காஞ்சிபுரம் துணித் தேன்குழல்!


காஞ்சி ஸ்ரீ வரதராஜ பெருமாளுக்கு ‘காஞ்சிபுரம் இட்லி’ பிரசித்தமானது போல், ‘துணி தேன்குழலு’ம் பிரசித்தம். பெருமாளுக்கு அமுது, நைவேத்யம் தயார் செய்யும் பேறு பெற்ற வரதன் வீட்டுக்குச் சென்று பெருமாளுக்கு விசேஷமாகப் படைக்கப்படும் ‘துணித் தேன் குழலை’ சுவைக்கவும், அதைத் தயாரிக்கும் முறையைப் பார்க்கவும் ஆசைப்பட்டேன். ஏறக்குறறைய 100 வருட வீடானதால், வீட்டின் முன்வாசல் ஒரு தெருவிலும், பின் வாசல் அடுத்த தெருவிலும் என சுமார் 500 மீட்டர் நீளத்தில் இருக்கிறது. வெளியில் வாட்டும் வெயிலின் வெப்பம், வீட்டுக்குள் சென்றால் ஏ.ஸி. போட்டது போல் ஜில்லென்று இருப்பதைக் கண்டு அதிசயித்தேன். அந்தக் கால விஸ்வகர்மாக்களின் கைவண்ணத்தை வியக்காமல் இருக்க முடியவில்லை.

வரதன் குடும்பத்தினர், 25 வருடங்களுக்கு மேலாக, அவருடைய மூதாதையர் காலத்திலிருந்தே ஸ்ரீ வரதராஜ பெருமாளுக்கு பிரசாதம் செய்யும் பேற்றை பெற்றவர்கள். ‘துணித் தேன்குழல்’ அக்கோயிலின் மிகப் பிரசித்தி பெற்ற பிரசாதம். இப் பிரசாதத்துக்கு தரமான அரிசி, தரமான உளுந்தை 1:1 என்ற விகிதத்தில் நீரில் ஊறவைத்து, பின் ஆட்டுரலில் உப்பு சேர்த்து கெட்டியாக, ஜிலேபி மாவு போல் அரைக்கின்றார். அத்துடன், மிளகு, சீரகம், பெருங்காயம் முதலியவற்றைப் பொடி செய்து கலக்குகின்றனர்.

விறகு கொண்டு தகதகவென்று எரியும் கோட்டை அடுப்பில், பெரிய வாணலியில் சம விகிதத்தில் எண்ணெய்யும், நெய்யும் கலந்து நன்கு சூடாக்குகிறார்கள். ஆட்டுரலில் அரைந்து கொண்டிருக்கும் வாசனைமிக்க மாவை, நடுவில் சிறு துவாரம் செய்த கனமான ‘ரெட்டு’ துணியில் இட்டு, மேலே விரல்களால் அழுத்தி, ஜாங்கிரியை ஒரு கலைநயத்துடன் சுற்றுகிறார்.

வாணலியின் வெளிச்சுற்றிலிருந்து ஆரம்பித்து, மணிமணியாக, தோரணம் கட்டுவதுபோல் பிழிகின்றனர். ஒவ்வொரு முறுக்கும் சுமார் 18 லிருந்து 20 அங்குலம் விட்டம் கொண்டதாக இருக்கிறது.

சிறிது நேரத்தில் நெய், மிளகு, சீரகம், பெருங்காய வாசனையுடன் கூடிய ‘துணித்தேன்குழல்’ பொன்னிறத்தில் தயாராகிறது. ஒரு நீளமான குச்சியால் எடுத்து, மூங்கில் தட்டில் வைக்கிறார் வரதன்.

பெருமாளுக்குச் செய்த பிரசாதமாதலால், வாசனை பன்மடங்கு பரிமளிக்கிறது. தேன்குழலை எடுத்தவுடன், லேசாக அதன் மேல் வெள்ளை வெளேரென்ற ‘பூரா சர்க்கரையை’ தூவி விட்டு, சுவையைப் பன்மடங்காக்கி, எனக்குச் சுவைக்கக் கொடுக்கிறார்.

தேன்குழலும், சர்க்கரையும் ஆன ஒரு மாறுபட்ட, வித்தியாசமான சுவையை நான் இதுவரை கேட்டதுமில்லை, சுவைத்ததுமில்லை. அபாரருசி! மழையோ, வெயிலோ எதையும் பாராமல், பெருமாளுக்கு உகந்ததை அலுப்பில்லாமல் தயாரிக்கும் வரதன், காஞ்சிபுரம் இட்லி செய்யும் பாப்ஜி இருவருக்கும் என் பணிவான நமஸ்காரங்களை செய்துவிட்டு, அந்த மகா பேறுபெற்றவர்களுக்கு ஒரு குறையுமில்லாமல் வாழ்க்கை நடக்க வேண்டும் என்று பெருமாளைப் பிரார்த்தித்துக் கொண்டு அங்கிருந்து விடைபெற்றேன்.

நீங்களும் காஞ்சி சென்று, கோயில்களைத் தரிசித்து விட்டு, அங்குள்ள உத்தமமான, வித்தியாசமான பிரசாதங்களைப் பெற்றுக் கொண்டு மகிழ வேண்டும்.

அனுபவம் : ராகேஷ் ரகுநாதன்

எழுத்து : ரமா ரகுநாதன்

-நன்றி மங்கையர் மலர்

10-அருளே அறிவே அமுதே! – சுப்பு ஆறுமுகம்


இதன் முந்தைய பகுதி…

நந்தவனத்தில் ஓர் ஆண்டி – அவன்

நாலாறு மாதமாக் குயவனை வேண்டி

கொண்டு வந்தான் ஒரு தோண்டி – மெத்தக்

கூத்தாடிக் கூத்தாடிப் போட்டுடைத்தாண்டி”

இந்தப் பாட்டு பாமர ஜனங்கள் மத்தியில் கூடப் பிரபலமான ஒன்று. இது கிராமப்புறங்களில் மக்கள் பாடியதால் இதை ஒரு நாட்டுப்புறப்பாடல் என்று பலரும் நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இது உண்மையில் ஒரு சித்தர் பாடிய பாட்டு. அந்தச் சித்தரின் பெயர் கடுவெளிச் சித்தர் என்பார்கள்.

இந்தப் பாட்டு, மஹா பெரியவாளுக்கு மிகவும் பிடித்த பாட்டு. ஒரு ஆண்டி, தான் வைத்திருந்த மண் குடத்தை, கூத்தாடிக் கீழே போட்டு உடைத்துவிட்டான். இந்தப் பாட்டில் பெரிசாக என்ன இருக்கு? என்று பலரும் நினைக்கக் கூடும். ஆனால், பாட்டின் உண்மையான கருத்து அதுவல்ல. ஜீவாத்மா தத்துவம் இந்தப் பாடல் மூலமாக விளக்கப்படுகிறது.

மனிதனின் உயிர்தான் இங்கே குறிப்பிடப்படும் ஆண்டி. குயவன் என்று சொல்லுவது மண்பாண்டம் செய்கிற குயவனை இல்லை; மனித உயிர்களைப் படைக்கிற இறைவனைக் குறிக்கிறது. ஜீவாத்மாவாகிய ஆண்டி, பரமாத்மாவான குயவனிடம் வேண்டிக் கொள்கிறான். எவ்வளவு காலம்? நாலாறு மாதம், அதாவது நாலு பிளஸ் ஆறு, பத்து மாதங்கள் வேண்டியதன் பலனாக இறைவன் அந்த ஆண்டிக்கு உடல் என்கிற தோண்டியைக் கொடுக்கிறான்.

மனித உடலாக இந்தப் பூமியில் நடமாடத் தொடங்கிய ஜீவாத்மா, சரியான முறையில் அதைப் பயன்படுத்தத் தவறி (கூத்தாடி) அதனைப் போட்டு உடைத்தான். அதாவது இந்தப் பிறவியை வீணடித்து விட்டான் என்கிற தத்துவத்தைச் சொல்கிறது இந்தச் சித்தர் பாடல். மஹா பெரியவாள் தான் ஒருநாள் இந்தப் பாடலுக்கு, இப்படி ஒரு அர்த்தம் இருக்கிறது என்பதைத் தெளிவுபடுத்தினார்.

வில்லுப்பாட்டு மட்டுமில்லை, மஹாபெரியவாளுக்கு கிராமியக் கலைகள் எல்லாமே ரொம்பவும் பிடிக்கும். ‘நம்முடைய கலாசாரத்தை, காலம் காலமாகப் பத்திரப் படுத்தி வைத்தது கிராமியக் கலைகள் தான். வெள்ளைக்காரன் வருவதற்கு முன்னால், அவன் புஸ்தகங்களை அச்சிடுவதற்கு முன்னால், புராண, இதிகாசங்களை எல்லாம், பரம்பரை பரம்பரையாகக் காப்பாற்றி, நமக்குக் கிடைக்கும்படி செய்தவர்கள் கிராமியக் கலைஞர்கள் தான்’ என்பது மஹாபெரியவாளின் அழுத்தமான கருத்து.

கரகாட்டம் நடந்தால், அவர் எப்படி ரசிப்பார் தெரியுமா? ஓம் பெரியசாமி என்று ஒரு கரகாட்டக் கலைஞர். அவர் மஹா பெரியவாளுடைய பரம பக்தர். மடத்திலும் மடத்தின் சார்பில் ஏற்பாடு செய்யப்படும் நிகழ்ச்சிகளிலும் அவரது கரகாட்டம் பலமுறை நடந்துள்ளது.

ஒருமுறை கரகாட்டம் குறித்துப் பல அரிய தகவல்களை அவர் எனக்குச் சொன்னார். கலைஞர்களின் தலையில் வைத்து ஆடும் கரகம் மண்ணாலான குடமாகத்தான் இருக்கவேண்டும், மண்குடம் கீழே விழுந்தால் உடைந்துபோய்விடும். எனவே, அது உடையாமல் இருக்கவேண்டும் என்று கரகாட்டக்காரர்கள் மிகுந்த கவனத்துடன் ஆடுவார்கள். குடத்துக்குள்ளே ஒண்ணேகால் ரூபா போடும் பழக்கம் பாரம்பரியமானது. அதேபோல பொம்மலாட்டக் கலையையும் வளர்த்தவர் மஹா பெரியவாள்.

ஒருமுறை, கதை சொல்லிவிட்டு, மஹா பெரியவாளைத் தரிசிக்கச் சென்றபோது, உன்னோட உபநிஷத் ரொம்ப நன்னா இருந்தது!” என்று சொல்லி ஆசிர்வதித்தார்.

‘என்ன நாம சொன்னது கந்த புராணம் வில்லுப்பாட்டுதானே! அதை எதற்காக உபநிஷத் என்று சொல்கிறார்?’ என்று எனக்குக் குழப்பம்.

அவரே விளக்கம் சொன்னார்: உபநிஷத்னா நீ என்னன்னு நெனெச்சே? மனசுல உள்ளதை, லோக க்ஷேமத்துக்காகச் சொன்னியோல்யோ? அதான் உபநிஷத்!”

அரசாங்கத்தின் மக்கள் நலத்திட்டங்கள் முதல் மஹா பெரியவாள் வரை பலவிதமான கதைகள் சொல்லி இருந்தாலும், எனக்கு ரொம் பப் பிடித்தது வள்ளித் திருமணம்தான்.

காரணம், அதை மஹா பெரியவாளே மிகவும் விரும்பிக்கேட்டு, ஆசிர்வதித்திருக்கிறார். எனவே, ‘வள்ளித்திருமணம்’ வில்லுப் பாட்டு என்றால், அதுவும் மஹா பெரியவாள் ‘வள்ளித் திருமணம்’ கதை கேட்கிறார் என்றால், எனக்கு உற்சாகம் பிறந்து விடும். நான் அதிக தடவை சொன்ன கதையும் அதுவே.

‘வள்ளித் திருமண’த்தில் மூன்று விஷயங்கள் முக்கியமாகக் கவனிக்கப்படவேண்டும். முதலாவது சிவபரம்-விஷ்ணுபரம். முருகன் சிவனின் மகன். வள்ளியும் தேவசேனாவும் விஷ்ணு வீட்டுப் பிள்ளைகள். அடுத்தது, ஜீவாத்மா-பரமாத்மா தத்துவம். மனிதர்களெல்லாம் ஜீவாத்மா. தெய்வம் பரமாத்மா. வாழும் விதமாக வாழ்ந்தால், பரமாத்மா, ஜீவாத்மாவைத் தேடிவந்து ஏற்றுக்கொள்ளும். மூன்றாவது விஷயம், முருகன் – வள்ளி திருமணம் ஒரு கலப்புத் திருமணம். ஜாதி பேதங்களுக்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டது தெய்வம் என்பதைத் தன் மூலமாகச் சொல்லப்படும் செய்தி. இந்த மூன்றும்தான் கந்தபுராணத்தின் சாரம்.

கதை சொல்கிறபோது, முருகன்-வள்ளி திருமணம் பற்றிச் சொல்கிறபோது, கலப்புத்திருமணம் என்றால், அதைத் தலைமையேற்று, நடத்தி வைக்கப் பொருத்தமானவர் ஒருவர் வேண்டுமில்லையா? அது யார்? அண்ணாதானே? என்று சொன்னதும், மக்கள் ரசித்துக் கைதட்டுவார்கள். சில விநாடிகள் அமைதியாக இருந்துவிட்டு, அதனால்தான், முருகனுடைய அண்ணன் விநாயகர் தன் தம்பி முருகனுடைய திருமணத்துக்கு யானையாக வந்து உதவி செய்ததுடன், திருமணத்தையும் நடத்தி வைத்தார்” என்று சொல்வேன். மறுபடியும் கைதட்டல் எழும்.

மஹா பெரியவாளின் நகைச்சுவை உணர்வு அலாதியானது.

சாதாரணமாகப் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போதே பளீரென்று மின்னலாக ஒரு நகைச்சுவை வெளிப்படும். ஒருமுறை, நாஸ்தீகாள்கூட தன்னையும் அறியாமல் கடவுள் பேரைச் சொல்லிண்டிருக்கா தெரியுமோ?” என்று கேட்டார்.

வழக்கம் போல அவரது விடைக்காக நான் அமைதி காத்தேன். அவர் சொன்னார், பேசறப்போ வந்தாராம், போனாராம், செய்வாராம், சொல்வாராம் னெல்லாம் அவா சொல்லறப்போ, தன்னையும் அறியாம ‘ராமர்’ பேரை சொல்றா பாத்தியா? அதேபோல, செய்வோம், சொல்வோம், வருவோம், போவோம்னு சொல்லறப்போ, அதுல ‘ஓம்’ வந்துடறது பாத்தியா?”

பல ஊர்களில் இருந்தும், ஸ்கூல்ல படிக்கிற குழந்தைகள் மடத்துக்கு வந்து, பெரியவாளைத் தரிசனம் செய்வது வழக்கம். அப்போது, அவர் அந்தக் குழந்தைகளுக்கு நிறைய கதைகள் சொல்வதுண்டு. அப்படி பெரியவாள் சொல்லி, நான் கேட்ட கதைகளில் இது ஒன்று.

ஒரு உப்பு வியாபாரி, ஒரு மூட்டை உப்பை கழுதை முதுகில் ஏற்றிக்கொண்டு வியாபாரத்துக்குப் போனான். வழியில் திடீரென்று மழை பெய்ய, மூட்டையில் இருந்த உப்பெல்லாம் கரைந்துவிட்டது. ‘உப்பெல்லாம் மழையில் கரைந்துவிட்டதே! இன்றைக்கு வருமானமில்லையே!’ என்று வியாபாரிக்கு ஒரே வருத்தம்.

அதனால், அவனுக்குத் தான் வணங்கும் காமாட்சி மீது கோபம் வந்துவிட்டது. காமாட்சி! உனக்கு என் மேலே கருணையே இல்லையா? மழையை வரவழைத்து, என் பிழைப்பில் மண்ணைப் போட்டு விட் டாயே! என் பக்திக்கு இதுதான் பலனா? இனி உன்னை நான் வணங்க மாட்டேன்!” என்று ஆத்திரத்துடன் கத்தினான்.

ஆனால், உண்மை என்னவென்றால், அன்றைக்கு மழை பெய்து உப்பு கரைந்து போகாமல் இருந்திருந்தால் அவன் வியாபாரம் முடித்து இருட்டு நேரத்தில் பணத்தோடு ஊருக்குத் திரும்புகிறபோது திருடர்கள் கையில் சிக்கிக் கொண்டு பணத்தையும் பறிகொடுத்து உயிருக்கே ஆபத்தாக முடிந்திருக்கும்.

இந்தக் கதை சொல்லும் பாடம் என்ன? தெய்வத்தை நீ விட்டாலும், தெய்வம் உன்னை விடாது” என்பதுதான்.

மஹா பெரியவாள் சொல்கிற கதைகளை வில்லுப் பாட்டில் பொருத்தமான இடத்தில் நான் சொல்வது ஒரு பக்கம் என்றால், இன்னொரு பக்கம், அவர் ஏண்டா! இன்னிக்கு உன்னோட புரோகிராம்ல பால் கதை சொல்லுவியோ?” என்று கேட்ட சந்தர்ப்பங்களுமுண்டு. அது என்ன பால் கதை?

(அருள் பொழியும்)

S. Chandramouli

எழுத்தாக்கம்: எஸ். சந்திரமௌலி

படங்கள் : கல்கி களஞ்சியம்

–நன்றி கல்கி

நரசிம்ம ஜயந்தி (20.5.2016)


ஸ்ரீ மகாவிஷ்ணு மேற்கொண்ட தசாவதாரங்களில் பூர்ண அவதாரங்களான ஸ்ரீராம மற்றும் கிருஷ்ண அவதாரங்களுக்கு அடுத்து, மிகப் பவித்ரமாகத் திகழ்வது ஸ்ரீநரசிம்ம அவதாரம். நரசிம்மருக்கென இந்தியா முழுவதும் ஏராளமான ஆலயங்கள் இருப்பினும், ஆந்திரா மற்றும் தெலங்கானா மாநிலங்களில் மிகப் புராதன, புராணப் பின்னணி கொண்ட நரசிம்மர் ஆலயங்கள் அதிகமாக அமைந்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அவற்றுள் மட்டப்பள்ளி, வாடப்பள்ளி, கேதவரம், மங்களகிரி, வேதாத்ரி ஆகிய ஐந்து தலங்கள் பஞ்ச நரசிம்மத் தலங்களாகப் போற்றப்படுகின்றன. கிருஷ்ணா நதிக்கரையில் அமைந்துள்ள இந்த ஐந்து தலங்களுமே புராண வகையிலும், மூர்த்தி அமைப்பிலும் ஒவ்வொரு வகையில் சிறப்புப் பெற்றிருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

ஸ்ரீ பானகால நரசிம்மர், மங்களகிரி

குண்டூரிலிருந்து 25 கி.மீ. தொலைவில், சுமார் 850 அடி உயர மங்களகிரி குன்றின் மீதுள்ள கோயிலில் ஸ்ரீபானகால நரசிம்மர் எழுந்தருளியிருக்கிறார். ஆலயத்தை அடைய சுமார் 400 படிகள் ஏறிச் செல்ல வேண்டும். புராண காலத்தில் மக்களுக்குத் துன்பம் விளைவித்து வந்த, ‘நமூசி’ என்ற அரக்கனை ஸ்ரீ மகாவிஷ்ணு நரசிம்ம அவதாரம் எடுத்து வதம் செய்ததாக தல புராணம் தெரிவிக்கிறது. ஸ்ரீ மகாலட்சுமி பாத யாத்திரையாக வந்து இங்கே தவம் செய்ததால் இதற்கு மங்களகிரி என்ற பெயர் ஏற்பட்டதாம்.

மலை உச்சியில் குகாலயத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் ஸ்ரீ ராஜ்யலட்சுமி சமேத ஸ்ரீபானகால நரசிம்மருக்கு முக்கிய நைவேத்தியம் பானகம். நைவேத்ய பானகத்தை, அர்ச்சகர் ஒரு வலம்புரிச்சங்கில் முகந்து சுமார் 15 செ.மீ. அகலமான நரசிம்மரின் திறந்த வாய்க்குள் சமர்ப்பிக்கிறார். பாத்திரங்களில் எவ்வளவு பானகம் வைத்தாலும் அவற்றில் பாதியை மட்டுமே ஸ்ரீ நரசிம்மர் ஸ்வீகரிக்கிறார். மீதி பக்தர்களுக்குப் பிரசாதமாக விநியோகம் செய்யப்படுகிறது. மேலும், எவ்வளவு பானகம் நைவேத்யம் செய்யப்பட்டாலும் கருவறையிலோ வெளியிலோ ஓர் எறும்பு, ஈ கூட மொப்பதில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. ஸ்ரீராமானுஜர், சைதன்ய மகாப்ரபு போன்றவர்கள் இந்த நரசிம்மரை வழிபட்டுள்ளனர். மாலை நேரத்தில் தேவர்களும் முனிவர்களும் இங்கு ஸ்ரீநரசிம்மரை வழிபடுவதாக ஐதீகம். இதனால் கோயில் மாலை நேரத்தில் திறக்கப்படுவதில்லை. ஸ்ரீராமரின் அறிவுரைப்படி அனுமன் இத்தலத்தின் க்ஷேத்ர பாலகராக விளங்குகிறார். மலையடி வாரத்தில் பஞ்ச பாண்டவர்களில் ஒருவரான தருமன் கட்டிய ஸ்ரீலட்சுமி நரசிம்மர் கோயில் உள்ளது.

ஸ்ரீ ராஜ்யலட்சுமி செஞ்சுலட்சுமி சமேத ஸ்ரீ யோகானந்த லட்சுமி நரசிம்மர், மட்டப்பள்ளி

கிருஷ்ணா நதிக்கரையில் அமைந்த இயற்கை எழில்மிக்க கிராமம் மட்டப்பள்ளி. இங்கு குகையில் இருந்த சுயம்பு நரசிம்மரை புராண காலத்தில் தேவர்களும், முனிவர்களும் மட்டுமே வழிபட்டு வந்தனர். பஞ்ச நரசிம்மத் தலங்களில் முதன்மையானதாகக் கருதப்படும் இதைச் சுற்றி மற்ற நரசிம்மத் தலங்கள் அமைந்துள்ளன. இந்த நரசிம்மரை உபாசித்து வந்த ஸ்ரீபரத்வாஜ முனிவரிடம், பகவான் கலியுகத்தில் அனைவரும் வழிபடும் வகையில் தாம் இருக்கும் குகையைத் திறந்து விடுமாறு கூற, அவ்வாறே இது, மக்கள் அனைவரும் வழிபடும் தலமாக மாறியது.

கருவறையில் ஸ்ரீ ராஜ்யலட்சுமி ஸ்ரீ செஞ்சுலட்சுமி சமேதராகக் காட்சி தரும் ஸ்ரீ லட்சுமி நரசிம்மருக்கு இடப்புறம் உள்ள மூன்று நாமங்களும், இரண்டு கண்களும் பிரஹ்லாதனைக் குறிப்பதாக பக்தர்கள் தெரிவிக்கின்றனர். நரசிம்மரின் பக்தர் ஒருவர் மூர்த்தியின் காலடியில், ‘சக்ரி’ என்ற பெயரில் நீளப் பாறையாகக் காட்சி தருகிறார். ஸ்ரீமுக்கூர் லட்சுமி நரசிம்மாச்சாரியாருக்கு காட்சி தந்தவர் இந்த நரசிம்மர். சுமார் 700 ஆண்டுகள் பழைமையான இக்கோயிலில் 12 நாட்கள் தங்கி, காலை 32, மதியம் 32 மற்றும் மாலை 32 முறை கருவறையை வலம் வர, வேண்டும் கோரிக்கைகள் நிறைவேறும் என்பது பக்தர்களின் நம்பிக்கை.

வைசாக பகுள த்விதீயை முதல் பத்து நாட்கள் பிரம்மோத்ஸவம் நடைபெறும். வைகுண்ட ஏகாதசி, நரசிம்ம ஜயந்தி ஆகியவை விசேஷ தினங்கள். காலை ஆறு முதல் மதியம் ஒரு மணி வரை கோயில்திறந்திருக்கும். மாலையில் தேவர்களும், முனிவர்களும் நரசிம்மரை வழிபடுவதாக உள்ள ஐதீகத்தின் அடிப்படையில் கோயில் மாலை நேரத்தில் திறக்கப்படுவதில்லை. கோயிலில் ஆண்டாள், விகனச முனிவர், ஆழ்வார்கள் சன்னிதிகள் உள்ளன. தெலங்கானா மாநிலம், நல்கொண்டா மாவட்டத் தலைநகரிலிருந்து சுமார் 110 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது மட்டப்பள்ளி.

ஸ்ரீ லட்சுமி நரசிம்மர், வாடப்பள்ளி

கிருஷ்ணா மற்றும் மூசி நதிகளின் சங்கமத்தின் அருகில் அமைந்துள்ளது வாடப்பள்ளி ஸ்ரீ லட்சுமி நரசிம்மர் திருக்கோயில். முசுகுந்த சக்கரவர்த்தி ஸ்ரீகிருஷ்ண பகவானின் பாதங்களை அபிஷேகித்த நீரே முசுகுந்த என்ற மூசி ஆறாகப் பாவதாகக் கூறப்படுகிறது. இங்கு, அகத்தியர், ஸ்ரீ மீனாட்சி அம்மன் சமேத ஸ்ரீ அகஸ்தீஸ்வரர் என்கிற சிவலிங்கத்தையும், ஸ்ரீ லட்சுமி நரசிம்மரையும் பிரதிஷ்டை செய்து சைவ-வைணவ பேதமின்றி வழிபட்டுள்ளதாக தலபுராணம் தெரிவிக்கிறது. வியாச பகவானின் வேண்டுகோளை ஏற்று ஸ்ரீநரசிம்மர் இத்தலத்தில் எழுந்தருளி அருள்பாலிக்கிறார். ஆலய வளாகத்தில் ஸ்ரீவேங்கடேசப் பெருமாள் மற்றும் ஆழ்வார் சன்னிதிகள் உள்ளன.

கருவறையில் ஸ்ரீ லட்சுமி நரசிம்மரின் இடது புறம் முகத்துக்கு அருகில் ஒரு தீபமும், பாதங்களுக்கு அருகில் ஒரு தீபமும் எப்போதும் ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்கின்றன. பாதத்துக்கு அருகில் உள்ள தீபச்சுடர் அசையாமல் ஒளிர்ந்து கொண்டிருக்க, நரசிம்மரின் முகத்துக்கு அருகில் உள்ள தீபச்சுவாலை மெல்லிதாக அசைந்து கொண்டிருக்கும் அற்புதத்தைக் காணலாம். இது பகவானின் சுவாசத்தால் நடைபெறுவதாக பக்தர்கள் கூறுகின்றனர்.

கோயில் காலை 7 மணி முதல் 11 வரையிலும் மாலை 6 மணி முதல் 7.30 வரையிலும் திறந்திருக்கும். நல்கொண்டா மாவட்டத் தலைநகரிலிருந்து மிர்யால குடா வழியாக 63 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது வாடப்பள்ளி.

ஸ்ரீ லட்சுமி நரசிம்மர், வேதாத்ரி

சோமுகாசுரன் என்ற அசுரன், பிரம்மாவிட மிருந்து வேதங்களைத் திருடிச் சென்று சமுத்திரத்தில் ஒளித்து வைத்தான். செய்வதறியாது திகைத்த பிரம்மா, மகாவிஷ்ணுவிடம் முறையிட, அவர் மத்ஸ்ய அவதாரம் எடுத்து அசுரனை வதம் செய்து வேதங்களை மீட்டுக் கொடுத்தார். தங்களை மீட்டுத் தந்த ஸ்ரீ மகாவிஷ்ணுவை வேதங்கள் தலையில் வைத்துக் கொண்டாடியதோடு, தாங்கள் எப்போதும் பகவானைத் தாங்கிக் கொண்டிருக்கும் பாக்கியத்தைத் தந்தருளுமாறு வேண்டினவாம்! எனவே, வேதங்களே இத்தலத்தில் வேதாத்ரி என்ற சாளக்ராமக் குன்றாகத் தோன்ற, அதன் மீது ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு  ஸ்ரீலட்சுமி நரசிம்மராகக் கோயில் கொண்டார்.

ஆந்திர மாநிலத்தின் பிரதான நவ நரசிம்மத் தலங்களில் ஒன்றாகத் திகழும் இங்கு ஸ்ரீநரசிம்மரை ரிஷ்ய சிருங்க முனிவர் பிரதிஷ்டை செய்ததாக தல புராணம் தெரிவிக்கிறது. நாராயண தீர்த்தர் உள்ளிட்ட மகான்கள் வழிபட்ட இந்த ஆலய வளாகத்தில் சிவபெருமான் ஸ்ரீ விஸ்வேஸ்வரர் என்ற பெயரில் க்ஷேத்ரபாலகராக எழுந்தருளியிருக்கிறார். கிருஷ்ணா ஆற்றின் கரையில் உள்ள இக்கோயில் முகப்பினை ஐந்து கலசங்களைக் கொண்ட ஐந்து நிலை ராஜகோபுரம் அலங்கரிக்கிறது.

வேதாத்ரி மலையில் ஐந்து நரசிம்மர்கள் எழுந்தருளியிருப்பதால் வேதாத்ரியே ஓர் பஞ்ச நரசிம்மத் தலமாக விளங்குகிறது. கோயிலுக்குள் ஸ்ரீ யோகானந்தா மற்றும் ஸ்ரீலட்சுமி நரசிம்மர், மலை உச்சியில் சுயம்பு மூர்த்தமான ஸ்ரீ ஜ்வாலா நரசிம்மர், 5கி.மீ. தொலைவில் உள்ள கருடாத்ரி குன்றின் மீது வீர நரசிம்மர், கிருஷ்ணா ஆற்றுக்குள் ஸ்ரீசாளக்ராம நரசிம்மர் என ஐந்து நரசிம்மர்கள் அருள்பாலிக்கின்றனர். ஆலயத்தில் ஸ்ரீ செஞ்சு லட்சுமி, ஆதிவராஹர், அனுமன், கருடன் சன்னிதிகள் உள்ளன. சைத்ர மாதம் பிரம்மோற்ஸவம் நடைபெறும் இக்கோயிலில் நரசிம்ம ஜயந்தி வெகு விமரிசையாகக் கொண்டாடப்படுகிறது. கிருஷ்ணா மாவட்டத் தலைநகர் மசூலிப்பட்டினத்திலிருந்து சுமார் 145 கி.மீ. தொலைவில் வேதாத்ரி உள்ளது.

ஸ்ரீ லட்சுமி நரசிம்மர், கேதவரம்

ஆந்திர மாநிலம், குண்டூர் மாவட்டத்தில் உள்ள கேதவரம், அக்காலத்தில் கேதவர்மன் என்ற மன்ன னின் ஆளுகைக்குட்பட்டிருந்தது. இதற்கு கட்டாரம், கேதாரம் என்ற வேறு பெயர்களும் வழங்கப்பட்டன. கிருஷ்ணா ஆற்றின் கரையில் அடர்ந்த காடுகளும் வயல்வெளிகளும் சூழ, இயற்கை எழில் மிக்க இடத்தில் அமைந்துள்ள இக்கோயிலை அடைய 600 படிகள் ஏறிச் செல்ல வேண்டும்.

ஒரு யாதவ மன்னனின் கனவு வாயிலாக ஸ்ரீ நர சிம்மர் தான் கேதவரம் மலையில் இருப்பதாகக் கூறி யதையடுத்து, அப்போது கேதவரத்தை ஆண்ட கேதவர்மனுக்கு அவன் தெரிவிக்க, மன்னன் இங்கு விஜயம் செய்து ஸ்ரீ நரசிம்மர் விக்கிரகத்தைக் கண்டெடுத்து, சிறிய ஆலயத்தில் பிரதிஷ்டை செய்தான். மலை உச்சியில் கோயில் கட்ட போதுமான இடம் இல்லாததால் அங்கு ஒரு சிறிய ஆலயமும் மலையடிவாரத்தில் ஒரு பெரிய ஆலயத்தையும் அமைத்தான்.

இக்கிராமத்தைச் சேர்ந்த விவசாயி ஒருவர் கிணறு வெட்ட பூமியைத் தோண்டியபோது, கடப்பாரை பட்டு ஒரு பாறையிலிருந்து ரத்தம் பீறிட்டது. அவர் கிராம மக்கள் உதவியோடு பூமியை மேலும் அகழ்ந்து பார்த்தபோது பல விக்கிரகங்கள் கிடைத்ததாகவும் தல புராணம் தெரிவிக்கிறது.

கடப்பாரையால் வெட்டப்பட்ட பாறை வைரம் போன்று கடினமாக இருந்ததால் அதில் சுயம்புவாக ஆவிர்பவித்திருந்த நரசிம்மர் ‘வஜ்ராலய நரசிம்மர்’ என்று போற்றப்படுகிறார். தாயார் செஞ்சுலட்சுமி சமேதராக பாறையில் புடைப்புச் சிற்பமாக எழுந்தருளியிருக்கும் கேதவரம் ஸ்ரீ லட்சுமி நரசிம்மர் ஆலயம் குண்டூரிலிருந்து 80 கி.மீ. தொலைவில் உள்ளது. கோயில் காலை 6 மணி முதல் இரவு 9 வரை திறந்து வைக்கப்படுகிறது. மலையின் கீழே உள்ள கோயிலில் அனுமனுக்குத் தனிச் சன்னிதி உள்ளது.

–நன்றி தீபம் (கல்கி வழங்கும் ஆன்மீக இதழ்)

திகைக்க வைத்த திடீர் விருந்து – தங்கம் ராமசாமி


என் மாமா மகனுக்கு திருமணமாகி ஒரு வாரமே ஆகியிருந்த நேரம் அது. ஒரு நாள் மாலை திடீரென்று தன் மனைவியுடன் என் வீட்டுக்கு வந்திருந்தான். சாம்பார் சாதம், தயிர்சாதம் ஏதாவது செய்து சமாளிக்கலாம் என்று நினைத்தேன். ஆனால் தயிர் சாதம் செய்ய தயிருக்கு எங்கே போவது? அப்போது என்னிடம் இரண்டு கரண்டி தயிர் மட்டுமே இருந்தது. அவசரத்துக்கு உறை குத்தினாலும் உறையாதே… என்ன செய்வது என்று யோசித்தபோது, சட்டென்று ஒரு ஐடியா… தயிர் சாதத்துக்குத் தேவையான அரிசியைக் களைந்து வழக்கமாய் வைக்கும் தண்ணீருடன் பாலையும் கலந்து உப்புப் போட்டு, ஒரு கரண்டி தயிரையும் விட்டு கடுகு, பெருங்காயம், பச்சை மிளகாய், இஞ்சி, கறிவேப்பிலை தாளித்து அதிலேயே போட்டு இரண்டு விசில் அதிகமாய் விட்டு அணைத்தேன். பிறகு எடுத்தால் நன்றாகக் குழைவாய் வெந்திருந்தது. ஒரு வெள்ளரிக்காய், கேரட், கொத்துமல்லி பொடியாய் நறுக்கிப் போட்டு, இரண்டு ஸ்பூன் வெண்ணெய், முந்திரிப் பருப்பு வறுத்துப் போட்டு வைத்துவிட்டேன். மணம் ஊரையே தூக்கியது.

அடுத்து பாயசத்துக்கு என்ன செய்வது? ஒரு கரண்டி கடலை மாவை நெய் விட்டு வறுத்து, தண்ணீர் விட்டு வேகவைத்து பாலை சுண்டக் காய்ச்சி ஊற்றி சர்க்கரை, ஏலக்காய், முந்திரிப் பருப்பு வறுத்து, சிறிது குங்குமப்பூ போட்டு வைத்தேன். கடலை மாவு கீர் ரெடி.

என் கணவர் ‘வடை இல்லாமல் விருந்தா?’ என்று என்னை உசுப்பேற்றிவிட, மீண்டும் ஒரு யோசனை. இட்லி மாவு இருந்தது. அதில் சிறிது உப்பு, கடலைமாவு, கோதுமை மாவு, அரிசி மாவு தலா ஒரு கரண்டி போட்டு வெங்காயம், பச்சை மிளகாய், கறிவேப்பிலை, கொத்துமல்லி நறுக்கிப் போட்டுக் கெட்டியாகப் பிசைந்து வடையும் செய்து விட்டேன். விருந்து தடபுடலானது. எல்லோருக்கும் ஒரே மகிழ்ச்சி. ‘பிரமாதமான விருந்து அக்கா’ எனப் புகழ்ந்து தள்ளினார்கள் மணமக்கள்.

-தங்கம் ராமசாமி, நியூஜெர்ஸி. (மங்கையர் மலர்)

9-அருளே அறிவே அமுதே! – சுப்பு ஆறுமுகம்


இதன் முந்தைய பகுதி…

.

காந்தி மகானின் கதை சொல்லும்போது மட்டுமில்லாமல், எந்தக் கதை சொன்னாலும், எப்போதெல்லாம் வாய்ப்பு கிடைக்கிறதோ அப்போதெல்லாம் தேசியம் பற்றியும், நம் கலாசாரம், பண்பாடு பற்றியும் கட்டாயமாகச் சொல்லவேண்டும் என்பது எனக்கு நானே போட்டுக் கொண்டிருக்கும் விதி. அப்போது நான் குறிப்பிடும் விஷயங்களில் ஒன்று, 1947 ஆகஸ்ட் மாசம் 15ஆம் தேதி நள்ளிரவில் இந்தியா சுதந்திரம் அடைந்தது என்று எல்லோருக்கும் தெரியும். ஆனால், அந்தத் தருணத்தில் நம்முடைய தேசத்தலைவர்கள் என்னென்ன கருத்துக்களைச் சொன்னார்கள் என்று உங்களுக்கெல்லாம் தெரியுமா? என்று கேட்பேன். அடுத்து, டாக்டர் எஸ். ராதாகிருஷ்ணன், சிந்திக்க வைக்கும் ஒரு கருத்தைச் சொன்னார். அது என்ன தெரியுமா? நம்ம நாட்டுக்கு சுதந்திரம் கிடைச்சாச்சு! நாளை முதல் நாம் செயும் தவறுகளுக்கு வெள்ளைக்காரன் மேல பழிபோட முடியாது” என்பேன். இதனைத் தொடர்ந்து மற்ற சில தலைவர்கள் சொன்ன கருத்துக்களைச் சொல்லிவிட்டு, அந்த மகத்தான தருணத்துல, நம்ம காஞ்சி மஹா பெரியவாள் என்ன கருத்து சொன்னார் என்று யாருக்காவது தெரியுமா?” என்று கேட்பேன். பெரியவாள் இதுபற்றிக் கூட கருத்து சொல்லி இருக்கிறாரா என்று ஆச்சர்யமாக மக்கள் பார்ப்பார்கள்; நான் அடுத்து என்ன சொல்லப்போகிறேன் என்று கேட்க ஆர்வமாக இருப்பார்கள். நமக்கு வெள்ளைக்காரன்கிட்டே இருந்து சுதந்திரம் கிடைச்சுடுத்து; ஆனா ஐம்புலன்கள்ல இருந்து நமக்கு என்றைக்கு விடுதலை கிடைக்கிறதோ, அன் றைக்குத்தான் நிஜமான விடுதலை! அப்படீன்னு சொல்லி இருக்கார்” அதாவது, நாம தப்பான விஷயங்களைப் பார்க்கக் கூடாது; தப்பான வார்த்தைகளைப் பேசக்கூடாது; நாவடக்கம் வேண் டும்; அபாண்டமான வார்த்தைகளைக் கேட்கக் கூடாது; மூக்கைக் கூட ரொம்ப ஜாக்கிரதையாத்தான் பயன்படுத்தணும்; காரணம் இந்த மூக்கு இருக்கே, அது பொல்லாதது. எங்கே இருந்தாலும், வாசனையை நுகர்ந்து, ஒரு பிடி பிடிக்கச் சொல்லும்; அதனால, உடம்பு ஆரோக்கியம் பாதிக்கும். இப்படியாக பெரியவாளுடைய சுதந்திர தினச் செய்திக்கு நான் விளக்கம் சொல்லுவேன்.

நூற்றுக்கு நூறு சதவிகிதம் நம்மால அதைக் கடைப்பிடிக்கிறது சாத்தியமில்லாமல் இருக்கலாம். காரணம் நாமெல்லாம் சாமானிய மனிதர்கள்தானே! ஆனாலும் கூட, நம்மால் முடிந்த அளவுக்கு அதைக் கடைப்பிடிக்க முயற்சித்தாலே…ஆமாம்… முயற்சித்தாலே போதும். வாழ்க்கை ரொம்ப சௌக்கியமாக இருக்கும். கவிஞர் கண்ணதாசன் எனக்கு மிகவும் பிடித்தமானவர். அவருக்கு என் மீது தனி அன்பு உண்டு. அவருடன் கூடவே நான் சுமார் இரண்டரை வருட காலம் இருந்திருக்கிறேன். செட்டிநாட்டுப் பாரம்பரியத்தில் வந்தவரான அவர், சிலகாலம் நாத்திகவாதியாக இருந்து, பின்னர் ஆன்மிகப்பாதைக்கு வந்தவர் என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். அவருடைய நண்பர் ஒருவர், ஒரு நடை காஞ்சிபுரத்துக்குச் சென்று பரமாச்சாரியாளைத் தரிசிக்கலாம்! வாங்க!” என்று அழைத்த போது, அவர், எனக்கும் அந்த ஆசை உண்டு என்றாலும் ஒரு சின்ன சந்தேகம். என்னையெல்லாம் அந்த மஹான் பார்ப்பாரா?” என்று தயக்கத்தோடு கேட்க, கட்டாயம் தரிசனம் கொடுப்பார்! நீங்கள் வாருங்கள்!” என்று சொல்லி, அவரை அழைத்துக் கொண்டு போனார் அந்த நண்பர். மடத்தில், மஹா பெரியவாளுக்கு முன்னால் கவிஞர் கண்ணதாசன் நிற்கிறார். அந்தக் காலகட்டத்தில் அவர் உடம்பு இருந்த நிலைமைக்கு சில நிமிடங்களுக்கு மேல் அவரால் நிற்க முடியாது. கை விரல்கள் நிலைகொள்ளாமல் லேசாக நடுங்கும். ஆனால், அப்படிப்பட்ட மனிதர், அன்றைக்கு அரை மணி நேரம் மஹா பெரியவாள் முன்னால் அவரைத் தரிசித்தபடி நின்றதும், அவரது கண்களிலிருந்து ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருகியதும் அவரது உடல்நிலை பற்றி அறிந்தவர்களுக்கு, பெரும் ஆச்சர்யமாக இருந்தது. அன்றைக்கு, தன் மனத்தில் இருந்த ஆன்மிக சந்தேகங்கள் சிலவற்றுக்கு பரமாச்சாரியாளிடமிருந்தே விளக்கம் பெற்று, மிகுந்த மகிழ்ச்சியடைந்தார் கவிஞர்.

மடத்தின் பக்தரான ஒருவர், மஹா பெரியவாளைத் தரிசிக்க வந்திருந்தார். அவரது முகமே, அவர் படும் வேதனையை எடுத்துக் காட்டியது. கிணற்றடியில் பெரியவாள் முன் வந்து நின்றார். அவரது வேதனை, முனகலாக வெளிப்பட்டது. பெரியவாள் அவரைக் கவனித்ததாகத் தெரியவில்லை. சிறிது நேரத்தில் மஹா பெரியவாள் தன் குடிலில் இருந்து புறப்பட்டுச் சென்று சில நிமிடங்களில் திரும்பி வந்தார். பக்தரது வேதனை அதிகரிக்க, முடியலையே! தாங்க முடியலையே! வலி உயிர் போகுதே!” என்று உரக்க தன் வேதனையை வெளிப்படுத்தினார். ஆனாலும், மஹா பெரியவாளிடமிருந்து நோ ரெஸ்பான்ஸ்! இன்னும் சிறிது நேரம் வலியில் துடித்தபடி இருந்தார் அவர். வலி தாங்க முடியலையே! எனக்கு வேற எங்கே போறதுன்னு தெரியலை! பெரியவாகிட்ட வந்திட்டேன்!” என்று கண்ணீர் விட்டபடி சொன்னார்.

அவரைத் திரும்பிப் பார்த்த மஹா பெரியவாள், நோக்கு என்னடா பண்றது?” என்று கேட்க, வயித்து வலி தாங்க முடியலை!” என்றார். சில வினாடிகள் அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்துவிட்டு, எதுக்கு இன்னொரு பிறவி எடுத்து, அந்த கர்மாவை அனுபவிச்சுக் கஷ்டப்படணும்? இப்பவே பேசாம வலியை அனுபவிச்சுடுடா!” என்று சொல்லி, பிரசாதம் கொடுத்து அனுப்பிவிட்டார். அன்று மாலை, எங்களுடைய வில்லுப்பாட்டு நிகழ்ச்சியின்போது, எதிரே உட்கார்ந்து கதை கேட்டுக்கொண்டிருந்த ஒருவரைப் பார்த்தபோது, மனத்தில் பொறி தட்டியது. அட! காலையில் வயிற்று வலியால் துடித்த பக்தரல்லவா இவர்!”

சிவ பெருமான் மிகச் சிறந்த ரசிகர், அதுவும் இசைரசிகர். இதுவும் மஹா பெரியவாள் ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் எனக்குச் சொன்னதுதான். ஆஹம சில்ப சதஸ் நடந்த போது, இந்தத் தகவலை சொல்லி, அதனோடு தொடர்புடைய ஒரு கதையையும் சொன்னார். அஸ்வதரன், கம்பளதரன் என்று இரண்டு இசைக் கலைஞர்கள் இருந்தார்களாம். அவர்களுடைய இசை ஞானம் அபாரமானது. அவர்கள் பாட்டை, கந்தர்வர்கள் கூட மிகவும் லயித்துக் கேட்பார்களாம். அவர்கள் பாடுகிற பாட்டுக்களில், இலக்கணமும் பொருந்தி இருக்கும் என்பது இன்னொரு சிறப்பு. அவர்கள் நாள் முழுவதும் பாடிக்கொண்டே இருப்பார்களாம். ஆனால், அவர்கள் பாடுவதைக் கேட்க ரசிகர்கள் யாருமே இருக்கமாட்டார்களாம். என்னடா! நமக்கு நல்ல இசை ஞானம் இருக்கிறது! அந்த ஞானத்தைப் பயன்படுத்தி, இந்த உலகத்தினரை மகிழ்விக்க வேண்டும் என்ற லட்சியத்தோடு நாமும் இடைவிடாமல் பாடிக்கொண்டே இருக்கிறோம். ஆனால், நம் இசையை மக்கள் யாரும் கேட்க வில்லையே!” என்று இருவருக்கும் அளவில்லாத வருத்தம்.

ரசிகர்கள் இல்லாத சூழ்நிலையில், இனி நாம் பாடுவதை நிறுத்தி விடுவதா? இல்லை, ரசிகர்கள் கேட்கிறார்களா இல்லையா என்பது பற்றிக் கவலைப் படாமல், இசையைக் வழங்குவது நமது கடமை என்று தொடர்ந்து பாடிக்கொண்டு இருப்பதா? என்று லேசான குழப்பமே ஏற்பட்டுவிட்டது.

அஸ்வதரனும், கம்பளதரனும் சிவபெருமானிடமே சென்று தங்களுடைய மனக்குறையைச் சொல்வது என்று தீர்மானம் பண்ணிக் கொண்டார்கள். நேரே கைலாயத்துக்குச் சென்று சிவனை வணங்கி, தங்களுடைய மனக்குறையைச் சொன்னார்கள். சிவன் அதைக் கேட்டு புன்முறுவல் பூத்துவிட்டு, அடுத்த கணம், அவ்விருவரையும் தோடுகளாக்கித் தன் காதுகளில் அணிந்துகொண்டுவிட்டார். அஸ்வதரனுக்கும், கம்பளதரனுக்கும் நாம் பாடுவதைக் கேட்க யாருமில்லையே என்ற குறையை சிவபெருமானிடம் சொன்னால், இவர் எதற்காக நம்மை தோடுகளாக்கி, தன் காதுகளில் அணிந்துகொண்டுவிட்டார் என்று ஒரே குழப்பம்.

சிவனிடமே தங்கள் குழப்பத்தைச் சொன்னார்கள். அப்போது சிவன் சொன்னாராம், உங்கள் உயர்ந்த இசையை ரசிக்க யாருமில்லை என்பதுதானே உங்களுடைய குறை? இப்போது நீங்கள் இரவு பகலாகப் பாடிக்கொண்டே இருக்கலாம்; நான் உங்கள் இசையைக் கேட்டுக் கொண்டே இருப்பேன்” இந்தக்கதையைச் சொல்லிவிட்டு, சிவன் எத்தனை பெரிய இசை ரசிகர்னு இப்போ தெரியறதாடா?” என்று கேட்டார்.

(அருள் பொழியும்)

S. Chandramouli

எழுத்தாக்கம்: எஸ். சந்திரமௌலி

படங்கள் : கல்கி களஞ்சியம்

–நன்றி கல்கி

பள்ளி கொண்ட அனுமன்!


பள்ளிகொண்ட பெருமாளை பல தலங்களிலும் தரிசித்திருப்போம். எங்கும் லிங்க வடிவில் அருள்புரியும் சிவபெருமானை பள்ளிகொண்ட கோலத்தில் சுருட்டப்பள்ளி தலத்தில் மட்டும் காணலாம். அதுபோல, யோகத்தில் அமர்ந்த நிலையிலும், நெடிதுயர்ந்து நின்ற நிலையிலும் பல தலங்களில் அருளும் அனுமனை, பள்ளிகொண்ட கோலத்தில் ஒரு தலத்தில் மட்டுமே தரிசிக்கலாம். அதுதான் அலகாபாத்.

உத்தரப்பிரதேச மாநிலம், அலகாபாத்தில், கங்கை, யமுனை, சரஸ்வதி நதிகள் ஒன்றிணையும் திரிவேணி சங்கமப் பகுதியில்தான் பள்ளிகொண்ட அனுமன் உள்ளார். நதிப்படுகையில் ஒரு பள்ளத்தில் அனுமன் சிலை உள்ளது. படிகளில் இறங்கிச் சென்று இவரை வழிபடலாம். ஆண்டுக்கொருமுறை கங்கை நதி பெருக்கெடுத்து, இந்த அனுமன் விக்ரகத்தை நீராட்டுகிறது. மற்ற காலங்களில் நீர் இருக்காது. இவ்வாலயத்தை லேட்டே ஹனுமன் மந்திர், படே ஹனுமன்ஜி மந்திர் என்று சொல்கிறார்கள்.

ராமபிரான் இலங்கைப் போரில் வெற்றிகொண்டு அயோத்தி திரும்பும் வழியில், திரிவேணி சங்கமத்தில் நீராடிவிட்டு பரத்வாஜ முனிவரிடம் ஆசிபெற்றார். அதன்பின்பு அவர்கள் அங்கிருந்து புறப்படும் சமயம் ஆஞ்சனேயருக்கு உடல்நலக்குறைவு உண்டானது.

அப்படியே மயங்கிவீழ்ந்து விட்டார். உயிரே பிரிந்துவிடும் நிலையிலிருந்தது. அப்போது சீதாபிராட்டி தன் நெற்றியிலிருந்த செந்தூரத்தை அனுமனின் நெற்றியிலிட, அனுமனுக்கு சுயஉணர்வு திரும்பியது. “இனி எப்போதும் நீ உடல்வலிமையுடன் திகழ்வாய்’ என ஆசீர்வதித்தாள் சீதாபிராட்டி.

இந்த நிகழ்வின் அடிப்படையில்தான் இங்கு அனுமன் பள்ளிகொண்ட கோலத்தில் காட்சியளிப்பதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இங்கே இந்த சிலை வந்த வரலாறும் சுவையானது.

அனுமன் பக்தர் ஒருவர் ஆஞ்சனேயர் சிலை வடித்து அதை படகில் ஏற்றிக்கொண்டு நதியில் வந்து கொண்டிருந்தார். படகு இந்தப் பகுதிக்கு வந்த போது நகராமல் நின்றுவிட்டது. பின்னர் அதன் எடை கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அதிகரிக்க, இறுதியில் நதிக்குள் மூழ்கிவிட்டது. அந்த அனுமன் பக்தர் இப்படியாகிவிட்டதே என்று பெரும் சோகத்திலாழ்ந்தார். அன்றிரவு அவரது கனவில் தோன்றிய அனுமன், “நான் இந்த இடத்திலேயே இருக்க விரும்புகிறேன். நீ வருந்தாதே. உனக்குத் துணையாக எப்போதும் நான் இருப்பேன்’ என்று சொன்னார்.

அதன்பின்னர் நீருக்குள் மூழ்கியிருந்த அனுமன் விக்ரகம் கரையொதுங்கியது. பக்தர்கள் அங்கேயே சந்நிதி அமைத்து வணங்கி வரலானார்கள்.

கி.பி. 1400-ல், மொகலாயப் பேரரசன் ஔரங்கசீப், இந்த அனுமன் சந்நிதியை இடித்துவிட்டு, அனுமன் சிலையைப் பெயர்த்தெடுத்து வருமாறு நூறு வீரர்களை அனுப்பினார். வந்த வீரர்கள் சந்நிதியை சேதப்படுத்தி, அனுமன் விக்ரகத்தைப் பெயர்த்தெடுக்க முனைந்தனர். ஆனால் அவரை அசைக்கக்கூட முடியவில்லை. எவ்வளவோ முயன்று பார்த்து தளர்ந்து போனார்கள். இந்த நிலையில் அவர்களது உடல்நிலை பாதிக்கப்பட்டது. செய்தியறிந்த ஔரங்கசீப் தனது உத்தரவை திரும்பப் பெற்றுக்கொண்டாராம்.

உடல்நலம் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், மனக்கஷ்டம், பணக்கஷ்டம், பயம் கொண்டவர்கள், இன்னும் இதுபோல பலவகையிலும் பாதிக்கப்பட்டவர்கள் இங்கு வந்து ஆஞ்சனேயருக்கு செந்தூரம் படைத்து வழிபடுகிறார்கள். இந்த சந்நிதியிலிருந்து வேண்டிக்கொள்ளும் யாவும் நிறைவேறுகின்றன என்கிறார்கள் பக்தர்கள்.

ஒரு சிறிய கொடியை நட்டுவைத்து தங்கள் வேண்டுதலைக் கூறிச்செல்கிறார்கள்.

அது நிறைவேறியதும் மீண்டும் இங்கு வந்து பெரிய கொடியேற்றுகிறார்கள். இப்படி ஆயிரக்கணக்கான கொடிகள் இங்கு உள்ளன.

திரிவேணி சங்கமத்தில் நீராடுபவர்கள் இங்கு வந்து வழிபட்டால்தான் பூரண பலன் கிட்டும் என்று சொல்கிறார்கள். அலகாபாத் செல்பவர்கள் இந்த ஆஞ்சனேயரையும் தரிசித்து வாருங்கள்.

-ஓம் ஆன்மீக மாத இதழ்

14-கடவுளைத் தேடி… பாலகுமாரன்


இயேசு கிறிஸ்துவை அறியும்போதே அவரின் சீடர்களையும், அவரால் நன்மைபெற்று அவரைப் பின் தொடர்ந்தவர்களையும் கவனிக்க முடிந்தது. காட்டிக்கொடுத்தவரின் தவிப்பு, குருமீது அவர் கொண்ட ஆத்திரம் வெகுவாய் யோசிக்க வைத்தது. காட்டிக் கொடுத்தவருக்கு, “தானே குருவாக வேண்டும்; தன்னைச்சுற்றி மனிதர்கள் இருக்கவேண்டும்’ என்ற ஆவல் இருந்திருக்குமோ- அதுதான் காரணமோ என்ற எண்ணம் வந்தது.

அவரை வைத்து ஒரு திரைப்படம் இருக்கிறது என்றும், அவ்விதமே அது பேசுகிறது என்றும் நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.

பகவத்கீதையை சில வாக்கியங்களில் அடக்கிவிடலாம். அந்த சில வாக்கியங்களின் பெரிய விரிவாக்கம்தான் பகவத்கீதை. “கடமையைச் செய்; பலனை எதிர்பார்க்காதே‘ என்பது சத்தியமான வாக்கு. பலனை எதிர்பார்த்து எந்த காரியம் செய்தாலும் அந்த காரியம் சரியாக, திருப்தியாக, முழுமையாக, முனை முறியாது நல்ல வடிவமாக வராது. எண்ணமெல்லாம் பலன்மீது இருக்குமே தவிர, காரியத்தின் மீது இருக்காது. பலன் என்ன. மறந்துவிடு. அதை மனதிலிருந்து ஒதுக்கிவிட்டு, காரியம் என்ன. அதைச் செய்.

வீடு ஒட்டடை அடித்து பெருக்குகிறாய். புத்தக அலமாரியை அடுக்குகிறாய். யாரோ வருகிறார்கள். அவர்கள் பார்க்கவேண்டும் என்றா. அப்படியானால் சில ஓரங்கள் குப்பையை அவர் பார்க்கமாட்டார் என்று விட்டுவிடுவாய். சில புத்தகங்கள் முன்னும் பின்னுமாக இருந்தாலும், “அட, இதையெல்லாமா அவர் நோண்டிக் கொண்டிருப்பார்’ என்று அலட்சியம் செய்வாய். வந்த மனிதரை ஒதுக்கிவிடு. புத்தக அலமாரியை சரிசெய்வதும், வீட்டைப் பெருக்கி ஒட்டடை அடிப்பதும் வீட்டின் சுத்தத்திற்காகத்தான்- வீட்டின் முழுமைக்காகத்தான் என்கிறபோது ஒவ்வொரு அசைவும் மிகத் தெளிவாக, முழுமையாக இருக்கும்.

இரவு நேரம் இரண்டு மணிக்கு விழிப்பு வந்தால் ஒரு வெள்ளைத் துணியை எடுத்துக் கொண்டு நான் வீட்டிலுள்ள படங்களை, அலமாரிகளை, கண்ணாடிகளைத் துடைப்பது வழக்கம். பகல் நேரத்தைவிட அமைதியான இந்த இரவு இதைச் செய்ய வாட்டமாக இருக்கும். தூக்கம் முடித்து இவ்விதம் செய்தால் தூக்கம் முற்றிலும் கலைந்து மனம் தியானம் செய்வதற்கோ, அல்லது ஒலிநாடாவில் கதை சொல்வதற்கோ தயாராகி விடும். சலவைக் கல் தரையை தட்டையான ஒரு ஸ்பான்ஞ் துடைப்பானால் மெழுகுவது போன்று பளபளப்பேற்றுவது மிகவும் பிடிக்கும். ஒட்டடையை என்னால் காண சகிக்காது. படங்கள் இடம் மாறினால் பதட்டம் உண்டாகும். வீடு குப்பையாக இல்லாமல், நாற்றம் எடுக்காமல், நல்ல நறுமணத்தோடு சுத்தமாக இருக்கவேண்டும் என்பது என் ஆவல்.

ஆனால் நாலைந்து பேர் இருக்கும் வீட்டில் இதை முழுமையாக கடைப்பிடிக்க முடியாது. என் ஆர்வம் மற்றவருக்கு இருக்குமென்று சொல்ல முடியாது. அவர்களை கோபித்துக்கொள்ளாமல், அவர்கள் கலைத்துப் போட்டதை சரி செய்வதே என் வழக்கம். இப்படி வீடு என்கிற விஷயத்தை நறுவிசாக வைத்துக்கொள்வதுபோல, என் மனதின் சிந்தனைகளையும் ஒரு ஒழுக்கத்திற்கு, ஒரு நல்ல அமைப்பிற்குக் கொண்டு வந்தேன். மனதிற்குள் ஒரு ஒழுக்கமும், சரியான கட்டமைப்பும் இருப்பின் வீட்டில் சுத்தம் மிக முக்கியமாக இருக்கும். வீட்டின் சுத்தம் முக்கியமாக இருந்து அது நறுவிசாக இருப்பின் மனம் தெளிவாக இருக்கும். நான் சொல்வதை நீங்கள் அனுபவித்துதான் புரிந்துகொள்ளவேண்டும்.

சீடன் குருவைக் கொண்டாடுவதுபோல குருவும் சீடனைக் கொண்டாடுவார். அவனை உச்சியில் ஏற்றிவைப்பார். ஊர் அறிய அவனைப் பாராட்டுவார். கையில் கம்பும் விசிறியுமான காவி உடை சாதுக்களுக்கு நடுவே, மிகச் சாதாரண சட்டையும் வேட்டியும் அணிந்தவனை சிம்மாசனம் ஏற்றி வைப்பார்.

என் குருநாதர் எனக்கு பட்டாபிஷேகம் செய்த ஒரு விஷயம் நடந்தது. என் மனைவி கமலா படுத்த படுக்கையாக மூளைக்காய்ச்சலில் பாதிக்கப்பட்டு, கபாலம் உடைத்து உள்ளே தேங்கிய நீரை வெளியே அகற்றி, இரண்டு மூன்று இடங்களில் ஒரு தனி ட்யூபை உடம்பில் சொருகி கல்லீரலில் கொண்டு வந்து முடித்து, இவர் பிழைப்பாரா மாட்டாரா என்று மருத்துவர்கள் உட்பட தவித்துக்கொண்டிருக்க, மெல்ல மெல்ல தேறி வந்தாள். “கமலா வில் வாக்; கமலா வில் ரன்’ என்று சொன்னதுடன் நிற்காமல், உடனடியாக என் மகன் சூர்யாவுக்கு உபநயனம் செய்தே ஆகவேண்டும் என்று கட்டளையிட்டார்.

நான் விழித்தேன். ஒரு தனியார் மருத்துவமனையில் மிகப்பெரிய செலவோடு அந்த சிகிச்சையை நான் மேற்கொண்டிருந்த நிலையில், திருவண்ணாமலையில் ஒரு பெரிய சத்திரத்தை எடுத்து, அங்கு பலபேரை வரவழைத்து, அந்தணர்கள் சூழ அவனுக்கு உபநயனம் செய்வித்து, எல்லாருக்கும் விருந்து உபசாரம் செய்யவேண்டும் என்ற நிலை எனக்கு ஏற்பட்டது. கிட்டத்தட்ட மருத்துவச் செலவுபோல அந்த உபநயன செலவும் இருந்தது. கணக்கு போட்டு நானும் என் மனைவி சாந்தாவும் அயர்ந்தோம். மூத்த மனைவி கமலாவை முன்னிருத்தாமல் இதைச் செய்வதா என்று வருத்தப்பட்டோம்.

“உடனடியாக முகூர்த்த தேதியைப் பார். எங்கேனும் கடன் வாங்கி உடனடியாக ஓயாமடம் என்கிற சத்திரத்தை முன்பதிவு செய்து விட்டு வா” என்று சாந்தாவுக்கு அவர் கட்டளையிட, அங்கே என் நண்பர் ஸ்ரீமான் வேணுகோபாலிடம் காசு வாங்கி, ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில் அந்த பெரிய சத்திரத்தை வாடகைக்கு எடுத்தாள். என் பதிப்பாளர் ஸ்ரீமான் திருப்பதி ஒரு பெரிய தொகையை முன்பணமாகக் கொடுத்தார். ஆறுமாதம் கழித்து கொடுக்கவேண்டிய தொகையை உபநயனத்திற்கென்று எந்த தயக்கமும் இல்லாமல் தந்தார். பல நண்பர்கள் “நான் இருக்கிறேன்’ என்று உதவி செய்ய முன்வந்தார்கள்.

என் மூத்த மனைவி கமலா மருத்துவமனை யிலேயே இருக்கவேண்டிய கட்டாயம். என் மகள், இளைய மனைவி சாந்தா, நண்பர்கள், உறவுகள் அத்தனை பேரும் உபநயனத்திற்கு வந்தாகவேண்டும். அந்த விஷயம் குறைவின்றி நடந்தாகவேண்டும். கமலாவை யார் பார்த்துக்கொள்வது. அவர் உறவுக்கார பெண்மணி முன்வந்தார். “கவலையில்லாமல் போய்வாருங்கள். நான் கண்ணென பார்த்துக்கொள்கிறேன்” என்றார். அவருடைய நேர்மையும் செயல்திறனும் எனக்குத் தெரியும். அவரே முன்வந்து சொன்னது எனக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. இது குருவினுடைய கிருபை என்பது புரிந்தது.

என்னுடைய உதவியாளராக இருந்து, சினிமாவில் இயக்குவதற்காகப் போன என் நண்பர் ஜெகன்நாதன், அந்த விழாவை புகைப்படமாகவும், தொடர்படமாகவும் எடுக்க ஏற்பாடு செய்தார். யஞ்ஞோபவீதம் அணிவித்து, காதில் காயத்ரி ஜபம் செய்கின்ற விஷயங்கள் அருமையாகப் படமாக்கப்பட்டன.

அதற்கு முன்பு “நாந்தி‘ என்கிற ஒரு விஷயம் நடைபெற்றது. ஒன்பது அந்தணர்களை என் மூதாதையர்களாக வரித்து, அவர்களுக்கு சந்தனம், குங்குமம் கொடுத்து மாலையிட்டு, வெற்றிலைப் பாக்கு தட்சிணை கொடுத்து, அரிசி, வாழைக்காய் தானம் செய்து, ஒவ்வொருவரையும் தனித்தனியாக வணங்கி, அவர்களுடைய ஆசீர்வாதமும் அனுமதியும் கைகூப்பிக் கேட்கின்ற நிகழ்ச்சி.

அந்த நாந்தி நிகழ்ச்சியின்போது கூடத்தில் உட்கார்ந்திருந்த யோகி ராம்சுரத்குமார் எழுந்து வந்து எனக்கும் சாந்தாவுக்கும் அருகே நின்றுகொண்டார். மிகக் கூர்மையாக அந்த விஷயத்தை கவனித்தார். உபநயனம் முழுவதும்- குறிப்பாக அந்த நாந்தி என்கிற விஷயம் கமலாவினுடைய நலனுக்காக செய்யப்பட்டது. மூத்தோர் ஆசீர்வாதம்தான் அந்த மோசமான ஒரு நோய்த் தாக்குதலிருந்து விடுவித்து மறுபடியும் நடமாடவைத்தது. அந்த நாந்தி என்கிற மூத்தோர் வணக்கத்தை மிக கவனமாக செய்யும்படி எனக்கு யோகி ராம்சுரத்குமார் உத்தரவிட்டார். ஹோம விஷயங்களையும் நான் கவனமாகச் செய்தேன். எல்லா உறவுகளுக்கும், முக்கியமான நண்பர்களுக்கும் துணிமணிகள் அவர் கையால் கொடுத்து அவர்களுக்கு வழங்கச் செய்தேன். யோகி ராம்சுரத்குமார் தன் கையால் துணிகளைத் தடவி ஒவ்வொருவருக்கும் கொடுக்க, என் உறவுகளும் நட்புகளும் மிகப்பெரிய சந்தோஷமடைந்தனர்.

“கமலாவுக்கு ஒன்றும் ஆகாது; கவலைப்படாதே’ என்று அந்த சந்தோஷத்தோடு பேசினர். வஸ்திரதானம் வினை தீர்க்கும்.

ஒரு குரு எவ்விதமெல்லாம் தன் சீடனுக்கு உதவிசெய்ய முடியுமோ அவ்விதமெல்லாம் செய்வார் என்பதை நான் உணர்ந்துகொண்டேன். ஒவ்வொரு மனிதனும் மனமார மற்றவருக்கு உதவி செய்யவேண்டும் என்ற பாடத்தை அங்கு படித்தேன். மனதில் இருத்திக்கொண்டேன்.

விழாவில் மயிலாப்பூரைச் சேர்ந்த சங்கரய்யர் என்பவர் சமையலை ஏற்றுக் கொண்டார். சமையல் மிகச்சுவையாக இருந்தது. யோகி ராம்சுரத்குமார் அவர் பெயரைக் கேட்டு வரவழைத்து உற்றுப் பார்த்து, “சமையல் மிக நன்றாக இருக்கிறது. வெகுநாளைக்குப் பிறகு இந்தப் பிச்சைக்காரன் சந்தோஷமாக சாப்பிட்டான்” என்று சொல்லி, சங்கரய்யரை ஆசீர்வதித்தார்.

அந்த சங்கரய்யருக்கு தள்ளாமை வந்து சமையல் செய்யமுடியாத ஒரு நிலை ஏற்பட்டபோது என்னிடம் வந்து பண உதவி கேட்டார். கிட்டத்தட்ட பதின்மூன்று வருடங்களாக அந்த சங்கரய்யருக்கு வாரந்தோறும் மனமார பண உதவி செய்கிறேன். அவ்வப்போது மருத்துவச் செலவும் பேரன் படிப்பு, பேத்திக்கு உதவி என்று சொன்னாலும் மறக்காமல் முடிந்தவரை செய்கிறேன். செய்கின்ற திராணியை, யோக்கியதையை பகவான் யோகி ராம்சுரத்குமார் எனக்கு கொடுத்தருள்கிறார். அந்த நண்பருக்கு கொடுப்பதில் ஒரு பொழுதும் நான் மனச்சுருக்கம் அடைந்ததில்லை.

குருவினால் எனக்குள் ஏற்பட்ட ஒரு மனோநிலை எவருக்கு அவசியமோ, எவருக்கு கொடுக்க வேண்டுமென்று தோன்றியதோ அவருக்கெல்லாம் நான் எந்தவித எதிர்பார்ப்புமின்றி உதவி செய்திருக்கிறேன். மருத்துவ மனையில் இருந்தவருக்கு காவலாக இருந்திருக்கிறேன்.

கணவர் ஆஸ்பத்திரியில் கிடக்க, எந்த உறவுகளும் அருகிருந்து உதவி செய்யாத போது, ஒரு பெண்மணிக்கு வெகுதொலைவிலுள்ள ஒரு மருத்துவமனையில் போய் காவல் காத்திருக்கிறேன். அறுவை சிகிச்சை முடிந்து முதன்முதலில் என் முகத்தில் தான் அவர் விழித்தார். “யார், தெரிகிறதா’ என்று டாக்டர்கள் கேட்க, மிக மெல்லியதாய், “பாலகுமாரன். எனக்கு நண்பர்’ என்று டாக்டரிடம் அறிமுகப்படுத்தினார். “ரொம்ப சந்தோஷம். இனி கவலையே இல்லை. எப்போது தெளிவாக உங்களை அடையாளம் கண்டு கொண்டாரோ, உங்களைப் பற்றி பேசினாரோ அவருடைய மன இயக்கம், மூளை வலு பலமாக இருக்கிறது என்று அர்த்தம்.’ நான் அவருக்கு அருகே இருந்து அந்த வலிமை அதிகமாக வேண்டுமென்று பிரார்த்தனை செய்தேன். அவர் நலமாக வீடு வந்துசேர்ந்தார். அவரால் எனக்கு எந்த லாபமும் இல்லை. என்னவோ செய்யத் தோன்றியது- செய்தேன்.

இம்மாதிரியான விஷயங்கள் என்னை தெளிவுபடுத்துகின்றன. என் ஆன்ம பலத்தைப் பெருக்குகின்றன. மற்றவருக்காக பிரார்த்தனை செய்வதும், உதவி செய்வதும் என்னை பலப்படுத்துகிறது என்பதை, அந்த சூட்சமத்தை நான் தெளிவாகப் புரிந்துகொண்டேன்.

அவருக்கு உதவி செய்வது மட்டுமல்லாது, எனக்குள் ஒரு திடமான வளர்ச்சி இதனால் ஏற்படுகிறது. உதவி செய்வதனுடைய நோக்கமே தன்னை வளர்த்துக்கொள்ளுதல் என்பது எனக்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது.

யார் உதவி செய்கிறாரோ, உதவி செய்பவர் பலம்பெறுகிறார் என்பது ஒரு சத்தியமான விஷயம். மிக உன்னிப்பாக இந்த உதவி செய்வதை கவனித்தால் பலதும் புரியும். பதிலுக்கு ஒரு நன்றி என்ற சொல்லை, ஒரு வணக்கத்தைக்கூட எதிர்பார்க்காமல் வெறுமே செய்துவிட்டு நகரும்போது மிகப்பெரிய நிறைவு ஏற்படுகிறது. இதற்குத்தான் வாழ்கிறோம் என்பதுபோல ஒரு எண்ணம் வருகிறது. இதற்காகவே வாழவேண்டும் என்ற பிடிப்பும் ஏற்படுகிறது.

தெருவோரச் செடிகளுக்கு மெனக்கேட்டு தோளில் நீர்க்குடம் சுமந்து ஊற்றுவதைப் போல ஒரு குதூகலம் ஏற்படுகிறது. இந்தச் செடிகள் என்னவிதமான செடிகள்- என்ன பயன் தரும்- எதுவும் முக்கியமில்லை. அவை தளதளத்து இருந்தால் பார்க்க நன்றாக இருக்கிறது. வளரட்டுமே என்று நீர் ஊற்ற முடியுமாயின், அதேபோல உதவிசெய்ய முடியுமாயின் இது மிகப் பெரிய சந்துஷ்டி.

இந்த சந்துஷ்டிதான் ஆன்மிகத்தினுடைய முக்கியமான படி. இந்த உதவிகள் செய்யும் போது ஜாதி வித்தியாசம், மதம் பற்றிய கணக்கு என்பதெல்லாம் வராது. அவையெல்லாம் உடைந்து போகும். தீண்டாமை என்ற அபத்தம் சிதறி ஓடும்.

என்னுடைய கார் ஓட்டுநர் பட்டியல் பிரிவைச் சேர்ந்தவர். அதெல்லாம் இந்தக் கட்டுரை எழுதும்போதுதான் ஞாபகம் வருகிறது. மற்றபடிக்கு அவர் தோளில் கை வைத்து நான் நடந்து போவேன். நான் தடுமாறும்போது என்னை அணைத்தபடி அவர் வருவார். நான் திடமாக இருந்தபோதும் எனக்குத் துணையாக அவர் இருந்திருக்கிறார்.

நானும் அவரும் அருகிருந்து ஓட்டலில் உணவு சாப்பிடுவோம். அவர் மாமிசப் பிரியர். வெளியில் போகும்போது, “என்னை விட்டுடுங்களேன் அய்யா’ என்று காதோரம் கெஞ்சுவார். என்னோடு அமர்ந்து சைவ உணவு சாப்பிடுவதைவிட அடுத்த பக்கம் இருக்கின்ற ஓட்டலுக்குப் போய் அசைவ உணவு சாப்பிடுவதில் ஆர்வம். “என்ன சாப்பிட்டாய்’ என்று கேட்பதில் எனக்கு ஒரு சந்தோஷம். “இந்த ஓட்டலில் பிரியாணி நல்லாயில்ல. அங்கு ஒரு ஓட்டல். முந்தாநேத்து ஒரு கடைக்கு போனோமே, அதுக்கு பக்கத்துல இருந்த ஓட்டல் சூப்பரா இருந்தது” என்று சொல்வார். அவர் உணவு அவருக்கு. என் உணவு எனக்கு என்று இருந்தாலும், எங்களுக்கு நடுவே உணவுப் பழக்கம் எந்த வெறுப்பையும் எந்த பிரிவையும் ஏற்படுத்தவில்லை.

இதெல்லாம் குரு எனக்கு செய்த உதவியாலும், நான் பிறருக்கு செய்த உதவியாலும் ஏற்பட்ட நல்ல விஷயங்கள்.

என் கார் ஓட்டுநரின் தாயார்தான் என் வீட்டில் வேலை செய்பவர். மேல் மாடியில் காய்ந்த துணிகளை ஒழுங்காக மடித்து என் அலமாரியில் வைக்கவும், என் படுக்கை தட்டிப்போடவும், என் பூஜையறையை சுத்தம் செய்யவும். அவர் சந்தோஷமாகச் செய்வார். அவருக்கு பேச்சு மிகக் குறைவு. செயலில் வேகம் அதிகம். எதற்காவது திட்டினாலும் முறைத்துப் பார்ப்பாரே தவிர பதிலுக்கு பேசமாட்டார். ஒரு ஆச்சரியமான பிறவி. என் ஆச்சார அனுஷ்டானங்களில் இவர்களுக்கும் பங்கு இருந்தது. மனிதரைப் பிரித்து வைத்து வெறுக்கின்ற விஷயத்தை என் வீடு செய்ததே இல்லை. இது குருவின் ஆசீர்வாதம்.

என் குல வழக்கப்படி நான் செய்கின்ற விஷயங்களை திடமாகச் செய்வேன். அதேநேரம் அந்த குல விஷயங்களை செய்வதற்காக எவரையும் நான் புறம் தள்ளியதே இல்லை.

அந்த உபநயன விழாவில் உணவு முடித்து பிற்பகலில் எல்லாரும் கூட்டமாக அமர்ந்திருந்தபோது, “பால்குமார், பாடுங்கோ” என்று குருநாதர் கட்டளையிட்டார். நானும் என் மகள் ஸ்ரீகௌரியும் அருகருகே அமர்ந்து, அவர்மீது நான் இயற்றிய பாடல்களைப் பாடத் துவங்கினோம். எனக்கும் அவருக்கும் இடையே பன்னிரண்டு அடி இடைவெளி இருந்தது. அந்த இடைவெளிக்கு முன்பு எங்களை மறைக்காது சிலர் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். அவருக்கு இடதும் வலதுமாக பல அன்பர்களும் அமர்ந்திருந்தார்கள்.

அவர் இடைவிடாது சிகரெட் பிடித்துக் கொண்டு, என்னையும் என் மகளையும் உற்றுப்பார்த்தவாறு, “இன்னொரு பாட்டு பாடு.  இன்னொரு பாட்டு பாடு” என்று கட்டளையிட்டுக் கொண்டிருந்தார். என் பாடல்களில் நானே மெய்மறந்தேன். என் மகள் ஸ்ரீகௌரிக்கு தேனினும் இனிய குரல். எனக்கு கனத்த சாரீரம். வயலினும் கிளாரினட்டும் போல் கலந்து ஒலித்தது. சொற்கட்டு நிரம்பிய பாடல்கள். எளிதான ராகம். பக்திதான் பிரதானம். எனவே நானும் கரைந்து மற்றவர்களையும் கரைய வைக்கமுடிந்தது. பத்து பன்னிரண்டு பாடல்கள் பாடியபிறகு என்னையே உற்றுப் பார்த்து, “இங்க வா தம்பி” என்று கட்டளையிட்டார். எழுந்து அவர் அருகே போனேன்.

(தொடரும்)

-நன்றி நக்கீரன்

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 565 other followers