ஃப்ளைட்டில் பறக்கிறது புதுப் பேட்டை சமோசா!


நம்ம ஊர் புதுப்பேட்டை சமோசா ஃப்ளைட்டில் பறக்கிறது என்றால் சும்மாவா?சிங்கப்பூர், கனடா, இலங்கை உட்பட பல நாடுகளில், பல ஊர்களில் நம்ம ஊர் சமோசாவிற்கு ஏக போக வரவேற்பு. சாதாரணமாக சமோசா வியாபாரம் செய்து, இன்று உச்சத்தைத் தொட்டிருக்கும் சென்னை புதுப்பேட்டையைச் சேர்ந்த ஹாஜா புன்யாமீனை சந்தித்தோம்.

மிகவும் ஏழ்மையான குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன் நான். என் அப்பா, சமோசா வியாபாரம் செய்து வந்தார். அதைப்பார்த்து வளர்ந்தவன் நான். பள்ளிக்குச் செல்லும் நேரம் போக, மற்ற நேரத்தில் தூக்குச் சட்டியில் தயாராக இருக்கும் சமோசாவை எடுத்துச் சென்று வீதிவீதியாக விற்பதுதான் என்னுடைய சிறு வயது வேலை. என்னுடன் பிறந்தது இரண்டு அண்ணன்கள், ஒரு தம்பி, ஒரு தங்கை. ஆறாம் வகுப்பு வரைதான் படிக்க முடிந்தது. 21 வயதில் திருமணம் செய்து வைத்தார்கள். குடும்பச் சூழ்நிலை காரணமாக தனிக்குடித்தனம் வரவேண்டியதாகி விட்டது.

திருமணத்திற்குப் பிறகும் புதுப்பேட்டை மார்க்கெட் பிளாட்பாரத்தில் சமோசா வியாபாரம் செய்து வந்தேன். எனக்கு சமைக்கத் தெரிந்த ஒரே உணவுப் பொருள் சமோசா மட்டுமே. அப்போது ஏற்றுமதி நிறுவனத்திற்காக சமோசா தயாரிக்கும் வேலை வந்தது. அதற்கென போதிய இடவசதியோ, பொருள்களோ என்னிடம் இல்லை. எனக்கு உதவ யாரும் முன்வரவில்லை.

என் நண்பர் ஒருவர் மூலமாக கிண்டியில் செயல்பட்டு வரும் ‘பாரதயுவ சக்தி டிரஸ்ட்டை’ அணுகினேன். அவர்கள் எனக்கு இந்தியன் வங்கியில் கடன் பெற ஜாமீன் கையெழுத்துப் போட்டார்கள். சுத்தமாக, சுகாதாரத்துடன் பொருட்களைத் தயாரிப்பது எப்படி என்று சொல்லிக்கொடுத்தார்கள்.

கிடைத்த வேலையை ஒன்றரை ஆண்டுகளாக சரியாகச் செய்து கொண்டு இருந்தேன். 2007-ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்டு மாதம் திடீரென அந்த நிறுவனத்தில் இருந்து எங்களுடைய வேலையை கேன்சல் செய்துவிட்டார்கள். கண்ணைக் கட்டிக் காட்டில் விட்டது போல் ஆகிவிட்டது. ஓரளவு ஏற்றம் கண்டு கொண்டிருந்த வாழ்க்கை, சரிவைச் சந்தித்தது. நாம் ஏன் மற்றவர்களிடம் சென்று வேலை கேட்க வேண்டும். நாமே பொருட்களைத் தயார் செய்து ஏன் விற்பனை செய்யக்கூடாது என்ற எண்ணம் உருவானது.

2008-ம் ஆண்டு தொடக்கத்தில் என் மனைவி ஃபாரிசாவின் நகைகளை அடமானம் வைத்து ரெட்ஹில்ஸ் பகுதியில் இடம் ஒன்றை வாடகைக்கு எடுத்துப் பொருட்களைத் தயார் செய்ய ஆரம்பித்தேன். ஆனால் வியாபார உத்தி தெரியாது. நானே கடை கடையாக ஏறி இறங்கினேன். எங்களது சமோசாவின் டேஸ்ட் பலருக்கும் பிடித்துப்போக, வாடிக்கையாளர்களின் எண்ணிக்கை உயர்ந்தது. விற்பனை செய்யும் கடைகள் அதிகமாகின. அதனைத் தொடர்ந்து நட்சத்திர ஓட்டல்கள், ஐ.டி நிறுவனங்களில் இருந்து சமோசாவுக்கு ஆர்டர்கள் கிடைக்க ஆரம்பித்தன. படிப்படியாக பல நாடுகளுக்கும் ஏற்றுமதி செய்யத் தொடங்கினேன்.

எந்த வங்கியில் எனக்குக் கடன் தராமல் உதாசீனம் செய்தார்களோ, அதே வங்கியில் இன்று என்னுடைய வளர்ச்சியைப் பார்த்து விட்டு உட்கார வைத்துப் பேசுகிறார்கள். நாம் செய்வது சாதாரண சமோசா வியாபாரம் தானே என்று நான் விட்டுவிடவில்லை. பல சோதனைகள் வந்தாலும் அத்தனையையும் எதிர்கொண்டேன். ஒவ்வொரு நாளும் எனக்கு நானே சவால்களை ஏற்படுத்திக்கொண்டுதான் இன்றுவரை செயல்படுகிறேன்….” – சவால்களை சக்ஸஸாக மாற்றிய அனுபவங்களை சுவாரஸ்யமாக விவரிக்கிறார் ஹாஜா புன்யாமீன்.

ஒரு தட்டு நிறைய அவர் கொண்டு வந்து வைத்த சமோசாக்களை சுவைத்தபடியே, கேள்விகளை அடுக்கினோம்.

சமோசா தவிர, உங்களுடைய மற்ற தயாரிப்புகள் என்னென்ன?

கட்லெட், வெஜ் ரோல், பனீர் ரோல், வெஜ் சமோசா, பனீர் சமோசா, கான் சமோசா, பர்கர் என்று இருபது ஐயிட்டங்களைத் தயாரித்து விற்பனை செய்து வருகிறேன். இன்று நாம் சாப்பிடும் தின்பண்டங்களில் பிரதான இடம் சமோசாவிற்கு உண்டு. எங்களுடைய தயாரிப்பான குட்டி சமோசாக்கள் அனைத்துத் தரப்பினரையும் கவர்ந்துள்ளன. வெளிநாடு மட்டுமல்லாமல் நம் நாட்டில் பல மாநிலங்களிலும், தமிழ்நாட்டிலுள்ள பல ஊர்களிலும் எங்களுடைய தயாரிப்புகள் விற்பனை செயப்படுகின்றன.”

தேவையான மூலப்பொருட்களை எங்கிருந்து வாங்குகிறீர்கள்?

எங்களுடைய தயாரிப்புகளுக்கான பிரதான மூலப் பொருளே மைதாமாவுதான். அதை நேரடியாக மில்லில் இருந்தே வாங்கிவிடுகிறோம். காய்கறிகளை கோயம்பேட்டில் இருந்து வாங்குகிறோம். முக்கியமான சில பொருட்களை குஜராத்திலிருந்து வரவழைப்போம். அங்கிருந்து வரும் உருளைக்கிழங்கு பொடி மிகவும் விசேஷமானது.”

ஏற்றுமதி செய்யும் பொருட்கள் எவ்வளவு நாட்கள் கெடாமல் இருக்கும்? அதனுடைய தரத்திற்கு என்ன செய்கிறீர்கள்?

சமோசா, ரோல், வெஜ்ரோல், கட்லெட், பனீர் போன்ற ஐயிட்டங்களை ஏற்றுமதி செய்கிறோம். இவை ஒரு வருடம் வரை கெடாமல் இருக்கும். கெடாமல் இருப்பதற்காக உடலுக்குக் கெடுதியை ஏற்படுத்தும் எந்தப் பொருளையும் சேர்ப்பதில்லை. குறிப்பாக, குளிர்சாதன கண்டெய்னர்கள் வழியாகத்தான் வெளிநாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செயப்படுகின்றன.”

உங்கள் தயாரிப்புகளில் இயந்திரங்களின் பங்கு உண்டா?

சமோசா மற்றும் சில பொருட்களுக்கு உள்ளே வைக்கப்படும் மசாலா தயாரிப்பதற்கு இயந்திரங்களைப் பயன்படுத்துகிறோம். ஆனால் சமோசாவை கையால் மட்டுமே தயாரிக்க முடியும்.”

வியாபாரத்தில் நினைத்த இலக்கை அடைந்து விட்டீர்களா?

தனியாக வியாபாரம் செய்தவன் இன்று எழுபது ஊழியர்களுக்கு வேலை வழங்கி இருக்கிறேன். நினைத்த இலக்கை அடைய இன்னும் நிறைய தூரம் ஓடவேண்டியுள்ளது.

“போட்டிகள் உண்டா?

வியாபாரத்தில் போட்டிகள் இல்லாமலா? ஏராளம் உண்டு. அவற்றை எதிர்கொண்டுதான் நாம் நம்முடைய பொருட்களை விற்பனை செய்ய வேண்டும். என்னுடைய பொருட்களை பத்து ரூபாய்க்கு விற்கிறேன் என்றால் ஒன்பது ரூபாய்க்கு கொடுப்பதற்கு ஆட்கள் தயாராக இருக்கிறார்கள். நாம் சறுக்கினாலே தள்ளி விடுவதற்குத் தனிக் கூட்டமே உள்ளது. ஆனாலும் சரியான விலையில், தரமான பொருட்களைக் கொடுத்தால் மட்டுமே சந்தையில் நிற்க முடியும்.”

முன்னேற்றப் பாதையில் மறக்க முடியாத அனுபவம்?

சாதாரண சமோசா வியாபாரியான என்னை லண்டனுக்கு அழைத்து, சிறந்த தொழில்முனைவோர் விருது அளித்து இளவரசர் சார்லஸ் கௌரவித்தார். அந்த நிகழ்வை இன்றுவரை என்னால் மறக்க முடியாது. அதனை நினைக்காத நாளில்லை.”

புதிதாகத் தொழில் தொடங்குபவர்களுக்கு உங்களுடைய டிப்ஸ் என்ன?

நான் படும் கஷ்டங்களை மற்றவர்கள் படக் கூடாது. என்னால் முடிந்தவரை வழிகாட்டுவேன். மேலும் தொழில் முனைவோர்களை உருவாக்கும் வகையில் என்னுடைய பொருட்களை விற்பனை செய்ய இருபது கிளைகளைத் தொடங்க இருக்கிறேன். இதன் மூலமாகப் பலருக்கும் வேலைவாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுக்கத் திட்டமிட்டுள்ளேன்.”

உங்களுடைய ரோல் மாடல் யார்?

எனக்கு ரோல் மாடல் என்று யாரையும் சொல்ல முடியாது. என்னுடைய உழைப்பும், தன்னம்பிக்கையும்தான் என்னுடைய ரோல் மாடல். மேலும் நான் இந்தளவு உயர்வதற்கு ஊன்றுகோலாக இருந்தவர் என்னுடைய மனைவி ஃபாரிசா. நான் தடுமாறிய தருணங்களில் தோள் கொடுத்தவர் அவர் தான்!” .

சந்திப்பு : வனராஜன் (மங்கையர் மலர்)

117-மகா பெரியவா – அனுபவங்கள் ஆயிரம்


காஞ்சி மடத்தருகில், காமாட்சி என்று ஒரு பூக்காரி இருந்தாள். அவள் மஹா பெரியவாளை, ‘அப்பா’ என்றுதான் அழைப்பாள். தினமும் ஒரு கூடை பூவினால் பெரியவாளை அர்ச்சிப்பாள். பெரியவா, ஏன் இப்படி பூவை வீணாக்கறே? இதை வித்தா உனக்குக் காசு கிடைக்குமே!” என்பார். காசு பெரிசா சாமி! உன் தலையில் அர்ச்சித்தால் அதற்கு மேலேயே எல்லாம் கிடைக்கும்” என்பாள் பூக்காரி.

மடத்தில் ஒரு நியதி உண்டு. பெரியவா படுத்துக்கப் போய்விட்டால் யாரும் எழுப்பக்கூடாது. ஆனால், இதற்கு பூக்காரி காமாட்சி மட்டும் விதிவிலக்கு. எத்தனை நேரமானாலும் வரலாம். ஏனெனில், பெரியவாளே அவளிடம், நீ உன் வியாபாரத்தை முடித்துக்கொண்ட பிறகுதான் என்னிடம் வரணும். பாதியில் விட்டு விட்டு வரக்கூடாது!” என்று கட்டளை இட்டிருந்தார். அவளது பிழைப்பை தனக்காக விடுவதற்கு அந்தக் கருணாமூர்த்தி சம்மதிப்பாரா?

ஒரு நாள் பெரியவா, நாகராஜன் என்பவரை ஒன்பது மணி செய்தியைச் சொல்லச் சொல்லி, கேட்டுக் கொண்டிருந்தார். வேதாந்த தத்துவங்கள் ஒருபுறம் இருந்தாலும், உலக நடப்பையும் தெரிந்து கொள்ளாமல் விடமாட்டார். அந்தச் செய்திகளை அலசி ஆராய்ந்த பிறகு படுக்கப்போக நெடு நாழிகை ஆகிவிடும்.

அன்று, புதுக்கோட்டையிலிருந்து ‘ஜானா’ என்ற ஒரு பெண் பெரியவாளுக்கு வெல்வெட்டில் பாதுகை ஒன்றை செய்து கொண்டு வந்திருந்தாள். அதைக் காலை முதல் பெரியவா கழற்றவேயில்லை. படுக்கைக்குப்போகுமுன் கொட்டகை சென்று, தேக சுத்தி பண்ணிக் கொண்டு வரச்சென்றார். அப்போது செய்தி சொல்லும் நாகராஜன், இன்று பெரியவா பாதுகையைக் கழட்டினதும் நான்தான் எடுத்துக்கொள்வேன். என்னிடம் பெரியவர் பாதுகையே இல்லை!” என்று மகாபெரியவர் பாதுகையைக் கழட்டுவதற்குக் காத்திருந்தார்.

பெரியவா பாதுகையைக் கழட்டாமலேயே உட்கார்ந்திருந்தார். பூக்காரியும் நானும் அங்கு போய் நமஸ்காரம் பண்ணினோம். பாதுகையைக் கழற்றி பூக்காரியிடம் கொடுத்து, இது உனக்குத்தான், எடுத்துக்கோ!” என்றார் பெரியவர்.

நாமொன்று நினைத்தால் தெய்வமொன்று நினைக்கிறது!” என்று நாகராஜன் குறையோடு திரும்பினார்.

அப்படிப்பட்ட அன்புக்கு, அந்த ஏழைப் பூக்காரி பாத்திரமாயிருந்தாள். எத்தனையோ பேர் அவளிடம் லட்ச ரூபா தரோம், இந்தப் பாதுகையைக் கொடு” என்றனர். அவள் அசையவேயில்லை.

பெரியவா அவளுக்கு இந்த உலக வாழ்க்கைக்கு வேண்டிய வசதிகளெல்லாம் கிடைக்கச் செய்தார்.அவள் வீட்டுத் திருமணங்களுக்கு வண்டி, வண்டியாக கல்யாண சாமான்கள் அனுப்பினார்.

பெரியவா ஸித்தியான பிறகும், சமாதிக்கு இரவில் பூக்களால் அர்ச்சிப்பதை காமாட்சி விடவில்லை. ஆனால், பெரியவா இருக்கும்போது பூக்கூடையை வெறுமனே திருப்பாமல், ஏதாவது பழம் போன்றவற்றை அதில் போட்டுத்தான் அனுப்புவார். அவர் மறைவுக்குப் பின் வெறுங்கூடையைப் பார்க்கவே அவளுக்கு வருத்தமாக இருந்தது.

அப்பா, நீ இருந்தா இப்படி என்னை வெறுங் கூடையுடன் அனுப்புவாயா?” என்று புலம்பினாள்.கூடையை வைத்துக்கொண்டு உட்கார்ந்திருந்தவளுக்கு, தூக்கிவாரிப்போடும்படி அதிஷ்டானத்திலிருந்து ஒரு சம்பரத்தைப் பூவை யாரோ வீசி எறிந்தது போல் வந்து அவள் கூடையில் விழுந்தது. சமாதிக்கு நேரே முறையிட்டால்கூட பதில் சொல்லக்கூடிய சாமியை, ‘போயிடுத்து,போயிடுத்து’னு யாரும் சொல்லக்கூடாது என்று அவள் எல்லோரிடமும் சொல்லுவாள்.

இதுபோல் பல நிகழ்வுகள் இன்னமும் இங்கு நடந்து கொண்டுதான் இருக்கின்றன. பிரத்யட்சமாக அவர் அருளைத் தந்து கொண்டுதான் வருகிறார். நம்பினார் கெடுவதில்லை. இது நான்குமறை தீர்ப்பு.

கருணைக் கடல் காஞ்சி மாமுனிவரை தரிசித்தவர்களும் அவருடைய அருளுரைகளைக் கேட்டவர்களும் பலர். அவரை அருகில் இருந்து கண்டவர்கள், தங்களை புண்ணியம் செய்தவர்களாகவே பெருமிதம் கொள்வர். காஞ்சி பரமாச்சாரியாருடன் தங்களுக்கு உண்டான அனுபவங்களைச் சொல்லும் போது, எவருமே சற்று உணர்ச்சிவசப்பட்டுப் போவதைக் கண்டிருக்கலாம். அவர்களில் ஒருவர் எஸ்.கணேசசர்மா. மகா பெரியவரின் புகழைப் பேசவும் கேட்கவும் கிடைத்த வாய்ப்புகளைப் பெரும் பேறாகவும் புண்ணியப் பலனாகவும் கருதிவரும் இவர், காஞ்சி மகானின் சரிதத்தை உபந்யாசங்களாக நிகழ்த்தி வருகிறார். மகாபெரியவருடன் பக்தர்கள் பலருக்கு உண்டான அனுபவங்களை பலரும் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறோம். ஒரு பூக்காரியின் அனுபவத்தை அவர் விவரித்த விதம் கண்களில் நீர் கசிய வைத்தது.

வரகூரான் நாராயணன்

மஹா பெரியவா அருள்வாக்கு : –

சம்சாரத்திலிருந்து விடுபடுவதற்கு குறுக்கு வழி இல்லையா ? ஒன்றே ஒன்று இருக்கிற மாதிரி பகவானே சொல்லியிருக்கிறார். “என்னையே நினைத்துக் கொண்டு எவன் சரீரத்தை விடுகிறானோ அவன் என்னை அடைந்துவிடுவான் என்று சொல்லி, “நாஸ்தி அத்ர ஸம்சய:” – இதில் சந்தேகமே இல்லை என்று ‘காரண்டி‘ கொடுத்திருக்கிறார்.(கீதையில்). “அந்த காலே சமாம் ஏவஸ்மரன்” – என்னை மட்டுமே என்று பொருள். பகவானை மாத்திரமே நினைப்பது என்பது ரொம்பக் கஷ்டம்தான். ஆனாலும் முயற்சி செய்தால் பகவானை நாம் அடைந்து விடலாம்.

தேவ கைங்கர்யம்! – வேளுக்குடி ஸ்ரீ கிருஷ்ணன்


நம் வாழ்வில் பல்வேறு பணிகளைச் செய்து வருகிறோம். அவற்றோடு, பிறருக்கும் உதவி செய்து வாழ்க்கையைச் செவ்வனே நடத்திச் செல்லவும் வேண்டும். குறிப்பாக, பகவத் ப்ரீதியை அனுபவிக்க வேண்டுமானால், இறைவன் தொடர்புடைய காரியங்களுக்குப் பெரிதும் உதவி செய்ய வேண்டும். அப்போதுதான் பகவானின் அருள் பெற்று மகிழ்ச்சியாக இருக்கலாம்” என்றார் தமது சொற்பொழிவில் வேளுக்குடி கிருஷ்ணன் ஸ்வாமி.

பகவான் விஷ்ணுவின் அவதாரத்துடன் தொடர்புடைய நதிகள் எத்தனையோ குறிப்பிடப்படுகின்றன. ஆனாலும், அவற்றில் கோதாவரி நதியை விட யமுனை நதி சிறப்பிடம் பெறுகிறது. பகவான் விஷ்ணுவின் ராம அவதாரத்தின்போது ராவணன் சீதையைக் கடத்திச் சென்றபோது, வான் வழியே சென்ற சீதை, கோதாவரி நதியிடம், தகவல் ஒன்றைச் சொல்லிவிடுமாறு கூறுகிறாள்.

‘ஹம்ஸ காரண்ட வாகீர்ணாம் வந்தே ப்ரஸ்ரவணம் கிரிம்டூ

ஷிப்ரம் ராமாய சம்ஸத்வம் ஸீதாம் ஹரதி ராவண டூடூ’

இந்தச் சுலோகம் வால்மீகி ராமாயணத்தில் ஆரண்ய காண்டத்தில் வருகிறது. ‘அம்ஸங்களாகிய அன்னப் பறவைகள் நிறைந்த கோதாவரி நதியே உன்னை வணங்குகிறேன். நீ ஒரு செய்தியைச் சொல்ல வேண்டும். ராவணன் சீதையைக் கடத்திச் செல்கிறான் என்பதை, என்னைத் தேடி வரும் ராமபிரானிடம் கூறி விடுங்கள்’ என்று கூறுகிறாள்.ஆனால், ராவணனிடம் கொண்ட பயத்தினால், சீதையின் கதறல் வார்த்தைகளை ராமபிரானிடம் சொல்லாமல் மௌனம் காத்து, தேவ காரியத்துக்கு உதவாமல் போயிற்று கோதாவரி நதி.

ஆனால், யமுனை நதியோ ஸ்ரீகிருஷ்ணர் பிறந்த போது, கிருஷ்ணரை தம் தலையில் சுமந்து வந்தார் வசுதேவர். பெருமழை பெய்து, நதி பெருக்கெடுத்துச் செல்லும்போதும், வேறு வழியின்றி அவர் யமுனையில் இறங்கிச் செல்கிறார். அப்போது, பகவானின் காரியத்துக்கு உதவும் வகையில், யமுனை நதி வழி விட்டு ஒதுங்கியது. மேலும், ஸ்ரீகிருஷ்ணர் சிறுவனாக அந்நதியில் விளையாடும்போது, அது அவருக்குப் பெரும் மகிழ்ச்சியைக் கொடுத்தது.

பொதுவாக, பெருமாள் கோயில் திருவாராதனத்தின்போது, உத்தரணியில் சிறிது ஜலத்தை எடுத்து, அதை பெருமாளின் திருமுக மண்டலத்துக்கு அருகே கொண்டு சென்று, அவரது திருவாய்தனில் காட்டி, பெருமாள் அதை ஏற்று அருளியதாகக் கருதி, அந்த ஜலத்தை தீர்த்த வட்டிலில் சேர்ப்பார்கள். அந்தத் தீர்த்தம்தான் பக்தர்களுக்கு பிரசாதமாகத் தரப்படுகிறது.

அவ்வகையில், ஸ்ரீகிருஷ்ணர் யமுனையில் நீராடும் போது பலமுறை அந்நதி ஜலத்தை வாயில் இட்டு உமிழ்ந்திருப்பார். இதனால்தான் யமுனை நீர் புனிதத் தீர்த்தமாகி விட்டது. எனவே, யமுனைக்கு ஏற்றம் மிகுதி. விஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தில் வரும் 75வது ஸ்லோகத்தில் கடைசி பதமாக 712வது நாமாவளியாகஸூயாமுன:’ என்று இடம் பெற்றுள்ளது.

‘ஸத்கதி ஸத்க்ருதி ஸத்தா ஸத்பூதி ஸத்பராயண:

சூரசேனோ யதுச்ரேஷ்ட ஸந்நிவாஸ ஸுயாமுன:’

நல்ல யமுனையின் திறத்தை நாமும் ஸ்ரீவிஷ்ணு சஹஸ்ரநாமத்தில் பயில்கிறோம். இவ்வாறு, யமுனை நதியின் புனிதத்தைக் கருதியே ஆண்டாளும் தம் திருப்பாவையில், ‘மாயனை மன்னு வடமதுரை மைந்தனை’ என்ற தமது ஐந்தாம் பாசுரத்தில்தூய பெருநீர் யமுனைத்துறைவனை’ என்று பாடி யமுனையின் சிறப்பை எடுத்துக் காட்டினார்.

இவ்வாறு தேவ காரியங்களுக்கு உதவும்போது, பக்தர்களாலும் பலவற்றாலும் அவர்கள் சிறப்பு பெறுகிறார்கள். எனவே, நாமும் தேவ காரியங்களுக்கு உதவிபுரிந்து பகவத் ப்ரீதிக்கு பாத்திரர் ஆவோம்.”

–நன்றி தீபம் ஆன்மீக மாத இதழ்

மனோபலம் அவசியம்! – வேளுக்குடி ஸ்ரீ கிருஷ்ணன்


நமக்குச் சாப்பிட வேண்டும் என்றால் மட்டும், வித விதமாகக் கேட்கிறது நாக்கு. ஆனால், சுவாமிக்கு நைவேத்யம் பண்ண வேண்டும் என்றால் நிறைய பேர்க்கு கைவர மாட்டேன் என்கிறது. நாம் எவ்வளவோ விதவிதமான பழங்களைச் சாப்பிடுகிறோம். ஆனால், பெருமாளுக்குத் திரும்பத் திரும்ப இரண்டு வாழைப்பழங்களைத்தான், அதுவும் சின்னதாக நைவேத்யம் செய்ய கோயிலுக்கு எடுத்துப் போகிறோம்” என்றார் தமது சொற்பொழிவில் வேளுக்குடி கிருஷ்ணன் ஸ்வாமி.

கோயிலில் பெருமாளுக்கு தளிகை சமர்ப்பிக்க கொடுக்கும் அரிசி 35 ரூபாயைத் தாண்டாது. ஆனால், நமக்கு மட்டும் 55 ரூபா அரிசி வாங்கி சாப்பிடுகிறோம். சில நேரங்களில் சர்க்கரைப் பொங்கல், வெண் பொங்கல் என்று தளிகை சமர்ப்பிக்க கோயிலில் வேண்டிக்கொண்டால் பிரசாதம் வாங்கச் செல்லும்போது பெரிய எவர்சில்வர் தூக்கை எடுத்துப் போகிறோம். நாம் தளிகைக்கென்று வேண்டிக் கொண்டது முழுவதையும் நமக்கே கொடுத்து விட மாட்டார்களா என்ற எண்ணம்தான் அதற்குக் காரணம். சின்ன பாத்திரமாக நாம் கொண்டு போனால், அங்கே கோயிலுக்கு வரும் எல்லாருக்கும் அந்தப் பிரசாதத்தைக் கொடுப்பார்கள் இல்லையா?

அனைவருக்கும் மனோபலம் ரொம்ப முக்கியம். பகவானிடத்தில் முழு நம்பிக்கை வைத்து விட்டால் நிச்சயம் மனோபலம் வந்து விடும். ஓர் உதாரணத்துக்கு, சென்ற வருடத்தின் துவக்கத்தில், ‘அடடா… இப்படி யெல்லாம் பல விஷயங்கள் நடந்து விடப்போகிறதே’ என்று பயந்திருப்பீர்கள். அவற்றை எல்லாம் பட்டியலிடுங்கள். அதில் 90 சதவீதம் நீங்கள் பயந்தது போல எதுவும் நடந்திருக்காது. நல்லபடியாகவே நடந்திருக்கும்.

மனோபலம் முழுமையாக இருந்தால் சரீர பலத்தை வரவழைத்துக் கொள்ளலாம். இதை ஒரு உதாரணத்தின் மூலமாக விளக்கலாம்.

நமது வீட்டில் அவ்வப்போது நடப்பதுதான். ஏதோ ஒரு பொருளை எங்கேயாவது வைத்து விடுவோம். பின்னர், தேடுதேடென்று தேடுவோம். வீட்டையே தலைகீழாகக் கவிழ்த்துப் போட்டுத் தேடுவோம். அந்தப் பொருள்கிடைக்காது. நம் வீட்டிலேயே அந்தக் காலத்துப் பாட்டி ஒருவர் படுத்தபடுக்கையாக இருப்பார். எல்லோரும் அவர் அருகில் சென்றுதான் பேச வேண்டும். அந்த அளவுக்கு பலவீனமாக இருப்பார். தொலைந்த பொருள் கிடைக்கவில்லையே என்ற ஆதங்கத்தில் நாம் ஒருவருக் கொருவர் பேசிக் கொண்டிருப்பது சன்னமாக பாட்டி காதில் விழும். அவர் உடனே சைகையால் அருகே அழைத்து, ‘அதோ அந்த மேஜையின் மேல் வைக்கிறேன் என்று உன்னிடம் சொன்னதுபோல ஞாபகம்’ என்பார்.

மிகச்சரியாக அந்த மேஜையின் மேல் பாட்டி குறிப்பிட்ட இடத்தில் அந்தப் பொருள் இருக்கும். உடம்பு சரியில்லாமல் போனாலும் கூட, பாட்டிக்கு குடும்பத்தின் மேல் அத்தனை பற்றும் பாசமும் இருப்பதால் தான் மனோபலம் அதிகமாகி எல்லாவற்றிலும் ஆர்வம் காட்டுகிறார். ஆக, உடம்பு பலம் இரண்டாமிடம்தான். மனோபலமே முக்கியம்!

நான் உபந்யாசம் செய்ய வெளியூர்களுக்குப் போகும்போது, நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்பவர்கள் வீட்டிலேயே தங்கவைப்பார்கள். அந்த நேரங்களில், ஏதாவது விஷயத்தை சரிபார்க்க ஒரு பகவத்கீதை புத்தகத்தையோ அல்லது வேறு புத்தகங்களையோ கேட்டால், பல பேருடைய வீடுகளில் எதுவுமே இருக்காது. எல்லோர் வீட்டிலும் ‘சுழல் அலமாரிகள்’ வைத்து அதில் புத்தகங்களை அழகாக அடுக்கி வைத்திருக்கிறார்கள். ஆனால், அதில் இருப்பவை எல்லாமே தடிமனான ஆங்கிலக் கதைப் புத்தகங்கள்தான். ஆனால், அவர்கள்தான் வைஷ்ணவ சம்பிரதாயம் சார்ந்த உபந்யாசங்களை அந்த ஊரில் ஏற்பாடு செய்திருப்பார்கள்.

கேட்டால், ‘அதையெல்லாம் யார் சுவாமி படிக்கறது’ என்று ஒரே வார்த்தையில் சொல்லி விடுவார்கள். எதற்காக இந்த இரட்டை நிலைப்பாடு? அடியேனது தகப்பனார், ‘கோயிலுக்குப் போ. வேண்டாம்னு சொல்லலே. அதைவிட கிரந்தங்களைப் படி. அது ரொம்ப முக்கியம்’என்பார். அதனால நமது சம்பிரதாயம் சார்ந்த புத்தகங்கள் நிறைய கிடைக்கின்றன. அவற்றை வாங்கி வீட்டில் வையுங்கள். அவற்றை கண்ணுக்குப் படற இடத்தில் வைத்துவிட்டால் தினமும் அரை மணி நேரம் அதைப் படித்தே ஆக வேண்டும் என்று உங்களுக்கு நீங்களே ஒரு விதி வகுத்துக் கொள்ள வேண்டும். ஒரு புத்தகம் படித்து முடித்தவுடனே அடுத்த புத்தகம்! இப்படிப் படித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும்.”

–நன்றி தீபம் ஆன்மீக மாத இதழ்

ஆர்.கே. நாராயணும் நானும் ஒன்று! – பாக்கியம் ராமசாமி


வடை என்பது ஆதி நாளிலிருந்தே நம் உணவில் சுவையான பங்கு வகிக்கிறது.

புராதனமான காக்கா வடை கதையில் வடை இடம்பெற்றிருக்கிறது.

நான் சென்னை வெள்ளாளத் தெருவில் வசித்து வந்தபோது என் வீட்டுக்கு எதிர் வாடையில் (வடையில் என்று படித்துவிட வேண்டாம்) திருச்செந்தூர் ஓட்டல் என்று ஒரு சிறிய பலகாரக் கடை இருந்தது.

புரசைவாக்கம் நெடுஞ்சாலையில் வெகு காலமாக பெயரும், புகழும் பெற்று விளங்கிய பங்கஜ விலாஸ் என்ற பிரபல ஓட்டலின் முதலாளிக்கு இந்த திருச்செந்தூர் ஓட்டல்காரர் சொந்தத் தம்பி. ஆனால் அந்தஸ்தில் அவர் மலை, இவர் மடு.

பெரியவரின் ஓட்டலில் நானும் என் அறையில் வசித்த நண்பர்களும் சிற்றுண்டி, சாப்பாடு ஆகியவை சாப்பிட்டால்கூட எங்களுக்கு மிகவும் பிடித்தது தம்பியார் தனது சின்ன சிற்றுண்டி கடையில் தினமும் மாலை இரண்டு மணி அளவில் போடத் துவங்கும் மசால் வடைதான்.

அந்த வடைகளின் நறுமணத்துக்கு அடிமையாகாதவர்களே கிடையாது. வடை சிறிய சைஸாக (மினி சைஸ்) இருந்தாலும் வாசனை தெருவையே ஒரு தூக்.

அந்த மத்தியான நேரத்தில் நிச்சயம் நாலைந்து பேர் வடைக்கு ஆர்டர் கொடுத்துவிட்டுக் காத்திருப்பார்கள். பெரும்பாலும் பார்ஸல்தான். அங்கே உட்கார்ந்து சாப்பிடுவதற்கெல்லாம் இடமில்லை.

நாங்களும் பார்ஸலில் வடை வாங்கி வந்து ரூமில் வைத்துக்கொண்டு சாப்பிடுவோம்.

ஒரு தினம் நாலு வடைகளை நண்பர்களுக்கும் கொடுத்து சாப்பிடலாமே என்று கையோடு எடுத்துச் சென்றுவிட்டேன்.

ரா.கி.ர.வும், புனிதனும் மிக மகிழ்ந்து நெகிழ்ந்து போனார்கள். “தினமும் வாங்கி வந்துவிடு. இன்னும் கொஞ்சம் கூடவே” என்று நேயர் விருப்பத்தை தெரிவித்தனர்.

அன்று ஆசிரியர் மதியத்தில் சற்று முன்னதாகவே ஆபீஸ் வந்துவிட்டார். அவர் தனது அறைக்கு வந்துவிட்டால் பஸ்ஸரை அழுத்தியோ, காலிங் பெல்லை அழுத்தியோ எங்களுக்கு, தான் வந்துவிட்டதைத் தெரிவிக்கமாட்டார். இண்டர்காம் மூலமாக “ஹரி ஓம்” என்று குரல் கொடுப்பார். நாங்கள் உடனே உள்ளே செல்வோம்.

அன்றைக்கும் அப்படித்தான் சென்றோம். ஆனால் எங்களை முந்திகொண்டுவிட்டது வடை வாசனை. ஆசிரியர் சிரித்தவாறு “என்னது இது பிரமாதமான வடை வாசனை” என்றார்.

நான் உடனே என் செக்‌ஷனுக்கு ஓடிச் சென்று அங்கு பாக்கி இருந்த இரண்டு வடைகளை ஒரு டிபன் காரியர் தட்டில் வைத்துக்கொண்டு ஆசிரியடம் விரைந்தேன்.

ஆசிரியர் வியப்புடன் “culprit இதுதானா” என்றார்.

“நீங்க ஒன்று சாப்பிட்டுப் பாருங்களேன். சின்ன சைஸ்தான்” என்று உபசரித்தோம்.

ஆசிரியர் எங்களது அன்பான வேண்டுகோளை நிராகரிக்க மனமில்லாமல் ஒரு வடையை எடுத்துத் துளி சாப்பிட்டிருப்பார். அதற்குள் எதிர் அறையிலிருந்து பிரசுரகர்த்தர் ஆசிரியரிடம் முக்கியமாக ஏதோ கலந்து ஆலோசிக்க உள்ளே வந்தார்.

வந்தவர் “அம்மாடி! வடை வாசனை ஆளைத் தூக்குகிறதே! ஓ! இங்கே ரகசியமாக வடை விருந்து நடக்கிறதோ! நானும் கலந்துகொள்ளலாமல்லவா?” என்று ஆசிரியர் அருகிலிருந்த நாற்காலியில் உட்கார்ந்துவிட்டார்.

ஆசிரியர் சிரிப்புடன் “சுந்தரேசன் வாங்கிட்டு வந்திருக்கார். நீயும் ஒண்ணு சாப்பிட்டுப் பாரேன்” என்றார்.

பப்ளிஷர் அடுத்த நிமிஷம் அவர் கட்டளையை நிறைவேற்றினார். “அட! அட! அபார ருசி! இவருக்கு எங்கே கிடைச்சுது? புதினா வேற கலந்து போட்டிருக்காங்க. பேஷ்! பேஷ்!” என்று ரசித்தார்.

அத்துடன் செல்லமாக ஒரு கட்டளையும் போட்டுவிட்டார். “தினமுமே வாங்கிக்கொண்டு வாங்க ஸார். நன்றாய் இருக்கிறது” என்றார்.

அன்றிலிருந்து அனேகமாக தினமும் மதியம் 3 மணி சுமாருக்கு ஆபீஸ் பையன் அந்த சிற்றுண்டிக் கடைக்குச் சென்று 20 வடை வாங்கி வந்துவிடுவான்.

இப்படியாக வடைத் திருவிழா தினசரி சுவையுடன் நடந்து வந்தது.

ஆனால் அடிக்கடி பப்ளிஷர் வெளியூர் போய்விடுவார். அவர் இல்லாமல் ஆசிரியர் ஆபீஸில் சிற்றுண்டி எதுவும் சாப்பிடமாட்டார்.

அதுமாதிரி சமயங்களில் After the break என்று வடைக்கு விடை கொடுத்துவிடுவோம்.

எல்லாம் கிடக்கட்டும். ‘இந்த ஆளுக்கு வடை, தோசை, பஜ்ஜி இதுகளை விட்டால் எழுத வேறு ஐடியாவே வராதா?’ என்று முகநூல் நண்பர்கள் முகத்தைத் தூக்கலாம்.

வடையைவிடச் சுவையான விஷயத்தை இனிமேல்தான் சொல்லப் போகிறேன்.

பிரபல ஆங்கில நகைச்சுவை எழுத்தாளரான ஆர்.கே. நாராயண் அவர்கள் இந்த திருச்செந்தூர் ஓட்டலுக்கு இரண்டு கட்டிடம் தள்ளியிருந்த மாடி வீட்டில்தான் குடியிருந்தார்.

நான் குடியிருந்த இடத்துக்கு எதிர் வாடையில் ஆர்.கே. நாராயண் வீடு இருந்தது. ஆனால் நான் அவரை சந்தித்ததில்லை. சந்தித்திருக்கவும் முடியாது. ஏனென்றால் நான் வெள்ளாளத் தெருவுக்கு வருவதற்கு முன்னதாகவே அவர் அங்கிருந்து சென்றுவிட்டார். (பத்து வருடங்களுக்கு முன்னதாகவே)

ஆகவே அந்த நகைச்சுவையாளர் வசித்த வீட்டையும் அவர் சுற்றி வந்த இடங்களையும் என்னால் சுவாசிக்க மட்டுமே முடிந்தது.

என் அறைக்கு நேரெதிரே அந்த திருச்செந்தூர் சிற்றுண்டி சாலைக்கு பக்கத்தில் ஒரு சிறிய லாண்டிரி கடை இருந்தது.

அந்தக் கடையைப் பற்றி நான் ஒரு கட்டுரையில் விவரமாக எழுதியிருக்கிறேன்.

அதே கடையைப் பற்றி ஆர்.கே. நாராயணும் தனது சுயசரித்திரத்தில் எழுதியிருக்கிறார்.

அந்த லாண்டரிக் கடையில் என்ன ஒரு விசேஷம். பெரிய நகைச்சுவை சாம்ராட்டையும் தம்மாத்தூண்டு சிரிப்பு எழுத்தாளரையும் ஒன்றாகக் கவர்ந்த அந்த லாண்டிரி விஷயம் என்ன? (நாளை பார்ப்போம் என்றெல்லாம் தள்ளிப் போட மாட்டேன். இதோ இப்போதே சொல்லிவிடுகிறேன்.)

அந்த லாண்டிரியின் பெயர் ‘எட்வர்ட் லாண்டிரி’. வயோதிகமான மெலிந்த, குள்ளமான, முகமெல்லாம் எப்போதும் நீங்காத நெருக்கமான சந்தேகக் குறிகளுடன் கூடியவராக அதன் முதலாளி எப்போதும் முக்காலியில் கடையில் உட்கார்ந்திருப்பார். கடையைக் காத்துக்கொண்டிருப்பார் என்றும் சொல்லலாம்.

இரவு பத்து மணிக்குத்தான் கடை அடைப்பார். அதுவரையிலும் இரண்டு தொழிலாளிகள் அயர்ன் செய்தவாறு இருப்பார்கள்.

கடையைப் பூட்டுவது அவரைப் பொறுத்தவரையில் ஒரு மாபெரும் திருவிழா.

வரிசை எண்கள் போடப்பட்ட நான்கு பலகைகளை தெருவிளக்கின் குறைந்த மங்கிய வெளிச்சத்தில் சரிபார்த்து அதனதன் இடத்தில் பதித்து பெரிய இரும்பு தாழ்ப்பாளையும் போட்டு மூன்று பூட்டுக்கள் பூட்டிவிட்டுப் படி இறங்குவார்.

இறங்கியதும் போய்விட மாட்டார். கடைக்கு நான்கு அடி தூரத்தில் நின்று பூட்டிய கதவை அங்கிருந்தே நோட்டமிடுவார்.

பிறகு மறுபடி படியேறி அந்தப் பூட்டுக்களை சிறிது அசைத்துப் பார்த்துவிட்டு படியிறங்கி சாலையில் ஆறு ஏழு அடி நடந்ததும் அங்கிருந்து கடையின் பூட்டுக்களை சற்று அண்ணாந்து பார்ப்பார். (பசியால் வாடிய நரி திராட்சைக் குலையை அண்ணாந்து பார்த்ததே அந்த மாதிரி)

அவர் முகம் சந்தேகப்படுவதற்கென்றே அமைந்தது. ஆகவே மீண்டும் சந்தேகம் வர மெதுவாக படியேறி ஓரொரு பூட்டாக இழுத்துப் பார்ப்பார்.

நாங்களெல்லாம் எங்கள் அறையிலிருந்து ஜன்னல் வழியாக அவர் லாண்டிரியிலிருந்து பிரியா விடை பெரும் அழகை – அவஸ்தையைப் பார்த்து ரசிப்போம்.

இறுதியாக ஏதோ ஒரு கால கட்டத்தில் அவருக்கு நம்பிக்கை வந்து புறப்பட்டு விடுவார்.

லாண்டிரிக்காரரின் இந்த பூட்டுத் திருவிழாப் பற்றி ஆர்.கே. நாராயண் அவர்களும் தனது சுயசரித்திரத்தில் தான் வாழ்ந்த வெள்ளாளத் தெரு பற்றிய குறிப்புகளில் நகைச்சுவையாக எழுதியுள்ளார்.

திரு ஆர்.கே. நாராயண் காலத்தில் திருச்செந்தூர் சிற்றுண்டி கடை இருந்திருந்தால் அவரும் அந்த வடைக்கு அடிமையாகி அதைப் பற்றியும் தன் சரித்திரத்தில் குறிப்பிட்டிருப்பார்.

வடைக்கு அந்த பாக்கியம் இல்லை.

16-கடவுளைத் தேடி… பாலகுமாரன்


bala

தான் ஆடாவிட்டாலும் தசை ஆடும் என்பது மிக உன்னதமான விஷயம். நாம் மூளை பலத்தால் “எனக்கு எந்தவித உணர்வுக் கொப்பளிப்பும் இல்லை;  நெகிழ்வும் இல்லை’ என்று ஏதோ ஒரு இறுக்கத்தோடு இருந்தாலும், உள்ளுக்குள்ளே “நான்’ என்கிற தசை- பிறவித் தொடர்பால் வருகின்ற இந்தப் பிணைப்பு ஆட்டிவைக்கும். தசை என்பது உடம்பிலுள்ள தசையைச் சொல்லவில்லை. இதயத்திற்கு அருகே நெல் முனையளவு இருக்கின்ற ஒரு இடமே அவ்வாறு சொல்லப்படுகிறது. பிறவிப் பிணைப்பு அங்கு ஏற்படத்தான் செய்கிறது.

இது எனக்கு ஏற்பட்ட பிரம்மையல்ல; கற்பனையல்ல. மிகத் தெளிவாக எனக்கும் என் மகளுக்கும், எனக்கும் என் மனைவிக்குமான பிணைப்பை உணர்ந்தேன். எதிரேயுள்ள பலரிடமும் நான் பிணைக்கப்பட்டிருப்பதை, விதம்விதமாகக் கடன்பட்டிருப்பதை, நட்பு பாராட்டவேண்டிய அவசியத்தை தெள்ளத்தெளிவாக உணர்ந்தேன். சிலரோடு சம்பந்தமில்லாமலும் இருந்தது.

எதிரே மிக அருகே கையில் கோலோடும் காவித்துணியோடும் உட்கார்ந்திருந்தவர் மிகக் கூச்சலானவர். இந்த இடத்திற்கு சம்பந்தமில்லாதவர் என்றும் தெரிந்தது. வேடதாரியாக அமர்ந்திருக்கிறார். அந்த வேடதாரி அமர்வை என் குருநாதர் அனுமதித்திருக்கிறார். அவருக்கும் ஏதோ வேலை இருக்கிறதென்பதை நான் உணரமுடிந்தது. அவர் எனக்கு உபயோகமில்லை. என்னோடு தொடர்பில்லை. ஆனால் அவர் யாருக்கோ உபயோகம். ஏதோ ஒரு தொடர்பு. நம்மோடு சம்பந்தமில்லாதவர்கூட எங்கோ, ஏதோ செய்துகொண்டிருப்பார். பிறப்பும், இறப்பும், வன்முறையும், வன்முறையால் சாவும், ரகளையும், அமைதியும், அன்பும், கொடுமையும் முற்பிறவிப் பயனின் விளைவு.

என்னுடைய இந்த ஸ்திதி முன்வினை. போன பிறவியில் யாசித்தது. முயற்சித்தது. இதற்கு முன்பு பெறாது இப்போது வந்து எதிர்பாராதவிதமாய்  முழுமை பெறுகிறது.

திடீரென்று வலப்பக்கம் நோக்கினேன். உயரமான அந்த சத்திரக் கட்டடத்தின் பெரிய முற்றம். அதைத் தாண்டி மலை தெரிந்தது. மலை உள்ளே காலியாக இருந்தது. நீலநிறக் கதிர்கள் அதிலிருந்து வெளிப்பட்டுக்கொண்டிருந்தன.

அதாவது மலை கனமான ஒரு பொருளாக இல்லை. உள்ளுக்குள்ளே மிகப்பெரிய வெற்றிடம் கொண்ட ஒரு இடமாக இருந்தது. “”பகவான், இட்ஸ் ஹாலோ” என்று உரக்கக் கத்தினேன்.

“”எஸ் தே ஸே இட் ஈஸ் ஹாலோ.” நான் வியந்து வியந்து மலையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தபோது அவர் என் தோளைத்தட்டி, “போதும்’ என்று திசை திருப்பினார். அதற்குப்பிறகு பலமுறை திருவண்ணாமலை போயும், மலையை அவர் காண்பித்தவிதமாக என்னால் பார்க்க முடியவில்லை.

வலப்பக்கம் திரும்பி மலையைப் பார்த்தபோது ஏற்பட்ட திகைப்பு இடப்பக்கம் திரும்பி குருநாதரைப் பார்த்தபோது அதிகரித்தது. அவர் உடம்பிலிருந்து ஒரு திகழ் சக்கரம் எனக்குத் தெரிந்தது. வாலும் தலையும் கொண்ட ஒரு சக்கரம். ஆரம்பமும் முடிவும் உள்ள சக்கரம். திகழ் சக்கரம் மிகுந்த பலமுடையது.

அவரால் எதுவும் செய்யமுடியும். அவர் எழுந்து ஒரு உதைவிட்டால் பூமி இரண்டாகப் பிளக்கும். அத்தனை வலிவு அவருக்கு இருந்தது.

கிருஷ்ணரும் இராமரும் மிகுந்த வலிவுள்ள மனிதர்களாக நான் படித்திருக்கிறேன். அது உண்மையென்று இவரைப் பார்க்கும்போது தெரிந்தது. அவர்கள் சாதாரண மனிதர்களாக, சிரிப்பும் கோபமும் கொண்டவர்களாக வாழ்ந்திருப்பினும் அவர்கள் அசாதாரணர்கள். என் குருநாதர் யோகி ராம்சுரத்குமார் எளிமையான உடைகளோடும், சிகரெட்டு டப்பாவோடும், தலைப்பாகையோடும் தோற்றமளித்தாலும், அவர் இந்த தோற்றத்திற்கெல்லாம் அப்பால் மிகுந்த வலிவுடைய ஒரு மனிதர். இந்த உடம்புக்குள் அவர் இருந்தாலும் இந்த உடம்புக்கு அப்பாலும் அவரால் வாழமுடியும். வாழ்கிறார்.

மூன்று காலங்கள் கடந்தும் அவரால் பேசமுடியும். பேசுகிறார்.

இந்த ஒரு சக்திநிலை மனிதருக்கு நிச்சயம் உண்டு. கடும் தவத்தால் இதை அடையமுடியும். “நாம ஜெபம் செய்யுங்கள்’ என்று குருநாதர் ஆரம்பித்து வைத்தாலும், அது நாம ஜெபத்தால் கிடைப்பதல்ல. நாம ஜெபம் மன ஒருமைப்பாட்டுக்கு ஆரம்பமாக இருக்கிறது.

ஆனால் நாம ஜெபம் தாண்டி, மன ஒருமை தாண்டி ஏதோ ஓரிடத்தில் லயித்திருக்க வேண்டியிருக்கிறது. மாதக்கணக்கில், வருடக்கணக்கில் தன்னிலையற்று லயித்திருக்க வேண்டியிருக்கிறது. அந் நிலையில் பித்து பிடித்தவராகத்தான் தெரிவார். மனிதருடைய நாகரீகங்கள் எல்லாம் அவருக்கு மறந்துபோயிருக்கும். பசித்தபோது உணவு. இடம் கிடைத்தபோது தூக்கம். எங்கோ ஒரு புதர்நடுவில் கழிப்பிடம். சிலசமயம் மறந்துபோய் நடுத்தெருவிலும் நடக்கும்.

குளியலும், பல் துலக்குதலும், உடம்பு சுத்தமும், உடைகள் சுத்தமும் அவர்களுக்கு இல்லை. அந்த நிலையை முழுவதுமாக அனுபவித்துவிட்டு, அதை உள்ளுக்குள் தேக்கிவைத்துக்கொண்டு, மனிதர்களின் துன்பம் கண்டு, அறியாமை கண்டு, அலட்டல் கண்டு அவர்கள் மனம் இரங்கி, “இது இப்படி இல்லையே. உலகம் வேறாயிற்றே. உன் உடம்பிற்குள் இருப்பது வேறு விஷயமாயிற்றே’ என்று சொல்வதற்கு வருகிறார்கள். அதை மௌனமாகவும், வாய்திறந்தும் சொல்கிறார்கள்.

என் குருநாதரும் உலகுக்கு உணர்த்தி, அதை என்மூலம் இங்கு எழுத வைத்திருக்கிறார். இது அவருடைய முயற்சி. அவருடைய வியக்தி.

அவருடைய செயல். அவருடைய எழுத்து. நானும் இங்கு கருவிதான். பேனா போல்தான். இது அவருடைய பேனா. பாலகுமாரன் என்பது அவருடைய பேனா. இங்கு எழுதிக்கொண்டிருப்பது அவருடைய பேனா.

வெறுமே இந்த விஷயத்தை அவர் வார்த்தையாகச் சொல்லியிருந்தால் நான் கேள்வி கேட்பேன் அல்லவா. சந்தேகமாகப் பார்ப்பேன் அல்லவா. “சரி, ஏதோ சொல்கிறார். கேட்டு வைப்போம்’ என்று அலட்சியம் காட்டுவேன் அல்லவா. “வா, பார்’ என்று தலையில் தட்டி, முதுகு தடவி பார்க்க வைத்துவிட்டால் நான் நம்பித்தானே ஆகவேண்டும். இதை வேறு யாருக்கெல்லாம் சொல்லியிருக்கிறார் என்று எனக்குத் தெரியாது. வேறு யாரோ ஒரு பெண்மணி இதற்கு ஆசைப்பட்டபோது, “இவருக்கு இது இல்லை’ என்று சொன்னது மட்டும் எனக்குத் தெரியும். வேறு ஏதேனும் தகுந்த பாத்திரத்தில் அவர் இதை உச்சரித்திருக்கலாம். இந்த விளைவை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம். “பால்குமார் ஈஸ் மை பென்’ என்று அவர் சொல்லியிருக்கிறார். இந்தப் பேனா அவரைப்பற்றி இங்கே எழுதிக் கொண்டிருக்கிறது. அவர் காட்டிய விஷயத்தைப் பற்றி பேசிக்கொண்டிருக்கிறது.

அந்த குளிர் தாங்காமல் அவருக்கு முன்னால் நான் பத்து பதினைந்து சிகரெட்டுகள் பிடித்தேன். அவருக்கு சிகரெட் பற்றவைத்தேன். அவர் எனக்கு சிகரெட் பற்றவைத்தார். வேறு எவருக்கேனும் இதை செய்திருப்பாரா என்று எனக்குத் தெரியாது. வேறு யாரேனும் அவர் முன்னால் புகை பிடித்திருப்பார்களா என்று எனக்குத் தெரியாது. அவரே வாங்கிவரச் சொல்லி சிகரெட்டும், நெருப்புப் பெட்டியும் எனக்குக் கொடுத்திருக்கிறார். சிகரெட் இல்லாமல் தவித்தபோது, என் நண்பர் வேலம்மாள் பள்ளிக்கூட பிரின்ஸ்பால் கோதண்டராமன் ஓடிப்போய் என் பிராண்ட் சிகரெட் வாங்கி நெருப்புப் பெட்டியோடு கொண்டுவர, அதை வாங்கி யோகி ராம்சுரத்குமார் எனக்குக் கொடுத்திருக்கிறார்.

அந்த நிலையில் நானும் அவரும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. ஆனால் அவர் என்ன சொல்கிறார் என்பது எனக்கு அவர் பேசாமல் புரிந்தது. நான் என்ன நினைக்கிறேன் என்பது அவருக்குத் தெரிந்தது. நாங்கள் இருவரும் பரஸ்பரம் ஒருவரையொருவர் பார்த்து சிரித்துக்கொண்டோம். உள்ளே நிலைமை இப்படியிருக்க, மனிதர்கள் எப்படி அலைகிறார்கள் என்று ஆச்சரியப்பட்டோம். என் ஆச்சரியத்தை அவர் ஆமோதித்தார்.

உள்ளே இருப்பது வேறு. வெளியுலகம் வேறு. உன் வழியே வெளியுலகத்தை ஸ்பரிசிக்கத் தெரிந்தால், வெளியுலகத்தோடு எந்தவிதமான முரணும் இராது. எவர்மீதும் கோபம் வராது. எந்த வஞ்சனையும் கிடையாது. வெளியுலகம் செய்யும் ஒவ்வொரு அசைவுக்கும், ஒவ்வொரு ஆட்டத்திற்கும் நமக்கு அர்த்தம் புரியும். துடிதுடிக்க வெட்டிக்கொன்றவனையும், அவஸ்தைப்பட்டு செத்தவனையும் கண்டு பதறப்போவதில்லை. மாறாக இன்னொரு கத்தி இன்னொரு இடத்தில் வெட்டியவனுக்கு தயாராகிவிட்டது என்று இடம், பொருள், ஆளோடு தெரிந்துவிடும். “அடடே, இந்த நேரம் நீ இப்படி அடிபடப்போகிறாய்’ என்பது புரிந்துவிடும். “கணக்கு நேராகி விட்டதே’ என்று அறியமுடியும். அப்போது என்ன கோபம் வரும். யாரை சபிக்கத் தோன்றும். வெட்டியது ஏன் என்ற விளக்கமும் உள்ளே தோன்றும். வெட்டப்பட்டவனின் கதையும் கனவுபோல் வரும்.

அதெல்லாம் சரி. அதிர்ச்சியில்லை. ஆனால் எச்சரிக்க வேண்டாமா. தொடர்ந்துகொண்டே இருப்பதா. வெட்டி வெட்டப்பட்டு, வெட்டி வெட்டப்பட்டு… முடிவே கிடையாதா. சகலமும் கேட்டுவிட்டு பலபேர் என்னிடம் கேட்ட கேள்வி, “இது என்ன செய்தது?’காசு பணமா. தோட்டம் துரவா. சுத்தம் சுகமா. கொடிகட்டிப் பறக்கின்ற புகழா.

இது எது பற்றியும் அக்கறைப்படாத, ஆவல்படாத அமைதி இவரால், இதனால் கிடைத்தது. என்னைச் சுற்றி நடக்கவேண்டியவை நல்லபடியாய், நிம்மதியாய், எந்த இடையூறுமின்றி, சீராய், சிறப்பாய் நடக்கிறது. நோய் வராது தீர்ந்ததா. இல்லை. அது கர்மா. முன்வினை. அது வரும், போகும். ஆனால் “வலக்கை வலிக்கிறதே, வலக்கால் குடைகிறதே’ என்று உட்கார்ந்தால் எவரேனும் வருவார்கள். “ஏன் வாடியிருக்கிறீர்கள்’ என்று கேட்பார்கள். விவரம் சொன்னதும் என்னைப் படுக்கவைத்து தைலம்தடவி அழுத்தி அழுத்திப் பிடித்துவிடுவார்கள். பத்து நிமிடத்தில் வலிபோகும். அது கைவித்தையா, கருணையா, தைலத்தின் மேன்மையா. எல்லாமும்தான்.

“நுரையீரல் தொற்றுநோய் வந்ததே. பேரவஸ்தைப்பட்டாயே. ஒரு பிடி மூச்சுக்குத் திணறினாயே’ என்ற கேள்வியையும் நண்பர்கள் கேட்டார்கள். “சில நாட்களில்’ என்று டாக்டர்கள் அறிவித்தார்கள். “ஏதாவது கையெழுத்து வாங்க வேண்டுமென்றால் வாங்கிக்கொள்ளுங்கள்’ என்று உதவி டாக்டர்கள் மூலம் பெரிய டாக்டர் சொல்லியனுப்பினார். நான் காசோலைகளிலும், வெற்றுத் தாள்களிலும், பாண்டு பேப்பரிலும் கையெழுத்திட்டேன். எழுந்து அமர்ந்தால் மூச்சு வாங்கும். நின்று ஒன்றுக்குப் போனால் பெரிதாய் இரைக்கும். “இந்த கண்டம் தாண்டினாலும் இன்னும் ஆறு மாதத்திற்கு ஆக்ஸிஜன் சிலிண்டரோடுதான் வாழவேண்டும்’ என்றார்கள். அவர்கள் சொல்லாமலேயே என் நிலைமை புரிந்தது. பிராணவாயு உள்ளுக்குள் போகாவிட்டால் என்னால் சுவாசிக்கமுடியாது. என் நுரையீரல் சரியாக இயங்கவில்லை. பாதிக்குமேல் அது அடைபட்டுக் கிடக்கிறது. மிகக்குறைந்த அளவே இயங்குகிறது. எனவே, மூச்சை இழுத்து உள்வாங்கக்கூடிய சக்தி நுரையீரலுக்கு இல்லை. மூச்சு செலுத்தப் படவேண்டும்.

“போதுமா. கிளம்பிவிடட்டுமா. முடிந்துவிட்டதா என் வேலை. என்னுடைய பேனா என்று என்னைச் சொன்னாயே. அவ்வளவுதான் எழுத வேண்டுமா. இல்லை வேறு ஏதேனும் இருக்கிறதா. இராமாயணம், மகாபாரதம், கிருஷ்ணாவதாரம் என்றெல்லாம் கட்டளையிட்டாய். நான் எதுவும் செய்யவில்லை. என் விருப்பமான சரித்திரக் கதையை எழுதி முடித்திருக்கிறேன்.

அவ்வளவே. ஆறு பாகம் “உடையார்‘ எழுதிவிட்டேன். மிகப்பெரிய வரவேற்பு. வருடத்திற்கு இரண்டு பதிப்பு என்று கும்மாளமிட்டுக் கொண்டு விற்பனையாகின்றன. அவைதான் என்னிடமிருந்த உன்னதமா. இத்தோடு எழுத்துப்பணி முடிந்துபோயிற்றா. சொல். நான் வந்துவிடட்டுமா அல்லது இருந்து நீ சொன்ன வேலைகளைச் செய்யட்டுமா. எனக்கு என்னுடைய தீர்மானம் என்று ஒன்றும் இல்லை. நீ சொல். நீ சொல்.’ நான் உள்ளுக்குள் குருநாதரோடு பேசினேன்.

எனக்கு இறை என்பது, இயற்கை என்பது, பிரபஞ்ச சக்தி என்பது குருநாதர் என்ற வடிவாய்தான் இருந்தது. வியாதியில் இருந்ததும், வியாதியிலிருந்து விடுபட்டதும் சொடுக்கு நேரம்தான். இதை நீங்கள் நம்பவேண்டும். வேறெப்படி இதை உணர்த்துவதென்று எனக்குத் தெரியவில்லை.

“வேண்டாம், இரு’ என்ற எண்ணம் என்னுள் துண்டாகத் தோன்றியது.

குரலில்லை. சப்தமில்லை. உணர்வு. சட்டென்று மூச்சு கதி சீராயிற்று. மூச்சை உள்ளிழுக்க முடிந்தது. மூச்சு வெளியே வந்தது. இதற்கு திண்டாடிக்கொண்டிருந்த உடம்பு சீராயிற்று. மாற்றம் நிகழ்ந்த ஐந்து நிமிடத்திற்குப்பிறகு நான் அந்த பிராணவாயுக் குழாயை மெல்ல அகற்றினேன்.

வீடு கத்தியது. தாதிகள் அலறினார்கள். “”இல்லை. என்னால் இருக்க முடியும். கவலைப்படாதீர்கள்” என்று ஆறுதல் சொல்லி, நான் பிராணவாயுக் குழாய் இல்லாது சுவாசிக்கத் தொடங்கினேன். எழுந்து நின்றேன். சுவர் பிடித்து நடந்தேன். மறுபடியும் கட்டிலில் வந்து உட்கார்ந்தேன். ஒன்றுக்குப் போக பின்பக்கம் படியேறிப் போய்வந்தேன். கண்ணாடி முன்பு நின்று பார்த்துக் கொண்டேன். சிரித்தேன். அடுத்த இரண்டு மணிக்குப் பின்பு வராண்டாவில் நடந்தேன்.

உதவி டாக்டர் ஓடிவந்து, “”இது என்ன கூத்து” என்று கத்தினார். “”இல்லை. சுவாசிக்க முடிகிறது” என்று சொன்னேன். மாலை பெரிய டாக்டர் வந்து, “”இது ஆச்சரியம். ஆச்சரியம். நான் எதிர்பார்க்கவில்லை” என்று சொன்னார். இரண்டு நாட்களில் மருத்துவமனையைவிட்டு வழியனுப்பப்பட்டேன். தற்காப்புக்காக வீட்டில் ஆக்ஸிஜன் சிலிண்டர் இருந்தது.

குண்டலினி வேகமாய்க் கிளம்பி, அழுத்தமாய் மேலேறி உச்சியைத் தொட்டது. இதற்கு முன்பு பலமுறை அவர் செய்திருந்தாலும், எனக்குள் ஏற்றியிருந்தாலும் இந்தமுறை அந்த சக்கரங்களின்மீது என்னால் முழு கவனம் செலுத்த முடிந்தது. உச்சிவரை போய் அங்கே தங்கமுடிந்தது.

இந்த உலகம் நாம் மட்டுமே இருக்கின்ற உலகமல்ல என்பது தெள்ளத் தெளிவாகப் புரிந்தது. பேய் பிசாசுகள், தேவர்கள், கந்தர்வர்கள், யட்சர்கள் என்று விதம்விதமாக, அவரவருக்குத் தோன்றியவண்ணம் வர்ணிக்கலாம். நாம் பயந்தால் பேய், உற்று கவனித்தால் யட்சர்கள், காதுகொடுத்துக் கேட்டால் கந்தர்வர்கள், பேசினோம் என்றால் தேவர்கள். இது என்னுடைய குண்டலினி விழிப்பில் நான் கண்டுகொண்டது.

இந்த பூமியில் நீர், நெருப்பு, காற்று போன்ற பஞ்சபூதங்களுக்கு உட்படாத வேறு சூட்சும சக்திகள் வெகு நிச்சயமாய் உலவுகின்றன. “எங்கே, காட்டு பார்ப்போம்’ என்றால் எனக்கு காட்டத் தெரியாது. ஆனால் பகவான் யோகி ராம்சுரத்குமாருக்கு காட்டத் தெரிந்திருக்கிறது. அருவ உருவங்களாக இங்கே விஷயங்கள் இருக்கின்றன. அருவம் என்பது உருவமே இல்லாதது. உருவம் என்பது ஒரு நிறைவு கொண்டது. இவை இரண்டுமல்லாது ஒரு சக்தியின் திரளான அசைவு தனித்தபடி மனிதரைச் சுற்றி நகர்ந்துகொண்டிருக்கிறது.

இது என் அனுபவம். நேரடி அனுபவம். இதை உங்களுக்கு நான் காட்ட முடியாது. உங்களிடம் பொய் சொல்லவேண்டிய அவசியம் கிடையாது. நீங்கள் என்னை கொண்டாடும்படி வைக்க என்னுடைய
புதினங்கள் போதும். இதைவைத்து நான் வசூல் வேட்டையோ அல்லது மலை அடிவார கோட்டையோ, மடமோ உருவாக்கப் போவதில்லை. நான் அறிந்த உண்மையை உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்வதைத் தவிர, இதை நம்புங்கள் என்ற விஷயத்தைக்கூட, வேண்டுதலைக்கூட நான் சொல்லமாட்டேன். இதை நம்புவதும் நம்பாததும் உங்கள் தலையெழுத்து. இந்து மதத்திற்கு ஆள் சேர்க்கவும், எதிரான மதத்தை அழித்தொழிக்கவும் எனக்கு எண்ணமே இல்லை. இந்து மதத்தின் தொன்மை அதனைக் காப்பாற்றும். இதுவரை நடந்த ஆக்கிரமிப்புகளையெல்லாம் தாண்டி இந்து மதம் செழித்து வளர்ந்திருக்கிறது. எவராலும் வீழ்த்தப்படாமல் மேல்நோக்கி மலர்ந்திருக்கிறது. எனவே, நம்மைச் சுற்றி சூட்சும சக்திகள் உண்டு என்கிற விஷயத்தை எந்தவித எதிர்பார்ப்புமில்லாமல், எந்தவித நோக்கமும் இல்லாமல் நான் உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்கிறேன்.

அதேசமயம் இந்த விஷயத்தை இன்னும் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்ளவும், அவர்களுடைய செய்கையை கவனித்து வாழ்வைப் புரிந்துகொள்ளவும் என்னால் இயலவில்லை. குண்டலினி சீறிக்கிளம்பி என்னிலிருந்து பெரும் சக்தியாக, ஒரு அலறலாக, ஒரு ஆட்டமாக வெளிப்படுகையில் அந்த சக்திகள் சுற்றியிருப்பதைக் காண்கிறேன். “இதுதான் வழி, இந்த அவஸ்தைதான் பாதை’ என்று அவர்கள் சொல்லாமல் சொல்வதை உணர்கிறேன். அங்கே பேச்சு என்று மொழி இல்லை. வரி வடிவம் இல்லை. ஒளிரூபம் இல்லை. அவர்கள் பேசுவது எனக்குப் புரிகிறது. நான் கேட்பது அவர்களுக்குத் தெரிகிறது. இது சூட்சும சக்திகளோடு மட்டுமல்ல. என் குரு நாதரோடும் நடந்தது.

நான் என்ன சொல்கிறேன் என்று நினைக்கும்பொழுதே அவர் “ஆமாம்’ என்று தலையாட்டினார்.

அவர் அதற்கு விளக்கம் சொல்லும்பொழுது “எனக்குப் புரிந்தது’ என்று தலையாட்டினேன். ஒரு சிறிய ஓசைகூட தொண்டைக் குழியிலிருந்து எழும்பாமல், அந்த முயற்சியே செய்யாமல் ஒருவரை ஒருவர் முற்றிலும் புரிந்துகொள்கின்ற ஒரு தன்மை அப்பொழுது ஏற்பட்டது. ஒருவகையில் மொழி என்பதும், பேச்சு என்பதும் பலவீனமானது. ஒரு மொழியில் விளக்கும்பொழுது கையும், காலும், கண்ணும் ஏதோ ஒரு விதத்தில் அசைந்து, உடம்பிலிருந்து இன்னொரு மொழி பேச்சு மொழிக்குத் துணையாக வருவதை நான் காண்கிறேன். அப்படியல்லாது திரும்பி அவரைப் பார்த்த க்ஷணத்தில் அவர் நினைப்பது புரிந்தது. தலைகுனிந்து அவர் உட்கார்ந்திருக்கும்பொழுது அவர் என்ன நினைக்கிறார் என்று நான் அறியமுடிந்தது.

நான் கண்மூடி என்னுள் கவனித்துக் கொண்டிருக்கும்பொழுது அவர் மெல்ல என் முதுகு தட்டி என்னை சமனப்படுத்தினார். “அந்த இடம் போக வேண்டாம்’ என்று அந்த தொடலும் தடவலும் உணர்த்தியது. “அந்த விரைவு வேண்டாம்’ என்று அவர் மெல்லியதாய் கட்டளையிட்டார். இதற்கெல்லாம் மொழி தேவைப்படவே இல்லை. வெறும் தொடலும், தொடாது பார்த்தலும், மனதிற்குள் நினைப்பதும் மற்றவருக்கு பரிமாறிக்கொள்ள ஏதுவாய் இருக்கிறது. அருகில் உள்ளவர்களை மட்டுமல்ல. வெகுதொலைவில் உள்ளவர்களையும் என்னால்கவனிக்கமுடிந்தது.

மயிலாப்பூர் தேவகி மருத்துவமனையில் கமலா கிழிந்த நாராய், உடல் வலுவின்றி, அறுவை சிகிச்சையால் ரத்தம் இழந்து வலியோடு படுத்திருக்கையில், நான் திருவண்ணாமலையிலிருந்து என் மனைவியை ஆதுரமாகப் பார்க்கவும், அவருடைய மழித்த தலையைத் தடவும், அந்த ரணங்களின்மீது விரல்வைக்கவும், அவைதரும் வேதனை குறைய வேண்டும் என்று உணரவும், அதைப் பகிர்ந்துகொள்ளவும் முடிந்தது. வெகு நிச்சயமாய் அவருடைய வலி குறைந்திருக்கும். அது குறைந்துவிட்டது என்பதையும் நான் அறிந்தேன்.

அடுத்த அரைமணியில் அவருக்கு பசிக்கிறது என்று, ஏதோ சூடான பானம் சாப்பிடத் தயாராகிவிடுவார் என்பதையும் அறிந்தேன். நான் இதைச் செய்கிறபோது யோகி ராம்சுரத்குமார் என்னை அணைத்துக்கொண்டார். “இதுவே, இவ்வளவே. இங்கே எல்லாம் எளிது. கொஞ்சம் முயற்சி செய்யவேண்டும். அவ்வளவே’ என்று சொல்லாமல் சொன்னார்.

இது உண்மை. சத்தியமான வாக்கு. நெல்முனையளவும் பொய்யில்லாத பேச்சு.

திருப்புள்ளம்பூதங்குடி சயன ராமன்!


ஸ்ரீராமபிரானை பொதுவாக, நின்ற திருக்கோலத்திலேயே தரிசித்திருப்போம். அமர்ந்த கோலங்களிலும் ஒருசில ஆலயங்களில் கண்டு வழிபட்டிருப்போம். ஆனால், சயனக் கோலத்தில் அபூர்வமாக தரிசிக்கும் திருத்தலம் திருப்புள்ளம்பூதங்குடி. தவிர, ஸ்ரீராமர் வில், அம்பு இன்றி சங்கு, சக்ரதாரியாக புஜங்க சயனத்தில், கிழக்கு நோக்கி இங்கு அருள்பாலிக்கிறார்.

சீதா பிராட்டியை அரக்கன் ராவணன் கவர்ந்து செல்கையில் ஜடாயு அவனுடன் போரிட்டார். அப்போது ஜடாயுவை ராவணன் வாளால் வெட்டினான். ‘ராமா… ராமா’ என முனகியபடி கிடந்த ஜடாயுவை அவ்வழியே வந்த ராம, லட்சுமணர்கள் காண, ராவணன் சீதையைக் கவர்ந்து சென்ற செய்தியைக் கூறிவிட்டு உயிர் துறந்தார் ஜடாயு. இதனால் வருந்திய ராமன் அவருக்குச் செய்ய வேண்டிய ஈமக்கிரியைகளை இத்தலத்தில் செய்து முடித்தார் என்பது தல வரலாறு.

ஜடாயு பறவையாகிய புள்ளிற்கு ஸ்ரீராமன் ஈமக் கிரியைகள் செய்து, மோட்சம் கொடுத்த நிகழ்வை குறிக்கும் தலமாதலால் இத்திருத்தலம் திருப்புள்ளம்பூதங்குடி ஆனது. திருமங்கையாழ்வார் இங்கு வந்தபோது, இக்கோயிலில் வேறு ஏதோ தெய்வம் இருப்பதாகக் கருதி கவனிக்காமல் செல்ல, அப்போது ஒரு ஒளி தோன்றி அதிலிருந்து சங்கு சக்ரதாரியாக ஸ்ரீராமன் காட்சியளித்தார்.

இதைக்கண்ட திருமங்கையாழ்வார், ‘அறிய வேண்டியதை அறியாமல் சென்றேனே’ என வருந்தி பத்து பாசுரம் பாடினார். தந்தை தசரதருக்கு செய்ய வேண்டிய இறுதிக் காரியத்தைச் செய்ய முடியாவிட்டாலும், ஜடாயுவுக்கு செய்ததை நினைத்து மகிழ்ந்ததால் இத்தல ராமன், ‘வல்வில் ராமன்’ என அழைக்கப்படுகிறார்.

புதன் கிரக பரிகாரத் தலமான இது, பித்ருக்களுக்கு தர்ப்பணம் செய்ய உகந்தது. மேலும், திருமணத்தடை உள்ளவர்களும் இங்கு வழிபடுகின்றனர்.

IMG_4588

பதவி உயர்வு வேண்டுபவர், பிராகாரத்தில் அருள்பாலிக்கும் (உத்தி)யோக நரசிம்மருக்கு திருமஞ்சனம் செய்து, தோமாலை சேவை (பூவால் அலங்காரம்) செய்வதாக ப்ரார்த்தித்துக் கொண்டு வழிபட்டால், உத்யோக உயர்வு நிச்சயம் கிடைக்கும் என்பது ஐதீகம்.

செல்லும் வழி:

சுவாமிமலையிலிருந்து திருவைகாவூர் செல்லும் வழியில் 4 கி.மீ.

தரிசன நேரம்: காலை 7.30 மணி முதல் 12 வரை. மாலை 4.30 மணி முதல் 7.30 வரை.

தொடர்புக்கு: +91- 94435 25365

– எஸ்.நாராயணன், சென்னை (தீபம் ஆன்மீக இதழில்…)

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 569 other followers