மனம் என்கிற ஏரி! -பாலகுமாரன்


நான் ஒரு காரியம் செய்துகொண்டே நான் என்ன செய்கிறேன் என்று விசாரிக்க வேண்டும். இது சாதாரணமான ஒரு வாக்கியமாக மனத்தில் தோன்றும். இல்லை. இப்படி விசாரிக்கும்போது ஏற்படுகின்ற அகவிழிப்பு பிரமிப்பானது. பிரம்மாண்டமானது. கூடலில் ஈடுபட்டுக்கொண்டே ‘என்ன இது?’ என்று விசாரிக்க முடிந்தால் என்ன ஆகும் என்பதை ஈடுபட்டுத்தான் தெரிந்துகொள்ள முடியும்.

உணவு உண்டுகொண்டே ‘எத்தனை நாள் தின்னப் போகிறேன்? ஏன் தினம் தினம் தின்கிறேன்’ என்று விசாரித்தால் என்ன ஆகும் என்பதை நடத்திப் பார்த்துத்தான் புரிந்துகொள்ள முடியும். எம்.ஏ.சோஷியாலஜி எதற்குப் படிக்கிறேன் என்று கேள்வி கேட்க, என்ன பதில் வருமோ என்பது கேட்டவருக்கு மட்டுமே வெளிச்சம்.

அதாவது இது விவாதத்துக்குரிய ஒரு பொருள் அன்று. கேள்விகளை இரண்டு பேருக்கு நடுவே வைத்து கம்பீரமாக நீங்கள் பேசத் தொடங்குவீர் என்றால் நீங்கள் மிகப் பெரிய பொய் மூட்டையாக மாறிவிடுவீர்கள். உங்களுக்கு மட்டுமே, நீங்கள் மட்டுமே என்று நிறுத்தி உங்களை நீங்கள் கேள்வி கேட்டால் உண்மை ஒருவேளை வெளிவந்தாலும் வரும். ஏன் புளுகு மூட்டையாகப் போய்விடும்? எதிரே இருப்பவன் ‘அடேடே, நீ எப்பேர்ப்பட்ட ஆள். எப்படியெல்லாம் யோசிக்கிறாய்? நீ உன்னதமானவன்’ என்று பாராட்டினால் உடனே விசாரிப்பின் முனை மழுங்கிவிடும். பாராட்டிய விஷயத்தை நினைத்துக்கொண்டு தன் கம்பீரத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு அலைய நேரிடும். உண்மை சிதறிவிடும்.

நாலு பேருக்கு நடுவே இது விவாதப்பொருளாகக் கூடாது என்றால் அப்போது இது எவ்விதமாக விவாதிக்கப்பட வேண்டும்? தனியே. தனிமையில். இன்னும் உறுதியாகச் சொல்லவேண்டுமென்றால் யாரும் அற்ற இடத்தில். நின்றபடி, நடந்தபடி, அமர்ந்தபடி விசாரிக்க வேண்டும். இது ஒரு வகை தியானம். இதற்குப் பெயர் விசாரம். கவலைப்படுதல், விசாரித்தல், அக்கறையோடு இருத்தல் என்றெல்லாம் இந்த விசாரித்தல் அர்த்தப்படுகிறது.

இது மிகப் பெரிய வேள்வி. மிக உக்கிரமான தவம். தவம் என்பது ஒற்றைக்காலில் நிற்பது, அக்னிக்கு நடுவே அமர்வது, குகையில் அமர்ந்திருப்பது என்று நமக்குச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. நிற்பதோ, அமர்வதோ இங்கு முக்கியமில்லை. அவை சொல்லப்படும்போது மிகப் பெரிய நாடகங்களாக, போதை ஏற்றும் விஷயங்களாக மாறிவிடுகின்றன. நின்றோ, நடந்தோ அல்லது குகையில் கிடந்தோ ‘அவர்கள் என்ன? இது என்ன?’ என்று ஓயாமல் விசாரித்திருக்கிறார்கள். விசாரித்தது மறந்து போய் விசாரித்த காட்சி முக்கியமாகப் போய்விட்டது. இது விஷயச் சிதைவு.

துறவு என்றால் என்ன?

கையில் கமண்டலம். இன்னொரு கையில் தண்டம். இடுப்பில் புலித் தோல். தலையில் சடை. நீண்ட தாடி. உடம்பு முழுவதும் பூசிய விபூதி என்று ஒரு நாடகத்தனம் காட்டப்படுகிறது. ஆனால் விசாரித்தல் என்பது நாடகத்தனம் இல்லாதது. துறவு என்பது அகந்தையைத் துறத்தல். மனைவியோடும் குழந்தைகளோடும் தாயோடும் தந்தையோடும் நண்பர்களோடும் வாழும்போது அகந்தையைத் துறக்க முடியுமா? முடியும். முடியாதது என்பது அவரவருக்கு உண்டான பதில். ஒரு கட்டுரையில் அதைத் தீர்மானம் செய்யவே முடியாது.

அகந்தையைத் துறக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தின் உந்துதலால்தான் அகந்தைக்குக் காரணமாக இருக்கின்ற குடும்பம் என்ற விஷயத்தைத் துறந்தார்கள். தெருவில் பெயர் அற்று அலைந்தார்கள். கைகளெல்லாம் சுருங்கிப் போய் விரல்கள் அல்லாத நிலையில் தள்ளாடி நடக்கும் ஒரு குஷ்ட ரோகியைச் சந்தித்தபோது, ‘உங்கள் பெயர் என்ன?’ என்று ஆசையாக வினவ, அவர் வாய்விட்டுச் சிரித்தார்.

எனக்கு என்ன பெயர்? குஷ்டரோகி என்றுதான் பெயர்’ என்று சொன்னது முகத்தில் அடித்தது போல் இருந்தது. ஒரு வகையில் அவர் தன் பெயரைத் துறந்துவிட்டார். வியாதியால் துறப்பது போல் அல்லாது, வறுமையால் துறப்பது போல் அல்லாது, பிரச்னைகள் முட்டி சண்டையிட்டு ‘சீச்சீ இந்தப் பழம் புளிக்கும்’ என்பதுபோல் அல்லாது நன்றாக வாழும் காலத்திலேயே ‘போதும் போதும் இந்தக் கூத்து’ என்று முடிவு பெற்று வீடு விட்டு விலகி நிற்றல் என்பது இந்தியத் தத்துவத்தில் ஒரு சிறந்த விஷயமாகச் சொல்லப்பட்டு இருக்கிறது.

வனங்கள் அதிகம் இருந்த காலத்தில் பழங்களும், இலைகளும், கிழங்குகளும் உயிர்வாழ்வதற்கு உதவி செய்தன. வனங்கள் அழிந்து எங்கும் வீடுகள் கிளைத்து மக்கள் தொகை அதிகரித்த இந்தக் காலத்தில் ஒருவர் போய் எதிர் வருபவரிடம் ‘பசி எடுக்கிறது உணவு கொடுங்கள்’ என்று எங்கேனும் கையேந்தத் தான் முடியும். அப்படி கையேந்தி நிற்பது இன்னும் அகந்தையை அழிக்கும். எனக்கு உயிர்வாழத் தேவை இரண்டு கவளம் சோறு, கொஞ்சம் குடிதண்ணீர், மேலே ஒரு போர்வை, இடுப்பிலே ஒரு வேட்டி. நடந்து பழக்கம் இல்லை என்பதால் காலில் பாதரட்சை. ஆசி, எப்பேர்ப்பட்ட விடுதலை. பெயரே இல்லாத விடுதலை.

ஏ பிச்சை… இங்கே வா. பழைய சோறு உண்பாயா?’ என்று கேட்க, இரண்டு கவளம் பழைய சோறு எவ்வளவு கம்பீரம். இரண்டு கையால் சோறு வாங்கி அந்தக் கையை அப்படியே இடுப்பு வேட்டியில் துடைத்துக் கொண்டு எங்கேனும் நீர் குடித்து அப்படியே நகர்ந்து போகலாம். உள்ளே இடையறாது விசாரம் நடந்து கொண்டிருக்கும். ஏனெனில் பசிக்குச் சோறு கிடைத்து விட்டது. குடிதண்ணீர் கிடைத்து விட்டது. நடந்தோ, உட்கார்ந்தோ, படுத்தோ என்ன இது என்று கேள்வி கேட்கலாம். ஏனெனில் இதைக் கேட்பதைத் தவிர வேறு வேலையில்லை.

இந்தத் தேசத்தில் பிச்சைக்காரர்கள் மிகப் பெரிய சிந்தனையாளராக, விசாரம் உள்ளவர்களாக, தன்னை விசாரிப்பவர்களாக அல்லது விசாரித்து தெரிந்த ஞானியர்களாக இருக்கலாம். ஆயிரம் பிச்சைக்காரர்களில் எத்தனை பேர் ஞானி? யாருக்குத் தெரியும்? எப்படி கண்டுபிடிக்க முடியும்? வட்டார போலீஸ் ஸ்டேஷனில் இருக்கின்ற போலீஸ்காரர்களில் எத்தனை பேர் நல்லவர்?

 

ஒருவரா, இருவரா? அந்த ஒருவர் இருவருக்காக மற்றும் மீதமுள்ள முப்பத்தியேழு பேரையும் பொறுத்துக் கொள்கிறோமே அதுபோல இரண்டு தத்துவவாதிகளுக்காக, விசாரம் உள்ளவர்களுக்காக, விசாரித்து தெரிந்த ஞானிகளுக்காக மீதமுள்ள பிச்சைக்காரர்களைப் பொறுத்துக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். பிச்சைக்காரர்களை கைது செய்தல் என்பது அடாத செயல்.

ஞானம் தேடுபவனால் நிச்சயம் சம்பாதிக்க முடியாது. சம்பாதிக்காதவர் ஞானம் தேடுபவர் என்று சொல்வதற்கில்லை. பகவான் யோகி ராம்சுரத்குமார் மிகத் தெளிவாகச் சொன்னார். ‘ஞானம் தேட பிச்சை எடுக்கத்தான் வேண்டுமா? வீட்டை விட்டு போகத்தான் வேண்டுமா? அவசியமில்லை’ என்றும் ஒரு குறிப்பு உண்டு.

என்னைவிடப் பெரிய ஞானி இந்த ஊரின் கோடியில் தோட்டத்தின் நடுவே உள்ள குடிசையில் இருக்கிறார். போய் பார்” என்று கொங்கணவருக்கு அந்தப் பெண்மணி எச்சரித்தார்.

பவதி பிட்சாம் தேகி” என்று கேட்ட பிறகும், இருங்கள் வருகிறேன்” என்று வெளியே வந்து குடிப்பதற்கு நீர் கொடுத்துவிட்டு உள்ளே போனாள். பசி வயிற்றைக் கிள்ளியது. நேரங்கள் நகர்ந்தன. உள்ளே அவள் புருஷன் சாப்பிடுவதும், அவள் பரிமாறுவதும் பேச்சுக் குரல்களால் அவருக்குத் தெரிந்தது. முடித்துவிட்டு வருவாள் என்று காத்திருந்தார். வரவில்லை.

வெகுநேரம் கழித்து தாங்கமுடியாமல், என்ன நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறா? என்னை வாசலில் இருக்க வைத்துவிட்டு அங்கே என்ன செய்து கொண் டிருக்கிறா?” என்று சீறினார் கொங்கணவர்.

என் புருஷனுக்குச் சோறு போட்டேன். நன்றாகச் சாப்பிட்டார். பிறகு வெற்றிலை மடித்துக் கொடுத்தேன். நிதானமாக உண்டார். பிறகு அவரைப் படுக்க வைத்துவிட்டு கால் பிடித்து விட்டேன். விசிறினேன்.இப்பொழுதுதான் தூங்க ஆரம்பித்தார். நீங்கள் கூச்சலிட்டதும் வந்துவிட்டேன். என்னை என்ன கூவுகிறீர்கள்? சபித்துவிடுவேன் என்று சப்தமிடுகிறீர்கள். நான் என்ன கொக்கா?” என்று வினவினாள்.

அவர் திகைத்துப் போனார். வரும்வழியில் ஒரு கொக்கு தலையில் எச்சமிட்டது. நிமிர்ந்து கடுமையாக பார்க்க, கருகிச் சுருண்டு விழுந்து செத்துப்போனது.

என்னை என்ன உற்றுப் பார்த்து சாகடிக்க கொக்கென்று நினைத்தீரா? நான் என் வேலையைச் செய்து கொண்டிருக்கிறேன். என் புருஷனுக்கு உணவிட்டு தூங்க வைப்பதைவிட மிகப் பெரிய வேலை ஒன்றும் இல்லை. உம்முடைய கூக்குரல் இங்கு பலிக்காது” என்று சொன்னாள். அவர் திகைத்துப் போக, இன்னொரு ஞானியைக் காட்டினாள். கொங்கணவர் ஓடிப்போய் அந்த ஞானியைப் பார்த்தார்.

அவர் மாமிச வியாபாரி. கடவுளிடம் உத்தரவு கேட்டு, ஆட்டிடம் மன்னிப்பு கேட்டு ஆட்டின் கழுத்தை அறுத்துக் கொன்று, தோலை அகற்றி, குடலை அகற்றி சுத்தம் செய்து அவற்றை ஒரு ஓரம் போட்டு துண்டுகளாக்கி, கூறுகளாக்கி வருவோருக்கு விற்று காசு வாங்கினார். இடையிடையே பிள்ளைகளிடம் சந்தோஷமாகப் பேசினார். கடையைச் சுத்தம் செய்தார். கருவிகளைச் சுத்தம் செய்தார். காசு கொண்டுபோய் மனைவியிடம் கொடுத்தார். பிள்ளைகளைத் தூக்கிக் கொஞ்சினார். பழங்கள் பறித்தார். நறுக்கிக் கொடுத்தார். தாய், தந்தையை மெல்ல கைத் தாங்கலாக வீட்டிலிருந்து அழைத்துவந்து மெல்லிய சூரியனுக்கு இதமாக இருக்கும்படி படுக்க வைத்தார். தந்தைக்கு விசிறினார். சமையல் ஆனதும் அவர்களுக்கு அவரே நின்று பரிமாறினார். அவர்கள் உண்டதும் தான் உண்டார். குழந்தைகளையும் சேர்த்துக் கொண்டார்.

தான் கை அலம்பி மனைவி சோறு உண்ணப் பணித்தார். அவள் உண்ணுவதற்காக உதவி செய்தார். பாத்திரங்களை அவளுக்குத் துணையாகச் சுத்தம் செய்தார். மெல்ல மனைக்கட்டையைத் திண்ணையில் தலைக்கு வைத்துக் கொண்டு தூங்கத் தொடங்கினார். குழந்தைகள் அங்கங்கே தூங்கத் தொடங்கின. மனைவி வாசற்புறம் அமர்ந்து ஏதோ தானியத்தில் கல் பொறுக்கிக் கொண்டு மெல்லிய குரலில் பாடிக் கொண்டிருந்தாள். கொங்கணவர் உள்ளே நுழைய, இதுதான் என் வாழ்க்கை. என் கடமையைச் சுத்தமாகச் செய்கிறேன். எந்த எதிர்பார்ப்பும் இன்றி செய்கிறேன். எல்லோருக்கும் உதவியாக இருக்கிறேன். உண்மையாக இருக்கிறேன். இதைவிட வேறு என்ன விசாரம் வேண்டும்” என்று சொன்னார். வேறு என்ன தவம் வேண்டும்?” என்று கேட்டார். கொங்கணவருக்கு அவமானமாகப் போயிற்று என்று ஒரு கதை உண்டு.

என்ன சொல்கிறது இந்தக் கதை?

விதித்தபடி வாழ்ந்துவிட்டு போய். முடிந்தவரை உதவியாக இரு. எந்த எதிர்பார்ப்பும் இன்றி இரு. ஆனால் இடைவிடாது கடமையைச் செய். ஒரு நாளும் தவறாது செய். இந்தக் கடமையால் என்ன கிடைக்கும் என்ற நோக்கமின்றிச் செய். வெறுமே வாழ்ந்து கொண்டிரு’ என்று அந்த மாமிச வியாபாரி கொங்கணவருக்கு எடுத்துரைத்தார்.

கைக்கோலும் குளிர்காலக் கம்பளியும் கை விளக்கும் மணியும் கொடுக்கின்ற ஆன்மிகச் சடங்கையும் அந்தக் குடும்பத்தையும், இந்த மாமிச வியாபாரியின் வாழ்க்கையும் யோசித்துப் பார்க்கவேண்டியது ஆழ்ந்து சிந்திப்பவரின் காரியமாக இருக்கும். பிள்ளைகளின் நலனுக்காகவும் தங்களின் நலனுக்காகவும் சடங்குகள் செய்வது ஒரு பக்கம் இருக்க, அதேவித வாழ்க்கையை வாழ்ந்துகொண்டு எந்த எதிர்பார்ப்பும் இன்றி ஒருவன் இருக்க, எது சிறந்த வாழ்க்கை என்பதைப் பிறர் சொல்லிப் புரிந்து கொள்வதைவிட, பிறர் சொல்லிக் கேட்பதைவிட தானே யோசித்து யோசித்து உள்ளே கிடந்து அறிவது உத்தமம்.

ஆன்மிகச் சமுதாயம் இந்த மாமிச வியாபாரியை இல்லறத் துறவி என்ற புதிய பெயரிட்டு அழைக்கிறது. ஆகவே துறவு என்பது வீட்டைத் துறப்பது அல்ல. கமண்டலமும் தண்டமும் இடுப்புத் துண்டும் சடை முடியும் அல்ல. வெறுமே எங்கேயோ அலைந்து திரிவது அல்ல. அது உள்ளுக்குள்ளே நடக்க வேண்டிய மகத்தான மாற்றம். யோசிப்பில் வருகின்ற வளர்ச்சி. உள்ளே தோன்றுகின்ற அமைதி. பிச்சை எடுத்து உண்பதும், ஆடு அறுத்து வியாபாரம் செய்வதும் ஒரே விதமாகத்தான் இருக்கிறது. இரண்டுமே எந்த கர்வ நிலையிலும் செய்யப்படவில்லை. அகந்தை என்பது அங்கு இல்லை. அகந்தை இல்லையெனில் சோறு பிச்சை எடுத்து உண்டால் என்ன? ஆடு அறுத்து வியாபாரம் செய்தால் என்ன? என்ற முடிவுக்கு வர வேண்டியதாகிறது.

 

இந்திய தத்துவ ஞானம் இம்மாதிரி பல்வேறு விஷயங்களை நம்முன்னே கடை பரப்புகிறது. ஒரு சிறு குழந்தை ஏகப்பட்ட விளையாட்டுச் சாமான்கள் இருக்கின்ற இடத்தில் எப்படி திகைத்து நிற்குமோ அப்படித்தான் ஒரு உண்மையான ஆன்மிகத் தேடல் உள்ளவன் இந்தத் தத்துவ ஏரிக்கு முன்பு திகைத்து நிற்பான். இந்த ஏரி மிகப் பெரிய ஏரி. இந்த ஏரிக்குப் பெயர் மானசரோவர். அப்படியென்றால்? மனம் என்கிற மிகப் பெரிய ஏரி மானசரோவர். இங்கு உண்மையான இமயமலைக்கு அடிவாரத்தில் இருக்கின்ற ஏரி சொல்லப்படவில்லை. உங்கள் மனதை, உங்களை இந்த மானசரோவர் என்று அழைக்க வேண்டியதாக இருக்கிறது. உங்கள் மானசரோவர் எங்கிருக்கிறது என்று உங்களுக்குச் சுட்டிக்காட்ட வேண்டியிருக்கிறது. இந்த ஞானம் வருவதற்கு இந்த அமைதி வருவதற்கு ஒருவர் என்ன செய்ய வேண்டும்?

ஒவியம் ; ரவி

உடுமலை பதிப்பகத்தில் கிடைக்கிறது…

PRICE: Rs. 310.00

சடங்கை விசாரி! -பாலகுமாரன்


உண்மையில் இந்தச் சடங்குகளுக்கெல்லாம் அர்த்தம் இருக்கிறதா இல்லையா? அவை உண்மையா, பொய்யா? உண்மையெனில் எப்படி? பொய்யெனில் எதற்கு? மனித வாழ்க்கையைச் சமாதானப்படுத்தலே சடங்குகளின் நோக்கமாக இருந்திருக்கிறது. ஒத்தடம் போல ஒரு ஆரம்பவைத்தியமாக மன ஆறுதலுக்காக அவை செய்யப்படுகின்றன.

யாருக்கு ஒத்தடம்? யாருக்கு நோவு இருக்கிறதோ அவருக்குத் தான் ஒத்தடம். இங்கு நோவு என்பது எனன? வாழ்க்கை பற்றிய பயம். கிலி. தன்னுடைய முன்னேற்றம் குறித்து, தன்னுடைய குழந்தைகளின் வளர்ச்சி குறித்து, தன் மனைவியின் சுகம் பொருத்து, தன்னுடைய இன்ப துன்பங்கள் குறித்து ஏற்படுகின்ற கலவரம். வாழ்க்கை நல்லபடி நடக்க வேண்டுமே என்கிற ஆதங்கம், ஆவலாதி. இப்போது அதை தீர்ப்பதற்கு என்ன செய்வது?

மூத்தோர் பிரார்த்தனை நிச்சயம் உதவும். அவர்கள் கண்கண்ட கடவுளர்கள். தெய்வம் இருக்கிறதா இல்லையா என்கிற பெரும் கேள்வியைப் புறக்கணித்துவிட்டு, உன்னை வளர்த்து வாழ்த்திய அந்தத் தெய்வங்களுக்கு மரியாதை செய்தால் அவர்கள் விடுவார்களா? உன்னைக் காப்பாற்றாது போவார்களா? உன் தாய்க்கு உன் மீது எவ்வளவு கருணை? உன் தந்தைக்கு உன் மீது எவ்வளவு வாஞ்சை? அவர் உன்னை எப்படிப் புறக்கணிப்பார்? எப்படி நன்மை செய்யாது போவார்? இறந்தால் என்ன? அப்பொழுதும் உன்னைக் கவனித்துக்கொண்டிருப்பார் அல்லவா?

உன் தாத்தா உன்னைத் தோளில் தூக்கிக்கொண்டு போய் கோவில் காட்டியது ஞாபகம் இல்லையா? அந்தக் கருணை இறந்து பிறகு காணாது போய் விடுமா? நீ உன் பிள்ளையைத் தோளில் தூக்கிக் கோவில் காட்டிய போது இதைச் சொன்னாயல்லவா? உன் பிள்ளை கேட்டான். இப்போது தாத்தா எங்கே? தாத்தா செத்துப் போய்விட்டார். ஆனால் அவர் தோள் சுமந்தது தொடர்ந்து வருகிறது. இந்தச் சங்கிலி தொடர்பு அறவில்லை. தோள் தூக்கல் இருப்பதாலேயே உங்கள் தந்தை, தந்தைக்கு தந்தை, உங்கள் தாத்தாவுக்குத் தந்தை உயிரோடு இருக்கிறார். அந்தச் செய்கையின் மூலம் நினைவுகூரப்படுகிறார். இந்த நினைப்புதான் சடங்கு செய்ய வைக்கிறது.

ஞானலிங்கத்தின் மகன் சுந்தரலிங்கம். சுந்தரலிங்கத்தின் மகன் இராமலிங்கம். இராமலிங்கத்தின் மகன் ரமேஷ் என்கிற ஞானலிங்கம் என்று ஒரு தலைமுறை வரிசைப்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. நினைவில் நிற்பதற்கு முயற்சிக்கிறது. இந்த நினைவு அறாதவரை சடங்குகள் அறாது.

சடங்கு என்பது அந்தணரை வைத்து இல்லாது போயிருக்கலாம். ஆனால் நினைவுகூரத்தக்க வகையில் அவர் இருப்பின் அவர் இறந்த நாளோ , பிறந்த நாளோ ஒரு கொண்டாட்டம் இருக்கத்தான் செய்யும். ஒரு தானதர்மம் என்கிற செயல் வெளிப்படுத்தத்தான் செய்யும். ரமேஷ் என்கிற ஞானலிங்கம் மறந்துவிட்டது என்றாலும் ரமேஷின் பிள்ளை சுரேஷ் என்கிற சுந்தரலிங்கம் அதை ஞாபகம் வைத்துக் கொண்டு அல்லது ஞாபகம் ஊட்டப்பட்டு தொடர்ந்து வருவான்.

இங்கே என்ன சொல்லப்படுகிறது எனில் வாழ்வு குறித்த அக்கறை இருப்பின், வாழ வேண்டும் என்ற ஆசை இருப்பின் அவை சடங்குகள் மீது சார்ந்து விடுகிறது. சடங்குகளுக்கு அப்பால் என்ன என்று யோசிக்கிறபோது சடங்குகள் இல்லாது, சடங்குகளைத் தாண்டி யோசிக்கிறபோது அப்போது இந்த விஷயங்கள் மாறிவிடுகின்றன.

வாழ்க்கையின் பிரம்மாண்டம் புரிந்து இதில் நான் ஒரு புள்ளி, ஒரு சிறிய தூசு என்பதை உணருகிறபோது சடங்கு இல்லாத நினைவுகூரல் வந்து நிற்கும். மணியும், கைத்தடியும் தானம் கொடுக்காது கைவிளக்கும், கம்பளியும் அந்தணருக்கு வழங்காது, எந்தையும் தாயும் மகிழ்ந்து குலாவி இருந்ததும் இந்நாடே என்று பாட வைக்கும். கல் தோன்றி மண் தோன்றா காலத்து தமிழ் என்று இறும்பூது செய்ய வைக்கும். ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பு எம்மவர் கட்டிய கட்டடம் என்று பெருமை பேச வைக்கும். நீங்கள் ஏதோ ஒரு ஜாதியா, ஏதோ ஒரு இனமா, ஏதோ ஒரு விதமாய் உங்கள் மூத்தோரை நினைவு கொள்வீர். நினைவு கொள்வதுதான் தானம். நினைவு கொள்வதுதான் இனப்பெருமை.

ஆனால் உண்மை என்ன? இறந்தோருடைய ஆவி இந்தச் சப்தத்தையும், இந்த கைத்தடியையும், இந்தக் கம்பளியையும் உபயோகப்படுத்துகிறதா? அது முக்கியமேயில்லை. உபயோகப்படுத்துகிறது என்ற நினைவு வரவேண்டும் என்பதற்காக செய்யப்பட்டது அது. அப்படி ஒரு நினைப்பு வந்த உடன் அந்தத் தானம் மிகப் பதவிசாய், பவ்யமாய் தரப்படுகிறது. வழங்குதலில் ஒரு பெரும் சுகம் இருக்கிறது. மூத்தோரை எண்ணி எண்ணி இறும்பூது எய்துகிறது. இப்படி கொடுத்திருக்கிறேனே, என் பிள்ளை சிறப்பாக இருப்பான் என்ற நிம்மதியைத் தருகிறது. இதில் அதிக லாபம் அடைவது அந்தணரா? இல்லை. யார் கொடுத்தாரோ அவர்தான். கொடுத்த குடும்பம்தான்.

ஒரு அந்தணர் வீட்டில் இருபத்தியாறு கைத்தடிகள் இருந்தன. அதை எடுத்து அவர் தன்னை நம்புகின்ற வாடிக்கையாளனிடம் ஒன்றை கொடுத்தார். வைத்துக்கொள்ளும் என்று வற்புறுத்தினார். எதற்கு? வேண்டாமே. நான் நன்றாக நடக்கிறேனே,” என்று அவரின் வாடிக்கையாளர் மறுத்தார். நான் சொல்வது புரியவில்லையா? எண்பத்தியிரண்டு வயதுவரை இருப்பீர். உமக்கு இது அப்போது தேவைப்படும். வைத்துக்கொள்ளும்,” என்று அந்த ஐம்பத்தியிரண்டு வயதுக்காரரிடம் அதைப் பரிசாக அளித்தார். அந்தக் கைத்தடியை எடுத்துக்கொண்டுபோய் யாருக்கு உடனடியாகத் தேவைப்படுகிறதோ அப்படிப்பட்ட ஒரு கிழவருக்குக் கொடுத்தார். தானம் இடம் மாறிக் கொண்டே இருந்தது. தானம் நடந்து கொண்டே இருந்தது.

ஆவிக்கு உபயோகமா? ஆளுக்கு உபயோகமா? ஆவி ஏற்றுக்கொண்டதின் அடையாளமாகத்தான் சரியான ஆளுக்கு உபயோகமாகியிருக்கிறதோ என்றும் தோன்றுகிறது.

சடங்குகள் மனக் குறையைத் தீர்ப்பவை. வாழ்வில் நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துபவை. அவ்வளவே. ஆனால் இந்த நம்பிக்கைக்கு அப்பால் வாழ்வது என்ற கேள்வியை எழுப்பியோருக்கு, உண்மையை யோசிப்போருக்கு மிகப் பெரிய இருட்டுதான் வந்து நிற்கும். அது எளிதே அல்ல. கடவுள் இருக்கிறாரா என்ற கேள்வியும், சடங்குகள் முக்கியமா என்ற கேள்வியும் ஒரே விஷயம்தான். இரண்டுமே தேடித் தேடி களைப்படைகிற விஷயம்தான்.

நாத்திகம் இப்படிப்பட்ட விஷயம் அல்ல. கடவுள் இல்லை. இருக்கிறது என்று சொல்கிறாயல்லவா? நான் சொல்கிறேன். கடவுள் இல்லவே இல்லை என்று சொல்லிவிட்டு மாட்டுக்கறி வறுவலும், மகிழம்பூ செண்டுமாய் வாழ்க்கையை நடத்துவது. மத்திய சர்க்காரில் ஒரு வேலையை பார்த்துக்கொண்டு இவன் சரியல்ல, அவன் சரி என்று ஒவ்வொரு நாளைக்கும் ஒவ்வொரு இடத்தை தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்வது. ஒவ்வொரு அரட்டையை மேற்கொள்வது. பதவி உயர்வுக்காக அல்லது கூலி உயர்வுக்காக ‘போராடுவோம் போராடுவோம் இறுதி வரை போராடுவோம்’ என்று கம்பீரமாக குரல் எழுப்புவது. இறுதிவரை என்கிறபோது ஒரு கால நீட்சி தெரிகிறது. அந்தக் காலநீட்சி அதாவது இன்று ஆரம்பித்த போராட்டம் என்றும் தொடரும் என்ற ஒரு கால அவகாசம் வாழப் போகிறோம், ஜெயிக்கப் போகிறோம், துன்பத்தை கடக்கப் போகிறோம் என்ற உறுதியை, நம்பிக்கையை ஏற்படுத்துகிறது. இது சடங்கு தரும் நம்பிக்கை போன்றதே. மூத்தோருக்குத் திதி போன்றதே.

நம்பிக்கை வேண்டும். எள்ளு கலந்த சாதம் உருட்டிப் போட்டால் என்ன? வாயைவிட்டு கோஷம் இட்டால் என்ன? இதில் எது மூட நம்பிக்கை என்று சொல்வது கடினம். முன்னேற்றத்துக்கான ஒரு திட்டமிட்ட கொள்கை எப்படி சடங்குகள் போல் ஆகும்? எப்படி உபயோகமற்றதாகும்? ஆகியிருக்கிறது. எது மிக உயர்வான கொள்கை என்று சொல்லப்பட் டதோ அது உதறப்பட்டு குப்பையில் சேர்க்கப்பட்டுவிட்டது. வெறும் வரலாறாகப் போய்விட்டது. ஏதோ ஒரு மாதத்தை பிடித்துக்கொண்டு அதில் மிகச் சிறந்த புரட்சி ஏற்படுத்திய தினம் என்று சொல்லும்போது, புரட்சி என்ன செய்தது? இப்போது எங்கே என்று கேட்க வேண்டியிருக்கிறது.

மன்னர் ஆட்சி போய் வேறொருவர் ஆட்சி வந்தது. அது மன்னராட்சியை விட மிகக் கொடுமையாக இருந்தது. கடும் சித்ரவதைகள் நடந்தன. மன்னராட்சியில் நடத்தப்பட்ட சித்ரவதைகளெல்லாம் மக்களாட்சியிலும் தொடர்ந்தன. ஆனால் மறைக்கப்பட்டன. மறுபடியும் மக்களாட்சி என்ற கூத்து உதறப்பட்டபோது அந்தச் சித்ரவதைகள் வெளிவந்தன. என்ன விடுதலை, எங்கே விடுதலை, எதிலிருந்து விடுதலை என்ற மிகப்பெரிய கேள்வியை இந்த உடைந்துபோன கொள்கைகள் நமக்கு கொடுத்தன. அமைதியான சடங்குகளே உத்தமமோ என்ற எண்ணத்தை ஏற்படுத்தின.

கூட்டமே இல்லாத கோவில்கள் இருந்த காலமும், பேய் கூட்டம் அலைகின்ற இந்த காலமும் என்ன மாறிற்று என்ற கேள்வியை எழுப்புகின்றன.

கூடாரவல்லி என்றால் என்ன? ஒரு சிங்காரி கேட்டாள். யாருக்குத் தெரியும். சிங்காரியின் அக்கா அகங்காரி பதில் சொன்னாள். தெரிந்தவரைக் கேட்போமா என்று இரண்டுபேரும் போக, அவர் சீறி விழுந்தார். இதக்கூட தெரியாத இத்தனை வருஷம் கோவிலுக்கு வர்ரீங்களா? உங்களையெல்லாம் என்ன செய்யறது,” என்று கூச்சலிட்டார். சிங்காரியும் அகங்காரியும் தெரிந்துகொள்ளாமலேயே விலகி ஓடினார்கள். கூடாரவல்லி என்றால் சக்கரைப் பொங்கல் கோவிலில் கொடுப்பார்கள் என்பதோடு அந்தச் சடங்கு அவர்களுக்கு முடிந்துபோயிற்று. தவறு கூடாரவல்லியின் மீது இல்லை.

மஹாளய அமாவாசை. குளக்கரை படியில் குழுமியிருக்கின்ற கூட்டத்தைப் பார்த்தால் பிரம்மிக்க வைக்கிறது. இன்றைக்குச் சனிப்பிரதோஷம்; கோவிலில் மூச்சுமுட்டுகிறது. இரண்டு கொம்புகள் வழியாக சிவலிங்கத்தை பார்க்க முட்டிக் கொள்கிறார்கள். இடகலை பின்கலை என்ற இரண்டு வித மூச்சுக்கு நடுவிலே சிவம் இருக்கிறது என்று சொன்னால் ஒரு விதமாக, சொல்லிவிட்டு போகட்டும் என்கிற விதமாக பார்க்கிறார்கள். தொடர்ந்து கல் நந்தியின் கொம்புகளுக்கிடையே சிவனைத் தேடுகிறார்கள். இதைப் பற்றி என் குருவிடம் கேட்டேன்.

நீங்கள் வேதம் உயர்ந்தது என்று சொல்கிறீர்கள். அப்படியானால் வேதம் சொல்கிற சடங்குகள் உண்மைதானா என்ற கேள்வி வருகிறது. சடங்குகள் அவசியமா?” நான் கேட்டேன்.

சடங்கை விசாரி” என் குரு ஒற்றை வார்த்தையில் பதில் சொன்னார். சடங்குகள் செய்துகொண்டே அந்தச் சடங்குளைக் கேள்வி கேட்பது என்பது மிக அற்புதமான விஷயம். வாழ்ந்துகொண்டே இது என்ன வாழ்க்கை என்று விசாரிப்பது போன்ற விஷயம். கம்யூனிஸ்டாக இருந்துகொண்டே இது சரிதானா என்று கேள்வி எழுப்பிய விஷயம். டாங்கிகள் தான் கம்யூனிஸ்ட் கொள்கையின் அடிப்படை ஆதாரம். அவை தெருவில் பவனி வரும் என்கிற போது ஒற்றை மனிதன் அங்கே எதிரே வந்து வா, வந்து மோது, என்ன செய்வாய் பார்க்கலாம் என்று அத்தனை டாங்கிகளையும் தடுத்து நிறுத்திய விஷயம்.

சதுக்கத்தில் கேள்வி கேட்ட லட்சம் பேரை இடுப்பு ஒடித்து அடித்து இதுதான் கம்யூனிசம் என்று சொன்ன விஷயம். கம்யூனிசம் நடந்துகொண்டே கம்யூனிசம் விசாரிக்கப்பட்டது. அப்போது கம்யூனிசம் என்ன என்பது புரிந்தது. கடுமையான பிரம்படிதான். துப்பாக்கிச் சூடுதான். டேங்கின் நகர்வில்தான் கம்யூனிசம் என்று சொல்லப்பட்டது. இங்கே இது ஒரு உதாரணத்துக்காக முன்வைக்கப்பட்டிருக்கிறது.

வாழ்க்கை என்ன? ஜனநாயகம் என்ன என்று சுற்றியுள்ள விஷயத்தை நான் வாழ்ந்துகொண்டே விசாரிக்கவேண்டியுள்ளது. அடிப்படை விஷயம் சோறு. உறங்குவதற்கான இடம். ஒரு வீடு. மத்திய சர்க்காரில் ஒரு வேலை. அதை விட்டுவிட முடியாது. அப்போதுதானே நாம் கொள்கை பிடிப்புகளைப் பற்றி, இல்லாமை பற்றி, இருப்பதைப் பற்றி பேச முடியும். மத்திய சர்க்காரின் கொள்கை எதுவாக இருந்தாலும் அங்கு வேலை என்பது முக்கியமல்லவா? அது காசல்லவா? அது சோறல்லவா? குடிக்கின்ற மது அல்லவா? அஞ்சப்பர் ஓட்டல் கோழிக்கறி அல்லவா? இந்த இடத்தில் உட்கார்ந்துகொண்டு வாழ்க்கையைப் பற்றி ஒருவர் விசாரிப்பது போல சடங்குகள் செய்துகொண்டு அதைப் பற்றி விசாரிப்பது என்பது முக்கியம். இதுதான் ஒற்றை வரியில் ‘சடங்கை விசாரி’ என்று சொல்லப்பட்டது.

ஒவியம் ; ரவி

உடுமலை பதிப்பகத்தில் கிடைக்கிறது…

PRICE: Rs. 310.00

ஏரி காத்த அருண்! – ஆர்.வெங்கடேஷ்


சென்னை மாம்பலம்வாசிகளுக்கு மேட்லி சாலை சப்வேவை ஒட்டி இருக்கும் கோதண்டராமர் கோயில் குளம் வெகு பிரபலம். அதன் புகழுக்கு அதன் அசுத்தமும் ஒரு காரணம். இப்போது போய் பாருங்கள். குப்பைகளும் கழிவுகளும் நீக்கப்பட்டு, ஆகாயத் தாமரைகள் அகற்றப்பட்டு, கரைகள் உயர்த்தப்பட்டு, திடீரென்று புதுப்பொலிவோடு புனிதமும் காக்கப்பட்டுள்ளது.

இந்த அசத்தல் மாற்றத்துக்கு அசல் காரணம், 26 வயதான அருண் கிருஷ்ணமூர்த்தி. கூகுள் நிறுவன வேலையை விட்டுவிட்டு ஏரி, குளங்களைக் காப்பதில் ஒன்பது வருடங்களாகக் கலக்கிக் கொண்டிருக்கிறார் அருண். இதற்கெனவே ‘என்விரான்மென்டலிஸ்ட் பௌண்டேஷன் அஃப் இந்தியா’ என்ற அமைப்பை நிறுவியுள்ளார். அவரிடம் பேசினோம்:

மொத்தம் எத்தனை ஏரி, குளங்களை மீட்டிருப்பீர்கள்?

சென்னை, கோவை, ஹைதராபாத், தில்லி, புதுச்சேரி ஆகிய ஊர்களில் மொத்தம் 39 ஏரிகளையும் 41 குளங்களையும் சுத்தப்படுத்தி இருக்கோம். இதை நான் மட்டுமே செய்யலை. என்னோட கிட்டத்தட்ட 900 வாலண்டியர்கள் இருக்காங்க. அவங்கதான் எல்லாத்தையும் செய்யறாங்க.”

எப்படி இதையெல்லாம் ஆரம்பிச்சீங்க?

சின்ன வயதிலிருந்தே பறவைகள் மீது ஆர்வம் அதிகம். ஆந்திரா பூர்வீகம். ஆனால், சென்னை முடிச்சூரில்தான் வளர்ந்தேன். கீழ்க்கட்டளை பகுதியில் உள்ள பள்ளிக்கரணை சதுப்பு நிலப் பகுதியின் இயற்கை எழில் கொஞ்சும் அழகைப்பார்த்து வளர்ந்தவன். இதற்குக் கீழ்க்கட்டளை ஏரிதான் நீராதாரம். ஏரி நிறைந்து வழியும்போது ஏகப்பட்ட பறவைகளும் மீன்களும் ஆமைகளும் கண்ணில் படும். சின்ன வயதில் பார்த்த காட்சிகள் தற்போது இல்லை. ஏரி இருந்த இடத்தில் குப்பைகள் மண்டிக்கிடக்கின்றன.

இதைச் சுத்தப்படுத்தி மீண்டும் எழில் கொஞ்சும் ஏரியாகப் பார்க்கவேண்டும் என்ற எண்ணத்தில்தான் இயற்கை ஆர்வம் என்னுள் முளைவிட்டது. ஹைதராபாத்துல கூகுள்ல வேலை செஞ்சுக்கிட்டு இருந்தப்பவே ஒரு ஏரியைத் தூர்வாரினோம். அப்புறம் அதையே ஏன் எல்லா இடங்களிலேயும் செய்யக் கூடாதுன்னு தோணுச்சு. வேலையை விட்டுட்டு நண்பர்களின் உதவியோட இதைச் செய்யறேன்.”

எப்படி திட்டமிடறீங்க?

ரொம்ப மோசமா இருக்கிற ஏரி, குளங்களையோ, ஆக்கிரமிப்பு, கேஸுன்னு இருக்கக்கூடிய இடங்களையோ தொடறதில்ல. தூர்வாரி கிளீன் செஞ்சா காப்பாத்த முடியும்னு தோணக்கூடிய ஏரி, குளங்களை எடுத்துக்கறோம். அதுவும் அந்த நீர்நிலைகளைச் சுத்தி இருக்கிற மக்களே எங்ககிட்ட கேட்டாங்கன்னா, உடனடியா எடுத்துக்கறோம்.

முதல்ல நேரா போய்ப் பார்த்துட்டு, என்னவிதமான வேலைகள் செய்யணும்னு அசெஸ் பண்ணுவோம். அப்புறம், எங்களோடு ஃபேஸ்புக் பேஜ்ல, வெப்சைட்டுல, மொபைல் ஆப்கள்ல புதன்கிழமை தோறும் விவரங்களைப் போட்டுடுவோம். யார் யாரெல்லாம் ஆர்வமாக இருப்பாங்களோ, அவங்க எல்லாரும் அந்தந்த ஸ்பாட்டுக்கு வந்துடுவாங்க.”

வாலண்டியர்களுக்கு என்ன வசதி செய்து தர்றீங்க?

ஒண்ணுமே இல்ல. விருப்பப்படறவங்க தங்களோட சொந்தச் செலவுல நேரே ஸ்பாட்டுக்கு வந்துடுவாங்க. அவங்களுக்கு முகத்துல போட்டுக்கிற மாஸ்க், கிளவுஸ், சுத்தப்படுத்தத் தேவையான கருவிகள்தான் நாங்க கொடுக்கறோம். உள்ளூர் அதிகாரிகள் கிட்ட சொல்லி, சுத்தப்படுத்தத் தேவையான பர்மிஷனை வாங்கறது மட்டும்தான் எங்க பொறுப்பு.

காலையில ஏழு மணியிலேருந்து பதினோரு மணி வரை வேலை. பப்ளிசிட்டி இல்லை. சின்சியரா, கௌரவம் பார்க்காமல், சுத்தமான சேவை மனப்பான்மையோட வர்றவங்க மட்டும்தான் இங்கே இருக்காங்க.”

யாரெல்லாம் ஆர்வம் காட்டறாங்க?

நிறைய பேருக்கு இதுபோன்ற வேலைகளில் ஈடுபடணுங்கற ஆசை இருக்கு. ஸ்கூல், காலேஜ் ஸ்டூடண்ட்ஸ் வராங்க; காக்னிஸண்ட், ஃபோர்டு நிறுவன ஊழியர்கள் வராங்க, இளைஞர்கள் முதல் முதியவர்கள் வரை வராங்க. நம்ம ஊர், நம்ம தண்ணீர், நாமதான் இதைக் காப்பாத்தணுங்கற உத்வேகத்தோட வருவாங்க. பல பேர், வெளியூர்லேருந்தெல்லாம் கூட வந்து வேலை செய்வாங்க. அவங்களுக்குள்ள அப்படியொரு நட்பும் பந்தமும் ஏற்பட்டுப் போச்சு. ஒவ்வொரு ஸ்பாட்லேயும் சுமார் நாற்பது முதல் ஐம்பது பேர் கூடிடுவாங்க.”

வெளியூர், வெளி மாநிலங்கள்ளேயும் வேலை செய்றீங்களா?

ஆமாம். முதல்ல, ஒவ்வொரு ஞாயிற்றுக்கிழமையும் ஒரே ஒரு ஏரி அல்லது குளத்தை கிளீன் செய்யற வேலையைப் பார்ப்போம். படிப்படியா, இப்போ ஒவ்வொரு ஊர்லேருந்தும் ஆர்வலர்கள் வந்து எங்களோட இணைஞ்சுக்கிட்டாங்க. இப்ப ஞாயிறு மட்டுமல்லாமல் சனிக்கிழமையும் வேலை செய்யறோம். ஒரு ஊர்ல மட்டுமல்ல, ஒரே சமயத்துல பல ஊர்கள்ல வேலை செய்யறோம். இவர்களையெல்லாம் ஒருங்கிணைக்கறதே எனக்கு முக்கிய வேலை.”

அரசு ரீதியான உதவிகள் கிடைக்குதா?

தாராளமா. இதோ இந்த மாம்பலம் குளத்துல ஏராளமான ஆகாயத் தாமரைச் செடிகள். சென்னை மாநகராட்சிதான் லாரிகள் கொடுத்தாங்க. அவங்கதான் எடுத்துக்கிட்டுப் போனாங்க. அதேபோல் பல ஊர்கள்ல பஞ்சாயத்து போர்டுகள் உதவியிருக்கு. தலைவர்கள் உதவியிருக்காங்க.”

கிளீன் பண்ணிட்டு வந்துட்டா மட்டும் போதுமா?

போதாது. அதனாலதான், உள்ளூர் மக்களுடைய உதவியை நாடறோம். அவங்கதான் தொடர்ந்து குப்பை போடாமலும், அசுத்தங்கள் சேராமலும் பார்த்துக்கணும். அதுக்கு என்ன செய்யணும்ங்கறதை யும் அவங்களுக்குச் சொல்லிக் கொடுக்கறோம்.”

அடுத்தடுத்த திட்டங்கள்?

ஏற்கெனவே இருக்கிற நகரங்களோடு புதிய ஊர்களிலேயும் ஏரி, குளங்களைச் சுத்தப்படுத்த மக்கள் கூப்பிட்டுக்கிட்டே இருக்காங்க. தஞ்சாவூர், வல்லம், கும்பகோணம், ஒரத்தநாடு ஆகிய ஊர்களைச் சேர்ந்த விவசாயச் சங்கங்கள் எங்களைக் கூப்பிட்டு இருக்காங்க. அவங்க ஒத்துழைப்போட அங்கே இருக்கிற நீர்நிலைகளைக் காப்பாத்தணும். திருவனந்தபுரம், குறிஞ்சிப்பாடியிலேர்ந்தும் அழைப்பு வந்திருக்கு.”

பிரச்னைகளைச் சந்திச்சதில்லையா?

அப்படிச் சொல்லமாட்டேன். அதையெல்லாம் தடைகளா நினைக்கறதில்ல. பாடங்களா எடுத்துக்கறேன். சமூகத்திலிருந்துதான் மாற்றங்கள் ஏற்படணும். அதுவும் நீர்நிலைகளை அசுத்தப்படுத்தாமல் காப்பாற்ற வேண்டியது நம்மோட பொறுப்பு. பல பள்ளிகள், கல்லூரிகளுக்குப் போய் இதைப் பற்றிப் பேசறேன். தொண்டர்களின் பலம் கூடக்கூட, இன்னும் பல ஏரிகளையும் குளங்களையும் காப்பாற்ற முடியுங்கற நம்பிக்கை எனக்கு இருக்கு.

-இந்த வார கல்கி கவர் ஸ்டோரி

 

27-ரமணர் வாழ்வில் 100 சுவையான நிகழ்ச்சிகள்…


ரமணருடைய ஆசிரமம் உருவாகிக் கொண்டிருந்தது. அதில் நிரந்தரமாக பலபேர் வந்து சேர்ந்து கொண்டார்கள். அவரவருக்கான இருப்பிடங்களும், சமையற்கூடமும் தோன்றிவிட்டது.

ரமணரை சந்திக்க ஒரு ஐரோப்பியர் வந்திருந்தார். ரமணரைப் புரிந்துகொள்ள ஆசைப்பட்டார். அந்த ஆசிரமத்தில் தங்கினார். ஆசிரமத்தில் ஒருவர் அரிசி களைந்து கொண்டிருக்க, இன்னொருவர் காய்கள் நறுக்கிக் கொண்டிருக்க,வேறொருவர் ரமணருடைய துணிகளைத் தோய்த்துக் கொண்டிருக்க, வேறொருவர் சமையற்கூடங்களை, பார்வையாளர் இடங்களை பெருக்கிக் கொண்டிருக்க, இன்னொரு இளைஞர் ஆசிரமத்தில் உள்ள பொருள்களைத் துணியால் தூசு போகத் துடைத்துக்கொண்டிருக்க,வேறொருவர் தோட்டத்தைப் பராமரிக்க, சகலரும் பல்வேறு வேலைகளில் ஈடுபட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். அமைதியான அந்தக் காலை நேரத்தில் ரமணர் ஒரு மரபெஞ்சில் அமர்ந்தபடி தொலைதூரம் வெறுமே பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். அசையாது அமைதியாய் அமர்ந்திருந்தார். நேரம் கடந்தது. வேலைகள் தொடர்ந்த வண்ணம் இருந்தன. ரமணர் அசையாது அமர்ந்திருந்தது ஐரோப்பியருக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. மெல்ல ரமணரை அணுகினார். கை கூப்பினார். ஏதோ கேட்க விரும்புகிறார் என்பது அந்தச் சைகையில் தெரிந்தது. ரமணர் என்ன? என்று தலை அசைத்தார்.

ramanar

When every others are working why are you idling ? (இங்கு அனைவரும் வேலை செய்து கொண்டிருக்க நீங்கள் மட்டும் ஏன் சும்மா அமர்ந்திருக்கிறீர்) என்று கேட்டார். சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்த ரமணர் மெல்ல தலைதூக்கி  There are no others என்று ஆங்கிலத்தில் பதில் சொன்னார். மற்றவர் என்று இங்கு யாரும் இல்லை என்று அதற்கு அர்த்தம் தொனித்தது. இங்கு வேலை செய்பவர் அனைவரும் நானே. எனக்கும், அவர்களுக்கும் எந்தப் பிரிவும் இல்லை. நான் என்ற இடத்தை தக்க வைத்துக்கொள்ளவில்லை. நான் இல்லாததால் அந்த இடத்தில் மற்றவர்கள் நிரம்பியிருக்கிறார்கள். மற்றவர்கள் நிரம்பியிருப்பதால் நான் அங்கு இல்லை என்கிற அர்த்தம் அதில் தொனித்தது. There are no others. எல்லாமும் நானே என்கிற தத்துவம் அங்கு வெளிப்பட்டது.

ஓம் நமோ பகவதே ஸ்ரீ ரமணாய!!

Welcome to Arunachala Live!

Ramanar_1000

இந்தப் புத்தகம் பற்றி அரவிந்த் சுவாமிநாதன் கூறுகிறார்…

இது கேள்வி – பதில் தொகுப்பல்ல. அவரது வாழ்க்கைச் சம்பவங்களின் தொகுப்பு. அதில் கேள்வி – பதில்களும் அடக்கம்.

இதற்கு முகப்போவியம் வரைந்திருப்பவர் நண்பர் மணியம் செல்வன்.

நூல் கிடைக்குமிடம் :

சூரியன் பதிப்பகம்
229, கச்சேரி ரோடு,
மயிலாப்பூர், சென்னை – 600004
தொலைபேசி : 044-42209191

மனம் என்ற குமிழ்! – பாலகுமாரன்


கவனித்து பார்க்கும்போது நாத்திகம் மிகப் பெரிய விடுதலை என்றுதான் தோன்றுகிறது. கடவுள் என்பதைச் சுமக்காமல் கீழே இறக்கி வைத்துவிட்டு மனிதனை மனிதனாகப் பார்க்கின்ற ஒரு கம்பீரம் வந்துவிடுகிறது. கடவுள் என்பதைத் துறந்துவிட்டால் மதம் என்பதையும் தூக்கிப் போட்டுவிடலாம். மதம் என்பதைத் தூக்கிப் போட்டுவிட்டால் மனிதனை நேரிடையாக அணுகலாம். உரிமையாகப் பழகலாம்.

பாகிஸ்தானுக்கும் இந்தியாவுக்கும் இடையே உள்ள பிரச்னை படைபலமா? கலாசாரமா? மொழியா? இல்லை. மதம்தான் தன்னுடைய இஸ்லாமிய மதமே சிறந்தது என்கிறபோது இந்துக்கள் இழிவாகத்தான் தெரிவார்கள். இந்துக்களுக்கு இஸ்லாமியர்களை நினைத்தால் பரிதாபமாகத்தான் இருக்கும். இந்தப் பிளவும் அற்று இஸ்லாமியரை கடவுளைத் துறந்தவர்கள் எனப் பார்க்க முடியுமா என்பது ஒரு நல்ல கேள்வி. ஆனால் கடவுளை நம்புபவர்களை இஸ்லாமியர்கள் இந்துக்களாக இருந்தால் எதிர்க்கிறார்கள். நாத்திகர்களாக இருந்தால் அணைத்துக்கொள்கிறார்களா? அப்படி அணைத்துக்கொள்வதாகத் தெரியவில்லை.

ஆக, இந்தியாவில் நாத்திகம் என்பது இந்துமதத்தை எதிர்ப்பதாகவே இருக்கிறது.

ஏனெனில் கடவுள் பற்றி அறுதியிட்டு உறுதிகூற இந்துமதத்தில் பல்வேறு விஷயங்கள் உள்ளன. ‘நீ வாயை மூடிக்கொண்டு என் பின்னால் வா. என்னை நம்பு’ என்கிற ஒற்றைவரி உன்னைச் சமாதானப் படுத்திவிடாது. ‘எங்கே கடவுள் எங்கே கடவுள்’ என்று தேடி ‘இல்லை’ என்று சொல்லுகின்ற அந்த நாத்திக மனத்துக்கு இது பதில் ஆகாது. கடவுள் என்று கண்டுபிடித்த பிறகு விவிலியமோ, திருக்குர்ஆனோ பதில் சொல்லாது.

புத்தரின் பேச்சும் வாழ்க்கை முறையும் பிடித்ததாக இருக்கலாம். ஆனால், அந்த புத்தர், உருவ வழிபாட்டுக்கான விஷயமாகப் போனபிறகு புத்தமதம் ஷீணித்தது நன்கு தெரியும். ஆகவே, கடவுளை இல்லை என்று மறுப்போர் நிலைமை அத்தனை ஆரோக்கியமானதாக இல்லை. மிகப் பெரிய கம்பீரம் என்பது உண்மையாயினும் அதைக் கடைப்பிடிப்பது மிகவும் கடினம். ‘மனைவி துர்க்கை கோயிலுக்குப் போகிறார். அவர் வணங்க நான் உடன் போகிறேன். அவளுக்காக கை கூப்புகிறேன்’ என்று சொன்னால் நாத்திகம் ஆட்டம் கண்டுவிட்டது என்றுதான் அர்த்தம். உன் மனைவியும் கடவுள் இல்லை என்றுதான் சொல்லியிருக்க வேண்டுமே தவிர, அவள் துர்க்கை கோவிலுக்கு போய்யிருக்கக் கூடாது. உன் தாயோ, தமக்கையோ, தம்பியோ, அண்ணனோ மத வழிபாட்டில் மிக முக்கியம் காட்டி நீ மறுப்பு உள்ள ஆளாக இருந்தால் ஏதோ குழப்பம் உள்ள குடும்பமாகத்தான் அது காணப்படுகிறது.

யாரோ அந்தக் குடும்பத்தில் ஒருவர் தனித்தன்மை காட்டப் போடுகின்ற நாடகமாகத்தான் ஆகிறது. அண்ணன், தம்பி அட்டகாசத்தை எதிர்த்து புத்தமும், சமணமும் தூண்டியது என்றால் அதில் ஒரு நியாயம் இருக்கிறது. ஆனால் அவர்கள் கடவுள் மறுப்பு இயக்கமல்ல. கடவுளை அறிய வேறு வழியைக் கொண்ட இயக்கம்.

இந்தப் பலியிடுதலும், ஹோமமும் பெரும் செலவில் நடத்தப்படுகின்ற யாகமும், வர்ணபேதமும் அபத்தம் என்று அந்த மனு தர்மத்தையே எட்டி உதைத்து வேறு ஒரு தர்மத்தை நிலைநாட்டினார்கள்.

அவர்கள் அந்த தர்மத்தை கொண்டவர்கள் ஒரு சங்கமாக்கினார்கள். தன்னுள்ளே தன்னை நேசிப்பதும் தன்னைப்போல் பிறரை நேசிப்பதும் எல்லா உயிர்கள் மீதும் கருணையோடும் காதலோடும் இருப்பதும் அவர்கள் அடிப்படை கொள்கைகளாயிற்று. இதனால் மனிதகுலம் பரதகண்டத்தில் மென்மையாயிற்று. சத்திரியர்கள் க்ஷீணித்தார்கள். ‘கத்தி எதற்கு?’ என்று கீழே போட்டார்கள். அந்நியர் படையெடுப்புக்குச் சமண மதமும் புத்த மதமும் காரணமாக இருக்கலாமோ என்பது ஒரு விஷயம். அது விவாதத்துக்கு உரியது.

உள்ளே புகுந்து அடித்து நொறுக்குகின்ற வலிமையை இந்து மதம் கொடுத்திருந்தது. போர் என்று ஒன்று உண்டு. அதில் ஈடுபட்டுத்தான் ஆக வேண்டும் என்ற கொள்கையை பரத கண்டம் புறக்கணித்த போது எதிரிகளை மடக்கத் தெரியவில்லை. திரும்ப அவர்கள் தேசத்துக்கு விரட்டத் தெரியவில்லை. இந்து மதம் க்ஷீணித்ததால் பரதகண்டம் அவஸ்தைப்பட்டது.

இவற்றை ஏன் சொல்கிறேன் என்றால், நாத்திகமாக இருப்பது கம்பீரமோ அல்லது கபட நாடகமாகவோ இருப்பின் அது அதனுடைய நோக்கத்தை நோக்கி நகராது. கடவுள் இல்லை என்கிறபோது நாத்திக மனம் கடவுளாக வேண்டும். மிகப் பெரிய கருணையைத் தன்னுள்ளே தேக்கிக் கொள்ள வேண்டும். சகல உயிர்களும் சிறந்தவை. எல்லா மனிதர்களும் உயர்ந்தவர்கள். எல்லோரையும் அரவணைத்துக் கொள்ளவேண்டிய அவசியம் எனக்கு இருக்கிறது என்றுதான் நாத்திக மனம் கிளர்ந்து எழ வேண்டும்.

அப்படி எழாது ஒரு குறிப்பிட்ட மதத்தையே தாக்கிக் கொக்கரித்துக் கொண்டிருந்தால் உனக்கு புத்தி பேதலித்திருக்கிறது என்றுதான் அர்த்தம். சந்தர்ப்பவாதப் பேச்சு என்றுதான் அர்த்தம். ஆனால் நாத்திகத்தை ஆத்திகவாதி புரிந்துகொள்ள வேண்டும். கடவுளை மறுப்பது என்பது மிகப் பெரிய விஷயம்.

ஆத்திகம் இதைத் தெள்ளத் தெளிவாகச் சொல்லிக்கொடுக்கிறது. ‘நீ சொல்லும் சடங்குகள் யாவும் உத்திகளே. உத்திகளுக்கு அப்பால் உள்ளதுதான் தேடல். உன்னை ஒழுங்குபடுத்திக் கொள்ள, ஒரு வரையறுக்குள் வர, ஒரு திட்டமிடல் நடக்க, உன்னை வளர்த்துக்கொள்ள இவை உதவுமேயன்றி இவையே கடவுளைக் காட்டாது. உன் உடம்பு ஒழுங்கை, புத்தி ஒழுங்கை, தினசரி வாழ்க்கை ஒழுங்கை சரிசெய்து கொள்ள இந்த ஆச்சாரங்கள், அனுஷ்டானங்கள் உதவுகின்றன. அந்த எண்ணத்தோடேயே இவற்றை அணுக வேண்டும்.’

நான் இந்து. அந்தணன். அதனால் மூக்கைப் பிடித்துக்கொண்டு காலை, மதியம், மாலையில் உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கிறேன் என்று நினைப்பீராயின் இது நிர்மூடம். மூக்கைப் பிடித்துக் கொண்டு சுவாசத்தைச் சரிசெய்வதற்கு அப்பால் மந்திரஜெபம் ஓடி மனம் ஒருமைப்பட்டதற்கு அப்பால், ஒருமைப்பட்ட மனம் கடவுள் எங்கே என்று தேடுவதற்கு அப்பால் நீ பயணப்பட வேண்டும்.

‘கடவுள் எங்கே?’ என்று தேடப்படுவதே கடவுளை அறிவதாகாது. பயணம் பூர்த்தியாகவில்லை என்றே அர்த்தம். பிரம்மச்சரியம் கடைப்பிடித்த பிறகு இல்லறம் ஏற்பது, இல்லறம் ஏற்று பிள்ளைகள் பெற்றபிறகு மனைவியோடு வனத்துக்குப் போவது, வானப்பிரஸ்தத்துக்குப் பிறகு மனைவி இறந்த பிறகு அல்லது விட்டு அகன்ற பிறகு சன்னியாசம் கொள்வது, வெறுமே பிச்சை எடுத்து உண்பது. கிடைப்பதை உண்பது, கடவுளைப் பற்றியே எண்ணிக்கொண்டே வாழ்நாளில் மரணமடைவது என்கிற அழகிய ஒரு வழிமுறையைச் சொல்கிறது.

இந்த சன்யாசமும் கடவுளைக் காட்டும் என்று சொல்வதற்கில்லை. அப்படியானால் எப்பொழுதுதான் கடவுளை அடைவது என்ற கதறல் ஏற்படின் அடுத்த ஜென்மம்தான் என்று மறுபிறவியை இந்துமதம் குறிக்கிறது.

‘ஒரு வினை இருப்பின் அதற்கு எதிர்வினை உண்டல்லவா! ஒரு ஊஞ்சல் இடப்பக்கம் போனால் அது வலப்பக்கமும் வருமல்லவா!’ என்றுதான் இந்து மதம் சொல்கிறது.

நாகர்கோவிலுக்கு அருகே சுசிந்திரம் என்ற ஒரு கோயில் இருக்கிறது. அந்தக் கோவில் முதற்கதவை தாண்டுகிறபோது வலப் பக்கக் கருங்கல் சுவரில் ஒரு சிற்பம் இருக்கும். மிகப் பெரிய மரம். அந்த மரத்தில் ஒரு ஊஞ்சல் இருக்கிறது. அந்த ஊஞ்சலில் பார்வதி தேவி அமர்ந்து கொண்டிருக்கிறார். மரத்தின் உயரத்துக்கு சிவபெருமான். மரத்தில் பாம்பு சுற்றிக்கொண்டிருக்கும். பழங்கள் இருக்கும். கொடிகள் படர்ந்து பூக்கள் மலர்ந்திருக்கும்.

பாம்பைக் காமம் என்றும், சுற்றியுள்ள கொடிகளைச் சுவைகள் என்றும் மரத்தின் கனிகளை அமிர்தம் என்றும் கொள்ளலாம். அந்த மரத்தை இடக்கையால் சிவபெருமான் அலட்சியமாக அசைத்துக் கொண்டிருப்பார். அவருடைய ஒரு அசைவில் ஊஞ்சல் சற்று மேலே எழும்புவது போல சிற்பம் இருக்கும்.

ஒரே ஒரு அசைவு பல அசைவுகளை உண்டாக்கும். இடையறாது ஊஞ்சல் முன்னும் பின்னும் போய் கொண்டிருக்கும். உலகம் அப்படித்தான் இயங்குகிறது.

‘அந்த முதல் அசைவை ஏற்படுத்தியது யார்? எந்த மீன் முதன் முதலில் நிலம் ஏறி வெட்டவெளியை சுவாசித்தது? எப்போது பாம்பாயிற்று? எப்போது மிருகமாயிற்று? எப்போது பறவையாயிற்று? எப்போது மனிதனாயிற்று? எங்கிருந்து ஆரம்பமாயிற்று?’ என்ற விஞ்ஞானக் கேள்விகளுக்கு அந்த ஒற்றை அசைவு பதில் சொல்கிறது.

யார் அசைத்தார்கள்? அவரை கடவுள் என்கிறது. எல்லோருக்கும் புரியும் வண்ணம் சிவம் என்று சொல்கிறது. அசைவதை சக்தி என்று சொல்கிறது. அசைய வைத்ததை சிவம் என்று சொல்கிறது.

கச்சை கட்டிய பெண்ணும், தோலாடை அணிந்த ஆணும் குறியீடுகள்தான். சிவம் என்பதும், சக்தி என்பதும் புரிந்துகொள்ள உதவும் பெயர்கள்தான். ஏதோ ஒன்று சொல்லித்தானே அவற்றை அழைக்க வேண்டும். மீன் கரையேறி முதலையாயிற்று. முதலை பாம்பாயிற்று என்று பெயர் சொல்லித்தானே பெயர்களைப் புரிந்து கொள்கிறோம்.

இந்து மதத்தின் கடவுள் பற்றிய பெயர்கள்யாவும் குறியீடுகளே. இந்தக் குறியீடுகளை வைத்து கதைகள் பல பின்னப்பட்டன. கடவுளருக்கே குறைகள் உண்டு என்று எழுதப்பட்டன. கவனம் சிதறி மயில் மீது போனதால் ‘நீ மயிலாகப் பிற’ என்று சக்தியை சிவன் சபிக்க, மயிலாபுரியில் வந்து பிறந்து புன்னை மரத்தடியில் வளர்ந்த சக்திதேவி சிவனை மயிலுருவாய் வழிபட்டு வளர்ந்த இடம் மயிலாப்பூர் என்று சொல்லப்படுகிறது.

புன்னை மரங்கள் மிகுந்திருந்தால் எறும்பு இருக்கும். எறும்பு இருந்தால் புற்றுகள் இருக்கும். புற்றுகள் இருந்தால் பாம்புகள் இருக்கும். பாம்புகள் இருந்தால் மயில்கள் வரும். ஆகவே புன்னை மரமும், கரையானும், புற்றும், பாம்புகளும், மயிலும் நிறைந்த கடற்கரை நகரம் மயிலாப்பூர்.

இதை உள்வாங்கி இதற்கு ஒரு கதை வைத்தார்கள். நிலத்தன்மையும், கடவுள் கதையும் ஒன்று கலந்து வைத்தார்கள். முக்கிய விஷயம், கவனம் சிதறக்கூடாது என்பதுதான். மயில் என்பது வண்ணமும், அழகும் கொண்டது. அதன் நடையும் சிலிர்ப்பும் பார்த்துக் கொண்டேயிருக்கத் தூண்டுவது. கண்களை இழுப்பது. அதனிடம் மனம் செலுத்தாதே என்பதுதான் கதையின் நோக்கம்.

இம்மாதிரி ஆயிரம் கதைகள் சேர்ந்தால் ஒரு மதம். நூறு வருடத்தில் ஆயிரம் கதைகள் வெகு எளிதில் உருவாகிவிடும். கதைகளாலேயே அழகாக நெய்து போர்வையாக யார் கடவுளைத் தேடுகிறாரோ அவர் மீது போர்த்தப்படும்.

குமரியிலிருந்து இமயமலை வரை பயணப்பட்டு இந்துமதம் வடக்கும், தெற்குமாக சில கடவுள்களை, தீய சக்திகளை பார்த்துவந்து அவற்றை மிகப் பெரிய கதைகளாக, காவியமாக மாற்றப்பட்டிருக்கின்றன. இமயமலைக்கு அப்பால் போனதில்லை. போனவர்கள் வந்ததில்லை. ஒருவேளை நியூசிலாந்துக்கோ, அமெரிக்கத் துணைக் கண்டத்துக்கோ போயிருந்தால்  கடவுள் இன்னும் விஸ்தீரணப்பட்டிருப்பார். நடந்தும், குதிரையில் ஏறியும் பயணப்பட்டோருக்கு இவ்வளவுதான் முடிந்திருக்கிறது. எனவே, இதிகாச, புராணக் கதைகள் வடக்கே இமயமலையிலிருந்து தெற்கே இலங்கை வரை தான் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது.

இது தவறல்ல. இது குறையல்ல. இது சொல்வதற்குண்டான அடிப்படையான ஆதாரம்; சிறப்பான வாழ்க்கை வாழ்ந்து விடு. உனக்கு மரணம் தலைமேல் காத்துக்கொண்டிருக்கிறது. அதிகமான ஆசையும், அதிகமான கர்வமும் உன்னையும், உன்னைச் சார்ந்தோரையும் அழிந்தொழிக்கும். தொடைதட்டி கொக்கரிக்காதே. தொலைந்து போவாய் என்று எச்சரிக்கிறது. மிகுந்த வலிவு கொண்டு ஆடியவர்களை ராட்சஸர்கள் என்றும், அநீதிக்குத் துணை போனவர்களை அசுரர்கள் என்றும் சொன்னார்கள். நல்லவர்களை அடியார்கள் என்றும், தேவர்கள் என்றும் பிரித்துக் காட்டியிருக்கிறது. அப்படி நல்ல நிலைக்கு வந்தும் தவறு செய்தவர்களை சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறது. சறுக்கிய அடியார்களை எடுத்துக் காட்டியிருக்கிறது. வாழ்க்கை மிகச் சிக்கலானது. ஒவ்வொரு நாளும், ஒவ்வொரு அடியையும் மிகக் கவனமாக எடுத்து வரவேண்டியிருக்கிறது. என் புத்தி, என் சக்தி தவிர ஏதோ ஒன்று இயக்குகிறது. தடுமாற நேரிடுகிறது என்றும் கதைகள் சொல்கின்றன.

கடவுள் எண்ணங்களோடு வாழ்ந்து மறைந்த அடியார்கள் ஏராளம். எந்தக் கதையிலும் வராது காணாது போய் அடங்கியவர்கள் பல கோடி இருக்கும். அவர்களுக்கு மறு பிறவி இல்லை. இறைவனடி சேர்ந்து விட்டார்கள் என்றும் இந்தக் கதைகள் சொல்கின்றன.

மனம் என்கிற ஒரு விஷயம் இயங்குகிறபோது அந்த மனம் உயிரோடு தொடர்புகொண்டு அந்த உயிரோடே நகர்கிறது என்று இந்து மதத் தத்துவங்கள் சொல்கின்றன. உடம்பு நினைவோடே உடம்பு இருக்கிறது என்ற நினைவோடே, அந்த உடம்போடு செய்த விஷயங்களின் கனத்தோடே உயிர் பிரிகிறது. சக்தி உடம்பிலிருந்து வெளியேறி கரைந்து காணாமல் போவதில்லை. இடப்பக்கம் போன ஊஞ்சல் வந்துதான் ஆகவேண்டும். வலப்பக்கம் போன ஊஞ்சல் இடப்பக்கம் வந்துதான் ஆகவேண்டும். ஒரு பிறவி எடுத்து ஒரு வினை செய்தபோது அந்த வினைக்கு எதிராக இன்னொரு வினை செய்துதான் ஆகவேண்டும். ஒரு கொலை மறு ஜென்மத்தில் தண்டனைக்குரிய விஷயமாக வரும். கை, கால் முடங்கிய வாழ்க்கையாக இருக்கும். அல்லது கண் தெரியாமல் போகக்கூடும். அல்லது அதே விதமாக அநியாயமாகக் கொலையாகக் கூடும்.

எந்த வினையும் வெறுமே போகாது. வினை என்பது என்ன? மனதின் இயக்கம். மனம் என்பது என்ன? பஞ்சபூதத்தின் சேர்க்கையால், உடம்பின் இருப்பால் தோன்றிய ஒரு மயக்கம். இந்த மனம் என்பதை மயக்கத்தைப் புரிந்துகொண்டு அந்த மயக்கத்தை அடியோடு நீக்கிய போது உடம்பினுடைய பஞ்ச பூதங்களுடைய வேலைகள் எதையும் ஒட்டாது இருக்கும். எதிர்வினையாற்றாது இருக்கும். உடம்பு வெறுமே இருக்கும். அந்தச் செயல்கள் எதிலும் மனம் என்பது ஒட்டாது. மயக்கம் வராது. உண்ணும், உறங்கும், பேசும், சிரிக்கும். ஆனால் உள்ளே எதனோடும் ஒட்டாது. ஒரு மிகப் பெரிய வெறுமையில், தனித்த சக்தியில் நிரம்பியிருக்கும். அந்த வெறுமையை ஒன்றும் இல்லாததை அதுவரை உலகத்தில் இல்லாத தனித்த சக்தியைக் கொண்டிருக்கும்போது மறு பிறப்பு இருக்காது. வெறுமே இலை உதிர்வதுபோல உயிர் பறந்து போவிடும். அய்யோ என்ற மரணக்கூச்சல் இருக்காது. எங்கு போகிறோம், எங்கு போகிறோம் என்கிற படபடப்பு இருக்காது. போக முடியாது. விட மாட்டேன். இருப்பேன் என்கிற கூக்குரல்கள் இருக்காது. ‘இந்த இடம் விட்டு வேறு ஒரு இடத்துக்குப் போய்த்தானே ஆக வேண் டும்?’ என்று தூசு தட்டி உயிர் புறப்படும். ஆத்மா என்பது எதனோடும் ஒட்டாதுதான் இருக்கிறது. அதை சுற்றி மயக்கம் என்ற மனம் உருவாகி அதனோடு போய்கிறது. ஒரு சுடர் அதாவது ஆத்மா அதைச் சுற்றிக் குமிழியாய் மனம் ஒட்டிக்கொள்கிறது. அவை இல்லாது போனால், அந்தக் குமிழ் இல்லாதுபோனால் அந்தச் சுடர் மட்டும் வேறொரு இடத்துக்குப் போகிறது.

இன்னும் தெளிவாகச் சொல்லவேண்டுமென்றால் ஆத்மா என்ற சுடரைச் சுற்றி மனம் என்ற குமிழ் இருக்கிறது. அந்த ஆத்மா என்பது உடம்பைவிட்டு நகருகிறபோது மனம் என்கிற குமிழும் போகிறது. அந்த மனம் என்ற குமிழ் உடல் என்ற ஒரு உணர்வையும் கொண்டிருக்கிறது. சில சமயம் அது உடல் போன்றும் காட்சியளிக்கிறது. அரசனைப் போன்றும், அடிமையைப் போன்றும் நடந்துகொள்கிறது. உடலை விட்டு கிளம்பிப் போய் அழுகிறது. பயப்படுகிறது. ‘இது என்ன இடம்? யார் இவர்கள்?’ என்று கலவரப்படுகிறது.

உங்களுக்கு இதை உணர்விக்க, இந்துமதம் இறந்தோருக்கான சடங்குகளைத் தெளிவாகச் சொல்கிறது. இறந்தோருக்குப் பயம் இருக்கும். எனவே ‘விளக்கு தானம் கொடு, மணி அடி, அவர்களுக்கு குளிரும், போர்வையைக் கொடு, அவர்களுக்குக் கால் நோகும், செருப்பு தானம் செய், அவர்கள் உஷ்ணத்தில் பாதிக்கப்படுவார்கள், குடை கொடுத்தல் நல்லது’ என்று இறந்தோர்களைக் குளிர்விக்க அந்தணர்கள் சடங்குகளைச் சொன்னார்கள். இது அந்தணர் நிகழ்ச்சியல்ல. பொருள் பறித்தல் அல்ல. இறந்தோரை இழந்துவிட்டு மனம் பெரும் அமைதியை இந்தத் தானத்தால் அடையும்.

ஒவியம் ; ரவி

உடுமலை பதிப்பகத்தில் கிடைக்கிறது…

PRICE: Rs. 310.00

பவானியின் நெய்க் காராபூந்தி! – பாக்கியம் ராமசாமி


மும்பையிலிருந்து பவானி வரும்போதெல்லாம் நெய்க் காராபூந்தி செய்துகொண்டு வருவாள். என் மைத்துனனின் மனைவி. சகல கலைகளும் கைவரப் பெற்ற குடும்பப் பெண். எந்தச் சிறு காரியமாயினும் பெரிய செயலாயினும் அம்சமாக கோப்பியமாகச் செய்வாள்.

நெய்க் காராபூந்தி அபூர்வ பட்சணமல்ல. ஆனால் பவானி செய்துகொண்டு வரும் நெய்க் காராபூந்தியில் ஒரு விசேஷம். முத்துக்களைத்தான் அவள் மாவில் தேய்க்கிறாளா, தோய்க்கிறாளா என்ற சந்தேகம். ஓரொரு தடவையும் ஏற்படும். ஒரே ஒரு சின்னக் காராபூந்தியில்கூட மெலிவு, நலிவு, கோணல் மாணல் எதுவும் காணப்படாது.

அந்தக் காராபூந்தி முத்துக்களில் ஒன்றுகூட ஊனம் உள்ளது அல்ல.

அழகான சிறு தட்டில் அவள் காராபூந்தியைப் போட்டு வந்து தரும்போது அவற்றைத் தின்பதை மறந்து அதன் அழகை ரசிக்கவே தோன்றும்.

நம்ம வீட்டில் இல்லாத நெய்யா, மாவா, அடுப்பா, உழைப்பா? பவானி மட்டும் எவ்வாறு இவ்வளவு சீராக அந்த முத்துக்களைத் தயாரிக்கிறாள். ஏதாவது யந்திரத்தின் உதவியா? அவளிடமே ஒரு தடவை கேட்டாயிற்று.

கலையில் அழகுக்கு அப்படி ஒரு தன்மை. அதனுடைய செப்பம் தனக்கும் தெரியவேண்டும், அந்த அழகினை நாமும் நமது முயற்சியால் அடைய வேண்டும் என்று அவா தோன்றுவது இயல்பு. ஒரு பேனா நன்றாக எழுதினால், ‘எங்கே கிடைக்கும். என்ன பிராண்ட்’ என்று அறிய விரும்புவதுபோல நெய்க் காராபூந்தியின் ரகசியத்தை பவானியிடம் மனைவி இந்தத் தடவை கேட்டே கேட்டுவிட்டாள்.

பவானி மிருதுவான சிரிப்புடன், “ஒரு மிஷினும் இல்லையே அக்கா. சாதாரண ஜாங்கிரினி கரண்டியில் சாதாரணமாகத் தேய்ப்பதுபோல்தான் தேய்ப்பேன்.”

“அது எப்படி ஒன்றுகூடக் கோணலில்லை. நசுங்குதல் இல்லை. மாவைப் பதமாகக் கரைத்துக் கொள்வாயா?”

“அதுவா அக்கா, அதொன்றுமில்லை. சாதாரணமாகத்தான். எல்லாம் கலந்துதான் வரும். நான் மொத்த காராபூந்தி செய்ததும், ஒரு அகலத் தட்டில் கொட்டிப் பரப்பி, எந்தெந்த பூந்தி சரியான உருவத்தில் இல்லையோ அவற்றையெல்லாம் பொறுக்கி எடுத்து விடுவேன். நல்ல முழுமையானதைத்தான் ரிலீஸ் செய்வேன்!”

“கடவுளே! இதுதானா உனது காராபூந்தி ரகசியம்? அப்புறம் நீக்கிய காராபூந்தியை என்ன பண்ணுவாய்?”

“காக்காய் பின்னே எதற்கு இருக்கு? போட்டுவிடுவேன்.”

நாங்களும் இப்போது பவானி ஸ்டைலில் நெய்க் காராபூந்தி செய்கிறோம். ‘எப்படி இத்தனை மணி மணியாக’ என்று வியக்கிறார்கள் சாப்பிட்டவர்கள்.

அந்த ரகசியம் வாழ்க்கை ரகசியம். “எல்லாமே கலந்துதான் சிருஷ்டிக்கப்படுகிறது. வேண்டாததையும், தகாதவைகளையும், கெட்டவற்றையும் ஒதுக்கி ஓரம் கட்டி விட்டு, நல்ல முழுமையானவற்றையே நாம் பிரதிபலிக்கவேண்டும். இது ஒரு போலியான ஏமாற்று வித்தை அல்ல. வெற்றி ரகசியம். இறைவனைத் துதிக்கிறபோதுகூட நம் போலித்தனங்கள் நம்முடனே இருக்கும். அவற்றை அந்தத் துதிக்கும் சில நிமிடங்களுக்காவது பொறுக்கி எடுத்து தூரத் தள்ளிவிட்டு, அதை பற்றி நினைப்பில்லாமல் நல்லவற்றையே சிந்தித்தவாறு கடவுளை பிரார்த்திக்கவேண்டும்.

அந்தப் பழக்கம் நாளா வட்டத்தில் எல்லா நேரத்திலும் நாம் நல்லவற்றோடு நன்முத்தாக பிரகாசிக்க உதவி செய்யும்.

பவானியின் பாம்பே நெய்க் காராபூந்தி கற்றுக் கொடுத்த பாடம் இது.

நாத்திகம் பேசுவதில் லாபமில்லை! – பாலகுமாரன்


இது அவனால் பலமுறை பல கட்டுரைகளில் பரிமாறப்பட்டபோது ஒரு தகவலாக அந்த மகோன்னதமான மனிதரின் உன்னதத்தைச் சொல்லும் வகையில் எழுதப்பட்டு இருக்கிறது. ஆனால் இந்த இடத்தில் இதனுடைய சூட்சுமத்தைச் சொல்லியாக வேண்டும். குருவின் மகோன்னதம் மட்டும் இல்லாது எப்படி ஒரு சீடன் குருவிடம் இருக்க வேண்டும் என்று தெரிவிக்க வேண்டியுள்ளது.

நிறைய பேர் கேள்வி கேட்கின்ற புத்திசாலித்தனத்தை மெச்சிக்கொள்ளவே, தம்மைப் பாராட்டிக்கொள்ளவே கேட்கிறார்கள். அல்லது அடுத்தவர் அதிர்ந்து போவதற்காகக் கேள்விகளை வீசுகிறார்கள். அடாடா, என்ன படிப்பு? என்ன கூரிய புத்தி? என்ன அறிவு? என்றெல்லாம் பாராட்டப்படுவதற்காகக் கேள்விகள் ஒரு சபையிலோ அல்லது மகோன்னதமான மனிதரின் முன்போ வீசப்படுகிறது. அறிதலின் பொருட்டு கேள்வி கேட்பது என்பது ஆழமானது. தனக்குத் தெரியவில்லையே என்ற தாபத்தில் கேள்வி கேட்கப்படுகிறபோது அந்தக் கேள்விகளுடைய வாக்கியங்கள் மிகச் சரியாக இருக்கின்றன. ‘தயவுசெய்து உங்களால் கடவுள் என்பதை என்ன என்று உணர்த்த முடியுமா? எனக்குக் கடவுளைக் காட்ட முடியுமா?’ என்று ஒரு மொழியால் அவன் பேசினான். மொழி தாண்டி அந்த வாக்கியத்தை வெளிப்படுத்திய த்வனியில், அந்தக் குரலில் ஒரு குழைவு இருந்தது. இது எவ்வளவு பெரிய விஷயம். இதை நான் தெரிந்து கொள்ளவேண்டும். இது என் வாழ்வினுடைய லட்சியம் என்பது போன்ற குழைவு இருந்தது. உங்களால் இதற்குப் பதில் சொல்ல முடியும் என்ற நம்பிக்கை இருந்தது. எனக்கு இது புரிய வேண்டுமே என்ற கவலை அவனுடைய கேள்வியில் இருந்தது.

ஒட்டுமொத்தமாய் இதை யோசிக்கப் பழகுங்கள். இப்படி துண்டுத்துண்டாக இருப்பதில் இந்த விஷயத்தினுடைய வீரியம் குறைந்து போகும். ஆனால், துண்டு துண்டாகத்தான் ஒன்று, இரண்டு, மூன்று, நான்கு என்று வரிசைப்படுத்தித்தான் இந்த விஷயத்தை விளக்க வேண்டியிருக்கிறது. ஆனால், இந்த வாக்கியம் ஒருவர் முன்பு போடப்பட்டபோது, பரிமாறப்பட்ட போது அது மிகுந்த, அடர்த்தியான, கனமான ஒரு செயலாக இருந்தது. இதை ஸ்வீகரிக்க முடிந்தால்தான், இதை உணர முடிந்தால்தான் உங்களால் அவனையும், அவரையும் அறிந்து கொள்ள முடியும். அந்த நேரத்தின் தன்மையை, அந்த இடத்தின் உண்மையை, அந்தச் செயலின் பலத்தை உணர்ந்துகொள்ள முடியும். அது ஒரு சத்தியமான நேரம். வேறு எது பற்றியும் கவலைப்படாது இதை மட்டும் கொடு என்று வரம் கேட்கும் நேரம்.

இதை வரம் கேட்பது என்றுதான் சொல்ல முடியும். மகனே, எழுந்திரு. உனக்கு என்ன வேண்டும்? கேள், என்று தெய்வம் நின்று ஒரு தபஸ்வியைக் கேட்டதாக பல கதைகளில் படித்திருப்பீர்கள். எப்பொழுதாவது அந்த தபஸ்வியை உணர்ந்திருக்கிறீர்களா? மனம் முழுவதும் தாபத்தோடு ஒரு தேவதையை, தெய்வத்தை ஆராதனை செய்து அதன் உச்சத்தைத் தொட்ட ஒரு நேரத்தை நீங்கள் உணர்ந்திருக்கிறீர்களா? தகவலாக, கதையாக, வெறும் செய்தியாக வருகிறபோது அது நீர்த்து விரல் இடுக்கில் காணாமல் போகிறது. ஒரு கருங்கல்போல உட்கார வேண்டிய அந்தச் செய்தி சேற்றுக்குள் கை விட்டு எடுத்ததுபோல் ஆகிறது. ஏதோ ஒரு வாக்கியம் மட்டுமே மிஞ்சுகிறது. வேறு எப்படி விளக்குவது என்கிற அவஸ்தை இங்கு வந்து விடுகிறது. ஆனால், இங்கு விளக்கப்பட்டதைத் தாண்டி இதைப் படிப்பவர் இதைப் பலமுறை தன் மனத்துக்குக் கொண்டுவந்து புரிந்து கொள்ள வேண்டும். மறுபடியும் சொல்கிறேன், இந்தத் தன்மையைப் பலமுறை படித்துத் தனக்குள் கொண்டுவரவேண்டும்.

துருவன் இடத்தில் நான் இருந்தால், நாராயணா என்ற உச்சரிப்போடு நான் இருந்தால் நாராயணர் என் முன்னே வரவேண்டும் என்ற தாபத்தோடு அவன் அந்தப் பெயரை ஜெபித்துக்கொண்டிருந்தால் அது என்ன மாதிரி மனோநிலை என்பதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும்.

சூரியனைக் குறித்த தவம், குருவைக் குறித்த தவம், யமனோடு சம்வாதம், நாராயணரை நோக்கித் தவம், சிவனைக் கேட்ட வரங்கள் என்று பல கதைகள் இருக்கின்றன. அழிக்கப்படக்கூடாது என்று கேட்ட வரங்களும், அழிப்பதற்காகக் கேட்ட ஆயுதங்களும் என்று கதைகள் சொல்கின்றன. என்ன கேட்டான், என்ன கிடைத்தது என்பதைவிட என்ன செய்தார்கள், அந்த தபோபலம் எங்கிருந்து கிடைத்தது என்று யோசித்தால் வேறு ஒரு விஷயம் புரியும்.

இந்தப் பூமியில் வேறு ஒரு காலகட்டத்தில் வனங்கள் பெருத்திருந்த, அமைதி அதிகரித்திருந்த, தனிமை மிகுந்திருந்த, குருகுலமாகக் கல்வியைப் பயின்றிருந்த, குறைந்த அளவு மாணவர்களே ஒரு குருவிடம் இருந்த காலகட்டத்தில் இந்தத் தவம் அல்லது வரம் கேட்டல் அல்லது பூஜை மிகச் சிறப்பாக இருந்தது. இன்று முடியாததற்குக் காரணம் ஜனத்தொகையாக இருக்கலாம். வனம் அழிந்ததாக இருக்கலாம். மனிதர்களுடைய மனோபலம் முற்றிலும் குறைந்து வெறும் புழுக்களாக உழன்று கொண்டிருக்கிறோமா? இருக்கலாம். ஆனால், இது இனியும் முடியாத விஷயம் என்று நினைப்பதற்கில்லை. இது கைக்கொள்ள முடியாத விஷயம் என்று சொல்வதற்கில்லை. உள்ளத்தில் உறுதி இருப்பின், வைராக்கியம் இருப்பின் இது நிச்சயம் கைகூடும்.

இந்த விஷயம் தானாக இன்னொரு விஷயத்தைக் கொண்டுவந்து கொடுக்கிறது. அது வேறு ஒரு சொல்லை இங்கு பிரயோகத்துக்குக் கொண்டுவந்து விட்டது. ‘வைராக்கியம்’ என்ற அந்தச் சொல்லுக்கு இப்போது முக்கியத்துவம் கிடைத்துவிட்டது.

எது வைராக்கியம்? வைராக்கியம் என்றால் என்ன? இன்று யோசிக்க நிர்ப்பந்தம் வந்துவிட்டது. வைராக்கியம்தான் அந்த தபஸ்விகளைத் தவம் செய்ய வைத்திருக்கிறது. வைராக்கியத்துக்கு அடிப்படையாக ஒரு ஆவலை, ஒரு சக்தியைப் பூர்த்திசெய்து கொள்ள விரும்புகிறார்கள். அப்படி வைத்துக்கொண்டாலும் வேறு எங்கிருந்தோ அவர்கள் பெற்றிருக்கிறார்கள். இது பரம்பரையாக வந்ததாக இருக்கக்கூடும். இது படிப்பால் வந்ததா? அப்படியும் இருக்கக்கூடும். இது அவர்களுக்கு இயல்பாக இருந்ததாகவும் இருந்திருக்கலாம்.

எப்படி அவர்களுக்கு வந்தது என்பதைவிட, அந்த வைராக்கியம் உங்களுக்கு வர என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தெரியவேண்டும். ஏன் வைராக்கியம் இல்லை? என்ன வேண்டும் என்று தெரியவில்லை. நிறைய செல்வமா, அழகான மனைவியா, அற்புதமான குழந்தைகளா, தோட்டமா, பெரிய வீடா, மந்திரி பதவியா, மக்களுக்கு முன்னே நடனமாடுகிற, நாடகமாடுகிற நடிகராக வரவேண்டுமா? அல்லது பாடகராகப் போக வேண்டுமா? வீணை வாசிக்கின்ற வித்வானுக்குப் புகழ் உண்டா? கீபோடு சரியா? கிதார் சரியா?

இப்படி தேடுவதில் பிழை இருக்கிறது. எது கைக்குக் கிடைத்தாலும் அதன் உன்னதத்தை நோக்கி ஒருவர் உழைத்தால் அந்த உழைப்பு அந்த விஷயத்தை உன்னதமாக்கிவிடுகிறது. போன தலைமுறையில் யாரோ கடுமையாக உழைத்து நடிப்பு என்பதை மிகத் தெளிவாக உபயோகப்படுத்திக் கொண்டார்கள். விஞ்ஞான வளர்ச்சியில் அந்த நடிப்பு மிக உன்னதமான இடத்தை அடைந்து விட்டது. பாட்டு பின்னுக்குப் போவிட்டது. வீணை வாசிப்பதை யாரும் கேட்பதில்லை என்று வைத்துக் கொண்டாலும் மிகச் சிறந்த வீணை வாசிப்பவரை மக்கள் கொண்டாடி இருக்கிறார்கள். நடிகரைவிட பாட்டுப் பாடுபவருக்குப் பலத்த கரகோஷம் இருக்கிறது.

பாட்டுப் பாடுபவரைவிட இசை அமைக்கிறவரை கடவுள் போல் நினைக்கிறார்கள். அவருடைய எளிமையான நடைக்கு முன்னே கம்பீரமான நடிகர்கள் காணாமல் போகிறார்கள். ஆக, நடிப்பு அல்ல. பாட்டு அல்ல. இசையமைப்பு அல்ல. ஒரு விஷயத்தைக் கடுமையாக உழைத்து அந்த விஷயத்தை உன்னதத்துக்கு கொண்டு வருதல். கொண்டுவருவோருக்குக் கிடைக்கின்ற மரியாதை. பார் புகழோடு வரலாற்றில் ஒரு சரியான பதிவும் அவர் இட்டுவிடுகிறார்.

வீணை வாசிப்பும், ஓவியமும் ஏன் உன்னதம் பெறவில்லை? அதில் அந்த அளவு உழைக்கவில்லை என் பதுதான் ஒரு அபிப்ராயமாக இருக்க முடியும். இது சரி, தவறு என்ற விவாதத்துக்குப் போகாது எடுத்த விஷயம் உன்னதத்துக்குப் போவது என்பதைப் புரிந்து கொண்டால் போதுமானது. உன்னதம் அடைவது என்பது வைராக்கியத்தைப் பொறுத்து இருக்கிறது. வைராக்கியத்துக்கு என்ன தேவை? முற்றிலுமான அர்ப்பணிப்பு தேவையாக இருக்கிறது. இதனுடைய வெற்றி, தோல்வி பற்றிக் கவலைப்படாது அதில் முழு மனதாக ஈடுபடுவது அவசியமாக இருக்கிறது.

அப்படி ஈடுபட என்ன தேவை? எது எடுத்துக்கொண்ட விஷயமோ அதைத்தவிர மற்ற எந்த விஷயம் பற்றிக் கிஞ்சித்தும் கவலைப்படாது எடுத்த விஷயத்திலேயே இருக்க வேண்டியிருக்கிறது. வேறு ஒரு வகையில் சொல்லப்போனால் மனச் சிதைவு, மனச் சிதறல் இல்லாமல் இருக்க வேண்டியிருக்கிறது. இசை அமைப்பவர் நடிப்பது பற்றி நினைக்கவேயில்லை. அது ஒரு உன்னதத்தை அவருக்குக் கொடுத்திருக்கக்கூடும். நடிகருக்குத்தான் பெரிய மரியாதை. நடிப்பவருக்குக் கொண்டாட்டம் வந்து விட்டால் அவர்களுக்கு அடுத்தபடி அரசியல் பதவி காத்திருக்கிறது என்று நினைத்து நடிக்க வந்தவர்கள் காணாமல் போனார்கள். ஏனெனில் உழைப்பு இல்லை. உழைப்புக்குண்டான வைராக்கியம் இல்லை.

இந்த வைராக்கியம் என்பது குரு பக்தி என்ற இடத்துக்கு வந்துவிட்டால் எப்படி இருக்கும்?

ஓவியத்துக்குப் போவது போல, வீணை வாசிப்பதற்குப் போவதுபோல, இசை அமைக்கப் போவது போல, பாட்டுப் பாடப் போவதுபோல, நடிக்கப் போவது போல எனக்கு குரு வேண்டும். ஒரு குருவின் மூலம் எது வாழ்க்கையின் அடிப்படையான கேள் வியோ, எது உலுக்குகின்ற விஷயமோ அதைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற எண்ணத்தை அந்த மனிதன் பெற்றுவிட்டால் அந்தக் குரு என்கிற விஷயமே அவனைத் தேடி வருகிறது.

ஒரு நல்ல சீடனைத் தேடி குரு வருவார் என்று சொல்லப்படுவது இதுவே. உழைக்கின்ற மனிதனுக்கு அந்த உழைப்பு, அந்தக் கவனம் ஒரு நல்ல குருவைக் கொண்டுவந்து கொடுக்கிறது. இது சூட்சுமத்திலும் சுபிட்சமானது. எப்படி நடக்கிறது என்பதை விளக்கவே முடியாது. ஒரு நல்ல நடிகனுக்குத் திடீரென்று ஒரு நல்ல வாய்ப்பு கிடைப்பதுபோல, ஒரு நல்ல பாடலாசிரியனுக்குத் திடீரென்று மூன்று பாட்டுகள் உயர்ந்த நிலைக்குக் கொண்டுபோவதுபோல, ஒரு நல்ல இசையமைப்பாளருக்கு மூன்று படங்கள் சிறப்பாக வருவதுபோல, ஒரு நல்ல சீடன் குருவை நோக்கி தவித்தபடி இருப்பானென்றால் அவனிடம் குரு வந்து சேருகிறார். இந்தக் கணக்கை விளக்கிச் சொல்ல முடியாது. உணரத்தான் முடியும். பகிர்ந்து கொள்ள முடியாது.

ஆனால், பல இடங்களில் இது நடப்பதைப் பார்க்க முடியும். குரு வேண்டும், குருவின் மூலம் இந்த வாழ்வின் சூட்சுமத்தைப் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற தவிப்பு யாருக்கு வரும்? யார் தனிமையில் அதிகம் இருக்கிறாரோ அவருக்கு வரும். யார் தனிமையில் அதிகம் இருக்க முடியும்? யார் சுவாசிப்பின் மீது கவனம் வைக்கிறாரோ அவரால்தான் தனிமையில் இருக்க முடியும். யார் சுவாசிப்பின் மீது கவனம் வைக்க முடியும்? யார் குறைவாக உண்ண முடிகிறதோ அவரால்தான் முடியும். யார் குறைவாக உண்ண முடியும்? யார் ருசியை அறுத்தாரோ அவரால்தான் குறைவாக உண்ண முடியும்.

பதினெட்டு தோசையும், வத்தக் குழம்பும் மிகப் பெரிய பாவம். அது எங்கேயும் அழைத்துப்போகாது என்பதை வேறு எப்படிச் சொல்வது? இது வைராக்கியத்துக்கு எதிரான செயல் என்று நீங்களே புரிந்துகொள்ளுங்கள். நீங்களே கேள்வி கேளுங்கள். அல்லது இதற்கு எதிர்ப்பதமாகப் பதினெட்டு தோசை சாப்பிட்டால்தான் தவம் செய்ய முடியும் என்று ஒரு விவாதத்துக்கு உங்களுக்குள்ளே போட்டுப் பாருங்கள். என்ன விடை கிடைக்கிறது என்பதை யோசித்து அந்த வழியே இறங்குங்கள். நீங்கள் பதினெட்டு தோசையைச் சாப்பிட இறங்கலாம். அல்லது வெறும் நீராகாரம் சாப்பிடலாம். உப்பும், உறைப்பும் அறுத்துவிட்டு வயிற்றுப் பசிக்கு வெறும் நீர் கலந்த உணவைச் சாப்பிடுவது என்ற தீர்மானத்துக்கு வரலாம். அது உங்களுடைய விருப்பம். உங்கள் தலையெழுத்து.

மறுபடியும் இன்னொரு வார்த்தை கிடைத்திருக்கிறது. அது என்ன தலையெழுத்து? இது இன்று நேற்று முளைத்த விஷயம் அல்ல. உங்களுக்குத் தாபம் இருக்குமாயின் அது போன ஜென்மத்து விஷயமாகத் தான் இருக்க முடியும். அப்படி உண்டா? வேறு எப்படி இருக்க முடியும்? ஒரு ஊசலின் உந்துதல்தான் எதிர் உந்துதலை ஏற்படுத்துகிறது. எதிர் உந்துதலின் வேகம் தான் அடுத்த உந்துதலைத் தீர்மானிக்கிறது. அடுத்த உந்துதலின் அசைவுதான் மறுபடியும் இன்னொரு எதிர் உந்துதலை ஏற்படுத்துகிறது. அந்த எதிர் உந்துதலின் வேகம்தான் அடுத்த உந்துதலைத் தீர்மானிக்கிறது. ஆக, மாறி மாறி மாறி ஒரே ஒருமுறை தள்ளப்பட்டது நிற்காமல் எப்படி அசைகின்றதோ அதேபோல இந்த வாழ்க்கையும் இருக்க வேண்டும். அந்த விதியை, அந்த பௌதிகத்தை, அந்த விசையினுடைய தன்மையை நீங்கள் உண்மை என்று ஒத்துக்கொண்டால் ஒரு விதையினுடைய இன்னொரு விதையாக, ஒரு செயலினுடைய இன்னொரு செயலாக, ஒரு பிறவியினுடைய எதிரொலியாக இன்னொரு பிறவியாக இருப்பதையும் நீங்கள் ஒப்புக் கொள்ளத்தான் வேண்டும்.

ஆக, நடிப்பது என்பதும், வீணை வாசிப்பதும், இசையமைப்பது என்பதும், ஓவியம் வரைவது என் பதும் ஒரு ஆளுக்கு அந்தப் பிறப்பு, அந்த நேரம், அவன் ஆர்வம் மட்டுமே காரணமாக இருக்காது. அது பல ஜென்மங்களாகத் தொடர்ந்த விஷயமாகத்தான் இருக்க முடியும். அப்படி தொடர்ந்த விஷயமாகத்தான் குரு தேடலும், குருவின் அண்மையும் இருக்கிறது.

இதை மறுதலித்துப் பேசலாம். நாத்திகம் என்று நினைத்துக்கொண்டு பௌதிகத்தை இடித்துப் பேசலாம்.பேசிக்கொண்டுதான் இருக்க முடியுமே தவிர, இல்லை என்று சொல்ல முடியுமே தவிர, எவ்விதம் இல்லை என்று சொல்வதற்கு இல்லை. கடவுள் இருக்கிறாரா என்றால் இருக்கலாம் என்றுதான் சொல்ல முடியும். இருக்கிறார் என்று நம்பினால் தேட முடியும். இல்லை என்றால் தேடல் நின்று போயிற்று. தேடல் நின்று போனால் கடவுள் இருக்கிறார், இல்லை என்ற கேள்வியும் செத்துப் போயிற்று. தேடினால்தானே இருக்கிறார் என்று சொல்ல முடியும். தேட நம்ப வேண்டும். இந்த சூட்சுமத்தைப் புரிந்து கொள்ளாமல் நாத்திகம் பேசுவதில் எந்த லாபமும் இல்லை.