10-Connecting the Dots… – Jay Jayaraman


Image may contain: 2 people, people smiling, eyeglasses and indoor

தரமணி Hotel Management Institute – ல் தனது Interview அனுபவத்தை ஜெ சுவையாக விளக்கும் பத்தாம் அத்தியாயம்…

The Interview :

The interview letter said to be present at 9:30 am at the Institute of Hotel Management (IHM) in Taramani. I lived in the outskirts of Madras in Perungalathur. Those days train and bus connectivity were poor.

On the day of the interview everything that could go wrong went wrong. I missed the 7:40 am train by a whisker. I could not get a bus in time and had to take the 8:05 am Kanchipuram Passenger train, change trains at Tambaram to get to Saidapet Station and then walk to the bus station to take 5J or 5M as these two buses would drop me really close to IHM. Since these two buses were not frequent and I was in a hurry, I decided to take any bus like a 47A or 23C that would drop me at Madhya Kailash near Central Polytechnic and decided to walk / run from there. To get to the IHM campus one has to go past other institutions like

– women’s polytechnic
– Institute of Mathematical Sciences
– Institute of Film Technology etc

Related image

I reached the IHM campus 20 minutes late at 9:50 am sweating and heavily stressed. There were several other candidates that had already assembled there. The campus was pretty small and the interview happened in a room that was set up like a restaurant with tables and chairs.

The interview panel consisted of three members. One person asked me to elaborate why I chose this field as against any other field.

The other asked me if I was a Brahmin. He also asked me that the course included cutting poultry, meat and fish and also tasting them and if I was okay to touch, cut, cook and eat meat. Another asked if he could bring some chicken right away and if I would be okay to taste. I said yes confidently to that question as I had made a mental note of all other rooms / and Kitchens in the campus being locked.

The questions seem outrageous to me now but all I cared on that day was to get selected. My interview lasted 10-15 minutes and after that I left immediately. I thought I did pretty well in the interview. I did not want to waste any time there. I was having a splitting headache. As I walked back to catch the next bus I kept turning back to see if the next person who attended the interview after me was following suit.

I badly wanted to talk to someone to find out how they did in the interview. I walked past the Institute of Mathematical Sciences and was nearing the Women’s Polytechnic and when I turned back, I noticed a person getting out of the IHM campus. I decided to wait for that person.

I introduced myself to him and asked him how his interview went. He mentioned that the interview part was fine but he messed up on his answers to the questions that followed the short film that was shown in the beginning. Just then I realized that I missed the first part of the selection process because I was late by 20 mins. That first part must count for at least 40% of marks probably.

My energy levels went down. After that we talked about so many other things like what if he did not get into IHM, what his back up plans were and where else he had applied etc. We decided not to wait for the bus near WPT and started walking towards Madhya Kailash.

My dreams of getting into a culinary school were crumbling. As we walked past CPT and neared Madhya Kailash my new found friend noticed that his bus was approaching in a distant corner and took off like a dart. Just then a thought occurred, a doubt appeared in my mind and I asked him what interview he attended and he shouted back FILM TECHNOLOGY..!

Candidates for the Film Technology Interview were shown a 10 minute movie clip and were asked several questions that day. Institute of Film Technology and IHM were adjacent to each other and I had mistook this person to have attended the IHM interview like me..!

– to be continued…

Advertisements

3-கண்ணை நம்பாதே… – ஜெயராமன் ரகுநாதன்


Image may contain: 1 person

கணேஷ் சிரித்தான்.

”ஓ! அதொண்ணுமில்ல. எப்பவோ அங்க பீட்ல இருந்த ஒரு போலீஸ்காரன் கார் அடிச்சு செத்துட்டான். குடிகார டிரைவர்! அந்தப்போலீஸ்காரனோட ஆவி அங்கேயே உலாத்துதுன்னு பேச்சு, பயம் உண்டு. சில பேர் ராத்திரிகள்ல பாத்திருக்காங்கன்னு அக்கப்போர்! யூ நோ நீரஜா, த யூஷுயல் காஸிப்!”

”இல்ல கணேஷ்! எங்க விஸ்ஃபெரிங் ஹைட்ஸ் வீட்டு வேலைக்காரிகூட பாத்ததாச்சொல்லியிருக்கா! முழு யூனிஃபார்மோட ரோந்து வந்தானாம்!”

”ஓ நோ! சாயா! இதெல்லாம் புரளி! நீங்களுமா நம்பறீங்க!”
”இல்லை கணேஷ்! அவ பொய் சொல்லமாட்டா. எங்க வீட்டுல பத்து வருஷமா வேல பண்ணறவ!”

கர்னல் அந்த டேபிளிலிருந்தே சத்தமாகக் கேட்டார்

“சாயா! இன்னும் கெளம்பலியா? இன்னிக்கு ஒன்பது மணிக்கு ரத்னகுமார் வீட்டில் விருந்து. உன்னை எதிர்பார்த்துண்டு இருப்பான். இப்பவே போனாத்தான் நீ ட்ரெஸ் பண்ணி கிளம்ப சரியா இருக்கும். நானும் வீட்டுக்குப்போய் ஒய்ஃபை அழச்சிண்டு வரணும்.”

சாயா, நீரஜாவிடம் ரகஸ்யக்குரலில், “நாம மீட் பண்ணப்போறது கர்னலுக்குத்தெரியவேணாம். சரியா ஆறரை மணிக்கு வந்துடுங்க, ப்ளீஸ்”!

”வந்துடறோம் சாயா!”

”எட்டே முக்கால் ஐ வில் பி அட் விஸ்ஃபெரிங் ஹைட்ஸ் சாயா!”

கர்னலின் குரலுக்கு சாயா “ரெடியா இருக்கேன் கர்னல்”

சாயா தேவி அவசர அவசரமாக வெளியேற, கர்னல் இன்னும் வேறு யாருடனோ சத்தமாக பேசிச்சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்.

”நீரஜா! மணி இப்போதான் அஞ்சரை ஆறது. ஆறு மணிக்கு கிளம்பலாம். வில் யூ ஹேவ் அனதர் காஃபி?”

நீரஜா பதில் சொல்வதற்க்குள் அந்த ஆள் தட்டித்தடுமாறி அவர்கள் டேபிளுக்கு வந்து கிட்டத்தட்ட நீரஜாவின் மேல் இடிப்பது போல நெருங்கினான்.
நாற்பது வயது சொல்லலாம். நிச்சயம் குடித்திருந்தான். சீப்பான விண்ட் சீட்டர் என்னும் ஜிப் வைத்த கோட். அழுக்கு முழுக்கை சட்டை. தொப்பை திமிற ஷர்ட்டுக்குள் செருகி இருந்தான். புழுதி படிந்த நைந்து போன ஷூக்கள். கண்கள் சிவந்து உள்ளே போயிருந்த ப்ராந்தியின் அளவைத்தெரிவித்தன.

கணேஷ் பதட்டத்துடன் எழுந்து யாருப்பா நீ? என்ன இது, மானெர்ஸ் இல்லாம” என்று அதட்ட அவன், “ச்சும்மாஇருய்யா! அந்த பொண்ணு எங்க? அவள நான் சும்மா விடமாட்டேன்” சினிமா நடிகைன்ன பெரிய கொம்பா?” நீங்க அவ ஃப்ரெண்டுதானே? சொல்லு, எங்க அவ?” என்று உரத்த குரலில் கத்தினான்.

அப்படியே போதையில் நாற்காலியில் உட்கார்ந்தான்.

“கொல்லாம விட மாட்டேன். எங்கிட்டயேவா?“ முணுமுணுத்தான்.

கணேஷ் அவனை நெருங்கி தோளைத்தொட்டு நகர்த்த, அவன் தள்ளாடி எழுந்தான்.


”இங்கதானே இருந்தா! எங்க போய்டுவா, வரேன் இதோ வரேன்” சத்தம் போட்டவாறே வெளியே போனான்.

மறுபடி கர்னல் அருகில் வந்தார்.

“என்ன ஆச்சு கணேஷ்? ஒண்ணும் ப்ராப்ளம் இல்லியே? யாரு அவன்?”
தெரியல கர்னல்! குடிகாரன்! சாயாவைத்தான் கொன்னுடுவேன்னு உளறிண்டு போறான்!”

“இந்த சாயா தராதரம் இல்லாம பழகிடறா? இந்த ஊர் ஆட்களும் சாராயத்த போட்டாச்சுன்னா எல்லாமெ ஈஸியா கெடச்சுடும்னு ஒரு அர்ரகன்ஸ்! சாரிம்மா நீரஜா! கணேஷ் ஈஸ் அன் எக்செப்ஷன்!”

“நம்புகிறேன்!” நீரஜா சிரித்தவாரே சொல்ல. கணேஷ் கர்னலைப்பாத்து சிடுசிடுத்தான்!

”கணேஷ்! கேள்விப்பட்டியா? ரத்னகுமார் சாயாவைக்கல்யாணம் பண்ணிக்கப் போறான்னு பேச்சு அடிபடறது”

”அன்னிக்கு காஸ்மபாலிடன்ல இதான் ஈவினிங் டாபிக்!”

“அது நெஜம்தான் கணேஷ்! எனக்கு ரத்னகுமார் பெஸ்ட் ஃப்ரெண்ட். ரெண்டு மாசம் முந்திதான் அவனோட டைவர்ஸ் க்ளியர் ஆச்சு. அடுத்த சண்டே பூம்பாறை செகண்ட் ஹெவன் மான்ஷன்ல நிச்சயதார்த்தம்! அதுக்குத்தான் இன்னிக்கு ரத்னகுமார் வீட்டுல விருந்து, இன் ஹானர் ஆஃப் சாயா தேவி!!”

”ஹலோ! நான் ஒருத்தி இங்க இருக்கறது தெரியாம யாரோ ரத்னகுமார் பத்தி பேசினா நான் என்னன்னு புரிஞ்சுக்கறது?” பட் இட் லுக்ஸ் ஹி ஈஸ் தி லோகல் ப்ளேபாய்!”

“ஒரளவுக்கு சரி. ஹி ஈஸ் நோ லாங்கர் அ பாய்! சாயா சினிமாவில் நடித்த காலத்தில் சில சினிமாப்படங்கள் எடுத்த குடும்பம். எதிரணி, அதாவது ரவிச்சந்திரனை வைத்துப்படம் எடுத்தவர் இவரோட அப்பா. அதெல்லாம் ரெண்டு மூணு வருஷத்துலேயே ஊத்தி மூடி இருக்கற சொத்தைப்பாதுகாக்க பிள்ளையை கோடைக்கு அழைத்துக் கொண்டுவந்துவிட்டார்!”. பிள்ளைக்கு அன்றைய மோகம் இன்றைய காதல்! இந்தக்கல்யாணம் வரை வந்துவிட்ட்து, என்ன ஒரு பத்துப்பதினைந்து வருஷம் லேட், அவ்வளவுதான்!! நடுவுல ஒரு அவசர கல்யாணம், டைவர்ஸ்.

”தட்ஸ் இண்டெரெஸ்டிங்!”

ஓகே! எனக்கும் டைம் ஆறது! வீட்டுக்குப்போய் மாமிய அழச்சிண்டு ரத்னகுமார் பார்ட்டிக்கு போகணும். வரேன் நீரஜா! சாப்லிஸ் க்ராண்ட் வால்மர், மறக்காத கணேஷ்!”

”கணேஷ்! நாமளும் கெளம்பலாம். மெதுவா நடக்கலாம்”

வெளியே இருட்ட ஆரம்பித்திருந்த்து. பனி மூட்டம் இறங்கி அடுத்த பத்தடிக்கு மேல் ஒன்றுமே தெரியாத மிஸ்ட். எங்கிருந்தோ அழுக்குக்குப்பையும் யூகலிப்டஸும் எரியும் வாசனை. காற்றில்லாத, இலைகள் அசையாத, புழுதி பறக்காத, நடமாட்டமில்லாத சாலை. இயல்பாக கணேஷ் கொஞ்சம் நெருங்கி நீரஜாவின் கைகளைக்கோர்த்துக்கொண்டபோது சற்றே தலயைத்தூக்கி நீரஜா கொடையளித்த செண்டிமீட்டர் புன்னகையில் துல்லியமான வாத்சல்யம் கலந்திருந்தது.

Image result for chablis grand cru valmur images

கர்னல் கிழத்துக்கு சாப்லிஸ் க்ராண்ட் வால்மராம்!

ராணுவத்தில் எதிலுமே அவசரமாகக்கழித்த கர்னலுக்கு, இந்த கைகள் கோர்த்த காதலின் மற்றும் அந்தப்புன்னகையின் அருமை எங்கே தெரியப் போகிறது!
அந்தத்தெரு திருப்பத்தில் கொஞ்சம் மேடேறியது. நீரஜா சிறிது ஸ்ரமப்பட, கணேஷ் முன்னே போய் ”ம்” என்று கை நீட்டி அவளைத்தன் பக்கம் இழுக்க, நீரஜா, ”இப்போ அடுத்து என்ன? இன்னும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தால் என்னாவது”ன்னு பாடுவீங்களா. என்னொட லைன்ஸ் என்ன?”

”நெனச்சாலே பயமா இருக்கு?”

”எது கணேஷ்?”

”இந்த மொக்க ஹ்யூமரை வாழ்நாள் முழுக்க கேக்கணுமே!”

“ஓகே மிஸ்டர் கணேஷ்! ஐ வில் சீ யூ லேட்டர்”

நீரஜா விடுவிடுவென முன்னே போக, ”சாரி நீரஜா தட் வாஸ் ஜஸ்ட் ஃபன்”
சொல்லி முடிப்பதற்க்குள் அந்தப்பனி மூட்டத்திலிருந்து யூனிஃபார்ம் அணிந்த ஆஜானுபாக போலீஸ்காரர் ஒருவர் வெளிப்பட்டார். எங்கும் பனிப்புகை. அடுத்த அடி கண்ணுக்குத்தெரியாத வெள்ளை தேவலோகச்சூழலில் அந்த உருவம் ஏதோ மிதப்பது போலத்தெரிந்தது.

போலீஸ்காரன் ஆவி தெரு!

சற்று முன் சாயா சொன்னது நினைவில் நிரட நீரஜா கொஞ்சம் அதிர்ச்சியுடன் கணேஷைப்பார்த்தாள்.

கணேஷும் நீரஜாவோடு அப்படியே நின்றுவிட, அந்தப்போலீஸ்காரர் விறு விறுவென இவர்களைக்கடந்து போகும்போது ஒரு புன்னகை செய்துவிட்டு ஒன்றும் பேசாமல் போய்விட்டார். நடந்தாரா இல்லை மிதந்தாரா?

கணேஷுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

கணேஷ்! என்ன இது? ஆர் வீ சீயிங் வாட் வி ஆர் சீயிங்?”

நீரஜாவின் உடல் ஒரு முறை சிலிர்த்த்து.

சற்று தூரத்தில் அந்தப்போலீஸ்காரரின் பூட்ஸ் சத்தம் காற்றில்லாத சலனமில்லாத அமைதியில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக ஒலித்துத் தேய்ந்தது.

தொடரும்…

Jayaraman Raghunathan's Profile Photo

2-கண்ணை நம்பாதே… – ஜெயராமன் ரகுநாதன்


Image may contain: 1 person, smiling, text

Valley’s Kitchen ரெஸ்டாரண்ட்டில் ஆங்காங்கே சிலர். சுடச்சுடக்காபி, டீ சிகரெட் என்று எதையோ உறிஞ்சிக்கொண்டும் பேசிக்கொண்டும் ஒருவர் கண்களை ஒருவர் உற்றுப்பார்த்துக்கொண்டும் இருக்க அதில் ஒரு ஜோடி கணேஷும் நீரஜாவும்.

”உரையாடலே இல்லாமல் ஒருபக்கம் ஜல்லி அடித்துவிட்டியே” என்பவர்களுக்கு வந்தனத்துடன்….

“என்ன கணேஷ்! ஒரே ரொமான்டிக்கா?”

”வொய் நாட் நீரஜா?”

”இல்ல, இட் ஈஸ் அம்யூஸிங்” – சிரித்தாள்.

கணேஷ் சுரத்து இழக்க, “கணேஏஏஏஷ்! சும்மா விளையாடக்கூடாதா?”

“ஓக்கே ஓக்கே”

சரி, கேளுங்க!”

வில் யூ மாரி மீ?”

”எனக்கு அப்பா சாய்ஸே குடுக்கலியே!”

கணேஷ் மறுபடி தொங்கலாக மூஞ்சியை முழ நீளத்துக்கு தூக்கி வைத்துக் கொண்டான்.

“அப்பாவின் சாய்ஸே ரொம்ப பிடிச்சிருக்கே!”

”யிப்பீபீ!”

கணேஷ் அமெரிக்க இளைஞன் போல அல்லது நம்மூர் அமிஞ்சிக்கரை இளைஞன் சத்யம் தேட்டரில் அரும்பாக்கம் ஃபிகரைப்பார்த்து ஈரத்தலை துவட்டுவது போல சிலிர்த்தான்.

“என்ன கணேஷ்! ஒரே ரகளையா இருக்கே?”  கேட்டவர் ரிடயர்ட் கர்னல் ஹரிஹரன்.

Image result for lord emsworth images

கர்னல் ஹரிஹரன் நீளமான கட்டுரையை ஒரு பக்கத்துக்கு சுருக்கினாற் போல இருந்தார். அகலமான தோள்கள், ஆனால் அப்படியே சுருங்கின கீழ்ப்பாகம். ஒல்லியாக குச்சிக்கால்கள். கோல்ஃப் தொப்பி போட்டு மறைத்த வழுக்கை. 1940களின் ஹாலிவுட் மீசை. சார்லி சாப்ளீனைவிட கொஞ்சம் பெரிசு. சிக்கு வாசம் அடித்த உல்லன் கோட், கழுத்தை மறைத்த ஸ்கார்ஃப், கையில் ஒரு ரூல் தடி என்று பிஜிவுடவுஸின் லார்ட் எம்ஸ்வொர்த் போல ஸ்டைல் அடித்துக்கொண்டு பேசினார்.

”ஒ! கர்னல்! மீட் மை ஃபியான்ஸே நீரஜா!”

”அப்படியா! வாட் அ ப்ளெசண்ட் மீட்டிங்” என்று வயசைச்சாதகமாக்கி நீரஜாவை கிட்டத்தட்ட அணைத்துக்கொண்டார்

“லக்கி பாய், யூ கணேஷ்!”

உச்ச ஸ்தாயியில் கத்திவிட்டு கொஞ்சமே கொஞ்சம் மெதுவாகி, ”நீரஜா! ஒன்றிரண்டு நாட்களீல் இவனோடு உனக்கு போர் அடித்துவிடும். எனக்கு சொல்லி அனுப்பு. நானே உன்னை கல்யாணம் பண்ணிக் கொள்கிறேன்”!

”கர்னல்! நீரஜா யார் தெரியுமா? சிபிஐ ராமனாதனின் ஒரே பெண்”

”என்னது? தேரெழுந்தூர் ராமுவா? அவன் பொண்ணா நீ? உன்னை 99இல் டெல்லில பாத்திருக்கேனே! அப்ப நீ ஸ்கூல் போயிண்டு இருந்தே. கொஞ்சம் அப்போ குண்டா இருந்தியோனோ?”

”கர்னல்!” கணேஷ் அதட்டினான்.

“நீ சும்மா இருப்பா. உனக்கு தெரியாது என்னோட பாச்சலர் தினங்கள்ல ராஜிந்தர் நகர்ல இவ அம்மா கையால காபியும் அரிசி உப்புமாவும் பல தடவை சாப்டுருக்கேன்.”

ஓ! அப்படியா அங்கிள்! – நீரஜாவுக்கு அம்மாவின் நினைவில் ஒரு ஷணம் மனம் குழைந்தது.

“எப்போ கல்யாணம்?”

”இனிமேத்தான் ப்ளான் பண்ணனும் அங்கிள். அப்பாகிட்ட சொல்றேன் உங்கள மீட் பண்ணினதை.

சொல்லும்மா. அவன இங்க வரச்சொல்!. கல்யணத்தை இங்க இவனோட எஸ்டேட்டிலேயெ வெச்சுக்கோங்க. யேய்! கணேஷ்! அந்த சாப்லிஸ் க்ராண்ட் வால்மர் 1935 பாட்டில் இன்னும் திறக்காம வெச்சுருக்கியா?”

“என்னோட கல்யாணத்துக்கு அது உங்களுக்குத்தான் கர்னல்!”

அட்டகாசமாய்ச்சிரித்து கணேஷின் கையைப்பற்றி குலுக்கின சூட்டில், “மறந்து விட்டேனே,” என்று திரும்பி ”சாயா” என்று கூப்பிட, அங்கேயிருந்து வந்தவள் அபார அழகி!

”சாயா! மீட் நீரஜா அண்ட் கணேஷ். என்னோட ஃபாமிலி ஃப்ரெண்ட்ஸ். இது புகழ் பெற்ற சாயாதேவி!

”அந்த சாயா தேவியா?”

”ஆம். அவரேதான்!”

”கர்னல்! சும்மா பொரளி பண்ணாதீங்க! 1980கள்ல பத்து படம் நடிச்சேன். அதோட சினிமாவ விட்டாச்சு. அப்பறம் என்ன புகழ் பெற்ற? அதெல்லாம் பழங்கதை கர்னல்!”

”ஓ! க்ளாட்! உங்க படங்கள நான் ஸ்கூல் தினங்கள்ள பாத்திருக்கேன். சிஐடின்னு ஜெயசங்கர் படம், அந்த மோட்டார் போட்ல ஒரு டூயட்!

”தாங்க் யூ! அந்தப்படமெல்லாம் பாத்திருக்கீங்களா?”

”ஓ! எனக்கு அப்பவே டிடெக்டிவ் சினிமா கதைன்ன ரொம்ப இஷ்டம்”

”அப்பவேன்னா?”

”நீரஜா ஒரு ப்ரைவேட் இன்வெஸ்டிகேடர்! அவ அப்பா முன்னாள் சிபிஐ. அவரும்தான்!” – கணேஷ் உள்ளே புகுந்தான்.

”ஓ! அப்படியா?”

கர்னல் இதற்குள் வேறு யாரையோ விளித்துக்கொண்டு அடுத்த டேபிளுக்கு நகர, சாயாதேவி நெற்றியைச்சுருக்கி ஒரு வினாடி ஏதோ யோசித்து நீரஜாவின் முகத்துக்கருகே நெருங்கி “உங்களால் எனக்கு உதவ முடியும்! வில் யூ? இன்னிக்கு ஆறரை மணிக்கு விஸ்ஃபெரிங் ஹைட்ஸ் பங்களாவுக்கு வரமுடியுமா?”

மெலிதாகக்கேட்டாள்.

”அது எங்கேன்னு?” நீரஜா இழுக்க, கணேஷ், “எனக்கு தெரியும், பக்கம்தான், அடுத்த ரெண்டு திருப்பத்துல இருக்கு” சாயாதேவி! நான் அழச்சிண்டு வரேன்”

“தாங்க் யூ. கணேஷ்! அந்தப்போலீஸ்காரன் ஆவி ரோடு இருக்கே, அதுக்கு அடுத்த தெரு!”

நீரஜா நிமிர்ந்தாள்.

“என்னது, போலீஸ்காரன் ஆவியா?”

தொடரும்…

Jayaraman Raghunathan's Profile Photo

1-கண்ணை நம்பாதே… – ஜெயராமன் ரகுநாதன்


Image may contain: 1 person

Valley’s Kitchen என்ற வசீகரப்பெயர் கொண்ட அந்த அரையிருட்டு ரெஸ்டாரண்ட்டில் கணேஷ் தன் கைகளை நீரஜாவின் கையின் மேல் மிருதுவாக வைத்து “உன்னை எனக்குப்பிடிக்கிறது” என்று ரொமான்டிக்காகச்சொன்ன போது நீரஜா ”பக்”கெனச் சிரித்தது என்னமோ உண்மைதான்!

இந்த கணேஷ் லாயர் இல்லை. சுனந்தாவின் கொலை வழக்கில் ஜெயராமனுக்கு விடுதலை வாங்கித்தந்தவன் இவன் இல்லை. லண்டனில் ப்ரியாவை மீட்டவனும் இவன் இல்லை. இவனுக்கு தம்பு செட்டி ஸ்ட்ரீட்டில் ஆஃபீஸ் கிடையாது. போலீஸில் ராஜேந்திரன் என்ற நண்பரும் இருக்கவில்லை. முக்கியமாக வசந்த் என்கிற உதவியாளனும் கிடையாது.

இந்த கணேஷ் கொடைக்கானலின் கால் பகுதிக்கு விரவியிருக்கும் ப்ளூ ஸ்டேன்ஸ் எஸ்டேட்டின் சொந்தக்காரன். ஆனால் முப்பத்திரெண்டே வயது இளைஞன். காப்பி, டீ மற்றும் மிளகு விளையும் ஏகராக்கணக்கிலான நிலங்களுக்கு ஏகபோக உரிமையாளன்.

நீரஜாவைக் கல்யாணம் செய்து கொள்ளப் போகிறான்.

இந்தக்கதையில் திருமணம் நடக்கப்போவது இல்லை. இதில் சி பி ஐ ராமனாதன் கிடையாது. நீரஜா மட்டும் பிஸியாக இருக்கப்போகிறாள். அதனால் காதல் செய்ய அவளுக்கு டைம் இல்லை.

“அடுத்த கதையிலாவது பண்ணி வெச்சுடுய்யா” என்று கணேஷ் என்னைக்கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறான்.

“பார்க்கலாம்” என்று கித்தாய்ப்பாய் சொல்லி வைத்தேன்.

இந்த கதை ஆரம்பிக்கும் தருணத்தில் மணி சாயங்காலம் ஐந்தரை. வெளியே மேக மூட்டம். குளிர் தன் ஆக்கிரமிப்பை தொடங்கி இருந்தது. பெண்கள் ஸ்வெட்டர் போடுவதிலும் ஆண்கள் பாட்டில்களைத்திறப்பதிலும் மும்முரமாகிக் கொண்டிருக்கும், எப்போதும் போன்ற இன்னொரு கொடைக்கனல் மாலை.

தொடரும்…

Jayaraman Raghunathan's Profile Photo

9-Connecting the Dots… – Jay Jayaraman


Image may contain: 2 people, people smiling, people standing and outdoor

Madras Christian College – ல் Statistics படிக்கும் வாய்ப்பை உதறித் தள்ளி விட்டு, Annamalai University – ல் Engineering படிப்பா அல்லது சென்னை தரமணியில் Hotel Management படிப்பா என்று நமது நாயகர் ஜெ முடிவெடுக்கும் ஒன்பதாம் அத்தியாயம்…

I was an average student at school. As I had mentioned earlier I was not interested in Engineering or Med School. I always wanted to do something different. I applied to several colleges including Madras Christian College, College of Engineering at Annamalai University, Institute of Hotel Management etc.

The first admission letter came from Madras Christian College for their Bachelor of Science (Statistics) program. I attended school at MCC just for a couple of days. I did not like it one bit.

One day when I came home there were two admission letters waiting for me. One was from the School of Engineering at Annamalai University and the other was from the Institute of Hotel Management at Taramani, Chennai.

My parents had somehow secured a seat at Annamalai University by contacting someone influential. My marks were below average and did not merit admission in that college. I reluctantly agreed to go to Chidambaram. My heart was all for Institute of Hotel Management though.

When the day came to leave for Chidambaram I boarded the train from Tambaram Railway station. My older brother came to see me off. He sensed that I wasn’t too happy to go. He asked me if I was happy to do the Engineering Program at Chidambaram. When I told him that I was not interested and that I would rather do Hotel Management he asked me to get down from the train and took me home with him.

My parents were shocked. When I explained to my mom that I would be happy to go to The Hotel Management School instead of the Engineering College she did not get upset. She did not throw any tantrums. She told me to follow my heart and wished me well.

Thus began my formal education at the IHM Taramani.

Unemployment was rampant in those days (early 80’s). My logic was that there were only 4 Hotel Schools in India compared to hundreds of Engineering colleges. Every year 300 students graduate from Hotel Schools compared to several thousands from Engineering Colleges. Landing a Decent job would be a piece of cake if I did Hotel Management.

My reasoning was logical and absolutely correct. At this point I must mention about the interview process at IHM Chennai. Something interesting happened.

to be continued…

8-Connecting the Dots… – Jay Jayaraman


Image result for mylapore restaurant folsom ca

விளையும் பயிர் முளையிலே என்று தனது ஒன்பதாம் வயதிலேயே நிரூபிக்கும் வகையில் ஜெ விவரிக்கும் சுவையான சம்பவம் இடம் பிடித்த எட்டாம் அத்தியாயம்…

Early years:

I was nine years old then I think. In those days back in early 70’s we never had a phone at home. The only person that had a phone and a car in our family was our Periappa and Periamma who used to live in Mahalingapuram. I remember their phone number even today 421531 for some weird reason. Those days when people wanted to visit relatives they would write a letter in advance about their intentions. My Periappa and Periamma came home one day unannounced.

Image result for rava upma images

My father had gone out on some work and my mom had gone out to get Groceries. I offered the guests water and asked if they would like to eat something. They jokingly said sure and must have thought what 9 year old could possibly make. I made Rava Upma quickly and offered it to them with some sugar like how I would normally eat it. My Periappa and Periamma were surprised and shocked at the same time. My mom walked in and my Periappa quipped that one day I would grow up and become a chef. I had never heard of the word Chef till then. I had to look it up in the dictionary.

In my school days math and science never interested me. The thought of Engineering and Medicine was just not in my mind. I loved to make something at home all the time. Old left over rice soaked in water would become tasty Thayir Sadam the next day with Sautéed finely chopped Red Onions, Chillies, ginger, mustard seeds, Urad dal and Hing served with vintage lime pickle. Everyone used to love it.

When I say vintage lime pickle I really mean it. Two to three years old preserved in one of those jars used for storing strong acids like sulphuric acid and nitric acid.

to be continued…

 

7-Connecting the Dots… – Jay Jayaraman


Image result for mylapore jay jayaraman

அன்னலட்சுமியின் துரித வளர்ச்சியையும், ஜெ, தனது Catering பயணத்தில் கற்ற பாடங்களையும் விவரிக்கும் ஏழாம் அத்தியாயம்…

Annalakshmi was getting popular day by day. Weekends were busy. On an average we used to cater 2-3 parties per weekend. That meant shopping for veggies, cleaning and prepping them the day before the event. My wife has always been a pillar of support in everything I do. I don’t think I ever thank her enough for all the support she has been providing all these days. I need several episodes (that may not be enough) to rave about her contributions.

For every catering event I used to maintain a chart.

Let us say the catering order was for

Medhu Vada
Chutney
Veg Biryani
Raita
Paneer Butter Masala
Dal Makhani
Rasmalai

and the pick up time was 11:00 am,

I used to make a chart to reflect what happens at what time.

Rabdi – make one day ahead and soak rasmalai patties. Pack and label.

Raita – Make one day ahead. Pack and label.

Prepping veggies – one day ahead

Grating coconut – one day ahead

Soak dal for dal Makhni – one day ahead

Soak and grind for Vada –
One day ahead

Paneer : Cube one day ahead.

7:15 am Make Paneer Butter Masala.  Put in Hot Box after cooking to 155 degrees.

8:15 Start Making dal Makhni.  Pack and put in hot box after cooking to 155 degrees.

8:30 am Soak and wash biryani rice

8:45 am Pre heat oven for finishing Biryani in Dum.

9:00 am : Prepare Biryani.

10:00 am : Fry Vadas

10:30 am make coconut chutney

10:45 am pack and keep ready for pick up.

I learned a few things.

Customers were used to IST and expected that I would work IST as well. I was not wired that way. I was unhappy that my would be wife was late on our first date. I am a stickler for time.

When a customer orders food to be picked up at 11:00 am and shows up at 11:45 am I was not too happy. I always wondered why the customers never update me that they are running late. If they updated me I could make the Vadas later so that they remain crispier.

I started asking customers more probing questions on what time they would start serving food so that my product remained fresh and warm. It was my reputation that was at stake.

The average Indian customer drives a hard bargain. They would compare apples to oranges and drive down the price. It was a learning curve for me.

In 2001, I catered for a function for a small weekend gathering for 15 people.

I made a little too much food and decided to give the extra food to the customer. Big mistake..!

The next time the customer ordered food for the same kind of occasion and quantity I gave the right quantity and the customer was unhappy that I gave less quantity. I had set the wrong expectations on the first occasion.

I was learning day by day..

 

to be continued…