்பதும் எளிதாக நடந்தன. ஒவ்வொருநாள் காலையும் அலுவலகத்தில் நுழையும்போது எதிர்கொள்ளவேண்டிய பிரச்சினை என்ன என்பது ஒரு பெரும் கவலையைக் கொடுத்தது.

அரசாங்க அலுவலகத்தில் என் உறவினர் ஒருவர் மடியில் டிரான்ஸிஸ்டர் வைத்துக் கொண்டு, பக்கத்தில் ஒரு கரும்பலகை வைத்துக்கொண்டு, சன்னமாக டிரான்ஸிஸ்டர் கேட்டபடி கிரிக்கெட் ஸ்கோர் என்னவென்று அந்தக் கரும்பலகையில் எழுதுவார். மற்றவர் அந்த பக்கம் வந்து கிரிக்கெட் ஸ்கோர் விசாரித்துவிட்டுப் போய்விடுவார். அவர் வாழ்நாள் முழுவதும் கிரிக்கெட் பற்றியே பேசிக்கொண்டிருந்தார். கவலையே இல்லாத முகம். நன்றாக சாப்பிடுவார். நன்றாகத் தூங்குவார். ஓயாது ஓயாது கிரிக்கெட் பற்றி பேசுவார்.

இருபது வருடங்களுக்கு முன்பு கிரிக்கெட் ஆடிய பேட்ஸ்மேன்களைப் பற்றி அடுக் கடுக்காக விவரிப்பார். அவர் கிரிக்கெட் சரித்திரம் ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்து நாற்பத்தி ஆறிலிருந்து ஆரம்பிக்கும். என்ன மேட்ச், அன்று என்ன கிழமை, யார் டாப் ஸ்கோர், யார் அம்பயர் என்றெல்லாம் விவரித்துச் சொல்வார். அந்த ஞாபகசக்தி வியக்கவைக்கும்.

என் வீட்டிற்கும் வருவார். “கமலா, தோசை வார்த்துப் போடேண்டி’ என்று கெஞ்சுவார். அவர் மனைவி மூன்று தோசைக்குமேல் போடமாட்டாள். இங்கு கமலாவிடம் ஆறு, ஏழு தோசைகள் கேட்டு விதம்விதமான வெஞ்சினங்களோடு சுவைத்துச் சுவைத்து சாப்பிடுவார். ஒருமாதிரி ஜொள்ளு ஒழுகும். பிரம்மாண்டமான தேகம். கனத்த குரல். எனக்கு கிரிக்கெட் பற்றி ஒன்றும் தெரியாதென்பது அவருக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. தெரிந்து கொள்ள விருப்பமில்லாதது அயோக்கியத்தனமாகப் பட்டது.

இந்து மதம் குறித்தோ, ஆன்மிகம் குறித்தோ கேட்கப்படும் பல கேள்விகளுக்கு அவருக்கு பதிலே தெரியவில்லை. இங்கு தெரிந்துகொள்ள வேண்டிய அடிப்படை விஷயங்களைக்கூட அவர் தெரிந்து கொள்ளவில்லை. தெரிந்துகொள்வதை முற்றிலும் தவிர்த்துவந்தார். என்னைச் சுற்றி பல அந்தணர்கள் இப்படித்தான் ஆன்மிகம் பற்றி பேசுவதைத் தவிர்த்து வந்தார்கள். வேறு பல விஷயங்களில் நாட்டம் கொண்டிருந்தார்கள். என் தகப்பனாரும் அப்படித்தான். காங்கிரஸ் கட்சியை இழிவுபடுத்தியும், திராவிட கட்சியை மட்டம்தட்டியும் வேகமாக அரசியல் பேசுவார். வரிவிடாமல் “தினமணி’ படிப்பார். கண்களை இடுக்கிக்கொண்டு “ஹிண்டு’ படிப்பார். கம்யூனிஸ்டு சிந்தனையாளர்போல காட்டிக்கொள்வார். ஆனால் ரஷ்யபுரட்சியைப் பற்றி அவருக்கு அதிகம் தெரியாது.

ஆனால் என் தாயார் அதற்கு விதிவிலக்காக இருந்தார். தமிழ்க்கவிதைகளை அவர் ரசிப்பதே தனி அழகாக இருந்தது. அதைச் சொல்லித் தருவது இன்னும் சுவையாக இருந்தது. கூரிய புத்தி படைத்தவராக, கலை இலக்கியங்களில் ஆர்வம் உள்ளவராக, ஒருவர் என்ன கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று தெரிந்தவராக இருந்தார்.

முதலில் கிடைத்த நூற்று எழுபத்தைந்து ரூபாய் சம்பளத்தில் நூற்று ஐம்பது ரூபாய் கொடுத்து இருபத்தைந்து ரூபாய் கையில் வைத்திருப்பேன். அந்த இருபத்தைந்து ரூபாயும் செலவு செய்யத் தெரியாது. பிற்பாடு ஐநூற்று அறுபது ரூபாய் சம்பளம் கிடைத்தபோது ஐநூறு ரூபாய் கொடுத்துவிட்டு, அறுபது ரூபாய் கையில் வைத்திருப்பேன். “மாசக் கடைசி, ஏதாவது காசு இருந்தா கொடேன்” என்று கேட்டு, அதில் உள்ள மிச்சத்தையும் வாங்கிக்கொள்வார். சற்றும் முகம் சுளிக்காமல் அப்படி கொடுப்பது, அவருக்கு என்மீது தனித்த பிரியத்தை உண்டாக்கியது. என்னிடமிருந்த மொத்த காசையும் எடுத்துக்கொண்டு அவர் பேசுகின்ற விஷயங்கள் தமாஷாக இருக்கும். “எப்பாடு பட்டாவது வீடு வாங்கிடு. இப்ப எல்லாத்தையும் செலவு பண்ணிடாதே” என்று என்னிடம் உரிமையாகப் பேசுவார். நான் வாய்விட்டு சிரிப்பேன். அவரும் கலந்துகொள்வார். “நமக்குன்னு ஒரு சொந்தவீடு எப்பதான் கிடைக்குமோ, அந்தமாதிரியெல்லாம் ஆசைப்படணும். வெறுமே புத்தகப்புழுவா இருக்காதே. உலகம் தெரிஞ்சுக்கோ” என்று சொல்ல, இளைஞன் புத்தகப் புழுவாக இருப்பதா அல்லது போக்கிரி உலகத்தோடு சண்டையிடுபவனாக இருப்பதா. எனக்குள் பெரும் குழப்பம் வந்தது.

(தொடரும்)

–நன்றி நக்கீரன்

3-கடவுளைத் தேடி… பாலகுமாரன்


வேறு வேலை, வேறு இடம், தனி ரூம். பித்துக்குளி நண்பர்கள் இருந்தார்கள். காசு வைத்துவிட்டு பின்பக்கம் போய் திரும்பினால் காணாமல் போய்விடும். பூட்டு போட்டு வைத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஐம்பது வயது ஆள், பூட்டப் படாத என் பெட்டியைத் திறந்து ஏழு ரூபாய் எடுத்ததை கண்ணால் பார்த்தேன். ஆச்சரியமாக இருந்தது. அவருக்கு சொந்த வீடு இருந்தது. சொத்தும் இருந்தது. ஆனாலும் அடுத்தவர் காசைத் திருடும் புத்தியும் இருந்தது. “அவன் காசுதானே திருடினான். நீ திருடியது என்ன’ என்று கேள்வி கேட்டுக்கொண்டேன். உடம்பு நடுங்கியது. நாடி சுத்தி, தியானம் என்ற விஷயங்கள் கரையேற்றும் என்று நம்பி அதில் ஈடுபட்டேன். நாடி சுத்தி செய்ய முடிந்தது. காமமும் இருந்தது. காமம் அமைதியாகவும் நின்றது. ஆரவாரமும் செய்தது. மிகப்பெரிய போராட்டமான காலம் அது. என்னென்னவோ சொல்லித் தரப்பட்டது. “ஈரக்கோமணம் கட்டிக்கோ’ என்று சொன்னார்கள். “குளிச்சிட்டு படு நல்லாயிருக்கும்’ என்றார்கள். “அடிக்கடி மொட்டை அடிச்சுக்கோ. நல்லா தலைக்குக் குளி. மூளை சூடு குறைஞ்சா உடம்பு சூடு குறையும். மொட்டை அடிச்சுண்டா அந்த நிலையே அந்த முகமே உன்னை பெண்கள் பக்கம் போகவைக்காது. க்ராப்பும், தடிமனான உடம்பும், கொழுத்த கன்னமும்தானே ஆடவைக்கிறது. சோற்றைக் குறை. கேன்டீன்ல எடுத்தவுடனே மோர் சாதத்திற்கு போய்டு. எதற்கு பருப்புக் குழம்பு. அத்தனையும் சத்து. சத்துதான் எதிரி. உயிர்வாழ சாப்பிடு போதும்.’

டிராக்டர் கம்பெனி கேன்டீனில் வெறும் மோர் சாதமும், தொட்டுக்கொள்ள காயுமாய் உணவை முடித்தவன் நான் ஒருவனே. இரவு வெறும் வாழைப்பழம் மட்டுமே உணவு என்று வைத்திருந்தேன். ஆனாலும் இவையெல்லாம் சாதாரண உணவுகளைவிட மிகப்பெரிய சத்துக்கள் கொண்டவை என்பது பின்னால் தெரியவந்தது. காலையில் பொங்கல், மத்தியானம் தயிர்சாதம், இரவு வாழைப்பழம். ஈரக்கோமணம். எருமை மாடு மாதிரி உடம்பு இருந்தது. தடைகளை வெட்டி வெட்டி முன்னேறிய காலம் இது. “சண்டை போடாமல், காமம்- அது என்ன? விசாரித்து அறி’ என்பது என்னுள் விதைக்கப்பட்டது. “செயலில் ஈடுபடும்போதே அதைப் பற்றி விசாரி. உன்னுள் என்ன இருக்கிறது. அது பிஸ்கெட்டா. அரைமணி நேரம் கிடைத்தால் சாப்பிடலாம். அரை மணி ஆகிவிட்டதா. இன்னொரு அரைமணி தள்ளிப்போடு. சர்க்கரைப் பாகில் தோய்த்த பாதுஷாவா. நாளைக்கு சாப்பிடு. தள்ளிப்போடு. ஒத்தி வை. காமத்தை, துக்கத்தை, கோபத்தை, பசியை, எல்லாவற்றையும் விலக்கி நிறுத்து. நிதானமாக அனுபவி. கோபத்தை நிதானமாக வெளிப்படுத்து. ருசியை நிதானமாக அனுபவி. துக்கத்தை தள்ளி வை.’ இருபத்தியோரு வயது. ஐநூற்று அறுபது ரூபாய் சம்பளம். பத்து கிலோமீட்டர் சைக்கிள் பயணம். அவ்வப்போது கடற்கரை அலையில் இடையறாத மந்திரஜபம், நாடி சுத்தி, பிராணயாமம், தியானம், மகரிஷி மகேஷ் யோகி சங்கத்தில் கற்றுக்கொண்டது என்று ஏகப்பட்ட விஷயங்கள் உள்ளுக்குள் நிரம்பிக்கிடந்தன. “”பி.காம் பஸ்ட் க்ளாஸ் முடிச்சுட்டேன். எம்.காம் சேந்திருக்கேன்.” “”எம்.பி.பி.எஸ் முடிச்சுட்டேன். எம்.எஸ். பண்றேன்.”

“”பி.இ முடிச்சுட்டேன். பிலாயில ஒர்க் பண்றேன்.  ஹிந்தியில கவிதைகூட எழுதறேன். ஹிந்தி ரொம்ப ஈஸியா. எதுக்கு கத்துக்க மாட்டேன்றீங்க. அவன் பி.ஏ. இங்கிலீஷ் லிட்ரேச்சர். இண்டியன் ஏர்லைன்ஸ்ல ட்ராபிக் மேனேஜர்.”

“”அப்படின்னா.”

“”பெட்ரோல் எடை இவ்வளவு- அப்போது பயணிகள் எடை எத்தனை- அப்போது பயணிகள் எடுத்துப் போகின்ற உடமைகள் எத்தனை- மீதி ஏற்றப் படுகின்ற பார்சல்கள் எத்தனை என்று கணக்கிட்டு விமானத்தில் ஏற்றவேண்டும். இதுவரை மற்றவைகளை தவிர்க்கமுடியாது. ஏற்றுகின்ற பார்சல்களை எடை போட்டு கூடுதலாகவோ குறைவாகவோ சேர்க்கவேண்டும். நான் சொன்னால்தான் விமானம் புறப்படும். என் கையெழுத்து இருந்தால்தான் பைலட் விமானத்தை சுழலவைப்பார்.”

“”என்ன சம்பளம்?”

“”இரண்டாயிரத்து அறுநூறு ரூபாய். மாதத்திற்கு இரண்டு முறை விமானப் பயணம் இலவசம். அதைத் தவிர ஆன் டூட்டியாக சிலசமயம் இங்கும் அங்கும் போகவேண்டியிருக்கிறது. பார்ப்பதற்கு பைலட் உடைபோல இருக்கும். ஆனால் நான் பைலட் அல்ல. ட்ராபிக் மேனேஜர்.” பி.ஏ. படித்தவன் ஆகிருதியாய்,

அழகாய் எதிரே நின்றபோது இன்னும் நான் ஜெயிக்கவில்லையோ என்ற ஏக்கம் வந்தது. ஆனால் அவனுக்கும் தமிழ்க்கவிதையில் ஈடுபாடு இருந்தது. “”பாலா, உன் கவிதை சூப்பர்டா.”

“”எந்தக் கவிதை?”

“”கவிழ்ந்த இருட்டில் மறைந்து கிடந்த உயரத் தென்னை நெற்றொன்று, வீசிய காற்றில் பிடிப்பைத் தளர்த்தி மண்ணில் விழுந்தது சொத்தென்று, இருளில் கையை உயர்த்தித் தடவி நெற்றைத் தேடிய ஐயங்கார், திரும்பக் காயுடன் என்னை குனிந்து கேட்டார், தூங்கலையா. பதிலாய் மெல்லிய சிரிப்பைக் கொடுப்பினும் மனசோ சொல்லும் வெகு உரக்க. நெற்றுத் தென்னை கழன்றதற்கே தூக்கம் போச்சே உங்களுக்கு. நெஞ்சே கழன்று வீழ்ந்து கிடக்க தூக்கம் எங்கே சொல்லுங்கோ. சாவடிச்சடா படவா. லவ் பண்றயா.”

“”இல்லடா. லவ் பண்றமாதிரி நினைச்சுக்கறேன்.”

“”வேணாம். லவ் பண்ணாத. கவுத்துர்றாளுங்க.

பேசாத அப்பா- அம்மா சொல்ற பொண்ண கல்யாணம் செய்துக்கோ. எனக்கு பாத்துண்டு இருக்கா. நான் மூணு பேர செலக்ட் பண்ணி வைச்சிருக்கேன். எந்த இடத்தில வசதியா இருக்கோ, எந்த இடத்தில சௌகரியமா நம்மள நடத்துவாளோ அந்த இடத்தில பொண்ணு பாத்துக் கொடுன்னு சொல்லியிருக்கேன்.”

இரண்டாயிரத்து அறுநூறு சம்பளக்காரன் சொல்லலாம். நான் சொல்ல முடியுமா? உடன் சகோதரியே பிறக்காது, இன்னும் இரண்டு தம்பிகள் இருப்பவன் சொல்லலாம். நான் சொல்ல இயலுமா.

டிராக்டர் கம்பெனியிலும் வேலைப்பளு அதிகம். பயண நேரமும் அதிகம். பஸ்ஸில் ஏறி பயணப்பட்டால் சிலசமயம் ஒன்றரை மணி நேரம்கூட ஆகும். சைக்கிளில் முக்கால் மணி நேரத்தில் போய்விடலாம். ஆனால் முதுகு வலிக்கும். அயர்ச்சியாக இருக்கும். சனிக்கிழமை, ஞாயிற்றுக்கிழமை லீவு என்பது தவிர, கொஞ்சம் கூடுதலான சம்பளம் என்பது தவிர, சிம்சன் கம்பெனியின் குமாஸ்தா என்கிற அலட்டல் தவிர வேறொன்றும் அங்கு சுவையாக இல்லை.

இதற்கு அந்த கம்பெனி காரணம் இல்லை. என்னுடைய புத்தி. உட்கார்ந்து ஒரு இடத்தில் வேலை செய்கின்ற புத்தியைக் கொண்டிருக்கவில்லை. நிழலாய் ஃபேனுக்கு அடியில் உட்கார்ந்து, காலையில் மோரும் பிற்பகல் ஜுசும் இரண்டு வேளை டீயும் குடித்து, சொன்னதைச் செய்கின்ற வேலை. எந்த புத்திக்கூர்மையும் தேவைப்படவில்லை. எழுந்திரு, உட்கார், இதைச் செய், அதைச் செய், இங்கு வா, அங்கு போ என்ற கட்டளைகளை நான் நிறைவேற்றிக்கொண்டிருந்தேன்.

இது ஒரு மக்குத்தனமான வாழ்க்கை. புத்தி அந்த அலுவலகத்தில் ஈடுபடவேயில்லை. அலுவலகத்தில் ஈடுபடாது எழுதியோ, பாடியோ, ஆடியோ சம்பாதிக்கின்ற ஒரு விஷயத்தை என் வீடு ஆதரிக்கவில்லை. “மூன்றுவேளை மோர் சாதத்திற்கு கவலையில்லாத இருக்கணும். வேலை செய்தா டிராக்டர் கம்பெனி வேலை செய்யணும். சொல்லிப்பாரு. அதை விட்டுட்டு நான் கதை எழுதிண்டு இருக்கேன். கவிதை எழுதிண்டு இருக்கேன்னு சொல்றது மரியாதையாவா இருக்கு. எப்ப பாட்டு கத்துண்டு, எப்ப நீ கச்சேரி பண்ணி…’  எனக்கு மைக் பிடித்து சினிமா பாட்டு பாடும் ஆசை இருந்தது. ஆனால் அதில் காசு வராது. கொஞ்ச ரூபாய் காசுக்காக வாழ்க்கையை அலுவலகத்தில் அடமானம் வைத்த பல பேர்களில் நானும் ஒருவன்.

ஆனால் என்னால் அமைதியாக இருக்க முடியவில்லை. ஒருமனதாக டிராக்டர் கம்பெனியில் வேலைசெய்ய முடியவில்லை. நன்றாக வேலைசெய்கின்ற திறன் மட்டும் ஒரு கம்பெனியில் மரியாதையைக் கொடுத்து விடாது. இணக்கமாக, அனுசரணையாக, நேரம் தெரிந்து பேசவேண்டும். இதை சுருக்கமாகச் சொல்லவேண்டுமென்றால் ஜால்ரா அடிக்க வேண்டும்.

“”என்ன சார் இருமறேள். நல்லாயில்லயே.”

சட்டென்று மேனேஜர் நெற்றியில் கைவைத்து, “”சுடறது சார். ஜுரம் இருக்கு.”

“”தெரியலையேடா.”

“”எனக்குத் தெரியறது. உள்ளுக்குள்ள இருக்கு. காத்தால என்ன சாப்டேள். ஒரு அனாசின் போட்டுக்கோங்கோ.”

இந்த மாதிரி விஷயங்களெல்லாம் கைப்பையில் தயாராக இருக்க வேண்டும். இப்படி பலநூறு வித்தைகள் இருக்கின்றன.

“”அவன் பெரிய அயோக்கியனா இருக்கானே.”

“”படு அயோக்கியன் சார். உங்களுக்குத் தெரியாது. எனக்கு நிறைய கதை தெரியும்.” ஏதாவது இரண்டு கூடசேர்த்து இடவேண்டும்.

“”அவனப் பார்த்தா பாவமா இருக்குப்பா.”

“”ஆமாம் சார். ரொம்ப பாவம். இந்த கஷ்டம் யாருக்கும் வரக்கூடாது.” கூட இரண்டு சேர்த்து அவனைப் பற்றி பரிதாபப்பட்டும், புகழ்ந்தும் பேசவேண்டும். இதற்குப் பெயர்தான் அனுசரணை. இது தெரியாதுபோனால் வாழ்க்கையில் எங்கிருந்தாலும் ஜெயிக்க முடியாது.

இது சரியா, தவறா? அதுவல்ல பிரச்சினை. இதை உன்னால் முழுமனதாகச் செய்ய முடியுமா முடியாதா. அதுதான் பிரச்சினை.

முழுமனதாகச் செய்தால் உன் மனோநிலை எப்படி இருக்கும். செய்யாது போனால் எப்படி இருக்கும்.

“”என்னடா இது. அவன் வறான் போறான். குட் மார்னிங்கறான். ஒரு ஓரமா நிக்கிறான். ஜோக் அடிச்சாலும் சிரிக்க மாட்டேங்கறான்.”

“”அவன் பெரிய இன்டலெக்சுவல் சார். கதை எழுதறானோன்னோ. ஆனந்தவிகடனிலும், குமுதத்திலும் வருதோன்னோ. அதனால ஒரு கித்தாப்பாதான் இருக்கான்.”

“”கதை எழுதறானா? இங்க ஆஃபிஸில் வேலை செய்துண்டு என்ன கதை எழுதறது.”

“”சொல்லிப் பாத்துட்டேன். இங்க ஆஃபிஸ்ல வேலை செய்யறதுல அவ்வளவு இஷ்டமில்ல. உங்களுக்கு அவனைப் பிடிக்கலைன்னா வேற டிபார்ட்மென்டுக்கு மாத்திடுங்கோ. நம்ம டிபார்மென்டுல வேலை செய்ய காத்துண்டு இருக்கா.”

குழி பறிப்பவர்கள் என்று இவர்களுக்குப் பெயர். நேரிடையாக கோபப்பட்டு எகிறுகிறவர்களைவிட மிக மோசமானவர்கள்.

“”உன்னபத்தி அவ்வளவு நல்ல அபிப்ராயம் அவருக்கு இல்லப்பா. வேற யாரும் உனக்கு சொல்லமாட்டா. நான் சொல்றேன். நான் எத்தனையோ தடவை சப்போர்ட் பண்ணிப் பாத்துட்டேன். அவர் முரட்டுப்பிடிவாதமா இருக்கார்.” நம்மிடம் வேறுவிதமாகப் பேசுவார்கள்.

“உள்ளொன்று வைத்துப் புறமொன்று பேசுவார் உறவு கலவாமை வேண்டும். மதி வேண்டும். நின் கருணை நிதி வேண்டும். நோயற்ற வாழ்வு நான் வாழவேண்டும்.’

எது நோய்? அடுத்தவரை வஞ்சிப்பதும், இடையறாது அதற்கு யோசிப்பதும்தான் மிகப்பெரிய நோய்.

இவர்களிடத்திலிருந்து தப்பித்துக்கொள்ள நான் சென்னையில் கந்தசாமி கோவில் என்று புகழப்படும் கந்தக்கோட்டத்திற்கு செவ்வாய்க்கிழமையில் போனேன். எதிரிகளை நான் பொறுத்துக்கொள்வேன். துரோகிகளைத்தான் என்னால் அடையாளம் தெரிந்து கொள்ள முடியவில்லை. அந்த ஆபாசத்தைத்தான் என்னால் பொறுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை. முருகர் உபாசனையில் ஒரு உக்ரம் உண்டு. “தனத்தன தனத்தன, திமித்தமி திமித்தமி, டகுக் குடுக் டுடுடொன் தனபேரி’ என்று மந்திர உச்சாடனங்கள் கலந்த பாடல்கள் உண்டு. இதற்குப் பலன் இருந்தது. முருகர் காரணமா. என் மன ஒருமையா. அல்லது வேறு ஏதேனுமா. துரோகிகள் அடிபட்டார்கள். அவர்கள் துரோகத்திலேயே அவர்கள் சிக்கிக்கொண்டார்கள்.

கந்தக்கோட்டம் எதிரிகளை ஜெயிக்கக்கூடிய, அதற்கு உதவக்கூடிய ஒரு இடமென்பது என்அபிப்ராயம். அநியாயமான தாக்குதலிலிருந்து அந்த தரிசனம் காப்பாற்றுகிறது. அது ஒரு வெற்று நம்பிக்கை. பயந்து அலையும் ஒரு இளைஞனுடைய பிடிப்பு. மனிதர்கள்மீது நம்பிக்கையிழந்து கடவுளை கைக்கொள்ளும் முயற்சி. தன்னைப் பற்றிய தெளிவை கடவுள் தருவார் என்கிற எண்ணம். அந்தக் கோவிலின் உள்ளே நான்கு பக்கமும் கட்டடங்கள் இருக்க, அதன் குளத்துப்படியில் அமர்ந்து வெறுமே தண்ணீரை வேடிக்கை பார்க்கும்போது, அலுவலகத்தில் செய்யவேண்டியதும் செய்யக் கூடாததும் எனக்குப் புரிந்தன. பதட்டமாக ஈடுபடாத கடவுள் வழிபாடும் என்னை அமைதியாக்கிற்று. அந்த அமைதி அலுவலகத்தில் அதிகம் உதவிபுரிந்தது.

விதம்விதமாக சம்பாதிக்கலாம். அதன் விளைவென்ன. முதலில் ஏற்படுவது பயம். யார் எப்போது காட்டிக்கொடுக்கப் போகிறார்கள்- எவரால் என்னவிதமான தொந்தரவு வரும் என்கிற பயம்.

எனவே, எந்தவித குறுக்குவழியும் இல்லாத நேரான ஒரு பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டால் வாழ்வில் பயமில்லாது இருக்கலாம்.

வாழ்வில் பயமில்லாதபோதுதான் எழுத்துப் பணி சிறப்பாக இருக்கும். நீ சம்பாதிக்கிற ஆளா. அல்லது எழுத்தாளனா. எப்படியாவது ஏதாவது சம்பாதிக்க ஆசைப்படுகிறாயா. அல்லது இருப்பது போதும் என்கிற மனப்பான்மையா.

நான் இரண்டாவதைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்டேன். நான் எழுத்தாளன் என்று தெள்ளத் தெளிவாக முடிவு செய்துகொண்டேன். மூன்றுவேளை மோர் சாதத்திற்கு சம்பாதி என்று சொன்னார்களே. இந்த டிராக்டர் கம்பெனி மூன்று வேளை மோர் சாதத்திற்கு. என் வளர்ச்சிக்கு, என் அடையாளத்திற்கு, என் சிறப்பிற்கு நான் எழுத்தாளனாக மாறுவதே மிக முக்கியம் என்ற தெளிவு வந்துவிட்டது.

என் கதைகளைப் பாராட்டி எழுதிய சாந்தாவை நான் திருமணம் செய்துகொண்டேன். என் வளர்ச்சிக்கு மிகப்பெரிய ஒத்துழைப்பு தருவாள் என்று திடமாக நம்பினேன். திருச்சியில் வேலை செய்துகொண்டிருந்த, அரசாங்க உத்தியோகத்தில் இருந்த சாந்தா சென்னைக்கு வரவேண்டும். இடமாற்றம் என்பது நிச்சயம் கிடையாது. அப்படியொரு தனித்த அரசாணை இருக்கிறது. எனவே, அதற்கான முயற்சிகள் எவர் செய்தாலும் அது தோல்வியில்தான் முடியும். நான் மனம் சோரவில்லை. கடவுள்மீது பாரத்தைப் போட்டுவிட்டு, மிக முக்கியமான அரசியல் நண்பர்களை சந்தித்தேன். அதில் ஒருவர் வலம்புரிஜான். நாங்கள் ஒருவரை ஒருவர் விரும்பிப் பாராட்டிக்கொள்கிற நண்பர்களாக இருந்தோம். “உன் வாழ்க்கைக்கு இது உற்சாகம் தருமெனில்- உன் எழுத்திற்கு இவர்கள் துணை அவசியம் எனில் எப்படியாவது சென்னைக்குக் கொண்டுவருவது என்னுடைய வேலை’ என்று சொல்லி, ஒரே வாரத்தில் சாந்தாவை சென்னைக்குக் கொண்டுவந்தார்.

சாந்தா வந்த அடுத்த வாரம் கமலாவின் முன்னால் நான் திருமணம் செய்து கொண்டேன். கல்லெடுத்து அடித்தவரும், மண் தூவி சபித்தவரும், தலையில் விபூதி கொட்டி வசைபாடியவரும் உண்டு. நான் பயப்படவே இல்லை. பதிலுக்கு கோபப்படவில்லை. பல்கடிக்கவில்லை. அவர்கள் அப்படித்தான் இருப்பார்கள் என்று தெள்ளத்தெளிவாக இருந்தேன். கமலாவை நான் அவளது விட்டுக்கொடுத்தலுக்காக அதிகம் கொண்டாடினேன். “ஒருக்காலும் பிரியமாட்டேன்’ என்கிற நம்பிக்கையை அதிகம் ஏற்படுத்தினேன்.

இந்த அமைதியான போருக்குக் காரணம் தியானம். தியானத்தின் ஆரம்பத்தில் செய்துவந்த மந்திரஜபம். மந்திரஜபத்திற்கு முன்னால் செய்து வந்த மூச்சுப் பயிற்சி.

இது குறித்து சரியா தவறா என்று சமூக விமர்சனங்களுக்கு, என்னுடைய மனோநிலைமையும் தேவையும் தெரியாது. அதைப்பற்றிய அக்கறை இல்லாமல்தான் அவர்கள் விமர்சனம் செய்வார்கள். அந்த விமர்சனத்தை எதிர்த்தோமானால் இன்னும் உரக்க கத்துவார்கள். மறுத்தோமானால் முஷ்டி மடக்குவார்கள். பேசாமல் இருந்தால் தானாக ஓய்வார்கள். எதிர்த்த எழுத்தாளர்கள் பலர் என்னை எதிர்க்கிறோம் என்பதில் அதிகம் விளம்பரமானார்கள். “பாலகுமாரன் முக்கியமானவர் அல்லவா. அவர் செய்தது தவறல்லவா’ என்று என்னுடைய பிரகாசத்தை மையமாக்கி, அதை இருட்டடிப்பு செய்தால் தாங்கள் பிரகாசமாக இருக்கமுடியும் என்று கணக்கு போட்டார்கள்.

அலுவலகத்தில் இருந்தவர்களுக்கு பொறாமை அதிகம் இருந்தது. “நாலாயிரம் சம்பளத்தோட ஃபஸ்ட் ஒய்ஃப். நாலாயிரம் சம்பளத்தோட இரண்டாவது ஒய்ஃப். இவனுக்கு ஆறாயிரம் சம்பளம்’ என்றெல்லாம் துண்டு பேப்பரில் கணக்கு போட்டார்கள். “சம்பளம்தானா, வேற ஏதாவது சொத்து இருக்குங்களா’ என்று கேள்வி கேட்டார்கள். இப்படி அலுவலகத்தில் கேட்ட எவருக்கும் வாழ்க்கைபற்றி எந்தக் குறிக்கோளும் இல்லை. ஜெயிக்கவேண்டும் என்கிற பரபரப்பு இல்லை. “தேடிச் சோறு தினம் தின்று’ என்கிற ஆட்களாய் இருந்தார்கள். அவர்களுடைய அவசரமான வாழ்க்கைக்கு நடுவே என் இரண்டாவது திருமணம் பல்லிடுக்கில் மாட்டிக்கொண்ட புளியோதரை வேர்க்கடலையாய் இருந்தது. குச்சி போட்டு குத்தி அதை அரைத்துத் தின்பதே ஒரு ருசியாக இருந்தது.

லட்சியத்தில் அடையும் வெற்றிதான் கேலிகளுக்கும் விமர்சனங்களுக்கும் பதிலாகஇருக்கமுடியும். நான் எழுதுவதை விடவேயில்லை. எழுதுவதற்கு இடைஞ்சலாக இருக்கும் எதையும் அனுமதிக்கவே இல்லை. கடும் உழைப்பு என்பதற்கு நான் உதாரணமாகத் திகழ்ந்தேன். ஒரு நாளைக்கு நான்கு மணி நேரமே தூங்கினேன்.

மற்ற நேரங்களில் படித்தேன். எழுதினேன்.

இலக்கிய கூட்டங்களுக்குச் சென்றேன். ஆங்கில நாவல்களும், தமிழ் இலக்கியமும் மாற்றி மாற்றிப் படித்த காலகட்டங்கள் அவை. மூன்று மணி நேரம் எழுந்திருக்காமல் எப்படி படிக்கமுடிகிறது என்று சாந்தா வியந்தாள். குறைவாகத் தூங்க எனக்கு தியானம்தான் உதவியது.

அலுவலகம் போய்வந்து குளித்துவிட்டு திருநீறு இட்டுக்கொண்டு, தெருமுனையில் இருக்கின்ற ஆஞ்சனேயர் கோவிலில் மாலை நேரம் பனியனும் லுங்கியும் மேலே துண்டுமாய் உட்கார்ந்து வெறுமே அரட்டை அடிக்கிற கூட்டம் இருந்தது. “இந்திராகாந்தியைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறீர்கள்’ என்று கேள்வி கேட்டு அவர்களாக பேசுவார்கள். அரசியல் அலசலில் எந்த லாபமும் இல்லை. எந்த முடிவுக்கும் வரமுடியாது. வெறுமே இரண்டேகால் மணி நேரம் உரத்த குரலில் பேசி சிரித்து முட்டாள்தனமாக கலைகின்ற கூட்டம் அது.

யாரை நண்பர்களாக வைத்துக்கொள்ள வேண்டுமென்ற தெளிவு அந்த நேரம் எனக்குத் தேவையாக இருந்தது. வெளிப்பக்கம் யாருமே நண்பர் இல்லை. என் இரண்டு மனைவியர் மட்டுமே நான் நம்புகின்ற நண்பர்கள். உயிர் கொடுக்கும் நண்பர்கள் என்று எனக்கு அன்றிலிருந்து இன்றுவரை எவருமில்லை. விலகி நின்று கரம்கூப்பும் நண்பர்களே எனக்கு அதிகம். இது எனக்கு சௌகரியமாக இருந்தது. என் வாழ்க்கை, என் தினசரி நடவடிக்கை  என் கையில் இருந்தது. நண்பனுக்காக திரைப்படம் போதல், நண்பனுக்காக ஊர் சுற்றுதல், நண்பனுக்காக மூட்டை தூக்குதல் என்பதெல்லாம் எனக்கில்லை. அதேபோல சின்னஞ்சிறு உதவிகளைக் கேட்பதும் எனக்குப் பிடித்தமானதாக இல்லை. என் அறையை நான் சுத்தம் செய்வதுபோல வேறு யாரும் சுத்தம் செய்யமுடியாது. என் மனைவியையும் அதில் நான் ஈடுபடுத்த மாட்டேன். கதை எழுதுவதைப் பற்றி, படித்த இலக்கியம் பற்றி நண்பர்களிடம் பேசுவதில்லை. யாராவது பேசினால் சிறிது நேரம் கேட்டுக்கொண்டிருப்பேன். மற்றவர்களுடைய எடை மதிப்பு எனக்குள் வரக் கூடாது என்பதே என்னுடைய எண்ணமாக இருந்தது.

இது இவ்விதம் இருக்க, கடவுள் பற்றிய விஷயத்தை நான் எவரோடும் கலந்து ஆலோசித்தது இல்லை. கேள்வி கேட்டதில்லை. ஆன்மிகப் பெரியவர்கள் என்று சிலரிடம் நான் இதைக் கேட்டபோது, அருகே இருப்பவர்கள் சிரிப்பதற்குத்தான் அந்தக் கேள்வியைப் பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள். “”கடவுள் தூணிலும் இருக்கார், துரும்பிலும் இருக்கார். இதோ இந்த தூணிலும் இருக்கார். போய் உடைச்சுடாதே. பாத்துப் பாத்துக் கட்டினது”

என்று ஒரு பெரியவர் ஜோக் அடித்தார். கூட்டம் சிரித்தது.

“”நரசிம்மர் வந்துடுவாரோன்னு உங்களுக்கு பயம்” என்று நான் திருப்பி அடித்தேன். நரசிம்மர் வரமாட்டார் என்று சொல்லவும் முடியவில்லை. வருவார் என்று தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்ளவும் முடியவில்லை. ஆனால் அவர் சூட்சுமம் மிகுந்த ஆள்.

“”நரசிம்மர் வந்துடுவார். அது நிச்சயமா தெரியும். வந்து உன்னைக் கிழிச்சு குப்பையில போட்டாக்கா நான் என்ன செய்வேன். நான் இல்ல கோர்ட்டு கேசுன்னு அல்லாடணும்” என்று சொல்ல, கூட்டம் மறுபடியும் சிரித்தது. என் கேள்வி அபத்தமாய்ப் போயிற்று. இனி எவரிடமும் இதைப்பற்றி கேட்கக்கூடாது; கடவுள் பற்றி விசாரிக்கக்கூடாது என்று நான் தீர்மானம் செய்து கொண்டேன்.

கடவுள் தேடல் என் மன உளைச்சலாய்ப் போயிற்று. மனதின் ஓரத்தில் அது வளர்ந்து கொண்டே இருந்தது. எப்பொழுதெல்லாம் தனிமை கிடைக்கிறதோ அப்பொழுதெல்லாம் நான் ஒட்டுமொத்தமாக வாழ்வு என்பது பற்றியும், மரணத்திற்கு அப்பால் உள்ள வாழ்வு பற்றியும், யார் இதை நிகழ்த்துகிறார்கள் என்கிற கேள்வியோடும் அலைந்தேன்…

(தொடரும்)

–நன்றி நக்கீரன்

2-கடவுளைத் தேடி… பாலகுமாரன்



எழுத்துச் சித்தர் பாலகுமாரன்
2

நூற்று எழுபத்தைந்து ரூபாய்க்கு கூலிவேலை செய்கிறேன் என்பதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடிந்தது. செய்வன திருந்தச் செய் என்று அதில் என் முழு சக்தியையும் செலவிட்டேன். அப்போது ஈவினிங் காலேஜ் என்பது மிகப்பெரிய விஷயமாக இருந்தது. “பி.ஏ. எகனாமிக்ஸ் படி போதும். பகபகன்னு மேல வந்துரலாம்’ என்று எல்லாரும் சொன்னார்கள்.

என் தந்தை அதிகம் வற்புறுத்தினார். “பாலகுமாரன் பி.ஏ.ன்னு போட்டுண்டா எத்தனை அழகு’. ஆசைகாட்டினார். எல்லா தந்தையும் செய்கின்ற விஷயம். எல்லா பிள்ளைகளும் கேட்டுக்கொள்கின்ற விஷயம். வீட்டிலிருந்து பக்கத்தில் இருக்கின்ற நியூ காலேஜுக்கு லொங் லொங் கென்று போய், அங்கு பி.ஏ. எகனாமிக்ஸ் கிளாஸில் பென்ச் சூடு செய்துவிட்டு, புரிந்தும் புரியாததுமாக வெளியே வரவேண்டும்.

“இங்கிலீஷ் லிட்ரேச்சர் படிக்கமுடியாதா.’ நான் ஆவலுடன் கேட்டேன். “சொல்லித் தருகிறவனே திணறித்திணறி கக்கறான். நாலு ஷேக்ஸ்பியர் முடிக்கணும். நாக்கு தள்ளிடும். ஃபெயிலாறதுக்கு நிறைய சான்ஸ் இருக்கு. எகனாமிக்ஸ்ல ஈஸியா பாஸ் செய்துடலாம். இரண்டு வருஷம் பொறுத்துக்கோ. பி.ஏ. எகனாமிக்ஸ் தமிழ்ல வரப்போறது. நீயெல்லாம் கதை கதையா எழுதலாம். மார்க் அள்ளிண்டு வந்துரலாம். நமக்கு வேணும் கறது பி.ஏ. அது தமிழா இருந்தா என்ன, தெலுங்கா இருந்தா என்ன, அது இங்கிலீஷா இருந்தா என்ன’ என்று ஒரு ஆலோசனை தரப்பட்டது. நான் சகலமும் புறக்கணித்துவிட்டு சனி, ஞாயிறுகளில் மாவட்ட நூலகத்தை தஞ்சமடைந்தேன். பழைய ராலே சைக்கிள் எண்பது ரூபாய்க்கு கிடைத்தது. நூற்று எழுபத்தைந்து ரூபாயில் நூற்றைம்பது ரூபாய் அம்மாவிற்கு கொடுத்துவிட, இருபத்தைந்து ரூபாய் என் பாக்கெட்டில் இருந்தது.

அதைத் தவிர, ஓவர் டைம் காசும் இருந்தது. எனவே எண்பது ரூபாய் எனக்கு சுமையாக இல்லை. விற்றவருக்கு கோதுமை அல்வா, மசால் தோசை, டிகிரி காபி வாங்கிக்கொடுத்தேன். ஆறும் ஆறும் பன்னிரெண்டு ரூபாய்தான் செலவு. விற்றவன் நன்றியில் அந்த வண்டிக்கு ஆயில்போட்டுக் கொடுத்தான். புறாவின்மீது பயணம் செய்வதுபோல அது இருந்தது.

பதினெட்டு வயதில் ஒரு சைக்கிளுக்கு நான் உடைமையாளன் என்பது மிகப்பெரிய சந்தோஷம். கையில் எப்போதும் பத்து பன்னிரண்டு ரூபாய் காசு இருப்பது இன்னும் பெரிய விஷயம். இதற்காகவே நண்பர்கள், வேலை கிடைக்காத தோழர்கள் என்னிடம் நெருங்கிய தோழமை பாராட்டினார்கள். “பசிக்குது. பக்கோடா வாங்கிக் கொடுடா’ என்று கேட்பார்கள். வெங்காய பக்கோடாவும், ஒரு கப் டீயும் மிகப்பெரிய சந்துஷ்டி.

மாவட்ட நூலகத்தில் எனக்கு படிக்க பல புத்தகங்கள் இருப்பினும் நான் தேர்ந்தெடுத்தது ராஜயோகம், ஸ்திரீ புருஷ வசியம், கைரேகைக் களஞ்சியம், நவகிரகப் பலன்கள், பிரசன்ன ஜோதிடம். இதைக் கற்பதில் மிகப்பெரிய லாபம் இருப்பதாய் நான் உணர்ந்தேன். எல்லாருக்கும் எதிர்காலம் பற்றி மிகுந்த பயமிருந்த காலம் அது. இன்றும் அப்படித்தான் இருக்கிறது. ஆனால் துல்லியமாகப் பலன்சொல்ல நிறைய பேருக்குத் தெரியவில்லை. லக்னம் இது என்றால் குரு எங்கே, குரு இந்த இடத்தில் இருந்தால் புதன் இப்படி, புதன் இந்த இடத்தில் இருந்தால் சனியும் ராகுவும் இப்படி இருப்பார்கள் என்று மடமடவென்று கட்டங்களை நிரப்ப நான் கற்றுக்கொண்டேன்.
ஆயுள் ரேகையும், புத்தி ரேகையும் ஒட்டினால் என்ன பலன். ஒட்டாது போனால் என்ன பலன். ஆள்காட்டி விரலுக்கும், நடுவிரலுக்கும் நடுவே இருதய ரேகை முடிந்தால் ஒரு பலன். முடியாது குரு மேட்டிற்குப் போனால் ஒரு பலன். குரு மேட்டில் சுழி இருந்தால் ஒரு பலன். பெருக்கல் குறி இருந்தால் ஒரு பலன். குரு மேட்டில் வளையம் இருந்தால் ஒரு பலன். புதன் மேட்டில் கோடு இருந்தால் ஒரு பலன். சுக்கிர மேட்டில் வளையம் இருந்தால் ஒரு பலன். சங்கு ரேகை, சக்கர ரேகை, கோதுமை ரேகை, தீவு ரேகை. நான் கெட்டிக்காரன் அல்ல. ஆனால் மக்கு இல்லை. எனக்கு என்ன பிடித்ததோ அதைத்தான் என்னால் ஸ்வீகரிக்க முடியுமே தவிர, எது பிடிக்காததோ அதை கொஞ்சம்கூட ஸ்வீகரிக்க முடியாது. இது பலமா, பலவீனமா? இரண்டும்தான்.

கிருஷ்ணர் பக்கம் இழுக்கப்பட்ட நான் ஏன் கிருஷ்ணரோடு ஐக்கியமாகவில்லை. ஏன் பிரம்மச்சாரியைப் பிடித்துக்கொள்ளவில்லை. ஏன் ராஜயோகம், ஸ்திரீ வசியம் என்று போனேன். இதுதான் திமிர். அகந்தை, கொழுப்பு, ஆணவம் என என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லலாம். ஸ்திரீ வசியம் செய்ய நெற்றியில் பட்டாணி அளவு குங்குமம் வைத்துக்கொள். அக்னி ஹோத்ரம் செய்த கரியை நெற்றி உச்சியில் தரித்துக்கொள். இடது தோள், வலது தோள், நடு மார்பு, கழுத்து, பின் கழுத்து, உச்சி, நெற்றி என்று எல்லா இடத்திலும் அந்த தர்ப்பை பொசுக்கின் ரட்சையை பூசிக்கொள். சுயம்வர பார்வதி என்கிற மந்திரம் இருக்கிறது. அதைச் சொல். புத்திசாலித்தனம் வேண்டுமாமே. அது இல்லாமல் எதுவும் நடக்காதாமே. மேதாலக்ஷ்மி சொல். இரண்டும் சொல்வதற்கு முன்பு பாலா கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். பாலா திரிபுரசுந்தரி மந்திரம் கற்றுக்கொள்ளும் முன்பு கணபதி மந்திரம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். கணபதி மந்திரங்களில் உச்சிஷ்ட கணபதி மந்திரம் பேய் பிசாசுகளை வெல்லவல்லது.

எது சுயம்வர பார்வதி மந்திரம். இதோ மனனம் செய்துகொள்.

“ஓம் ஐம் ஸ்ரீம் ஹ்ரீம் யோகினி யோகினி யோகேஸ்வரி யோக பயங்கரி யோகவ சங்கரி சகல தாவர ஜங்கமஸ்ய முகஹ்ருதயம் மமவசம் ஆகர்ஷ்ய ஆகர்ஷ்ய ஸ்வாஹா.’

அவருடைய முகமும் ஹ்ருதயமும் என்னிடத்தே ஆகர்ஷமாகட்டும் என்கிற மந்திரம்.

“ஓம் ஐம் ஸ்ரீம் ஹ்ரீம் ஸ்ரீம் ரும் ஸ்ரீம் ரும் சிவதூத்யை நமஹ. ரும் சிவதூதி நித்யாம் ஸ்ரீ பாதுகாம் பூஜயாமி நமஹ’ என்கிற மேதாலக்ஷ்மி மந்திரமும், “ஓம் ஐம் கௌரி ஐம் கௌரி ஐம் பரமேஸ்வரி ஐம் ஸ்வாஹா’ என்கிற மூகாம்பிகை மந்திரமும், “ஐம் க்லீம் சௌ சௌ க்லீம் ஐம் ஐம் க்லீம் சௌ’ என்கிற பாலா திரிபுர சுந்தரி மந்திரமும், “ஓம் ஹஸ்தமுகாய லம்போதராயா உச்சிஷ்ட மகாத்மனே ஆம் க்ரோம் ஹ்ரீம் க்லீம் ஹ்ரீம் ஹும் கே கே உச்சிஷ்டாய ஸ்வாஹா’ என்கிற உச்சிஷ்ட மகா கணபதி மந்திரமும், “ஆஹா பிடிபட்டதே… பாஞ்சாலங்குறிச்சி பிடிபட்டதே’ என்று பானர்மேன்போல நான் கத்தி உருவி மிக குதூகலமாக கூவினேன். எதற்கு பி.ஏ.

எகனாமிக்ஸ்? கற்றுக்கொள்ள எத்தனை விஷயங்கள் உள்ளன. என் அன்றைய கணக்கு தவறவே இல்லை. எதனால் இந்த திருப்பம் நிகழ்ந்தது? இது கடவுள் அருளா. என் திட்டமிடலா. இல்லை. அந்த நாள் மாவட்ட நூலகத்திற்குப் போகும்போது என் கையில் ராஜயோகமும், ஸ்திரீ வசியமும் கிடைத்தது எப்படி? யார் தள்ளிவிட்டார்கள்? கைரேகை களஞ்சியமும், நவகிரக நாயகர்களும் நான் ஏன் தேடினேன். எவர் தூண்டிவிட்டார்கள்?

இந்த இந்த மந்திரங்களுக்கு இன்ன இன்ன பலன். அதை இந்த விதமாகச் செய்யவேண்டும். அதற்கு இன்ன விதமான நைவேத்யம், இன்ன விதமான புஷ்பம், இன்ன விதமான பூஜை என்ற புத்தகத்தை நான் ஏன் மனனம் செய்ய வேண்டும்? எனக்கு என்ன வேண்டும். ஸ்திரீ புருஷ வசியமா, ராஜயோகமா, கைரேகை ஞானமா அல்லது மந்திர ஜபத்தின் சித்தியா? எல்லாமும்தான். இதுதான் பேராசை, ஆவேசம். பி.ஏ. எகனாமிக்ஸில் என்னால் பொருந்த உட்கார முடியாது. முழு அட்டெண்டஸ் கொடுத்திருக்கமாட்டேன். ஆனால் அலுவலகத்திலிருந்து சைக்கிள் மிதித்து மாலை ஆறு மணிக்கு மாவட்ட நூலகம் போய், அங்கு ஏழு எட்டுவரை புத்தகங்கள் படித்துவிட்டு, எட்டு மணிக்கு மூடும்போது கிளம்பி வீட்டிற்கு வந்து, குறிப்பு எடுத்துக்கொண்டு வந்த காகிதங்களை அடுக்கிவைத்து அவற்றை கற்றுக் கொள்வதை என் வீடு பார்த்தது.

“உருப்படற வழியே கிடையாதா. தெரியாதா.’ என் தகப்பனார் அலுத்துக்கொண்டார். “இது சொன்னா பலன் கிடைக்குமாடா.’ என் தாயார் ஆச்சரியப்பட்டார். பதினெட்டு வயதா, பத்தொன்பது வயதா. யார் மூலமும் அல்லாமல் மாவட்ட நூலகத்தின் உதவியோடு நான் மந்திரஜபங்கள் கற்றுக்கொண்டேன். குரு என்பவர் எங்கிருக்கிறார். யாருக்குத் தெரியும். “குரு மூலம் கற்றுக்கொண்டால்தான் மந்திரமா. இப்போது சொல்கிறேனே’ என்று அட்சரம் பிசகாமல் சொன்னேன். இதற்கு என்ன வேண்டும். வைராக்கியமா, குருவா? வைராக்கியத்திற்குத்தானே குரு. அதைத் தூண்டிவிடுவதுதானே அவர் வேலை. அது எனக்கு இயல்பிலேயே இருக்கிறதே என்று நான் யோசித்தேன்.

வீட்டில் உட்கார்ந்து சொன்னால் வெங்கலப் பானையின் சத்தமும் வாணலியில் கரண்டி போட்டு வறுப்பதும் மூக்கையும் காதையும் தொந்தரவு செய்கின்றன. இன்னும் நல்ல இடம் வேண்டும். எது? இதோ இருக்கிறதே மெரினா பீச். இரண்டு பூட்டாகப் போட்டு சைக்கிளைப் பூட்டிவிட்டு பீச்சில் உட்கார்ந்திருப்பேன்.

அப்போதும் நோண்டுகிறார்கள் என்று சைக்கிளை ஒரு ஓட்டலில் வைத்துப் பூட்டிவிட்டு, ஓட்டலில் காபி சாப்பிட்டுவிட்டு வெளியே அப்படியே நகர்ந்துபோய் பீச்சிற்குள் நுழைந்து, ஆறிலிருந்து ஒன்பது வரை கடற்கரையோரம் அலைகளுக்கு முன்னே நின்று மந்திரஜபம் சொல்வதும், “ஏ காளி, பராசக்தி என் முன்னே வா’ என்று இரண்டு கைவிரித்துக் கத்துவதும்எனக்கு தினசரி விஷயங்களாயின. இன்று நினைத்தால் சிரிப்பாக இருக்கிறது. ஒருவேளை உங்களுக்கும் சிரிப்பாக இருக்கக்கூடும். ஆனால் நான் மிகுந்த சத்தியமாக அதைச் செய்தேன். மிகுந்த நம்பிக்கையோடு அதில் ஈடுபட்டேன். “ஏ, காளி, பராசக்தி என்முன்னே வா.’ யாரோ ஒரு தொண்டு கிழவி இருட்டில் கடற்கரை அலைகளிலிருந்து கால் நனைத்தபடி என்னை நோக்கிவந்து சிரிக்க, நடுங்கிப் போனேன். அந்தக் கிழவி நிஜமா, தேவதையா, எங்கிருந்து வந்தாள், ஏன் என்னைப் பார்த்து சிரித்தாள். எனக்குத் தெரியவில்லை. இன்றும்கூட அந்த முகம் ஞாபகம் இருக்கிறது.

பராசக்தி பட்டுப்புடவையோடுதான் வருவாள். கிரீடத்தோடும், நெக்லஸோடும்தான் நிற்பாள் என்பது என்ன நிச்சயம். இது பராசக்தியாக இருக்கக்கூடாதா. அந்தச் சிரிப்பு நன்றாகத்தானே இருந்தது. பதிலுக்கு ஏன் என்னால் சிரிக்க முடியவில்லை. ஏன் அவள் காலில் விழ முடியவில்லை. அவள் மீனவப் பெண்மணி என்று நினைத்தேனோ. பிச்சைக்காரி என்று நினைத்தேனோ. எனக்கு ஏன் அடக்கமில்லை. இப்போது வந்து ஏன் அரற்றுகிறேன் என்று மூன்று நாளைக்குப் பிறகுதான் அதை முழுவதுமாக யோசித்து என்னுள் தேக்கிக்கொண்டேன். மிகவும் அகம்பாவி. கவனம் கவனம் என்று சொன்னேன். எல்லாருக்குள்ளும் கடவுள் இருக்கிறார் என்று இன்னொரு புத்தகம் சொன்னதை ஞாபகம் வைத்துக்கொண்டேன். ராமகிருஷ்ண பரமஹம்சர், விவேகானந்தர் என்று என்னுடைய இடம் வேறு பக்கம் போயிற்று.

பதினெட்டு வயதில் தன்னந்தனியே கடவுள் தேடினேன். மந்திரஜபம் செய்தேன். என்னை மாதிரி இரண்டும்கெட்டானை எந்த நண்பன் ஏற்றுக்கொள்வான். ஒன்று அவர்கள் சினிமாவில் இருந்தார்கள். அல்லது வீட்டோடு ரசம் சாதம், மோர் சாதம் சாப்பிட்டுவிட்டு, எங்கு வேலை கிடைக்குமென்று அலைந்து கொண்டிருந்தார்கள். என் நண்பர்களில் பலர் நான்கு தங்கைகளோடும், மூன்று தம்பிகளோடும் தவித்துக்கிடந்தார்கள். நூறு ரூபாய் சம்பளம் கிடைத்தால் போதும் என்று விக்கி விக்கி கோவிலில் அழுதார்கள்.

என் சம்பளம் இருநூற்று பதினைந்து ரூபாய் என்று உயர்ந்தது. பழைய ராலே சைக்கிளைக் கொடுத்துவிட்டு புத்தும்புது பச்சை நிற ராலே சைக்கிளை வாங்கமுடிந்தது.

லாயிட்ஸ் ரோடில் ராஜேஸ்வரி லெண்டிங் லைப்ரரி என்று ஒரு கடை இருந்தது.

பதினைந்து ரூபாய் டெபாசிட். ஒரு புத்தகத்திற்கு ஒரு ரூபாய். புதிய புத்தகமாக இருந்தால் இரண்டு ரூபாய். மற்றபடி பழைய புத்தகமாக இருந்தால் எட்டணா. சில புத்தகங்களுக்கு நாலணா. புரிகிறதோ புரியவில்லையோ- நான் நாலணா புத்தகங்கள் நாலு ஆங்கிலத்தில் எழுதியது கொண்டுவருவேன். கஷ்டப்பட்டு படிப்பேன். சிலசமயம் டிக்ஷ்னரியும் அருகில் வைத்துக்கொள்வேன். அரைகுறையான புரிதல்தான் இருந்தது. ஆனால் அறிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவல் இருந்தது. இங்கே நான் விரும்பிப் படித்தது ஜேம்ஸ் ஹாட்லி சேஸ். அமெரிக்கன் ஸ்லேங் அதில் உபயோகப்படுத்தப்பட்டிருந்தது. நிறைய வசனங்கள் வரும். அந்த வசனங்களைத் திரும்ப உரக்க படிக்கும்போது ஆங்கிலத்தில் பேசுகின்ற சுகம் இருந்தது. அதை தினசரி வாழ்க்கையிலும் உபயோகப்படுத்த முடிந்தது. “ஆஃபிஸ் போறான் இல்ல… அதான் இங்கிலீஷில் பேசறான்’ என்று அக்கம் பக்கத்தில் உள்ளவர்கள் வியப்போடு பேசினார்கள். தங்கள் பிள்ளைகளை இடித்துக் காண்பித்தார்கள். “டோண்ட் “ஃபீல் ஸாரி. ஐம் பர்பெக்ட் ஆல்ரைட்’ என்று, எவர் காலோ தடுக்க எழுந்து ஆங்கிலத்தில் பேசினால், தடுமாறியதைவிட ஆங்கிலத்தில் பேசியது அவர்களைக் கவர்ந்தது. தடுமாறினாலும் நான் ஜெயித்துவிட்டேன். “ஸாரி சார். மன்னிச்சுங்கங்க சார்’ என்று சொன்னால் “போடா முண்டம்’ என்று திட்டியிருப்பார்கள். ஆங்கிலத்திற்கு மிகப்பெரிய மரியாதை இருந்த காலகட்டம் அது. “டியர் பிரதர் நமஸ்காரம். ஐம் வெரி ஃபைன் ஹியர். ஹோப் யூ வில் பி ஆல்ஸோ ஃபைன்’ என்று சின்னஞ்சிறு போஸ்ட் கார்டில் நுணுக்கி ஆங்கிலத்தில்தான் அந்த அந்தண கும்பல் எழுதிக்கொண்டது. தமிழில் எழுதினால் இழிவாக இருந்தது. அந்த காலத்தில் ஓர் உண்மை இது. எனவே அந்த இடத்தை நான் கைக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.

அயர்ண் ராண்ட், ஆல்டக்ஸ் ஹக்ஸ்லி, ஆதர் கோஸ்லர் என்று ஒவ்வொரு படியாக அந்த ராஜேஸ்வரி லெண்டிங் லைப்ரரியில் உயர்ந்துவந்தேன். அந்த லைப்ரரியின் ஓனர் பழனி என்னுடைய நண்பரானார். இப்போதும்கூட கபாலி கோவிலில் சந்தித்தால் என் கை கோர்த்துக்கொள்வார். “”பெரிய ஆளா ஆயிட்ட பாலு. ரொம்ப பெரிய ஆளா ஆயிட்ட. உன்னை எல்லாரும் கொண்டாடுறாங்க. உன்னை மாதிரி ரைட்டரே கிடையாதுன்னு சொல்றாங்க. இது எவ்வளவு சந்தோஷமா இருக்கு தெரியுமா.” கண்ணில் ஜலம்விட்டுப் பேசினார். நான் அவரை கட்டிக்கொண்டேன். அவருடைய தயவல்லவா நான் படித்தது என்று நான் ஆலிங்கனம் செய்துகொண்டேன். காசுக்குதான் வேலை செய்தார். வாடகைக்குத்தான் புத்தகம் கொடுத்தார். ஆனாலும் இப்படி புத்தகம் கொடுக் கின்ற இடம் வேறு எங்கேயும் இல்லையே. சில ஊர்களில், கிராமங்களில் இந்தக் கடைகள் இல்லையே.

விக்கிரமன், சாண்டில்யன், நா. பார்த்தசாரதி போன்றவர்களுடைய புத்தகங்களும் எனக்கு படிக்கக்கிடைத்தன. அரவிந்தன்போல கால்களை வெள்ளை வெளேர் என்று வைத்துக்கொள்வது எனக்கும் பைத்தியமாக இருந்தது.

நா. பார்த்தசாரதியின் ஹீரோ என் மனதிற்குள் என்னையும் ஹீரோவாக்க முயற்சித்தான். சிறிது காலம் ஆடினான்.

அதற்குப் பிறகு அடப் போடா என்று விரட்டிவிட்டேன்.

நான் நானாக இருந்தேன். கோவிலில் கடவுள் வணக்கம், கடற்கரையில் மந்திரஜபம், ஞாயிறு சனிக்கிழமைகளில் மத்திய நூலகம், பழனியின் ராஜேஸ்வரி லைப்ரரி, மற்ற நாட்களில் அலுவலக வேலை. ஆங்கிலம் பேசவும், எழுதவும், படிக்கவும் பலர் உதவி செய்தார்கள்.

“”ஹிண்டு பேப்பர் எடுத்துக்கோ. தலையங்கம் வாசி. புரியலையா, டிக்ஷனரி யில தேடு. அல்லது எங்கிட்ட வந்து கேள்வி கேளு.” காலையில் ஹிண்டுவின் தலையங்கம் படித்துவிட்டு அலுவலகத்திலுள்ள என் தலைவரோடு அதைப்பற்றி பேசுவதும், தெரிந்து கொள்வதும் எனக்கு உவப்பான விஷயமாக இருந்தது. சொல்லிக்கொடுக்க அவருக்குத் தெரிந்திருந்தது.

என்னை தலையில் அடித்தவருக்கு பல துன்பங்கள் நேர்ந்தன. அவர் வீடும், அவரைச் சுற்றியுள்ளோர் நசுக்கலும் அவரை அதிகம் காயப்படுத்தின. அவர் அதிகம் கத்தினார். அதிகம் கோபமானார். அவரை வேறு இடத்திற்கு மாற்றினார்கள். அது உயர்ந்த இடமல்ல. “”உன்னை அடிச்சானே, அன்னைக்கு பிடிச்சது சனி” என்று இன்னொரு கிழவர் சொல்ல, நான் மௌனமாகக் கேட்டுக்கொண்டேன். அப்படியா என்று கிருஷ்ணரிடம் விசாரித்தேன். கிருஷ்ணர் புல்லாங்குழலை நகர்த்தவே இல்லை. சிரிப்பை நிறுத்தவே இல்லை. “உன்னைக் காப்பாற்றிவிட்டேன் அல்லவா’ என்றுதான் கிருஷ்ணர் எனக்கு சொல்வதுபோல் இருந்தது.

“”இருநூத்தி பதினைஞ்சு ரூபாயெல்லாம் சம்பளமே இல்ல. விலைவாசி என்னமாஉயர்ந்துண்டு வருது தெரியுமா. இருநூறு ரூபாய்க்கு வீடு கிடைக்காது. உனக்கு சம்பளம் இருநூத்தி பதினைஞ்சு ரூபாய்னா

பதினைஞ்சு ரூபாய்ல எப்படி குடித்தனம் செய்வ. இப்ப பேங்க்ல சேந்தா நானூத்தி ஐம்பது ரூபா.”

“”எவ்வளவு?”

“”நானூத்தி ஐம்பது ரூபா.”

எனக்கு தலை சுற்றியது. உண்மையாகவே சுழன்றது.

“”அமெரிக்கன் பேங்ல சேந்துட்டான்னு வைச்சுக்கோ, எடுத்தவுடனே அறுநூறு ரூபாய்.” உடம்பு நடுங்கியது. அறுநூறு ரூபாய். “”டை கட்டிட்டுதான் ஆஃபிஸ்க்கு வரணும். ஷு போட்டுண்டுதான் உள்ளே வரணும். செருப்பு போட்டுண்டா உள்ளே விடமாட்டான். அங்க சென்ட் அலவன்ஸ் உண்டுய்யா. எல்லாரும் வாசனையா இருக்கணும். அப்பத்தான் அமெரிக்காகாரனுக்கு பிடிக்கும்.”

அப்போதெல்லாம் வங்கியில் வேலை செய்பவர்கள் பெரிய கித்தாப்பு காட்டினார்கள். “”எனக்கு ஹவுசிங் லோன் கிடைக்கறது. ஒரு லட்சம் வரைக்கும் ஹவுசிங் லோன் தர்ரான். நங்கநல்லூர் ஸ்டேஷன் பக்கத்திலேயே வீடு வாங்கிப் போட்டிருக் கேன்.” சுற்றியுள்ளோர் பலர் பேயாய் முன்னேறினார்கள். “”நான் ஒரு ரூபாய் லோன் போட்டேன்டா. எங்க அப்பா ஐம்பதாயிரம் கொடுத்தார். மாமனார் இருபத்தைந்தாயிரம் கொடுத்தார். பக்காவா ஒன்னேமுக்கா ரூபா செலவாயிடுத்து. கிரகப் பிரவேசம் செய்யணும். பத்தாயிரம் ரூபா வேணும். என்ன பன்றதுன்னு தெரியாம முழிச்சுன்டு இருக்கேன்.” எல்லாருக்கும் காசு கவலை இருந்தது. பி.ஏ. படித்திருக்கலாமோ. காசு சம்பாதிக்க பேயாய் அலைகின்ற ஜனங்களுக்கு நடுவே என் குதிரை சிக்கித்தவித்தது. கடவுள் வழிபாடும், மந்திரமும், ஆங்கில அறிவும், இருநூற்று சொச்ச ரூபாய் சம்பளமும் மேலே கொண்டுபோய்விடுமா. இல்லை, கவிழ்த்தும் விடும். கட்டுக்கடங்காத காமம் கெட்டுப்போக வைத்தது. இதை நான் இங்கே விவரித்து எழுத விரும்பவில்லை. எழுதினால் “அட, இது தவறே இல்லை’ என்று படிக்கின்ற இளைஞர்களுக்கு வந்துவிடக் கூடும். ஆனால் இதை கதையாக எழுதினேன். அப்படி எழுதப்பட்டபோதும் அதை மிருதுவாக ஒருவர் கண்டித்தார். அவர் “குமுதம்’ ஆசிரியர் எஸ்.ஏ.பி. அண்ணாமலை. “”உங்களுக்கு நல்லா எழுத வருது. அதனால் கெட்ட விஷயத்தை உத்தமமா எழுதிடாதீங்க. அது தவறு. இதே குமுதத்தில் வேறு ஒருவர் இம்மாதிரியான தவறான உறவுகளை சித்தரித்து எழுதறார். அவருக்கு எழுத வரல. சுமாராதான் எழுதறாரு. ஆனா அந்த மேட்டரை பலபேர் படிச்சு சந்தோஷமாறாங்க.

எங்களுக்கு வாசகர்கள் அதிகமானாங்க. ஆனா நீங்க எழுதுனா இது உத்தமமான விஷயம்னு போயிடும். அதனால நீங்க தவறான விஷயங்களை எழுதக்கூடாது. இன்னொன்னும் சொல்றேன். எந்த தவறும் செய்யக்கூடாது. செய்தவரை போதும்.” ஒரு தகப்பனைப்போல “குமுதம்’ ஆசிரியர் என்னோடு பேசினார். எனக்கு கண்ணில் நீர் பொங்கி கன்னம் வழிந்தது.

கதை எழுதப் பழகிக்கொண்டேன். கவிதை எழுத என்ன செய்யவேண்டும்? கவிதைகள் படிக்கவேண்டும். மறுபடியும் எனக்குப் பிடித்த வேலை. நாலாயிர திவ்யப்பிரபந்தம், தேவாரம், திருவாசகம், அகநானூறு, புறநானூறு, குறுந்தொகை போன்றவை என் தாயாரின் உதவியோடு படித்தேன். “ஓருயிர் ஆயினும் சேரி வாரார். சேரி வரினும் ஆக முயங்கார்’ என்பதை மனனம் செய்தேன். “உறங்குகின்ற கும்பகர்ண உங்கள் மாய வாழ்வெலாம் இறங்குகின்றது இன்று காண் எழுந்திராய் எழுந்திராய்.’ இம்மாதிரி பல நூறு கவிதைகள் என்னுள் பதிந்தன. தமிழினுடைய ஓசை நயம் காதுகளிலும் மனதிலும் நிறைந்து கிடந்தது. “அரியானை அந்தணர் தம் சிந்தை யானை அணுவை யார்க்கும் தெரியாத தத்துவனை.’ அர்த்தம் புரியாது படித்தாலும் பிறகு அர்த்தம் புரிந்தபோது திகைப்பு வந்தது. பாடல்களும் கடவுள் நம்பிக்கையும் ஒன்றையொன்று பற்றிக்கொண்டு நன்றாக வளர்ந்தன.

திமிரினாலும் நான் தவறு செய்தேன்.

அக்கம்பக்க வீடு காறித்துப்பிற்று. என் வீடு பயந்தது. இடம்பெயர்ந்தது. சித்தி வந்து என்னுடைய அலமாரியைப் பார்த்து அதிலுள்ள புத்தகங்களைப் படித்து வியந்து, “”எல்லாம் படிச்சு என்ன பயன்? சாக்கடையில விழுந்துட்டியே. அவ சண்டாளி. மகாபாவி. உன்னை மாதிரி ஏமாந்த சோணகிரியை வளைச்சுப்போட்டு மிதிச்சுட்டா” என்று எதிர்பக்கம் இரைந்தார்கள். ஆனால் என் தவறு எனக்குத் தெரிந்தது. உறுதியாக இருக்கமுடியாத வேதனை புரிந்தது. என்ன தவறு, என்ன பிசகு, தொடர்ந்து எப்படி பயணிப்பது- நான் தீவிரமாக யோசித்தேன்.

(தொடரும்)

–நன்றி நக்கீரன்

1-கடவுளைத் தேடி… பாலகுமாரன்


கடவுளைத் தேடி என்கிற இந்தத் தொடர் மூலம் ஐந்து வயதிலிருந்து என் வாழ்வில் ஏற்பட்ட விதவிதமான கடவுள் தேடல் முயற்சிகளைச் சொல்லப்போகிறேன். என் உந்துதலாகவும், வழிகாட்டலின் விளைவாகவும் இவ்விஷயம் தொடர்ந்து நடந்தது. இது சுயசரிதைஇல்லை. ஆனால் என் சரிதையை- அந்தச் சூழலைச் சொல்லி இந்தத் தேடலைப் பகிர்கிறேன். சுயசரிதையாய் த்வனிப்பது தவிர்க்க முடியாதது.

தத்துவரீதியான விஷயங்களை, நீதி போதனைகளை விளக்க ஒரு கதை வடிவம் தருவதில்லையா.

உதாரணத்திற்கு, குருவைத் தேடல் என்பது எனக்கு எப்போது ஆரம்பித்ததென்று யோசித்துப் பார்த்தபோது, மிகமிக இளம்வயதில் அது சொல்லப்பட்டதை நான் ஞாபகம் வைத்திருக்கிறேன். தந்தையாலோ அல்லது சுற்றுப்புறச் சூழ்நிலையாலோ, என் இனத்தாரின் புத்தியாலோ என் வாழ்க்கை அவ்வளவு செம்மையாக இல்லை. எல்லா விஷயங்களிலும் குழப்பமும் தடுமாற்றமும் அதிகமிருந்தன.

“மகாபெரியவாதான் எல்லாம்’ என்று நிறைய பேர் அலட்டிக்கொண்டார்கள். அவர்கள் அனுபவம் என்னவோ. ஆனால் அந்த அனுபவத்தைப் பகிராது “பிராமணாளுக்கு மகா பெரியவாதான்’ என்று வேறு விதமாக குழு பிரித்தார்கள். “அவாளுக்கு அவா அவா குரு. நமக்கு மகா பெரியவாதான் குரு.’

சைவர்களும் வைஷ்ணவர்களும் தனித்தனியானவர்கள் என்று சொல்லப்பட்டது. வெவ்வேறு வழி என்று உணர்த்தப்பட்டது. ஆனால் சைவர்கள் “கிருஷ்ணா நாராயணா கோவிந்தா’ என்று அலறுவது ஆச்சரியமாக இருந்தது. அதேநேரம் வைணவர்கள் “சிவனை சிந்தித்தும் பார்ப்பதில்லை’ என்ற உறுதியைக் கண்டு வியப்பு ஏற்பட்டது. “இப் போதைக்கு நாராயணனைக் கும்பிடலாம். காசு சம்பாதித்தபிறகு சிவன்கிட்ட போகலாம். என்ன நான் சொல்றது’ என்று என் வயது ஒத்த இளைஞர்கள் பேசுவதை நான் கேட்டிருக்கிறேன். அப்பொழுதே இது எனக்கு அபத்தமாகப்பட்டது. பதினைந்து வயது சிறுவனுக்கு ஏற்படுகின்ற பெரும் குழப்பத்தின் ஒரு சிறிய பகுதி இது. வீடு “மகா பெரியவா மகா பெரியவா’ என்று ஒரு கறுப்பு வெள்ளைப் படத்தை ப்ரேம் போட்டு வைத்துக் கொண்டது. “குலகுரு’ என்று அம்மா சொன்னாள்.

ஆனால் என் அப்பா ஒருமுறைகூட அவரை சந்தித்ததில்லை. அவரோடு பேசியதில்லை.

அவர் பேச்சைக் கேட்டதில்லை. அவர் சொன்ன ஒழுக்கங்களைக் கடைப்பிடித்ததில்லை. இதுதான் என்னை பெரிதும் இம்சைப்படுத்தியது. என் தகப்பனார் சந்தியாவந்தனம் செய்து நான் பார்த்ததே இல்லை. தோளில் போர்த்தி காயத்திரி ஜபம் செய்து நான் கண்டதில்லை. பூணூல் மாற்றுகின்ற அந்த ஆவணி அவிட்டத் தன்று ஒருநாள் மட்டும் மொடமொடப்பாக உட்கார்ந்து ஜபம் செய்வதுபோல நடித்துக் கொண்டிருப்பார். அன்றுதான் தோளில் அங்கவஸ்திரத்தோடு குனிந்து குனிந்து போய் நாற்பது பேர் வரிசையில் உட்காருவார். வெகு தொலைவில் நின்று கத்துகின்ற அந்த அந்தணருடைய குரல், “இது ஆறாவது பேட்ச்’ என்று அலட்டிக்கொள்கின்ற அந்த அந்தணர் குரல் நாலாவது வரிசைக்கு கேட்கவே கேட்காது. ஐந்து பேட்ச்சிற்கு கத்தி அவர் குரல் செத்துப் போயிருக்கும். என்ன சொல்கிறார் என்று தெரியாது. அவர் சொல்வதை திருப்பிச் சொல்லவேண்டும். சொல்லவேண்டும் என்ற ஆசை இருந்தாலும் எனக்கு அது விளங்காது. விளங்காத ஒன்றை சொல்லப் பிடிக்காது. எனவே, ஆவணி அவிட்டம் என்பது அப்பம், வடை, புளியோதரை என்பதாகவே போகும். போளியும், பொங்கலுமாய்ப் போகும். வாழ்க்கையும் கடவுள் தேடலும் வேறு வேறாய் இருந்தன.

தினசரி வெள்ளை பேன்ட், வெள்ளைச் சட்டை போட்டுக்கொண்டு, ப்ரௌன் நிற செப்பல்களுடன் பால் பாயின்ட் பென், ஃபௌண்டன் பென் பையில் வைத்துக்கொண்டு, ஐந்து ரூபாய், ஆறு ரூபாய் வைத்துக்கொண்டு, கம்பெனி அடையாள அட்டையை பைக்குள் சொருகிக்கொண்டு விசுக்விசுக்கென்று அலுவலகத்திற்குப் போகின்ற பதினெட்டு வயதில் வாழ்க்கை பிரமிப்பாகத்தான் இருந்தது.

நாமம் இட்டவர்கள் அந்த கம்பெனியில் சைவர்களை இழிவுபடுத்துவதை நான் உணர்ந்தேன். “சார் பட்டை’ என்று அவர்கள் கட்டை விரலைக் காட்டுவார்கள். அது சைவம் குடி போதை விஷயமாகச் சொல்லப்பட்டது. அது விபூதிப்பட்டை என்றும் சுட்டிக்காட்டப்படும். பட்டை என்றால் இரண்டு அர்த்தமுமாக வரும்.

கடவுள் பற்றி நான் மிகவும் குழம்பித் தவித்த நேரமது. “ருத்ரம் சமகம் சொல்லணும். விஷ்ணு சகஸ்ரநாமம் சொல்லணும்’ என்று அலட்டி, வாயை கொழகொழவென்று வைத்துக் கொண்டு இவர்கள் நீட்டி முழங்கியதை நான் கேட்டிருக்கிறேன். என் வயதொத்த இளைஞர்கள் கோணலாய் நின்று, நெஞ்சு நிமிர்த்தி இதை குரல் உயர்த்திச் சொல்வதை வியப்போடு பார்த்திருக்கிறேன்.

என்னுடையது தமிழ் வீடு. “கைத்தலம் நிறைகனி அப்பமொடு அவல்பொரி கப்பிய கரிமுகன் அடிபேணி’ என்று புரிந்தும் புரியாமலும் பாடி, பிறகு அர்த்தம் தெளிந்து அனுபவித்துப் பாடி, “இடரினும் தளரினும் எனதுருநோய் தொடரினும் உன்கழல் தொழுதெழுவேன்’ என்று உருகி, “பற்றே ஒன்றுமிலேன் பாவமே செய்து பாவியானேன் மற்றே ஒன்றறியேன் எங்கள் மாயனே மாதவனே’ என்று தோய்ந்து, ஒன்றுமே தெரியாத அந்தணச் சிறுவர்களுக்கு நடுவே நாங்கள் ஏதோ தெரிந்தவர்களாய் மின்னினோம்.

ஆனால் தமிழுக்கு மரியாதை இல்லாத நேரம் அது. அந்தணச் சிறுவர்களுக்கிடையே வடமொழி பயிலுவதும் ஸ்லோக உச்சரிப்பு களும்தான் மிகப்பெரிய கம்பீரம் காட்டிய தருணம் அது. பாசுரங்களை சந்தை என்று ஒரு அசைவில் சொல்லுவார்கள். அந்த அசைவில் வேறொருவர் சொன்னால் கூடாது என்பார்கள். அதைக் கற்றுக்கொள்ள மற்றவர்களை அனுமதித்ததில்லை. மிகமிக அழகான அந்தத் தமிழ் வேறுவித அசைவுகளோடு என் காதில் விழுந்தது. எதற்கு இப்படி என்று கேள்வி எழுந்தது. பதில் சொல்வார் யாருமில்லை. “அதற்கு ஒரு தனித்துவம் கிடைக்க வேண்டுமென்று பேசுகிறார்கள்; அப்படிச் சொல்கிறார்கள்’ என்று என் தாயார் சொன்னார். அது  எனக்கு ஏற்புடையதாக இல்லை. மொழி முக்கியமா, மொழி சொல்லும் கடவுள் முக்கியமா? எனக்கு அப்பொழுது வயது பதினாறு.

இதைவிட இன்னொரு பெரும் கூத்து ஒன்று என்னுடைய இளம்வயதில் நடந்தது. “லெக்சர் ஆன் கீதா’ என்று போஸ்டர்கள் ஒட்டியிருக்கும். அற்புதமான ஆங்கிலத்தில் கீதை உரையைப் பற்றி சொல்வார்கள். எல்லாரும் அதைப் புரிந்துகொண்டு ஆஹா ஓஹோ என்பார்கள்.

எனக்கு ஒரு அட்சரம்கூட புரியாது. என்னுடைய ஆங்கில அறிவுக்கு கிரிக்கெட் கமென்ட்ரியும் தெரியாது; கீதை உபதேசமும் புரியாது.

ஊரை குறைசொல்லவில்லை. இதைப்போல நூறு சதவிகிதம் விழித்துக்கொண்டு, தவித்துக் கொண்டிருந்த இளைஞர்களைப் பற்றி சொல்கிறேன். பட்டணத்தில் இருக்கின்ற அந்தணச் சிறுவர்களாகிய எங்களுக்கே இந்த பரிதாப நிலையென்றால், கிராமப்புறங்களில் வாழும் தமிழ் மட்டுமே அரைகுறையாகப் பேசத்தெரிந்த இளைஞர்கள் நிலை இன்னும் மோசமாகத்தான் இருந்தது. அவர்களுக்குமுன் நாங்கள் எல்லாம் தெரிந்தவர்களாக அலட்டிக்கொண்டோம். ஆனால் எதுவும் தெரியவில்லை என்று எனக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது.

இம்மாதிரியான அந்தணரல்லாத தமிழ் மட்டுமே தெரிந்த இளைஞர்களோடு சினேகம் கொள்ள முயற்சித்தபோது, அவர்கள் வேகமாக அந்த சினேகத்தை மறுத்தார்கள். “பார்ப்பானை நம்பாதே’ என்றார்கள். அவர்களில் பல்வேறு ஜாதியினர் ஒன்றாகக்கூடி உறவாக, உறுதியாக நின்றார்கள். அந்த காலகட்டத்தில் அந்தண இளைஞர்களின் நிலைமைதான் மிக மோசமாக இருந்தது. “பாம்பையும், பார்ப்பானையும் கண்டா பார்ப்பானை அடி; பாம்பை விட்டுவிடு’ என்று புதுமொழி இருந்தது. இந்த கடும் துவேஷத்திற்கு என்ன காரணம் என்பது என் சிறிய மூளைக்குப் புரியவேயில்லை.

எல்லாரையும் பகைத்துக்கொள்ளும் மோசமான தகப்பன். எல்லாராலும் வெறுக்கப்படும் அந்தணக் குழு இளைஞன். சேர்ந்து வாழலாமென்று நினைத்த இளைஞர்களுக்கிடையே உள்ள பொறாமை. மிகமிக கற்பனையான எம்.ஜி.ஆர். படங்கள். “அடித்து நொறுக்கிவிடலாம். உடல் வலிமைதான் முக்கியம். நல்லவனாகவும் இருக்கவேண்டும். அடித்து நொறுக்குபவனாகவும் இருக்க வேண்டும்’ என்று சொல்லித்தரப்பட்ட பாடம் அபத்தமாய் இருந்தது. சண்டை எளிதே இல்லை. அது வலி மிகுந்தது. அவமானம் மிக்கது. தெருவில் சண்டையிட்டு அடித்து ஜெயித்தாலும், “தெருவில் அடித்த அயோக்கியன்’ என்றுதான் வருமே தவிர, ஜெயித்தது வராது. எம்.ஜி.ஆரை மட்டும் கொண்டாடுகிறார்களே,அது எப்படி? அது சினிமா. எம்.ஜி.ஆரைக் கொண்டாடுவார்கள். ஆனால் நீ சண்டையிட்டால் அசிங்கப்படுத்துவார்கள். பொறுக்கி என்பார்கள். இதை வெகு எளிதில் கற்றுக் கொண்டேன்.

அந்தக்கால படங்களில் சிவாஜி உதடு பிதுக்கி நிறைய அழுவார். அப்படி அழவும் அவமானமாக இருந்தது. அழும்போது பின்னால் வயலின்கள் ஒலிக்கவேண்டும். கிட்டார் அழ வேண்டும். புல்லாங்குழல் இசைக்கவேண்டும். அப்பொழுதுதான் அந்த அழுகை மற்றவருக்குள் பெரிய துக்கமாகப் படரும். இந்த இசையில்லாத அழுகை ஒரு எழவும் செய்யாது. அதுவும் புரிந்தது. நான் சினிமாவிலிருந்து வெகுவேகமாக விலகினேன். சினிமா சொல்லித் தராது என்று நம்பினேன்.

இவர்கள் இரண்டு பேருக்கு பதில் ஜெய்சங்கர் படங்கள் அர்த்தமுள்ளதாய் எனக்குப் பட்டன. அவருடைய உயரமும் பேன்ட், உள்ளே சொருகப்பட்ட சட்டை, தலைமுடி, ஒரு குறுகிய நடை, கோணலாய் நிற்கின்ற போஸ். இதுதான் பல இளைஞர்களைக் கவர்ந்தது. ரவிச்சந்திரன் என்ற நடிகர் வேறுவிதமான தலை அலங்காரம், வேறுவிதமான மீசையோடு வர, அவர் பின்னாலும் கூட்டம் திரண்டது. இவையெல்லாம் பெரிய ஆதர்சமா?  இல்லை என்பதை நான் தெள்ளத் தெளிவாய் உணர்ந்தேன்.

“சிவாஜி மன்றத்தில் சேந்துர்ரியா. முதல் நாள் முதல் ஷோ ஒரு டிக்கெட் நிச்சயம்.’ நான் சேரவில்லை. ஆனால் டிக்கெட் கிடைத்தது. “குங்குமம்’ என்ற படம். சகிக்கவில்லை. “எப்படிஇருக்கிறது படம்’ என்று கேட்டால், “அற்புதம், பிச்சி உதறிட்டாரு’ என்றுதான் சொல்லவேண்டும். மாறாக தயங்கினால்கூட “என்னா’ என்று முறைப்பார்கள். இந்தக் கூட்டமே நமக்கு ஆகாது என்று நான் அந்த இடத்திலிருந்து நகர்ந்தேன். ஒருவேளை அங்கு ஐக்கியமாகி இருந்தால்- ஒருவேளை சினிமா நிறைய பார்த்திருந்தால், பிற்பாடு சினிமாவில் சேர்ந்தபோது சினிமாவைப் பற்றி இன்னும் அதிகம் தெளிவுள்ளவனாக இறங்கியிருப்பேன். சினிமாவே பார்க்காது சினிமாவில் இறங்கியது பிற்பாடு செய்த தவறு. ஒரு எம்.ஜி.ஆர். படத்தை இருபத்தைந்து முறை பார்த்தவர்கள் எல்லாரும் சினிமாவில் இருந்தார்கள். சிவாஜி கணேசன் வசனங்கள் அத்தனையும் உருப்போட்டவர்கள் அத்தனை பேரும் சினிமாவில் கொடி நாட்டினார்கள்.

அப்பொழுது எனக்கு யார் தலைவர்? ஆங்கிலத்தில் கீதை பேசும் இந்தானந்தா, அந்தானந்தா எவருமில்லை. உணர்ச்சி வேகம் கொடுத்து உடல் உறுதி கொடுக்கும் சினிமா நடிகர்கள் இல்லை. இலக்கியம் உதவுமா? நான் அந்தப் பக்கம் திரும்பியபோது, யாப்பிலக்கணக் கவிதைகளே கவிதைகள் என்று சொல்லப்பட்டன. புதுக்கவிதை எழுதுகிறவன் சோம்பேறி என்று மரபுக்கவிதை தெரியாதவனாலேயே இழித் துரைக்கப்பட்டோம்.

அம்மா யாப்பு சொல்லிக்கொடுத்தாள்.

ஆனால் கவிதை மிகப்பொய்யாக இருந்தது.

யாப்பில் அடங்குவதற்காக கவிதைக்கு வாலும், தலையும் ஒட்டவைக்கப் பட்டன. கழுதைக்கு யானைக் காதுகள் ஒட்டவைக்கப்பட்டன. “பொங்கலே வா’ என்று நான் கவிதைகள் எழுதத் துவங்கினேன். அது பச்சைப் பசப்பல். தமிழ்க்கவிதைகள் எழுதுவதற்கு பொங்கல் ஒரு நேரம். தீபாவளிக்குக்கூட தமிழ்க்கவிதை எழுத முடியாது. “ஹேப்பி தீபாவளி’ என்று ஆங்கிலத்தில்தான் வர்ண அட்டைகள் அனுப்பமுடியும்.

வேறு யார் நல்ல தலைவர்? யார் வழிகாட்டி? கண்ணதாசனா. அவர் கவிதைகளில் கிறக்கம்கொண்டு, அவர் சினிமா பாடல்களில் மோகம் கொண்டு அவருடைய கூட்டங்களுக்கு நான் போனேன். “சிவாஜிகணேசன் நின்றால் ஒரு நடிப்பு, அமர்ந்தால் ஒரு நடிப்பு, திரும்பினால் ஒரு நடிப்பு. இவனை சிரிக்கச் சொன்னால் அழுவான். அழச் சொன்னால் சிரிப்பான். மர…க்கட்டை’ என்று எம்.ஜி. ராமச்சந்திரனை அவர் இழித்துப் பேசியபோது நான் கைதட்டி ஆரவாரம் செய்தேன்.

கவிஞர் கண்ணதாசனை நான் ஆதரிக்கிறேன் என்று நான் எப்படி சொல்ல முடியும்? இப்படித்தானே.

ஆனால் கண்ணதாசன் மது அருந்துபவர். மது அருந்துதலைப் பற்றி பேசுபவர்.

“ஒரு கோப்பையிலே என் குடியிருப்பு. ஒரு கோலமயில் என் துணையிருப்பு’ என்று சொல்பவர். அவரைப் பற்றிய வதந்திகள் என்னை வியக்கவைத்தன. இவரை எப்படி தலைவராகக் கொள்வது என்று தடுமாறினேன். ஆனால் கவிஞர் கண்ணதாசனுக்குப் பின்னால் மிகப் பெரிய இளைஞர் பட்டாளம் இருந்தது.

அவர்மீது கட்டுக்கடங்காத பிரேமை யோடு கூடிய இளைஞர்கள் இருந்தார் கள். “கண்ணதாசன்’ என்ற பெயரில் வந்த சஞ்சிகை நன்கு விற்பனை ஆனது. முன் அட்டையிலிருந்து பின் அட்டை வரை அந்த “கண்ண தாசன்’ புத்தகத்தை பலமுறை விடாது படித்தேன்.

அம்மாதிரி படிக்க உதவி செய்த இன்னொரு புத்தகம் இலக்கிய மாதாந்திரி “கணையாழி’.

நல்ல சிறுகதைகள் வந்தன. குமுதத்தில் சாண்டில்யன் கொடிகட்டிப் பறந்தார். அவரு டைய சரித்திரக் கதை வர்ணனைகள் மனதை பிய்த்துப் போட்டன. தப்பித்துக்கொள்ள மிகப்பெரிய பிரயத்தனம் செய்ய வேண்டியிருந்தது. கதைகளில் சரித்திரம் பின்னுக்குத் தள்ளப் பட்டது. வர்ணனைகள் வேதாளம்போல பின் பக்கம் வந்து தோளைக் கட்டிக்கொண்டன. பெரிய மார்புகள் உள்ள மஞ்சள் அழகி சாகடித்தாள்.

“இதுக்குத்தான் நான் கதை படிப்பதே கிடையாது. புத்தகம் படிப்பதே கிடையாது. எல்லா வாரப்பத்திரிகையும் தப்பு. பேசாத உட்கார்ந்திட்டு இருக்கணும்’ என்று ஒழுக்கசீடர்களான சில நண்பர்கள் உபதேசம் செய்தார்கள். யார் வீட்டிலோ போர்ன்வீட்டா டப்பாவை திருடிக்கொண்டு வந்து அவசர அவசரமாக வாயில் போட்டுக்கொண்டார்கள். என் வீட்டில் ஓவல் டின் இருந்தது. அதனால் எனக்கு போர்ன்வீட்டா ரசிக்கவில்லை. அதை வாயில் அடைத்துத் தின்னப் பிடிக்கவில்லை. போர்ன்வீட்டா தின்றுவிட்டு புஜத்தை முறுக்கிப் பார்த்துக்கொள்கின்ற இளைஞர்களை நான் ஆவலோடு வேடிக்கை பார்த்தேன்.

பதினாறிலிருந்து பதினேழு வயது காலகட்டத்தில்தான் நான் கௌடியா மடத்து பிரம்மச்சாரியை சந்தித்தேன். இதைப்பற்றி ஏற்கெனவே “முன்கதைச் சுருக்கம்’ என்கிற என்னுடைய நூலில் எழுதியிருக்கிறேன். பதினாறு வயதில் நான் எஸ்.எஸ்.எல்.சி.முடித்தபோது டைப்ரைட்டிங் ஹையர் பாஸ் செய்திருந்தேன். பதினேழு வயதில் ஒரு ஜெனரல் இன்ஷுரன்ஸ் கம்பெனியில் எனக்கு வேலை கிடைத்தது. டைப்பிஸ்ட் வேலை. முதுபெரும் கிழவர்களுக்கு நடுவே நான் புகுந்து புறப்பட்டு வரவேண்டும். அவர்கள் பந்தாடினார்கள். அவர்களின் அனுபவத் திரட்சியெல்லாம் என்மீது வைத்து தைத்தார்கள். என் வெகுளித்தனத்தை தூண்டி விட்டு வாய் ஓயாது சிரித்தார் கள். “”டைப்ரடிங்தானே உனக்கு சோறு போடறது.”

“”ஆமா.”

“”வந்தவுடனே அந்த கவரை எடுத்துட்டு அதைப் பார்த்து நின்னு கும்பிட வேண்டாமா.

அதை வேண்டிக்க வேண்டாமா. எது தொழிலோ அதுதானடா தெய்வம்.”

“”ஆமா ஆமா.”

“”கண்ணை மூடிண்டு அஞ்சு நிமிஷம் நில்லு.” என்னை நிற்க வைத்துவிட்டு அவர்கள் சுற்றி நின்று வாய்பொத்திச் சிரிப்பார்கள். “”பைத்தியமாடா நீ. டைப்ரைட்டருக்கெல்லாம் நமஸ்காரம் பண்றே. விழுந்து கும்பிடுன்னா கீழே விழுந்து கும்பிடுவியா. அவங்க கேலி செய்றாங்கன்னு தெரியலியா.” என் வயதொத்த இன்னொரு இளைஞன் எனக்கு புத்தி சொன்னான். நான் அவ்வளவு மக்காக இருந்தேன். தவறு உலகத்தின் மீது இல்லை. என்மீது.

இந்த ஒரு நெருக்கடியான காலகட்டத்தில் தான் நான் இராயப்பேட்டை கௌடியா மடம் பிரம்மச்சாரி ஒருவரை சந்தித்தேன்.

ஒரு சொல்லுக்கு ஸ்பெல்லிங் தெரியாத விஷயம். பின்தலையில் லொட்டென்று அடித் தார்கள். அதை ஒருவர் கண்டித்தார். என்னை அடித்தவர் தட்டை எடுத்து அவர்மீது வீச, அவர் செருப்பைக் கழற்றிக்கொண்டு பாய, பெரும் கலவரம் தடுத்து நிறுத்தப்பட்டது. செருப்பைக் கழற்றிப் பாய்ந்தவருக்கு மெமோ கிடைத்தது. நான் உள்ளுக்குள் உதறினேன்.

வேலையைவிட்டுப் போய்விடலாம் என்று நினைத்தேன். என்னுடைய சம வயது இளைஞர்கள் என்னைப் பார்த்து தலையில் அடித்துக் கொண்டார்கள். “உன்னாலதான் எல்லாம்’ என்று காதோரம் சொல்லிவிட்டுப் போனார்கள். நான் என்ன தவறுசெய்தேன் என்பது எனக்குப் புரியவேயில்லை. ஒரு சொல்லுக்கு ஸ்பெல்லிங் தெரியாதது பெரிய தவறா. ஒருமுறை சொல்லிக்கொடுத்தால் கற்றுக் கொள்ள மாட்டேனா. “இதுகூட தெரியாமல் எப்படி பள்ளி இறுதி தாண்டினாய்’ என்று சொன்னால் அதற்கு என்ன அர்த்தம்.

ஆனால் உலகம் உன்னிடம் எந்த இரக்கமும் காட்டாது. எந்த சலுகையும் தராது. “தெரிந்திருந்தா வா, இல்லையென்றால் போ. எங்கேயா வது செத்து ஒழி’ என்றுதான் சொல்லும். பிற்பாடுதான் தெரியவந்தது. அவருக்குத் தெரிந்த பையனை அங்கு வேலையில் வைக்கவேண்டும். ஆனால் ஏதோ காரணத்திற்காக என்னை வைத்துவிட்டார்கள் என்று அவருக்கு கோபம் கோபமாக வந்தது. எனவே என் தலைதான் அவருக்கு விரல் பதிய கிடைத்தது.

பதினேழு வயது பையனுக்கு இது பெரிய குழப்பமான நேரம். தெரியவில்லையே என்று வெட்கப்படுவதா, சொல்லித்தரமாட்டார்களே என்று துக்கப்படுவதா அல்லது இதற்கெல்லாம் நாம் லாயக்கில்லை; அப்பா சொன்னதுபோல் பீன்ஸ் நறுக்க, அப்பளம் பொறிக்க, எச்சிலை துடைக்க, கடைசி பந்தியில் தோளில் அழுக்குத் துண்டும், இடுப்புத்துண்டுமாய் சாப்பிட்டுவிட்டு எழுந்திருக்கதான் லாயக்கா. வேலையை விட்டுவிடலாமா. நான் எங்கு போவதென்று தெரியாமல் அந்த மாலை நேரம், கௌடியா மடம் கிருஷ்ணர் கோவிலுக்குப் போனேன். கிருஷ்ணரைப் பார்த்தேன். ஏனோ அழுகை வந்தது.

கோவிலைச் சுற்றிவந்தபோது, ஒரு பிரம்மச்சாரி உட்கார்ந்து ஜபம் செய்துகொண்டிருந்தார். ஜபம் செய்துவந்தால் ஜெயித்துவிடலாமோ. நான் அவரிடம் போய் கைகூப்பினேன். என்னவென்று கேட்டார். “”என் வாழ்க்கை சிக்கலாக இருக்கிறது. எனக்கு எதுவும் தெரியவில்லை. அதிகம் அவமானப்படுகிறேன். எனக்கு ஏதேனும் சொல்லிக்கொடுங்கள்” என்று கைகூப்பிக் கேட்டேன்.

“”துக்கப்படுகிறவனை கடவுள் தன் பக்கம் இழுத்துக்கொள்கிறார் என்பது இந்து மதத்தில் ஒரு முக்கியமான சொல். அது உண்மையெனில் எனக்கு நடந்ததும் ஒரு அற்புதம்தான். உனக்கு சொல்லத்தான் எனக்குத் தெரியாது. நான் என் குரு சொன்னதை உனக்கு சொல்லித்தர முடியாது.

ஆனாலும் என்ன துக்கப்பட்டாலும், என்ன அவமானப்பட்டாலும், என்ன வேதனைப்பட்டாலும் உனக்கு ஒரே மந்திரம்தான். “கிருஷ்ண கிருஷ்ண’ என்று சொல்.”

அவர் மலையாளிபோல் இருக்கிறது. பெங்காலியும் பேசுவார் போலிருக்கிறது. இருபத்தொன்று இருபத்திரண்டு வயதிருக்கும். முகம் அழுத்தமாகவும் கம்பீரமாகவும் இருந்தது. இந்த முகம் எனக்கு வரவேண்டும் என்ற ஆசையை எனக்குள் ஏற்படுத்தியது. “”இப்படி சொல்ல முடியுமா என்று பார். “கிருஷ்ண கிருஷ்ணா முகுந்தா ஜனார்தனா. கிருஷ்ண கோவிந்த நாராயணா ஹரே’ என்று இடையறாது சொல். உன்னை இது எங்கோ கடைசேர்க்கும்.

உன் துக்கம் எதுவும் எனக்குச் சொல்ல வேண்டாம். எல்லார் துக்கமும் ஒரேவிதம். யாரையும் நம்பாதே. கிருஷ்ணரை நம்பு” என்று சொல்லிக்கொடுத்தார்.

கடவுள் என்கிற விஷயத்திற்கு முதன்முதலாய் நான் போனது அன்றே. தகப்பன் சொல்லிக் கொடுக்காததை, மற்ற உறவுகள் சொல்லிக் கொடுக்காததை, பள்ளிக்கூடத்து ஆசிரியர்கள் சொல்லிக்கொடுக்காததை, பெயர்கூட தெரியாத அந்த பிரம்மச்சாரி மிகுந்த கருணையோடும் அக்கறையோடும் எனக்கு போதித்தார். நான் இறுகப் பிடித்துக்கொண்டேன்.

கிருஷ்ணருக்கு அருகேபோய் நின்றேன். இதைத் திரும்பத் திரும்பச் சொன்னேன். அழுதேன். சிரித்தேன். உள்ளே குதூகலமானேன்.

மறுநாள் காலை என்ன நடந்ததோ, எது நடந்ததோ, பிரம்மச்சாரியின் ஆசீர்வாதமோ, கிருஷ்ணரின் அரவணைப்போ தெரியவில்லை. நாலு பேர் முன்னால் தலையில் அடித்தவர் கைகூப்பி, “”ஐம் சோ சாரி. என்னை மன்னித்துவிடு. நான் முரட்டுத்தனமாக நடந்துகொண்டேன். இரவு முழுவதும் எனக்குத் தூக்கமே வரவில்லை” என்று மன்னிப்பு கேட்டார். “”ஆனா நீ எங்கிட்ட வேலை செய்ய வேண்டாம். இனிமே நீ அவருக் குக் கீழே வேலை செய்” என்று நகர்த்திவிட்டார். அவர் கோபம் குறையவில்லை என்பது புரிந்தது. ஆனால் அடி வாங்குவது அவமானமில்லை என்று தெரிந்தது. தலையில் அடித்தவரும் இப்போது அதிகாரியாக உள்ளவரும் எதிரிகள் போலிருக்கிறது. பிற்பாடு தெரியவந்தது.

“”உனக்கு என்ன தெரியலையோ கேளு. நான் சொல்லித் தர்றேன். எல்லாரும் எல்லாமும் கத்துண்டு வரமுடியாது. யூ டோண்ட் ஒர்ரி. பி ஹேப்பி” என்று ஸ்ரீமான் முரளிதரன் உற்சாகமூட்டினார். எனக்கு அது போதுமானதாக இருந்தது. நான் அடிமைபோல வேலை செய்தேன். எல்லாமும் கற்றுக்கொண்டேன். நிறைய கேள்வி கேட்டேன். “”என் வீடு சுண்ணாம்பு அடிக்கப்போறேன். கொஞ்சம் வந்து ஹெல்ப் பண்றியா.” புதிய தலைவர் கேட்க, மிக சந்தோஷமாக ஒத்துக்கொண்டேன். மூன்றாள் வேலை நான் ஒருவனாக செய்தேன். பிற்பகல் சாப்பிட்டுவிட்டு ஒரு தலையணையை வைத்துக் கொண்டு, டைனிங் டேபிள் அடியில் தூங்கினேன்.

அவரும், அவர் மனைவியும் வருத்தப்படுவது காதில் விழுந்தது. ஆனால் அந்த தூக்கத்தில் ஒரு நிம்மதி இருந்தது. இந்த அன்பு, இந்த அக்கறை கிருஷ்ணருடைய கருணை என்று நினைத்துக் கொண்டேன். “”அவர் அடிச்சதனாலதான் இவருகிட்ட வந்தீரு. இவருகிட்ட வந்ததனாலதான் இப்ப நிம்மதியா இருக்கீரு. அவரு அடிச்சது அப்ப சரிதானே” என்று அவருக்குக்கீழ் தாசனாக இருந்த பையன் பேசினான். எனக்கு அதுவும் உண்மையென்று பட்டது.

இப்போது நான் மனிதர்களைவிட கௌடியா மடத்து கருப்பு கிருஷ்ணரை, பலராமரை, ராதையை முழுக்க முழுக்க நம்பினேன். இது வெற்று நம்பிக்கை. ஆனாலும் ஏதோ பலன் கிடைத்தது. திட்டவட்டமாக கிருஷ்ணர் உதவி செய்தார் என்று சொல்லமுடியாது. ஒருவேளை கிருஷ்ணர்மீது எனக்கிருந்த நம்பிக்கையே குதூகலமாக மாறி, மறுபடியும் அந்த நண்பரை சந்தித்து “குட் மார்னிங் சார்’ என்று பவ்யமாகச் சொன்னது அவரை உலுக்கியிருக்குமோ.

அவரை மாற்றியிருக்குமோ. அல்லது அவர் சொன்னதுபோல இரவெல்லாம் தூக்கம் வராமல் செய்திருப்பாரோ கிருஷ்ணர். எனக்குப் புரியவில்லை. கடவுள்மீது ஒரு நம்பிக்கை ஏற்பட இது காரணமாய் இருந்தது. வளர்ந்தது.

தெரியேன் பாலகனாய் பல தீமைகள் செய்து மிட்டேன் பெரியேன் ஆயின பின் பிறர்க்கே உழைத்து ஏழையானேன் கரிசேர் பூம்பொழில்சூழ் கனமாமலை வேங்கடவா அரியே வந்தடைந்தேன் அடியேனை ஆட்கொண்டருளே.‘ எனக்கு கொஞ்சம் புரிந்தது. பிறருக்கே உழைத்து ஏழையானேன். நாம் மற்றவருக்காக கூலிக்காக ஆடுகிறோம் பாடுகிறோம் என்று புரிந்தது. என்ன செய்வது? விதி. வேறு வழியில்லை என்று, “செய்வன திருந்தச் செய்‘ என்று அதை ஒழுங்காக செய்ய முற்பட்டேன். எனக்கு மதிப்பு உயர்ந்தது.

(தொடரும்)

–நன்றி நக்கீரன்

எனக்கு வேலை கிடைக்குமா? – கலாம்


Kalam by Ma Se

அந்த இளைஞர் மிகுந்த எதிர்பார்ப்புடன் காத்திருந்தார். அவருடைய கை விரல் நகங்களெல்லாம் காணாமல் போய்க்கொண்டிருந்தன.

சும்மாவா? இந்திய விமானப்படையில் சேரும் அபூர்வமான வாய்ப்பு. இந்த இண்டர்வ்யூவில் மட்டும் ஜெயித்துவிட்டால் போதும், தரையில் கால் பதிக்காமல் ஆகாயத்திலேயே உலகைச் சுற்றி வரலாம்.

ஒருவர் இருவர் அல்ல. எட்டுப் பேருக்கு அந்த வாய்ப்புக் கிடைக்கப்போகிறது. அவர்களில் ஒருவராகத் தன்னாலும் இடம் பிடிக்கமுடியும் என்கிற நம்பிக்கையுடன் காத்திருந்தார் அவர்.

இதற்காக, அவர் இந்தியாவின் ஒரு முனையில் இருந்து இன்னொரு முனைக்குப் பயணம் செய்து வந்திருந்தார். அவருடைய அற்புதமான திறமை, புத்திசாலித்தனத்துக்கு, இதுபோன்ற இண்டர்வ்யூக்கள் சர்வ சாதாரணம். இருந்தாலும் மிகுந்த ஆவலுடன் தேர்வு முடிவுகளை எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

சில நிமிடங்களுக்குப்பிறகு, விமானப்படை அதிகாரி ஒருவர் உள்ளேயிருந்து வந்தார்.மொத்தம் இருபத்தைந்து பேர் கலந்துகொண்ட இண்டர்வ்யூவில், எட்டுப் பேரைத் தேர்வு செய்திருப்பதாக அறிவித்தார்.

அவர் ஒவ்வொரு பேராகப் படிக்கப் படிக்க, அந்த இளைஞரிடம் பதட்டம் அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தது. ஒன்று, இரண்டு, மூன்று, நான்கு, ஐந்து, ஆறு, ஏழு, எட்டு.

அவ்வளவுதான். எல்லாம் முடிந்து விட்டது.

வெற்றிபெற்றவர்களின் பெயர்ப் பட்டியலில், அந்த இளைஞருக்கு இடம் இல்லை. அவர் நிராகரிக்கப்பட்டுவிட்டார்.

இமய மலையின் உச்சியிலிருந்து கீழே விழுந்ததுபோல் மனம் உடைந்தார் அவர். என்ன ஆயிற்று? எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் ஒழுங்காகத்தானே பதில் சொன்னேன், பிறகு ஏன் என்னை நிராகரித்து விட்டார்கள் ?

இப்போது புலம்பி என்ன பிரயோஜனம்? ‘உனக்கு இங்கே வேலை இல்லை’ என்று நிராகரித்துவிட்டார்கள். இன்னும் சிறிது நேரம் இங்கேயே உட்கார்ந்திருந்தால், இழுத்து வெளியே தள்ளிக் கதவைச் சாத்திவிடுவார்கள்.

விரக்தியுடன் அந்த அறையிலிருந்து வெளியே வந்தார் அவர். கடவுளே, இனிமேல் என் எதிர்காலம் என்ன ஆகப் போகிறது ?

இந்திய விமானப் படையில் உனக்கு வேலை இல்லை‘ என்று நிராகரிக்கப்பட்ட அந்த இளைஞர் என்ன ஆனார் ?

அடுத்த சில தினங்களுக்குள், அவருக்கு இன்னொரு வேலை கிடைத்தது. அங்கிருந்து தனது திறமை, உழைப்பின்மூலம் படிப்படியாக வளர்ந்து, பெரிய நிலைக்கு முன்னேறினார். ஒரு கட்டத்தில், தொடக்கத்தில் அவரை நிராகரித்த அந்த ‘இந்திய விமானப் படை‘க்கே தலைவராக உயர்ந்தார்.

அந்த இளைஞரை உங்களுக்கெல்லாம் நன்றாகத் தெரியும், இந்தியாவின் முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர், ‘பாரதரத்னா’ டாக்டர் ஏ.பி.ஜே. அப்துல்கலாம்’தான் அவர்!

துறைக்கு ஏற்றத் தகுதியை வளர்த்துக்கொள்வது எவ்வளவு முக்கியமோ அவ்வளவு முக்கியம், உங்கள் தகுதிக்கு ஏற்ற துறையைத் தேர்வு செய்வதும். உங்களுக்கான எம்ப்ளாய்மெண்ட் வழிகாட்டி இந்தப் புத்தகம். இண்டர்வியூவுக்குத் தயாராவது எப்படி என்று தொடங்கி ஒரு வேலையில் அமர நீங்கள் என்னென்ன தகுதிகளை வளர்த்துக்கொள்ளவேண்டும், எப்படி என்பது வரை அனைத்தையும் படிப்படியாக விவரிக்கிறது இந்தப் புத்தகம். இந்த வேலை எனக்குக் கிடைக்குமா என்று இனி நீங்கள் ஏங்க வேண்டியதில்லை. இவர் நமக்குக் கிடைப்பாரா என்று நிறுவனங்கள் உங்களுக்காக ஏங்கப் போகின்றன. காத்திருங்கள்.

–என்.சொக்கன்

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 527 other followers