3-நினைத்தாலே இனிக்கும் – எஸ்.சந்திரமௌலி


கல்லூரி மாணவர்களோடு, பொதுமக்களையும் திரைத்துறையினரையும் தம் நகைச்சுவை பேச்சால் கட்டிப் போடுபவர் கு. ஞானசம்பந்தன். ‘விருமாண்டி’ கமலோடு தமக்கேற்பட்ட அனுபவங்களை இங்கே பகிர்ந்து கொள்கிறார்:

விறுவிறு மாண்டி விருமாண்டி!

சென்னையின் நட்சத்திர ஓட்டல் ஒன்றில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த நிகழ்ச்சியில் நான் பேசிக்கொண்டிருந்த நேரத்தில் ‘ஹே ராம்’ படத்தின் படப்பிடிப்பிலிருந்து கமல் நேரே அங்கே வந்தார். பத்து நிமிடம் என் பேச்சைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தவர் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த எழுத்தாளர் சுஜாதாவிடம், யாரு இவரு? மதுரைத் தமிழில் பொளந்து கட்டறாரே?” என்று கேட்க, சுஜாதா என்னைப் பற்றிச் சொன்னதோடு நான் பேசி முடித்ததும் என்னைக் கமலுக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தார்.

அதுவரை கமலை ஒரு ரசிகனாக எட்ட இருந்து ரசித்த, அதிசயித்த எனக்கு அவரோடு அறிமுகம் செய்து வைக்கப்பட்டது பெருமையாக இருந்தது. அதன் பிறகு சில தடவைகள் சந்தித்ததுண்டு என்றாலும் ஒருநாள் திடீரென்று அவரிடமிருந்து எனக்கு ஒரு டெலிபோன் வந்தது. மகிழ்ச்சியுடன் கூடிய அதிர்ச்சியாய் இருந்தது.

நான் ‘சண்டியர்’ என்று ஒரு படம் எடுக்கிறேன். அதற்கு உங்கள் உதவி கொஞ்சம் தேவைப்படுது!” என்றார்.

படத்துக்காக அவர் எழுதி வைத்திருந்த வசனங்கள் அனைத்தையும் மதுரைத் தமிழுக்கு மாற்றி எழுதுவதற்கு உதவி செய்தேன். அவரே ராமநாதபுரத்துக்காரர்தான் என்றாலும் மதுரைத் தமிழில் எழுதிய வசனங்களை என்னிடம் பேசிக் காட்டி, தவறு இருந்தால் திருத்தங்கள் செய்யச் சொன்னார். அவருக்கு மதுரைத் தமிழ் சொல்லிக் கொடுத்த வாத்தியார் என்பதில் எனக்கு ஏகப் பெருமை.

பொதுவாகவே கமலுக்கு எதையும் தேடிப்போய் தெரிந்து கொள்வதில் ஆர்வம் அதிகம். அது பழமையான விஷயங்களானாலும் சரி, புதுமையான தொழில் நுட்ப சமாசாரமானாலும் சரி!

திரைப்படத் தொழில்நுட்பம் தொடர்பாகப் புதிதாக ஏதாவது வந்திருக்கிறது என்று நான் பேப்பர் மூலமாகத் தெரிந்துகொண்டால் அடுத்த தடவை கமலைச் சந்திக்கிறபோது அது அவரிடம் இருக்கும்; அல்லது அதுபற்றி பல விஷயங்களை அவர் நம்மோடு பகிர்ந்துகொள்வார்.

அதே ஆர்வத்தோடு, நான் சங்க இலக்கியங்கள் பற்றிப் பேசினாலும் அவர் கேட்டுக் கொள்வார். அதைவிட ஆச்சர்யம், நான் ஒரு சங்கப் பாடலைப் பற்றி அவரிடம் பேசினேனென்றால், சில நாட்கள் கழித்து அவர் பேசுகிறபோது அந்தப் பாடலை வரி பிசகாமல் நம்மிடம் திருப்பிச் சொல்லுவார்.

இதைப் பற்றி நான் என் வகுப்பு மாணவர்களிடம், உங்களுக்கெல்லாம் வகுப்பு எடுப்பதைவிட கமலுக்கு வகுப்பு எடுப்பது சுலபம்; அவருக்கு உங்களையெல்லாம்விட ஆர்வமும் கிரகிப்புத்தன்மையும் அதிகம்” என்று சொல்லுவேன். மாணவர்கள் சிலர் இதை நம்பமாட்டார்கள்.

வகுப்பறையில் செல்போனில் பேசுவதை நான் எப்போதும் தவிர்த்துவிடுவேன்; என்றாலும் ஒருமுறை வகுப்பில் இருக்கும்போது கமலிடமிருந்து போன் வந்தபோது அவரிடம் பேசி, சில நாட்களுக்கு முன் நான் அவரிடம் கூறிய சங்ககாலப் பாடல் ஒன்றை சொல்லும்படிக் கேட்டுவிட்டு, செல்போன் ஸ்பீக்கரை ‘ஆன்’ செய்ய, கமல் சொன்ன சங்கப் பாடலை மாணவர்கள் எல்லோரும் கேட்டார்கள்.

எதையுமே மேம்போக்காகச் செய்வது கமலுக்கு அறவே பிடிக்காது. ‘விருமாண்டி’ படத்தை ஆரம்பிப்பதற்குமுன், ஜல்லிக்கட்டு குறித்து அவர் திரட்டிய தகவல்களைக் கொண்டே நாலைந்து பேர் ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகள் சமர்ப்பித்து முனைவர் பட்டம் பெற்று விட முடியும். அது அந்த அளவுக்கு இருந்தது.

தமிழின் இரண்டாவது நாவலான ‘கமலாம்பாள் சரித்திர’த்தில் ஜல்லிக்கட்டு பற்றிய குறிப்புகள் வருவதாகச் சொன்னபோது உடனே அந்தப் புத்தகத்தைத் தேடிப்பிடித்து படித்து முடித்துவிட்டார்.

அலங்காநல்லூர், பாலமேடு, அவனியாபுரம் என்று மதுரையைச் சுற்றி அமைந்துள்ள ஜல்லிக்கட்டு நடக்கும் ஊர்களுக்குச் சென்று பார்த்து, மக்களோடு பேசி, அவர் செய்த ரிசர்ச் ஒர்க் இருக்கிறதே அது அபாரமானது.

அது மட்டுமில்லாமல், மதுரையில் முகாமிட்டு ஜல்லிக்கட்டுக் காளைகளைப் பற்றி நன்கறிந்த மூத்தவர்கள், காளை வளர்ப்பவர்கள், காளை பிடிப்பவர்கள் என்று அக்கம்பக்கத்து ஊர்களிலிருந்து பலரையும் வரவழைத்துப் பேசி ஏராளமான தகவல்களைச் சேகரித்துக்கொண்டார்.

அந்தத் தகவல்கள் எல்லாம் படத்தின் திரைக்கதைக்கும் காட்சிகளுக்கும் மெருகூட்ட மிகவும் உதவியாக இருந்தன. படத்துக்காக அவர் வாடிவாசல், தடுப்பு வேலி, பார்வையாளர் மாடங்கள் என்று அமைத்த ‘செட்டை’ பார்த்தால் நிஜமாகவே ஜல்லிக்கட்டு நடக்கிறபோதுகூட அவ்வளவு கவனம் செலுத்துவார்களா என்பது சந்தேகம்தான். அத்தனை தத்ரூபம்!

அவரிடம் நான் காணும் மிகவும் பிரமிக்கத்தக்க விஷயங்களில் ஒன்று, ‘தடைகளைக் கண்டு கலங்கி, சோர்ந்து போகாத அவருடைய குணம்.’

‘சண்டியரு’க்கு ஏராளமான செலவில் செட் போட்ட பிறகு ஏற்பட்ட சில பிரச்னைகள் காரணமாக அங்கே ஷூட்டிங் நடத்த முடியாமல் போனது. ஆனால், கமல் அதுபற்றி கவலைப்படவே இல்லை. அடுத்த ஷூட்டிங்கை எங்கே நடத்துவது, எப்போது ஆரம்பிக்கலாம் என்று யோசிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார். அதன் பிறகு சென்னையிலேயே கேம்பகோலா வளாகத்தில் மறுபடியும் முன்னைவிடச் சிறப்பாக செட் போட்டு படப்பிடிப்பு ஜாம் ஜாமென்று நடத்தி முடித்தார்.

அதேபோல ‘சண்டியர்’ என்ற படத்தின் பெயரே பிரச்னைக்குள்ளான போதும் அவர் அசரவில்லை. அதைவிட விறுவிறுப்பாக ‘விருமாண்டி’ என்று ஒரு புதுப்பெயரை வைத்துவிட்டார்.

‘சண்டியர்’ என்பதைவிட அந்தப் படத்துக்கும் சரி, கமல் கேரக்டருக்கும் சரி, ‘விருமாண்டி’ என்ற பெயர் தான் மிகவும் பொருத்தமானது. இப்படி ஒரு புதுமையான, பொருத்தமான பெயரை வைத்ததற்கு, அவர் படத்துக்காக மேற்கொண்ட களஆய்வுகள்தான் உதவியாக இருந்தன.

‘விருமாண்டி’ என்பது மதுரைக்குப் பக்கத்தில் உள்ள கிராமக் காவல் தெய்வம் ஒன்றின் பெயர். தன் தங்கையின் மீது ஆழமான பாசம் கொண்ட அண்ணன், அநியாயமாக வஞ்சிக்கப்பட, அவனை அந்த மண்ணின் மக்கள் இன்றும் தங்களது கிராமக் காவல் தெய்வமாகக் கொண்டாடுகிறார்கள். அப்படிப்பட்டவர்களில் ஒருவர்தான் விருமாண்டி.

படத்திலும் விருமாண்டி கமல், கயவர்களால் வஞ்சிக்கப்படுகிறார். ‘சண்டியர்’ என்று படத்துக்குப் பெயர் வைக்க முடியாமல் போனதால் கதைக்குப் பொருத்தமாக ‘விருமாண்டி’ என்ற தலைப்பு அமைந்துவிட்டது.

படத்தின் ஆரம்பக் காட்சியில் கமல் ஒரு ஒற்றைக் கட்டை மீது உட்கார்ந்து கொண்டிருப்பார். பின்சாவு ஏதுமில்லாமல் உட்காருவது மிகவும் சிரமம். கமல் அப்படி உறுதியாக உட்கார்ந்திருந்தது மட்டுமில்லாமல், அங்கே இருந்து ஒரு பல்டியும் அடித்துக் கீழே குதிப்பார். டூப் இல்லாமல் அதை அவர் செய்த லாகவத்தைப் பார்த்து நான் அசந்து போனேன்.

ஜல்லிக்கட்டு நடக்கும் இடங்களில் வாடிவாசல் வழியாக வருகிற காளைகளுக்குப் பொதுவாக மூக்கணாங்கயிறு குத்தப்பட்டு இருக்கும். அது எதற்காக என்றால், மாட்டின் மூக்கணாங்கயிற்றைப் பிடித்து ஒரு இழு இழுத்தால் மாடு அடங்கிப்போய்விடும். படத்தில் அந்தக் காட்சியில் காளையின் தலையை குளோஸ்அப்பில் காட்டுவார்கள். அப்போது உற்று கவனித்தால் தெரியும், கமல் பிடித்திருந்த அந்தக் காளைக்கு மூக்குக்கயிறு குத்திருக்காது. அந்த அளவுக்கு கமல் ரிஸ்க் எடுத்து நடித்தார்.

ஜல்லிக்கட்டு நடக்கிறபோது அதை வேடிக்கை பார்க்கிற மக்கள் முகத்தில் சென்னை நகர சாயல் அடிக்கக்கூடாது என்பதற்காக சுமார் ஆயிரம் பேரை மதுரையிலிருந்தே அவர் சென்னைக்கு வரவழைத்து அந்தக் காட்சிகளைப் படம் பிடித்தார். அப்போது யாருக்காவது ஜல்லிக்கட்டுக் காளைகளால் ஆபத்து ஏதும் வந்துவிட்டால் உடனடியாகச் சிகிச்சை அளிக்க வேண்டும் என்பதற்காக முதலுதவிக்கு ஒரு ஆம்புலன்சோடு ஒரு டாக்டரும் தயாராக இருந்தார்.

ஒரு நாள் கமல் ஜல்லிக்கட்டுக் காளையோடு நடிக்கிற காட்சியில் மாட்டின் கூர்மையான கொம்பு கமலின் புஜத்தைப் பதம்பார்த்து விட்டது. ஆனால் அவரோ வலியைப் பொறுத்துக் கொண்டு முதலுதவி செய்துகொண்டு மீண்டும் நடிக்க வந்துவிட்டார்.

‘விருமாண்டி’ படத்தின்போது ஒருநாள் இரவு பத்தரை மணி தாண்டி இருக்கும். டெலிபோன் ஒலித்தது. பேசினவர் கமல். விருமாண்டியில ‘உன்ன விட இந்த ஒலகத்தில்..’ என்று ஒரு பாட்டு எழுதி இருக்கேன். அதுல ‘அல்லிக்கொடி’ன்னு ஒரு சொல்லைப் பயன்படுத்தி இருக்கேன். அது சரியா? அப்படி உண்மையிலேயே ஒரு வார்த்தை இருக்கா? என்று தெரியலை” என்றார்.

காலைவரை அவகாசம் கொடுங்க. கண்டுபிடிச்சி சொல்லிடறேன்”ன்னு சொல்லிவிட்டேன். உடனே மதுரையில் இருக்கும் என் நண்பர்கள் குழுவில் இருப்பவர்களுக்கு டெலிபோன் செய்தேன். அந்தக் குழுவில் பலவகையான ஆர்வலர்களும் இருக்கிறார்கள்.

சினிமாப் பாட்டுகள் விஷயத்தில் கில்லாடியான ஒரு நண்பர் மறுநாள் காலை, ஸ்ரீதர் இயக்கிய ‘கொடி மலர்’ படத்தில் கவியரசு கண்ணதாசன் எழுதி, எம்.எஸ்.வி. இசையமைத்து, பி.பி. ஸ்ரீனிவாஸ் பாடிய ‘மௌனமே பார்வையால் ஒரு பாட்டுப்பாட வேண்டும்’ என்ற பாடலில் ‘அல்லிக்கொடியே உந்தன் முல்லை இதழும் தேனாறுபோல பொங்கி வர வேண்டும்’ என ஒரு வரி வருகிறது” என்று சொல்லிவிட்டார்.

இதை எதற்குச் சொல்லுகிறேன் என்றால், கமல் இருக்கிற உயர்ந்த ஸ்தானத்துக்கு அவர் அப்படி ஒரு வார்த்தையைப் பயன்படுத்தினார் என்றால் அதை யாரும் விமர்சிக்கப் போவதில்லை. ஆனாலும், அதைச் சரியாகத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதில் அவர் காட்டிய ஆர்வம் மிகவும் அரியது.

நான் கமலுக்கு மதுரைத்தமிழ் சொல்லிக் கொடுத்தேன் என்றால் அவர் ‘விருமாண்டி’ படத்துக்கு கூடவே இருந்து எனக்கு எப்படி டப்பிங் பேச வேண்டும், நடிக்கவேண்டும் என்று சொல்லிக் கொடுத்தார்.

ஒருமுறை அவரிடம், சினிமாவுல நடிக்கிறபோது வாய் வசனம் பேசுது. ஆனா, இந்தக் கையை வெச்சிக்கிட்டு என்ன பண்ணறதுன்னு தெரியாம தவிக்கிறேன். அதற்கு என்ன செய்யலாம்?” என்று கேட்டேன்.

அவர், மேடையில் பேசும்போது கூடத்தான் வாய் பேசுது. அப்போ, கையை என்ன பண்ணறீங்க?” என்று கேட்டார். மேடையில் பேசும்போது நான் கைகளை மறந்திடுவேன்”னு சொன்னேன். அவர் உடனே சொன்னார்: சினிமாவுலயும் அதையே செஞ்சிடுங்க!”

(இன்னும் இனிக்கும்)

S. Chandramouli

எஸ். சந்திரமௌலி  (நன்றி கல்கி)

2-நினைத்தாலே இனிக்கும்! – எஸ்.சந்திரமௌலி


டைரக்டர் சிங்கீதம் ஸ்ரீனிவாச ராவ்!

புலியுடன் பேசிய கமல்!

கமல்ஹாசனுக்கும் எனக்குமான முதல் சந்திப்பே மறக்க முடியாத ஒன்று. நான் இயக்கிய ராஜாஜியின் ‘திக்கற்ற பார்வதி’ படத்துக்குச் சிறந்த தமிழ்ப் படத்துக்கான ஃபிலிம் ஃபேர் விருது கிடைத்த போதுதான் கமலுக்கு ‘கன்யாகுமரி’ மலையாளப் படத்துக்காகச் சிறந்த நடிகருக்கான விருது கிடைத்தது. நாங்கள் இருவரும் மும்பையில் நடைபெற்ற அந்த விழாவில்தான் முதல் முறையாகச் சந்தித்துக் கொண்டோம்.

கமர்ஷியல் அம்சங்கள் கொண்ட ஒரு சினிமாவை எடுத்தால் அந்தப் படம் வெற்றி பெற்றால் அதன் டைரக்டருக்கு ஒரு ‘கமர்ஷியல் சினிமா டைரக்டர்’ என்ற பெயர் கிடைக்கும். தோல்வி அடைந்தாலோ, ‘ஃபெயிலியர் டைரக்டர்’ என்ற பெயரே மிஞ்சும்.

ஆனால், வித்தியாசமாக யோசனை செய்து, ஒரு புதுமையான படத்தைக் கொடுத்து, அந்தப் படம் வெற்றி பெற்றால் அதன் டைரக்டருக்கு நல்லதொரு அங்கீகாரம் கிடைக்கும்; தோல்வியடைந்தாலும் கூட அவருக்குப் ‘புதுசாக முயற்சி செய்தார்’ என்ற பெயர் கிடைக்கும். எதைச் செய்தாலும் புதுமையாகச் செய்ய நினைப்பவன் நான். கமல்ஹாசனின் பாலிசியும் அதுதான். இந்த ஒரே அலைவரிசையிலான எண்ண ஓட்டம்தான் எங்கள் இரண்டு பேரையும் ஒன்று சேர்த்தது.

நாம் இரண்டு பேரும் சேர்ந்து ஒரு படம் பண்ணலாம்” என்று கமல்ஹாசன் சொன்னபோது நான் சந்தோஷமாகச் சம்மதித்தேன். ஆனால் நாங்கள் இரண்டு பேரும் சேர்ந்து பணியாற்றும் முதல் வாய்ப்பை எங்களுக்குக் கொடுத்தது தமிழ்ப்படம் இல்லை; ஒரு தெலுங்குப் படம்.

‘அபூர்வ சகோதரர்கள்’ பற்றி சொல்கிறேன். ‘ட்வார்ஃப்’ என்று சொல்கிற குள்ள மனிதராக கமல் ஒரு படம் நடிக்க விரும்பினார். இந்த ஐடியாவை சில டைரக்டர்களிடம் சொன்னபோது, ஆறடி உயரமுள்ள ஒரு மனிதரைக் குள்ளமாகக் காட்டுவது அதுவும் ஒரு படம் முழுக்கக் காட்டுவது என்பது ரொம்ப சிரமமாக இருக்கும் என்று தயங்கி இருக்கிறார்கள்.

கமல் என்னிடம் இந்த ஐடியாவைச் சொன்னபோது, பிரமாதமான ஐடியா! ட்வார்ஃபை வைத்து ஒரு முழு படம் எடுப்பதில் சிரமங்கள் இருந்தாலும் அது ரொம்ப வித்தியாசமாக இருக்கும். ஒரு சவாலாக எடுத்துக் கொண்டு இதைச் செய்யலாம்” என்றேன்.

முதலில் ஒரே ஒரு குள்ள மனிதர் கேரக்டரை மட்டுமே வைத்து கதை டிஸ்கஷன் நடத்தினோம். ஆனால் கதை திருப்திகரமாக வரவில்லை.

பொதுவாக, கதை விவாதத்தின்போது ஏதாவது சிக்கல் என்றால் தமிழ் சினிமா உலகில் ‘கூப்பிடு பஞ்சுவை’ என்பார்கள். நாங்களும் எங்கள் கதை விவாதத்தில் பங்கேற்க பஞ்சு அருணாசலத்தை அழைத்தோம்.

அதன்பின் கதை சூடு பிடித்தது. நார்மலாக, ஜாலியான ஒரு கேரக்டர்; ஒரு குள்ள மனிதன் கேரக்டர் என்று டபுள் ரோல் கதை பிடிபட்டது. கதையின் ஆரம்பப் புள்ளியில் தொடங்கி படத்தின் எல்லா அம்சங்களிலும் கமலின் அர்ப்பணிப்பும் ஈடுபாடும் பங்களிப்பும் இருந்ததால்தான் படம் சூப்பர் டூப்பர் வெற்றி பெற்றது.

காமெடியனான சர்க்கஸ் கோமாளி அப்பு கேரக்டரை சீரியசாகக் கொண்டு போகிறபோதே, இன்னொரு பக்கம், நர்மலான ராஜா கேரக்டரை காமெடி, காதல், டான்ஸ் என்று கலகலப்பாகக் கொண்டு போனோம். அதன் பலனாக இரண்டு கேரக்டர்களுமே ரசிகர்களுக்கு ரொம்பப் பிடித்துப் போனது. அடுத்து, எங்கள் முன்னால் இருந்த மிகப்பெரிய சவால் என்றால் அது குள்ள மனிதராக கமல் தோன்றுகிற காட்சிகளை எப்படிப் படம்பிடிப்பது என்பது தான்.

அந்தக் காலத்தில், இன்றுபோல கம்ப்யூட்டர் கிராஃபிக்ஸ் என்கிற சௌகரியம் கிடையாது. எனவே, நாங்கள் ட்வார்ஃப் கமலுக்குரிய காட்சிகள், அவற்றை எந்தக் கோணத்தில் எப்படிப் படம் பிடிக்க வேண்டும் என்றெல்லாம் முதலிலேயே தீர்மானித்துக் கொண்டோம்.

அந்தக் காட்சிகளை எடுப்பதற்குச் சில மெக்கானிகல் உபகரணங்கள் தேவைப்பட்டன. நமக்கு என்ன வேண்டும்னாலும் செஞ்சுக் கொடுக்க எனக்குத் தெரிஞ்ச ஒருத்தர் இருக்காரு” என்று சொல்லி, அவரை எங்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தினார் கமல். அவர்தான் சகாதேவன் என்கிற ஐ.ஐ.டி. இஞ்சினியர். அவர்தான் எங்களுக்குத் தேவையான எல்லா உபகரணங்களையும் டிசைன் செய்து கொடுத்தார்.

சில காட்சிகளை கேமரா ஃப்ரேமுக்கு வெளியில் இருந்து ரிமோட் கன்ட்ரோல் மூலமாக இயக்கிப் படம் பிடித்தோம். கேமரா ஒரே இடத்தில் நிற்க, கமல் நகரும் காட்சி, கமல் ஒரே இடத்தில் இருக்க, கேமரா நகரும் காட்சி, கேமராவும் நகர, கமலும் நகரும் காட்சி என்று ஒவ்வொருவிதமான காட்சிக்கும் தேவைக்கு ஏற்றபடி, மெக்கானிகல் உபகரணங்களையும், இன்ன பிறவற்றையும் பயன்படுத்திக் கொண்டோம். இன்றைக்குக்கூட அபூர்வ சகோதரர்கள் படத்தைப் பார்ப்பவர்கள், இந்தக் காட்சியில் ட்வார்ஃப் கமல் வரும் காட்சிகளை எப்படி எடுத்திருப்பார்கள் என்று யோசிப்பார்கள்.

குள்ள அப்பு தோன்றும் காட்சிகளில் நடிப்பதற்காகக் கமல் உடல்ரீதியாகக் கூடுதலான சிரமங்களை அனுபவிக்க வேண்டி இருந்தது. ஆனால் அவர் அந்தச் சிரமத்தைப் பார்க்காமல், ‘சீன் நல்லா வரும்னா சந்தோஷமாகக் கஷ்டப்படறேன்’ என்று சொன்னார். ‘அப்பு சம்பந்தமான காட்சிகளை எடுத்தது எப்படி?’என்கிற ஆவணப்படத்தை வெளியிடுவதில் இன்னமும் கமல் ஆர்வமாக இருக்கிறார்.

அபூர்வ சகோதரர்களில் இடம் பெற்றுள்ள சர்க்கஸ் புலியோடு, அப்பு கமல் பேசுகிற காட்சியைப் படம் பிடித்ததை இன்று நினைத்தாலும் எனக்கு உடல் நடுங்கும். காட்சியில் இடம்பெற வேண்டிய மற்றவர்கள் சுற்றிலும் நிற்க, கமல்ஹாசனின் முழங்கால் வரை மண்ணில் புதைந்திருந்தது.

சர்க்கஸின் ரிங் மாஸ்டர் என் பக்கத்தில் நின்று கொண்டு, புலியைப் பற்றி சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். என் மனசு, எடுக்க வேண்டிய காட்சியைப் பற்றியே சிந்தித்துக் கொண்டிருந்ததால், அவர் சொன்னதை காது கொடுத்து முழுமையாக நான் கேட்கவில்லை. ‘ஸ்டார்ட்’ சொல்ல, கேமரா சுழல ஆரம்பித்தது. கூண்டு திறக்கப்பட்டு, அதன் உள்ளே இருந்த புலி வெளியில் நடந்து வந்து கமல்ஹாசனுக்குச் சற்று தள்ளி நின்றது. அந்தக் கணம்தான், நான் அந்த ரிங் மாஸ்டர் சொன்ன விஷயத்தின் தீவிரம் எனக்கு உறைத்தது.

கமல் வசனம் பேச, புலி அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தது. எனக்கோ புலி, ஏடாகூடமாக ஏதும் செய்துவிடக்கூடாதே என்று உள்ளூர ஒரே கிலி. அப்படி ஏதாவது நடந்துவிட்டால், சுற்றிலும் நிற்கிற நாங்கள் எல்லோரும் கூட வேகமாய் ஓடித் தப்பித்துக் கொள்ளமுடியும். ஆனால் கமல்ஹாசன்?

முழங்கால் வரை பூமிக்குள்ளே அல்லவா இருக்கிறது? கமல்ஹாசனோ, கருமமே கண்ணாகத் தன் நீளமான வசனத்தைப் பேசிக் கொண்டிருந்தார். ஆனால் என் காதுகள் அந்த வசனங்களை கவனிக்கும் நிலையில் இல்லை. மனசுக்குள்ளே ஒரே படபடப்பு. மனசு முழுக்க கொல்கத்தா சம்பவம்தான் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருந்தது. நான் வேண்டாத தெய்வமில்லை. காட்சியின் முடிவில் ‘கட்’ சொல்லி முடிக்க, சர்க்கஸ் ரிங் மாஸ்டர் புலியை மீண்டும் கூண்டுக்குள் அடைத்த பிறகுதான் எனக்கு மூச்சு வந்தது.

அந்த ரிங் மாஸ்டர் சொன்ன விஷயம் இதுதான்: கொல்கத்தாவில் சர்க்கஸ் நடந்து கொண்டிருந்த போது, இதே புலி இடம்பெறும் காட்சி. கூடாரத்தின் மத்தியில் சர்க்கஸ் நடைபெறும் வட்டமான பகுதியின் விளிம்பாக ஓரடி அகல பிளாட்பாரம் ஒன்று போட்டிருப்பார்கள். முதல் வரிசையில் உட்கார்ந்து சர்க்கஸ் பார்த்துக்கொண்டிருந்த ஒரு சிறுமி திடீரென்று எழுந்து, அந்த பிளாட்பாரத்தின் மேலாக சில நாற்காலிகள் தள்ளி உட்கார்ந்து கொண்டிருந்த தன் அம்மாவிடம் ஓடியது. இதனால் டிஸ்டர்ப் ஆன புலி பாய்ந்து வந்து தாக்க, அந்தச் சிறுமி ஸ்பாட்டிலேயே பலி.”

இந்த விஷயத்தை, அந்த ரிங் மாஸ்டர் சொன்ன போது ரிஸ்க்கைப் புரிந்து கொள்ளவில்லை. கேமரா சுழல ஆரம்பித்தவுடன் விவரம் புரிந்து படபடப்படைந்தேன்.

வழக்கமாக, இத்தகைய காட்சிகளை செட் என்றால் கமலையும் புலியையும் மாஸ்க் செய்து தனித்தனியாக எடுத்திருக்க முடியும். அவுட்டோர் என்பதால் அது சாத்தியமில்லை. ஆனாலும்கூட அந்த ரிங் மாஸ்டர் இந்தச் சம்பவத்தை ஒரு ஐந்து நிமிடம் முன்னால் சொல்லி இருந்தால்கூட நிச்சயமாக நான் ரிஸ்க் எடுக்காமல் அந்தக் காட்சியை வேறு எப்படி எடுப்பது என்று யோசித்திருப்பேன்.

என் படபடப்பு அடங்கினவுடன் அந்த கொல்கத்தா சம்பவத்தை கமலிடம் சொன்னபோது, அவர் நான்தான் அந்தப் புலிகிட்ட சொல்லிட்டனே! நானும் நீயும் ஃப்ரெண்டுன்னு! அப்புறம் அது என்னை என்ன பண்ணும்?” என்று ஜோக்கடித்துவிட்டு பலமாகச் சிரித்தார். அதுதான் கமல்ஹாசன்!

(இன்னும் இனிக்கும்)

S. Chandramouli

எஸ். சந்திரமௌலி  (நன்றி கல்கி)

1-நினைத்தாலே இனிக்கும்! – எஸ்.சந்திரமௌலி


கமல் ஒரு திரைப்படக் களஞ்சியம். ‘களத்தூர் கண்ணம்மா’ தொடங்கி இன்றைய ‘பாபநாசம்’ வரை அவர் தொடாத கதாபாத்திரங்களே கிடையாது. கதை, திரைக்கதை, வசனம், இசை, ஒளிப்பதிவு, நடனம், சண்டைக்காட்சிகள், படத்தொகுப்பு, இயக்கம் என்று ஒவ்வொரு துறையிலும் அவரது நேர்த்தி மெச்சத்தகுந்தது. ஒவ்வொரு கமல் படமும் ஒவ்வொரு திருவிழா. அதில் பணியாற்றியவர்கள் மீண்டும் மீண்டும் நினைத்து அசைபோடுவதோடு, அடுத்தவர்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ளும் அற்புத அனுபவங்கள் அவை. கமல் ஏற்று, ரசிகர்கள் கவனத்தை ஈர்த்த முக்கிய கதாபாத்திரங்கள் பற்றி, தம் ‘நினைத்தாலே இனிக்கும்’ அனுபவங்களை நம்மோடு பகிர்ந்து கொள்கிறார்கள் பிரபலங்கள். முதலில் ஏவி.எம். சரவணன்.

ஏவி.எம். கண்டெடுத்த வைரம் கமல்ஹாசன்!

அப்போது நாங்கள் பாலாஜி நகரில் குடியிருந்தோம். அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை. பிற்பகல் நேரம். எங்களுடைய குடும்ப டாக்டரான சாரா ராமச்சந்திரன் எங்கள் வீட்டுக்கு வந்தார். கூடவே, மூணரை அல்லது நான்கு வயதுப் பையனையும் அழைத்துக்கொண்டு வந்திருந்தார். வீட்டின் திண்ணையின் ஒரு பக்கத்தில் அமர்ந்து எங்கள் அம்மாவும் டாக்டரும் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். நானும் என் சகோதரர்களும் இன்னொரு பக்கத்தில் ஜாலியாக அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருந்தோம். டாக்டருடன் வந்த சிறுவன், இன்னொரு திண்ணையில் கைகளால் கால்களைக் கட்டிப்பிடித்துக் கொண்டு உட்கார்ந்து கொண்டிருந்தான். அவனுக்கு ஏதோ கோபம்.

சட்டென்று அவனைக் கவனித்த எங்கள் அம்மா, பையன் யாரு? ரொம்ப கோவமாய் இருக்கான் போல இருக்கே?” என்று கேட்க, டாக்டர் சாரா, இந்தப் பையன் பேரு கமல்ஹாசன். இவனுக்கு சினிமாவுல நடிக்கணும்னு ரொம்ப ஆசை! நான் உங்க வீட்டுக்குப் போகிறேன்னு சொன்னதும் ‘நான் உங்கக்கூட வந்து ஏவி.எம். செட்டியாரைப் பார்க்கப் போறேன். நான் சினிமாவுல நடிக்க ஆசைப்படறதை சொல்லப் போறேன்’ என்றான். அதுதான் இவனையும் உங்க வீட்டுக்கு அழைச்சிட்டு வந்தேன். செட்டியாரைப் பார்த்துப் பேசலாம்னு வந்த அவனை சும்மா உட்கார வெச்சிட்டு நாம பேசிக்கிட்டு இருந்திட்டோமா? அதான் அவனுக்குக் கோபமாய் இருக்கும்!” என்றார்.

அப்போது அவரு மாடி ரூம்ல தூங்கிக்கிட்டிருக்காரு! எழுந்ததும் அவரைப் பார்த்துப் பேசலாம்!” என்று எங்கள் அம்மா அந்தச் சிறுவனிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்த சமயத்தில், காலிங்பெல் ஒலித்தது.

தூங்கி எழுந்தவுடன் காபி கொண்டு வரச் சொல்லி காலிங்பெல்லை அழுத்துவது அவரது பழக்கம். அவர் விழித்துக் கொண்டு விட்டார் என்று தெரிந்ததும், அந்தச் சிறுவனை அப்பாவிடம் அழைத்துக்கொண்டு போகும்படி எங்கள் அம்மா சொன்னார். நான் அச்சிறுவனை அழைத்துக்கொண்டு மாடிக்குச் சென்றேன்.

யார் இந்தப் பையன்?” என்று அப்பா கேட்க, நான், பெயர் கமல்ஹாசன். நம்ம சாரா டாக்டர் கூட்டிக்கிட்டு வந்திருக்காங்க. இந்தப் பையனுக்குச் சினிமாவுல நடிக்கணுமாம்” என்று சொன்னேன்.

எங்கே ஏதாவது நடித்துக் காட்டு” என்றார் அப்பா.

சிறுவன் கமல்ஹாசன் சிவாஜி, எம்.ஜி.ஆர். படங்களிலிருந்து நடித்துக் காட்டியதும், நாளைக்கு இந்தப் பையனை ஸ்டுடியோவுக்கு அழைத்துக்கொண்டு வந்து டைரக்டர் பிரகாஷ் ராவிடம் காட்டு!” என்றார்.

உடனே நான் ஆர்வத்துடன், இந்தப் பையனை எந்த ரோலில் நடிக்க வைக்கப் போறீங்க?” என்று கேட்டேன்.

அந்த டெய்சி ராணியை புக் பண்ணி இருக்கோமே. அந்த ரோலுக்குத்தான்” என்றார்.

(டெய்சி ராணி, ‘யார் பையன்’ முதலிய படங்களில் நடித்துப் புகழ்பெற்றிருந்த ஒரு குழந்தை நட்சத்திரம். அந்தக் காலத்தில் மிக அதிகச் சம்பளமான பத்தாயிரம் ரூபாய் பேசி, ஆயிரம் ரூபாய் அட்வான்ஸ் கொடுத்து, டெய்சிராணியை புக் பண்ணி இருந்தார்கள்.)

எங்கள் தந்தையார் தொடர்ந்து, டெய்சி ராணி நன்றாக நடிக்கும்; ஆனால் இந்தப் பையனிடம் ஒரு ஃப்ரெஷ்னஸ் இருக்கு. எதிர்காலத்துல ரொம்ப நல்லா வருவான் பார்!” என்றார்.

மறுநாள் கமலை அழைத்துக் கொண்டு ஸ்டுடியோவுக்குப் போனேன். ஸ்டுடியோவின் பின்புறம் இருந்த மாந்தோப்பில்தான் ‘களத்தூர் கண்ணம்மா’ படத்தின் ஷூட்டிங் நடந்து கொண்டிருந்தது. சிறுவன் கமல்ஹாசனைப் பார்த்த மாத்திரத்திலேயே டைரக்டரில் தொடங்கி, ஜெமினி கணேசன், சாவித்திரி உட்பட எல்லோருக்கும் ரொம்பப் பிடித்துப் போய்விட்டது.

கமல் அங்கிருந்த மாமரத்தில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த மாங்காய் ஒன்றைப் பறித்துத் தரும்படிக் கேட்க, ஜெமினிகணேசன் ஒரு மாங்காயைப் பறித்துக் கொடுத்தார். ஆனால், அது உண்மையான மாங்காய் அல்ல. ஷூட்டிங்குக்காக பேப்பர் மெஷ்ஷில் செய்த மாங்காய்.

ஜெமினி கணேசன் பறித்துக் கொடுத்தது உண்மையான மாங்காய் இல்லை என்று தெரிந்தவுடன் கமல், அட! இது டூப் மாங்காய்!” என்று சொல்லி அதனைத் தூக்கி எறிந்துவிட்டார்.

பிறகு மேக்-அப் டெஸ்ட் நடந்தது. அது முடிந்தவுடன் வீடு மாதிரியான செட்டுக்குள்ளே போய் சுற்றிப் பார்த்தார். அட! வெளியில இருந்து பார்க்க நிஜ வீடு போலவே இருக்கு. ஆனா இதுவும் டூப் வீடுதானா?” என்று சொன்னார்.

அடுத்து, கமல் உப்புமா சாப்பிடுவது போல ஒரு காட்சியைப் படமாக்க வேண்டும். கேமரா ஓட ஆரம்பித்தது. சாவித்திரியிடமிருந்து உப்புமாவை வாயில் வாங்கிக் கொண்ட கமல், அதைச் சாப்பிடாமல் அப்படியே வைத்துக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்துவிட்டு டைரக்டர் ‘கட்’ சொல்லிவிட்டார்.

உடனே கமல் தன் வாயிலிருந்த உப்புமாவை ‘தூ…’ என்று துப்பினார்.

ஏன் உப்புமாவைச் சாப்பிடாமல் துப்பி விட்டாய்?” என்று கேட்டபோது கமல் அளித்த பதில் என்ன தெரியுமா?

இங்கே மாங்காய் டூப்; வீடு டூப்; உப்புமாவும் டூப்பா இருக்கும்னு நினச்சேன்” என்று சொல்ல எல்லோரும் சிரித்துவிட்டார்கள்.

டைரக்டர் பிரகாஷ்ராவ், உதவி இயக்குநர் எஸ்.பி. முத்துராமன் இரண்டு பேரும் சாப்பிட்டுக் காட்டின பிறகுதான் உப்புமாவைச் சாப்பிட்டார் கமல்ஹாசன்.

இப்படியாக முதல் நாளே தனது சுட்டித்தனத்தாலும் புத்திசாலித்தனத்தாலும் யூனிட்டில் இருந்த அனைவரையும் கவர்ந்துவிட்டார் கமல்ஹாசன்.

அதன் பிறகு ஷூட்டிங் இடைவேளைகளில் கிடுகிடுவென்று அருகில் இருந்த கொய்யா மரத்துக்கு ஓடி கொய்யாப் பழங்களைப் பறித்துத் தின்று கொண்டிருந்தார் கமல். அதற்கு முன்னால் அது நிஜமான பழம்தான் என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொண்டார்.

ஏவி.எம். ஸ்டுடியோவில் உள்ள ஏ.சி. தியேட்டரில் எங்கள் தந்தையார் படம் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் போது வேறு யாருமே உள்ளே போகமாட்டார்கள். ஆனால் கமல்ஹாசன் மட்டும் தன்பாட்டுக்கு உள்ளே போய் எங்கள் தந்தையாருக்குப் பக்கத்து சோபாவில் உட்கார்ந்து கொண்டு படம் பார்ப்பார்.

படம் பார்க்கிறபோது அவ்வப்போது கமல் சுட்டித்தனமாக அடிக்கும் கமென்ட்களை எங்கள் தந்தையார் மிகவும் ரசிப்பார். வழக்கமாக பெரிய நடிகர்களுக்குத்தான் இரட்டை வேடத்தில் நடிக்க வாய்ப்பு கிடைக்கும். ஆனால் ஏவி.எம். தயாரித்த ‘பார்த்தால் பசி தீரும்’ படத்தில் குழந்தை நட்சத்திரமான கமல்ஹாசனுக்கு இரட்டை வேடம். அந்த இரண்டு வேடங்களிலுமே ஒரு கைதேர்ந்த நடிகரைப் போல அவர் திறமையாக நடித்து ரசிகர்களைக் கவர்ந்தார்.

எங்கள் தந்தையார் கண்டெடுத்த வைரக்கல் கமல் என்றால் அதைப் பட்டைதீட்டி ஒளி வீசச் செய்தவர் இயக்குநர் சிகரம் கே. பாலசந்தர்.

அன்று தமிழ் சினிமாவை அகில இந்தியத் தரத்துக்கு ‘சந்திரலேகா’ மூலமாகக் கொண்டு சென்றவர் ஜெமினி அதிபர் எஸ்.எஸ்.வாசன். இன்று தமிழ் சினிமாவை உலகத் தரத்துக்கு எடுத்துச் சென்று கொண்டிருப்பவர் கமல்ஹாசன்.”

(இன்னும் இனிக்கும்)

S. Chandramouli

எஸ். சந்திரமௌலி  (நன்றி கல்கி)

வேட்டி வாங்கலியோ……வேட்டி! – பாரதி மணி


எங்கேயோ தேடியதில் கிடைத்தது!

ஐயோ! நான் ‘நீயா நானா’வில் கலந்துகொண்டதற்காக கோபிநாத் என் காலை வாருகிறாரா?……இல்லை…இல்லை!

வேட்டி உடுத்திருப்பதாலேயே வாழ்க்கையில் முன்னுக்கு வந்த கோபிநாத், சிறுவயதில் தான் படித்த, தனக்குப்பிடித்த தமிழாசிரியரை தற்செயலாகப்பார்த்ததும், அவர் காலில் விழுகிறார்!

தன்னை இப்போது கண்டுகொள்வானோவென்று அச்சங்கொண்டிருந்த ஆசிரியர் மகிழ்ச்சியுடன் தன் மாணவனை அணைத்துக்கொள்கிறார்!

இது இயக்குநர்கள் ஜேடி ஜெர்ரி ராமராஜுக்காக தயாரித்த விளம்பரப்படத்திலிருந்து…. ரவிவர்மன் காமெரா……ஆறேழு வருடம் இருக்கும்!

இப்போது சிவாஜி பையனும், என் நண்பர் அ.இ.ரே. செய்தி வாசிப்பாளர் ராமநாதன் பையனும் சேர்ந்து வேட்டி விற்பதை, நடிகர் ராஜ்கிரண் ஐந்துகோடி ரூபாய்க்கும் ஒத்துக்கொள்ளாத வேலையை நாங்கள் அப்போதே செய்துவிட்டோம்…..சொல்ப சம்பளத்தில்!

2-நேர்மையிலிருந்து அரசியல் விலகத் தொடங்கிவிட்டது! – கமல் காட்டம்! – எஸ். சந்திரமௌலி


ஆழ்வார்பேட்டை அலுவலகத்தில் கல்கி சிறப்புப் பேட்டிக்காக கமல்ஹாசனுடனான சந்திப்பின்போது நம் கேள்விகளை அவர் ஆர்வத்துடன் உள்வாங்கிக்கொண்டு உற்சாகமாகப் பதிலளித்தார். கடந்த பதிவின் தொடர்ச்சி இதோ:

தமிழ் சினிமாவுக்குள் ஜெயித்துக் கொண்டிருக்கும் இளைய இயக்குநர்களை எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?

“என் மகள் ஸ்ருதியோடு பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, “எனக்கு ஒன்றுமே தெரியவில்லை என்ற ஃபீலிங் இருக்கிறது; என்னை ஒரு காலிகுடம்போல உணர்கிறேன்; ரொம்ப பயமாக இருக்கிறது,” என்று சொன்னார். நான் அவருக்குச் சொன்னேன்: “அதற்காகப் பயப்பட வேண்டாம்; அந்த உணர்வு பசி மாதிரி. அது உடல் ஆரோக்கியத்தின் அறிகுறி.”

இன்று சினிமா டெக்னிகலாக மிகவும் முன்னேறி உள்ளது. சினிமா எளிமையாகிவிட்டது என்பதற்காக யார் வேண்டுமானாலும் அதைக் கையாள முடியாது. ஆஸ்பத்திரியில் சர்ஜனை நம்பி, கையில் கத்தி கொடுப்பதற்கு இணையான பொறுப்பு கொண்டவர் ஒரு டைரக்டர். பெரிய டாக்டரிடம் கம்பவுண்டராக இருந்த அனுபவத்துக்காக ஒருவரை ஆபரேஷன் செய்ய அனுமதித்துவிடுவோமா? அதே போலத்தான். ஒருவர் நன்றாகக் கதை சொல்கிறார் என்பதற்காக அவரை டைரக்டராக்கிய தயாரிப்பாளர்களை நான் பார்த்திருக்கிறேன். மிக நன்றாகக் கதை சொல்லத் தெரிந்த கிருபானந்த வாரியாரும், பாலகிருஷ்ண சாஸ்திரிகளும்கூட சினிமாவில் சிறந்த டைரக்டர்களாகி இருக்கலாமோ என்று தோன்றும்.

நீண்டகால நாடக அனுபவம் கொண்ட பாலசந்தர், “ஐந்தாறு படங்களுக்குப் பிறகுதான் ஒரு டைரக்டராக உணர்ந்தேன்; ‘அரங்கேற்ற’த்துக்குப் பிறகுதான் நான் ஃபுல்ஃபார்முக்கு வந்தேன்” என்று சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன்.”

நீங்கள் சினிமாவுக்காக சின்ன விஷயங்களையும் ஆழமாகத் தெரிந்துகொள்வதில் ஆர்வமானவர் என்று சொன்னார்கள். சினிமா பொழுதுபோக்குதானே. அதில் எதற்கு இத்தனை சீரியஸான ஆராய்ச்சி?

“அப்படிப் பார்த்தால் வாழ்க்கையே பொழுதுபோக்குதானே? நீங்கள் ஒண்ணுமே செய்யாமல் சும்மா இருந்தால்கூட பொழுது போய்விடுமே! எதற்கு இத்தனை சீரியஸாக பிராக்டீஸ் பண்ணுகிறீர்கள் என்று கயிற்றில் நடக்கும் கழைக்கூத்தாடியிடம் நாம் கேட்பதில்லை. காரணம், அவன் முறையாகப் பயிற்சி பெறவில்லை யென்றால் கீழே விழுந்துவிடுவான். அவன், வெறுமனே நடப்பதோடு நிற்காமல், கயிற்றில் நடந்தபடியே காஃபி போட்டால் புதுமையாக இருக்குமா? என்றுதான் யோசிப்பான். இது எல் லோருக்குமே பொருந்தும். அதுதான் மனித உயர்வுக்கான அடிப்படை.”

நீங்கள் மிகச் சிறந்த உணவு ரசிகராமே?

“அது மட்டுமா? ‘மகாநதி’ எடுத்தபோது, சமையல் செய்யத் தெரியாத நான், ஒரு வருட காலம், என்னால் என்ன சமைக்க முடியுமோ அதை மட்டுமே சாப்பிடுவது என்று வாழ்ந்திருக்கிறேன். காலையில் வேகவைத்த முட்டை; போரடித்தால் ஃப்ரைடு முட்டை. மதியம் மீன், இறைச்சி எதுவானாலும் வேகவைத்து, மிளகாய் சேர்த்து, அப்படியே சாப்பிடுவேன். அப்போதுதான் நான் பழத்தின் சுவையை முழுமையாகத் தெரிந்துகொண்டேன். திராட்சைப் பழத்தின் விதைக்குக்கூட ஒரு ருசி உண்டு. அதன் பிறகு ருசிக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதைக் குறைத்துவிட்டேன்.

நான் 30 வயதுக்குப் பிறகுதான் காஃபி குடிக்க ஆரம்பித்தேன். இப்போது ஒரு காஃபி மெஷின் மூலம் என்னை சந்திக்க வரும் நண்பர்கள் எல்லோருக்கும் காஃபி போட்டுக் கொடுக்கிறேன்.”

உங்களுக்கு எந்த வயதில் இலக்கியப் பரிச்சயம் ஏற்பட்டது?

“சிறுவனாக இருந்தபோதே, எங்கள் வீட்டில் எல்லோரும் காண்டேகர், பக்கிம்சந்திரர், ஜெயகாந்தன், கு.ப.ரா. போன்றவர்களின் புத்தகங்களைப் படித்துக்கொண்டிருப்பார்கள். என் அம்மாவுக்காக, என் அக்கா கதைகள் படிக்கும்போது கேட்டிருக்கிறேன். செவிவழி கேட்ட விஷயங்களை நான் சொல்லும்போது எல்லோரும் ஆச்சர்யப்படுவார்கள். பிற்பாடு, வெறும்பேச்சாக இருக்கக்கூடாது என்பதற்காக நானும் படிக்க ஆரம்பித்தேன். அதில் தானாகவே ஈடுபாடு ஏற்பட்டு, நிறைய வாசிக்க ஆரம்பித்தேன்.

இலக்கிய நண்பர்களின் நட்பு காரணமாக நான் இலக்கியம் படிக்கவில்லை; இலக்கியம் படித்ததால் தான் பல இலக்கியவாதிகள் எனக்கு நண்பர்கள் ஆனார்கள். பாலகுமாரன், சுப்ரமண்ய ராஜு, மாலன், ஜெயபாரதி போன்றவர்கள் எல்லாம் என் வயதை ஒத்தவர்கள் என்றாலும் ஞானத்தில் மூத்தவர்கள். என் நண்பர்களின் தமிழ் வாசிப்பு மிக அதிகம் என்பதால், அவர்களை டபாய்ப்பதற்காக நான் ஆங்கில நாவல்களைப் படிப்பேன். எங்களுக்குள்ளே பகிர்ந்துகொள்ள நிறைய இருந்தது.

எங்களுக்கெல்லாம் மூத்த ஜீயர் போன்றவர் சுஜாதா. திடீரென்று ஒருவர், “என்ன கரிச்சான் குஞ்சு நீ படிச்சதே இல்லியா?” என்று கேட்பார். மறுநாள் இன்னொருவர், கரிச்சான் குஞ்சுவின் புத்தகங்களைக் கொண்டுவந்து கொடுக்க, ஒரே மூச்சில் நான் படித்து முடித்துவிடுவேன். எனக்கு தி.ஜானகிராமன் எழுத்துக்களை அறிமுகம் செய்து வைத்தவர் எம்.எஸ். பெருமாள். ‘அம்மா வந்தாள்’ நாவலின் ‘அப்பு’ கேரக்டரில் நீ நடிக்கணும் என்பார் அவர். மற்றவர்கள் எழுத்துக்களைப் படித்தபிறகு, நமக்கு ஏன் இப்படியெல்லாம் எழுத வரவில்லை? என்று நான் ஆதங்கப்பட்டதுண்டு. ‘மழை’ என்ற நாடகத்தைப் போட முயற்சித்து, அது நடக்கவில்லை. புவியரசு, ஞானக்கூத்தன் போன்றவர்கள் என்னைவிட வயதில் மூத்தவர்கள் என்றாலும்கூட என் அளவுக்கு இறங்கி வந்து சரிசமமாகப் பேசுவார்கள்.”

ஞானக்கூத்தன் கேட்டுக்கொண்டதன் பேரில், நீங்கள் சுந்தர ராமசாமியை சந்தித்து, உரையாடியதை நினைவு கூற முடியுமா?

“ஞானக்கூத்தன் எனக்கு இலக்கிய ஹீரோ. அவரைக் கண்கலங்க வைக்க வேண்டுமென்றால், அரை மணிநேரம் பாரதியார் குறித்து பேசிக் கொண்டிருந்தாலே போதும். என் வாத்தியார்கள் பட்டியலில் அவருக்கும் இடமுண்டு. அவர் சொன்னதன் பேரில், சுந்தர ராமசாமி இதே வீட்டுக்கு வந்திருக்கிறார். அவரை நான் ஆச்சர்யமாக, வாய் பிளந்து பார்த்தேன். அன்று நாங்கள் பேசிய விஷயங்கள் கண்டிப்பாக என் வாழ்க்கையில் பயன்படும். அந்த உரையாடலைப் பதிவு செய்ய வேண்டும் என்றோ, ஒரு ஃபோட்டோ எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்றோ கூட அப்போது எனக்குத் தோன்றவில்லை.

அசோகமித்திரனின் கதையொன்றைப் படித்து வியந்து, அவரைப் பார்க்கணுமே என்று அனந்துவிடம் சொல்ல, ஒருநாள் ஷூட்டிங் முடிந்தவுடன், கிருஷ்ண வேணி தியேட்டர் அருகில் இருந்த அவர் வீட்டுக்கு திடீரென்று போய் கதவைத் தட்டி, பேசிக்கொண்டிருந்தோம்.”

சினிமா மட்டுமில்லாமல் பல விஷயங்கள் தெரிந்து வைத்துக்-கொண்டிருக்கும் நீங்கள் ‘எனக்கு அரசியல் தெரியாது’ என்று சொல்வது நம்புகிறமாதிரி இல்லையே?

“எங்கள் வீட்டில் அப்பா காங்கிரஸ். அண்ணன் தி.மு.க. வக்கீல். எனவே, வீட்டில் நிறைய அரசியல் பேச்சு நடக்கும். காங்கிரஸ்காரராக இருந்த என் அப்பா நினைத்திருந்தால், அமைச்சர் பதவி கூடப் பெற்றிருக்கலாம். அவர் அதற்கு ஆசைப்படவில்லை. அரசியல் குறித்த என் கருத்து, அதன் தாக்கமாகக்கூட இருக்கலாம். நேர்மையிலிருந்து அரசியல் விலகிப் போய்க்கொண்டே உள்ளது. நிகழ்கால அரசியல் எனக்குத் தெரியாது. நான் தெரிந்துகொள்ளவும் விரும்பவில்லை.”

உங்கள் மீதான நாகேஷ் தாக்கம் பற்றி சொல்லுங்களேன்.

நான் நாகேஷ்

“சினிமாக்காரர்கள் மட்டுமில்லாமல் தமிழ்நாட்டு மக்கள் மீது பெரும் தாக்கம் ஏற்படுத்தியவர் நாகேஷ். எனக்கு நண்பராகவும் அவர் வாய்த்தது நான் செய்த பெரும் பாக்கியம். அவருக்கு வயதாகிவிட்டதே என்ற உணர்வே ஏற்படாதபடி நடித்துக் கொண்டே இருந்தார்.”

நகைச்சுவைக்கு உங்களின் பங்களிப்பு அபாரமானது. நகைச்சுவை உணர்வு உங்களுக்கு எப்படி வந்தது?

“எங்கள் அப்பாவைப் போல ஒரு நகைச்சுவையான மனிதரைப் பார்க்கமுடியாது. எங்கள் வீட்டில் எல்லோருக்குமே சென்ஸ் ஆஃப் ஹியூமர் அபாரமாக இருக்கும். பி.ஜி. உடோஸ் ஐயங்கார் எங்கள் குடும்பத்தில் ஒரு உறுப்பினர்போல. நான் உடோஸ், ஜெரோம் கே ஜெரோம் இவர்களை வாசித்திருக்கிறேன். இது தவிர, என்.எஸ்.கே, சோ, எம்.ஆர்.ராதா பற்றியெல்லாம் வீட்டில் நிறைய பேசுவார்கள். படித்தும், பேசியும் வளர்த்துக்கொண்டதுதான் இது.”

முதல்முறை தேசிய விருது கிடைத்த தகவலை தந்தி மூலமாக உங்கள் அப்பாவுக்குத் தெரிவித்தபோது, “ஆஸ்கார் விருது எப்போது?” என்று பதில் தந்தி அனுப்பியவர் உங்கள் அப்பா. அவரது நம்பிக்கையை எந்த அளவுக்கு நிறைவேற்றியுள்ளதாக நினைக்கிறீர்கள்?

“அவர் என் மீது பெரும் நம்பிக்கை வைத்திருந்தார். நான் ஐ.ஏ.எஸ். ஆக வேண்டும் என்று அவருக்கு ஒரு ஆசை இருந்தது. சினிமாவில் ஓரளவு வளர்ந்துவிட்ட பிறகும் கூட, “எப்படியாவது ஐ.ஏ.எஸ். பரிட்சையில் தேறி, சினிமாவில் நடிக்கிற ஒரே ஐ.ஏ.எஸ். என்ற பெருமை உனக்குக் கிடைக்கணும்” என்பார் அவர். “எனக்கு சினிமாதான். ஐ.ஏ.எஸ். எல்லாம் ஆக முடியாது. மனசை தேத்திக்குங்க” என்று சொல்லுவேன். அடுத்து, நான் ஒரு கச்சேரி பண்ணணும் என்று அவர் ஆசைப்பட்டார். அந்த ஆசையை பிடிச்சு வைத்துக் கொண்டு “எப்போ கச்சேரி?” என்று இன்றும் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார் பாலமுரளி கிருஷ்ணா.”

உங்களுக்குக் கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாது போனாலும் கூட, உங்கள் படங்களில் சில அற்புதமான பக்திப் பாடல்கள் இடம்பெற்றது எப்படி?

“இதே வீட்டில் உச்சஸ்தாயியில் சுப்ரபாதமும், மணீஷ பஞ்சகமும் பாடிக்கொண்டிருந்தவன் நான். அது ஒரு காலம். அந்த பக்தி மார்க்கம் மூலமாக ஏற்பட்ட தமிழ் வளர்ச்சி குறிப்பிடத்தக்கது. கம்பன் எழுத்தைப் படிக்கிறபோது, அது இன்றைய காலகட்டத்தில் எழுதப்பட்ட நவீன கவிதை போலவே தோன்றுகிறது. பகுத்தறிவின் பேரினால், அதையெல்லாம் நான் ரசிக்காமல் விட்டுவிடக்கூடாது. இழந்துவிடக்கூடாது. ராமாயணத்தை எரிப்பதில் எனக்கு ஒப்புதல் கிடையாது. பெரியாரை நான் மதிக்கிறேன் என்றாலும், அவர் சொல்லும் எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டுமென்ற கட்டாயம் எனக்குக் கிடையாது.”

‘குணா’ போன்ற படங்களை இன்னும் ஒரு பத்தாண்டுகள் கழித்து எடுத்திருந்தால், மக்கள் ரசித்திருப்பார்கள் என்று சொல்லலாமா?

“மக்கள் தெளிவாகத்தான் இருக்கிறார்கள். அதில் நான் ஏதோ தவறு செய்திருக்க வேண்டும். ‘அந்த நாள்’, ‘உத்தமபுத்திரன்’, ‘கல்யாணப்பரிசு’, ‘அரங்கேற்றம்’ என்று படங்கள் வந்தபோது, மக்கள் கொண்டாடவில்லையா? அவர்களுக்கு ‘குணா’ புரியாமல் போய் விடுமா? அடுத்த தீபாவளிக்கு எந்த டிசைனில் சட்டை போட்டுக் கொள்ள வேண்டும் என்று அவர்களுக்குத் தெரியாது. அதை ஒரு டிசைனர்தான் முடிவு செய்ய வேண்டும். ஆனால், அந்த டிசைன் நன்றாக இருந்தால், அதை வாங்கிப் போட்டுக் கொள்வார்கள். அந்த டிசைன் அதிகமாக விற்கும். நானும் மக்கள் மேல் வைத்துள்ள நம்பிக்கையின்பேரில்தான் படங்கள் எடுக்கிறேன்.”

 

–நன்றி கல்கி

1-நான் மாஜி சைவன், மாஜி வைணவன்! – கமல் சிறப்புப் பேட்டி! – எஸ். சந்திரமௌலி


சென்னை ஆழ்வார்பேட்டை எல்டாம்ஸ் ரோட்டில் இருக்கிறது கமல்ஹாசனின் அலுவலகம்.

வரவேற்பறையில் கமல் இதுவரை ஏற்று நடித்த பல்வேறு கதாபாத்திரங்களும் ஓவியங்களாய் உறைந்து போயிருக்கிறார்கள். மாடியில் கமலின் விவாத அறை. அதன் நுழைவாயிலுக்கு அருகில் கமல் பெரிதும் போற்றும் அனந்துவின் ஓவியம். குரலில் உற்சாகம் பொங்க ‘உத்தமவில்லன்’ தொடங்கி பல்வேறு விஷயங்கள் குறித்தும் விரிவாகப் பேசினார்.

டைரக்டர் கே. பாலசந்தரின் இயக்கத்தில் பல படங்களில் நீங்கள் நடித்திருக்கிறீர்கள். ஆனால், ‘உத்தம வில்லனி’ல் உங்களோடு ஒரு சக நடிகனாக அவர் நடித்திருக்கிறார். அவரை நடிக்க எப்படி சம்மதிக்க வைத்தீர்கள்? அந்த நடிப்பு அனுபவம் எப்படி இருந்தது?

“ ‘தேவர் மகன்’ படம் முடித்த பிறகு, பிரதாப் போத்தன் பதிவு செய்து வைத்திருந்த ‘பிதாமகன்’ என்ற டைட்டிலை வாங்கி சிவாஜி, கே.பி. சார், நான் மூவரும் நடிக்க ஒரு படம் எடுக்க வேண்டும் என்று ரொம்ப ஆசைப்பட்டேன். சிவாஜி அதற்குச் சம்மதித்தாலும், கே.பி. சார் நடிக்க ஆர்வமாக இல்லை. ஆனால் ஒரே வருடத்தில் அவர் டி.வி. தொடரில் நடிக்க ஆரம்பித்துவிட்டார் என்பது வேறு விஷயம். அதில் எனக்கு ரொம்பவே வருத்தம். ஆனாலும், சரியான தருணத்தில் அவரை நடிக்க வைத்துவிட வேண்டும் என்று நினைத்தேன். அதன் பிறகு யூனியன் பிரச்னை, சில மனவருத்தங்கள், கோபம் எல்லாம் நடந்துவிட்டது. இருந்தாலும், எங்களுக் கிடையிலான உறவு முறிந்து போய்விடக் கூடிய உறவில்லையே!

நாலைந்து வருடங்களுக்கு முன்னால் ஒருநாள் என்னைக் கூப்பிட்டு, வெகுநேரம் ரொம்ப பர்சனலாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தார். அப்போது தன் உடல் நிலை மோசமடைந்து வருவதாகக் கூறினார். என்னுடைய குடும்ப டாக்டரிடம் சொல்லி சிகிச்சைக்கு ஏற்பாடு செய்தேன். நல்ல முன்னேற்றம் ஏற்பட்டது. ஆனாலும் உடலில் தளர்வு இருப்பதைக் கவனித்தேன். அந்தக் கணம்தான், ‘இனியும் தாமதிக்கக் கூடாது. இவரை உடனடியாக நம் படத்தில் நடிக்க வைத்து விடவேண்டும்’ என்று தோன்றியது. உடனடியாக ரமேஷ் அரவிந்துடன் பேசி, ‘உத்தம வில்லனி’ல் அவரை நடிக்க வைப்பது என்று தீர்மானித்தோம்.

‘உத்தம வில்லனி’ல் கே.பி. சார் நடித்தார் என்றால், அதற்குப் படத்தின் தயாரிப்பாளர் லிங்குசாமிக்குத்தான் நன்றி சொல்ல வேண்டும். அவரிடம் ஒரு கதையைச் சொல்லி, அதை அவர் தயாரிக்கச் சம்மதித்து, படம் ஆரம்பிக்க வேண்டிய தருணத்தில், கே.பி. சாருக்காக, அந்தக் கதையை தூக்கிப் போட்டு விட்டு, புதிதாக வேறு ஒரு கதையை ரெடி பண்ணி, லிங்குசாமியிடம், ‘அந்தக் கதை இல்லை; புதுக்கதை. கே.பி. சார் நடிக்க வைக்கப்போகிறோம்’ என்றதும் தயக்கமில்லாமல், பச்சைக் கொடிகாட்டியவர் அவர்.

அடுத்து கே.பி. சாரிடம் விஷயத்தைச் சொன்னதும், சிரித்துக் கொண்டே, ‘ரொம்ப நாளாவே உனக்குப் பழிக்குப் பழி வாங்கணும்னு ஆசை’ என்றவர், தொடர்ந்து, ‘பாதி படத்துல நான் செத்துப் போய் விட்டால் என்னடா பண்ணுவே?’ என்று கேட்ட போது, அப்படி ஒரு எதிர்பாராத கேள்வியால் சற்றே அதிர்ச்சியடைந்தாலும், ‘அப்போ கதையை எப்படி அட்ஜஸ்ட் பண்ணி எழுதணும்னு நல்லாவே நீங்க சொல்லிக் குடுத்திருக்கீங்க சார்’ என்றேன்.

நான் ஆசைப்பட்டபடியே என் படத்தில் அவர் நடித்ததில் எனக்குப் பெருமை. என்ன ஒண்ணு. அவர் உடல் ஆரோக்கியமாக இருக்கும்போதே இதை நான் செய்திருந்தால், நாலைந்து படங்களிலாவது அவரை நடிக்க வைத்திருப்பேன்.

‘உத்தமவில்லன்’ ஷூட்டிங்கில் கே.பி. சாரும், டைரக்டர் கே.விஸ்வநாத்தும் சந்தித்துக் கொண்ட போது சட்டென்று கே.பி.சார், கே.விஸ்வநாத்தின் காலில் விழுந்துவிட்டார். எங்களுக்கு ஒரே அதிர்ச்சி. கே.பி. சார், “நான் இன்டர்நெட்டில் பார்த்தேன்.

நீங்கள் என்னைவிட ஆறு மாதம் வயதில் மூத்தவர்” என்றார்.

அதைக் கேட்ட விஸ்வநாத், ‘ஆனா, நீங்கள் என்னை விட நூறு படம் மூத்தவர்’ என்று நெகிழ்ச்சியோடு சொன்னார். அதெல்லாம் ரொம்ப டச்சிங் மொமென்ட்ஸ்.”

இந்தப் படத்திலும் உங்களுக்கு இன்னொரு தடவை தேசிய விருது கிடைக்குமா?

“இன்றைக்குப் பணம் இருந்தால், காதல் பாட்டும், ஸ்டண்ட்டும் வைத்து யார் வேண்டுமானாலும் படம் எடுத்துவிட முடியும். ஆனால், இதுபோன்ற நெகிழ்ச்சியான அனுபவங்கள் கிடைக்குமா? நானும் கமர்ஷியலாகத்தான் சினிமா எடுக்க முயற்சி செய்கிறேன். அவார்டு வாங்கி என்ன செய்ய? அவார்டெல்லாம் வெறும் பேப்பர் வெயிட்கள்தான். மக்களின் எல்லோரும் வந்து கூட்டம் கூட்டமாக என்னுடைய படங்களைப் பார்க்க வேண்டும் என்பதும்தான் என் ஆசை. அவார்டு என்பது ஒரு சந்தோஷம். அவ்வளவுதான். ஆனால், அதை நோக்கியே படமெடுப்பதில்லை.

அவார்டு 12 பேர் முடிவு செய்வது; ஆனால் படம் 12 கோடி பேர் பார்த்துப் பாராட்டுவது. காலம் கடந்தும் மக்கள் பாராட்டணும், பாரதியார் கவிதை மாதிரி.”

‘இந்தியன் தாத்தா’ தொடங்கி, ‘அவ்வை சண்முகி’, ‘தசாவதாரம்’ என்று ‘விஸ்வரூபம்’ எடுத்துவிட்டு, பாபநாசத்தில் ஒரு சாமானிய, மிடில் கிளாஸ் குடும்பத் தலைவர் ரோலில் நடிக்கிறீர்கள். இந்த ரோலர் கோஸ்டர் பயணம் எப்படி சாத்தியமாகிறது?

கர்வத்தோடு நான் சொல்லுவேன். எனக்குக் கிடைத்த மாதிரி ஆசான்கள் வேறு யாருக்கும் கிடைத்திருக்க வாய்ப்பில்லை. மிக இளம்வயதிலேயே ஷண்முகம் அண்ணாச்சியின் வழிகாட்டுதல் எனக்குக் கிடைத்தது பெரும்பேறு. அதன் பிறகு, எனக்குக் கிடைத்த தங்கப்பன் (டான்ஸ்) மாஸ்டர், வின்ஸன்ட் மாஸ்டர் (கேமரா), ஆர்.சி.சக்தி, கே.பி. சார் என்று பலர்.

உதவி இயக்குநர்கள் என்றால், டைரக்டர் எழுதித் தரும் வசனங்களைப் பிரதி எடுத்துக் கொடுப்பது தான் வேலை என்ற காலத்தில் பேப்பரும் பேனாவும் கொடுத்து வசனம் எழுதுவது எப்படி என்று சொல்லிக் கொடுத்து, என்னை வசனம் எழுதப் பழக்கியவர் சக்தி. என் கையெழுத்து மோசமாக இருக்கும் என நான் தயக்கத்தோடு சொன்னபோது காந்தி, நெப்போலியன் போன்றவர்களின் கையெழுத்தை எனக்குக் காட்டி, ‘பெரிய மனிதர்களின் கையெழுத்தே இப்படித்தான் இருக்கும்’ என்று சொல்லி என்னை ஊக்கப்படுத்தியவர் அவர். எனக்குப் பாட்டு கற்றுக் கொடுத்தவர் மதுரை வெங்கடேசன் என்ற இசைக்கலைஞர், பால முரளி கிருஷ்ணா, ‘ஒரு ஆறு மாசம் வா. உன்னை கச்சேரி பண்ணற லெவலுக்குத் தயார் பண்ணி விடுகிறேன்’ என்று சொல்லுவார். நண்பர் உருவில், கற்றுக் கொடுப்பது தெரியாமலேயே எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தவர்களும் உண்டு. உதாரணம் இளையராஜா. பல படங்களின் கம்போசிங், ரீ-ரெக்கார்டிங்கின் போது அவர் உடனிருந்து, நான் கற்றுக்கொண்டவை ஏராளம். கே.பி.சுந்தராம்பாள் எங்கள் வீட்டுக்குப் பின்னால் வசித்தார். அவரிடம் போய் நான் பாடிக் காட்டினது உண்டு.

இவர்கள் போக, இன்னும் பலரும் உண்டு. என் நாட்டிய நாடகங்களுக்கு இசையமைத்துக் கொடுத்த எஸ்.ஜி.காசி ஐயர், ஒரு ஜாம்பவான். இப்படி நான் ஒரு பெரிய பட்டியலை சொல்லிக்கொண்டே போகலாம். என்னைவிட வயசில் குறைந்தவர்கள்கூட எனக்கு வாத்தியாராக இருந்திருக்கிறார்கள். ஆசான்கள் அமைந்த விதத்தில் எனக்கு அவையடக்கமில்லாத கர்வமே உண்டு.”

சினிமா உலகில் கமல்ஹாசனை எதிர்ப்பது என்பது மத, இன வேறுபாடு இல்லாத ஒரு ஃபேஷன் போல ஆகிவிட்டதே! இதை நீங்கள் எப்படிப் பார்க்கிறீர்கள்?

“இந்த எதையும் எதிர்க்கும் மனோபாவத்தைப் பார்க்கிறபோது எனக்குச் சிரிப்புதான் வருகிறது. இதையெல்லாம் தேவையற்ற திண்ணைப் பேச்சு விமர்சனமாகத்தான் நான் பார்க்கிறேன். நான் ஒரு மாஜி வைணவன்; மாஜி சைவன். நானும் அங்கே இருந்திருக்கிறேன். இப்போது எனக்கென்று ஒரு கொள்கை இருக்கிறது. நான் எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக்கொள்வது போல, என்னையும் ஏன் ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டேன் என்கிறார்கள்? எனக்கு யார் மனதையும் புண்படுத்தவேண்டும் என்ற எண்ணம் கிடையாது. என் தாயும் தந்தையும் பிராமணர்கள் என்கிறபோது எனக்குப் பிராமணர்கள் மீது எப்படி துவேஷம் வரும்? அதே சமயம் உடன்கட்டை ஏறுவது என்பது எனக்கு உடன்பாடில்லாதது. பெண்களை மொட்டையடித்து, முக்காடு போட்டு, விதவை என்று முத்திரை குத்துவது எனக்குப் பிடிக்காது. என் அம்மா (அப்பாவுக்கு) முன்னாடியே போயிட்டாங்க. அவங்களுக்கு அப்படி ஒரு நிலைமை நேர்ந்திருந்தால் அதை நான் அனுமதித்திருக்கவே மாட்டேன். அதனால் இந்துக்கள் மனம் புண்படும் என்றாலும்கூட அதற்காக நான் போராடி இருப்பேன்.

விவாதங்கள் இல்லாமல் மனிதகுலம் முன்னேறாது. அந்த விவாதத்தின் ஒரு வாக்கியம்தான் நான். அந்த விவாதங்களை போர் மூலமாகவோ, வாள் மூலமாகவோ, ஜிஹாத் மூலமாகவோ தீர்க்கக்கூடாது.

எனக்கு மனிதர்களை ரொம்பப் பிடிக்கும், எனக்கு மனிதநேயம் முக்கியம். என்னால் கர்வம் இல்லாமல் கூட இருந்துவிட முடியும். ஆனால் மனிதர்கள் இல்லாமல் இருக்க முடியாது. எனக்கு நண்பன் வேணும்; என் கவிதையைப் படிக்க, என் படத்தைப் பார்க்க ரசிகன் வேண்டும்; விமர்சகன் வேணும். மனிதர்களோடு சண்டை போட்டு என்னால் ஜெயிக்க முடியாது.

சினிமாவையே எடுத்துக் கொண்டாலும், நாங்கள் ஒரு சின்ன குறவர் கூட்டம். எங்கள் மலைப்பகுதி தான் எங்களுக்குத் தெரியும். அதற்குள்ளே எதற்காகச் சண்டை, சச்சரவு?”

ஒரு படத்துக்கு சென்சார் போர்டு சான்றிதழ் வழங்கப்பட்டபின் சூப்பர் சென்சார் போர்டாக அரசியல் கட்சிகளும் ஜாதி, மத அமைப்புகளும் செயல்படுவது அதிகமாகி வருகிறதே! இது சரியா?

“நான் படத்தில் என்ன சொல்லி இருக்கிறேன் என்பதைப் பற்றி முழுசாகத் தெரியாமலேயே இங்கே ஒருவர் ‘தேசிய பாதுகாப்புச் சட்டத்தின் கீழ் கமல்ஹாசனை கைது செய்யணும்’ என்று சொல்கிறார். வட இந்தியாவில் இன்னொருவர், ‘முஸ்லிம்களுக்கு வோட்டு உரிமையை நிராகரித்துவிட்டால், நாடு சரியாகிவிடும்’ என்கிறார். இதில் யாரை தேசிய பாதுகாப்பு சட்டத்தின் கீழ் கைது செய்ய வேண்டும்?

என்னுடைய வரிகள் எதுவுமே என்னுடையது இல்லை. நான் எழுதும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும், ஏற்கெனவே நான் படித்த கண்ணதாசன், வாலி, வைரமுத்து உட்பட பலரது பிரயோகங்கள்தான்.

‘உத்தம வில்லனி’ல் வரும் ஹிரண்ய நாடகத்துக்கு மூலாதாரமே கம்பன்தான். கம்பர், என்னைவிட இன்னும் கோபமாக ஹிரண்யன் பேசுவதாகத்தான் எழுதி இருக்கிறார். காளமேகம், இதைவிடக் கிண்டலடித்து விஷ்ணுவை வியந்திருக்கிறார். ஆனால் இந்த விஷயங்களை கமல் சொல்லக்கூடாது என்று சொல்வதுதான் எனக்குக் காரணம் புரியாத புதிராக இருக்கிறது. ‘ஏன் நான் சொல்லக் கூடாது?’ என்று கோபமும் வருகிறது. அதே நேரம், ‘சரி! விட்டுடலாம்! இவங்க புரியாம பேசறாங்க’ என்ற எண்ணமும் ஏற்படுகிறது. ஆனால், ஒன்று மட்டும் நிச்சயம். படம் பார்க்கிறபோது என்னைப் போலவே அவர்களும் கண்கலங்குவார்கள்.

‘விஸ்வரூபத்து’க்கு 24 முஸ்லிம் அமைப்புகள் கூட்டாக எதிர்ப்புக் குரல்கொடுத்தபோது நான் அவர்களுக்குச் சொன்னேன்: ‘ஆஃப்கானிஸ்தானத்தில் என்ன நடக்கிறது என்பது நான் சொல்லித்தான் மக்களுக்குத் தெரிய வேண்டுமா?’ அந்தப் படத்தில் ஒரே நல்ல ஆள் யாரென்றால் அது ஒரு முஸ்லிம்தான். அது ஏன் அவர்கள் கண்ணுக்குத் தெரியவில்லை என்று எனக்குப் புரியவில்லை.

எனக்கு என்ன வேண்டும் என்றால் இந்துக்கள், முஸ்லிம்கள், சீக்கியர்கள் என்று எல்லா மதத்தினரும் மட்டுமில்லாமல் காங்கிரஸ், பி.ஜே.பி., கம்யூனிஸ்ட் என்று பெரிய கட்சிகள் மட்டுமில்லாமல் ஏதாவது சில உதிரிக் கட்சிகள் இருந்தால் அவர்களும் என் படத்தைப் பார்க்க வேண்டும் என்பதுதான். அதை நான் எதற்குக் கெடுத்துக் கொள்ளப்போகிறேன்? எல்லோரும் என் படத்தைப் பார்க்க வேண்டும் என்பதுதான் என் ஆசை; குறிக்கோள்.”

விஸ்வரூபம் படத்தை நேரடியாக வீடுகளுக்குக் கொண்டு சேர்க்க நீங்கள் முயன்றபோது கடும் எதிர்ப்பு காரணமாகக் கைவிட நேர்ந்தது. இப்போது அதை மறுபடி முயற்சி செய்கிறார் இயக்குநர் சேரன். இது உங்களுக்குக் கிடைத்த மறைமுகமான வெற்றியா?

“இதை என் முயற்சி என்பதை விட விஞ்ஞானத்தின் வளர்ச்சி என்பதுதான் சரி. அதைப் பயன்படுத்திக் கொள்ளும் சுயநலக்காரன் நான். அவ்வளவுதான். டிஜிட்டல் சினிமாவின் வரவைத் தாமதப்படுத்தியது ஒரு சிலரது சுயநலம்தான். சாட்டிலைட் டி.வி. வரக் கூடாது என்று எங்கள் பாலசந்தர் முதற்கொண்டு குரல் கொடுத்தார்கள். ஆனால், சாட்டிலைட் டி.வி.யை அவர் அளவுக்கு வேறு யாரும் பயன்படுத்திக் கொள்ளவில்லை.

‘விஞ்ஞான வளர்ச்சியை யாரும் தடுக்க முடியாது’ என்று அன்றைக்கு நான் சொன்னபோது அவர்களால் ஜீரணித்துக்கொள்ள முடியவில்லை. என்னை மன்னிப்புக் கேட்கச் சொன்னார்கள்.

ஒரு சில நண்பர்கள், ‘போனாப் போவுது; மன்னிப்பு கேட்டுடுங்களேன்’னு சொன்னபோதுகூட ‘நான் சொன்னதில் எந்த தவறுமில்லை; எனவே மன்னிப்பு கேட்கவே முடியாது’ என்று மறுத்துவிட்டேன். இன்றைக்கு சாட்டிலைட் டி.வி. என்பது தனித் தொழிலாக வளர்ச்சி பெற்று விட்டது.

காலண்டரிலும், வெள்ளி, வெண்கல உருவமாகவும் பெருமாள் வந்துவிட்டதால் திருப்பதி மகிமை இழக்கும் என்று நம்புகிறீர்களா? வீட்டில் ஏ.சி. வைத்திருப்பவர்கள்கூட பீச்சுக்கு காற்று வாங்க வருவதில்லையா? டி.டி.ஹெச்.சும் அப்படித்தான் மாறும். தியேட்டருக்குப் போய் சினிமா பார்க்கும் அனுபவமே தனி. டி.டி.ஹெச்.சில் பார்ப்பது அதற்கு ஒருபோதும் ஈடாகாது. தியேட்டரும் டி.டி.ஹெச்.சும் சேர்ந்தால் கறுப்புச் சந்தையில் யாருக்கோ போகிற பணம் சினிமா உலகத்துக்கே வருமில்லையா? தமிழ் சினிமா உலகத்தில் வெற்றிப் படத்தின் மதிப்பு முந்நூறு, நானூறு கோடியைத் தொடும். அதனால் தமிழ் சினிமாவுக்கு வனப்பும் செழிப்பும் வரும். அதனால் எல்லோருக்கும்தானே நல்லது?”

மேக்-அப்பில் சாகசங்கள், மகள் ஸ்ருதி, பாரதிராஜா, அனந்து, நாகேஷ், இளம் இயக்குநர் படை, சொந்த சமையல், சுந்தர ராமசாமி சந்திப்பு, கவிதை, ரசிகர்கள், அரசியல் என்று கமல் பேட்டி அடுத்த பதிவிலும் தொடர்கிறது…

–நன்றி கல்கி

விஷம விலோசனன் – நரசிம்ம ஜயந்தி (03.05.2015)


பகவானின் எல்லா அவதாரங்களுமே பக்தர்களுக்கு அனுக்ரகம் செய்தவைதான். என்றாலும், நரசிம்மாவதாரத்துக்கு ஒரு தனி ஏற்றம் உண்டு. பக்த பராதீனன், பக்தவத்சலன்… என்கிற திருநாமங்களெல்லாம் அவனுக்கே பொருந்தும். ஏன்?

எங்கே இருக்கிறான் உன் ஹரி?’ என்ற ஹிரண்யனின் கேள்விக்கு, ‘எங்கும் இருக்கிறான்’ என்று பதில் சொல்லிவிட்டான் பாலகனான பிரகலாதன். அதையடுத்து கவலை வந்துவிட்டதாம் பகவானுக்கு. ஹிரண்யன் எதையாவது காட்டி, ‘இதில் உன் பகவான் இருக்கிறானா என்று கேட்பானோ?’ என்று. அதனால், சகல வஸ்துக்களுக்குள்ளும் தன்னை நிரப்பிக் கொண்டானாம். இதைத்தான், ‘பக்தனாலே பகவானுக்கு வந்த ஆபத்து’ என்று சொல்வார்கள் பெரியவர்கள்.

அவதார சூட்சுமத்தால் தன்னுடைய வியாபகத்தை உணர்த்திய பகவான், தன்னுடைய அபூர்வ குணாம்சத்தையும் வெளிப்படுத்துகிறான். அதைத்தான், ‘விஷம விலோசனன்’ என்று குறிப்பிடுகிறார் ஸ்வாமி தேசிகன். அதென்ன?

நம்முடைய கண்கள் இரண்டாக இருந்தாலும் ஒரு நேரத்தில் ஒரு பொருளைத்தான் அதனால் கவனிக்க முடியும். உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்துவதிலும் இரண்டும் ஒரே தன்மையுடன்தான் செயல்படும். அழுகை, சிரிப்பு,கோபம், சந்தோஷம்…என்று உணர்ச்சியின் எந்த வடிவையும் ஒரே மாதிரித்தான் அவை வெளிப்படுத்தும். ஆனால், நரசிம்மபிரான் இதில் வேறுபடுகிறான். எப்படி?

ஸ்வாமி தேசிகன் சொல்கிறார்;

பந்து மகிலஸ்ய ஜந்தோ

பந்துர பர்யங்க பந்த ரமணீயம்

விஷம விலோசன மீடே

வேகவதீ புளிந கேளி நரசிம்மம்

காஞ்சிபுரத்தில், வேகவதி நதிக்கரையில் வேளுக்கை என்னுமிடத்தில் திருக்கோயில் கொண்டிருக்கிறான் சிங்கப்பிரான். வேள் இருக்கை என்பதே வேளுக்கை என்றானதாகக் கருதுவார்கள். அதாவது, எம்பிரானே விரும்பி அமர்ந்த இடம் என்று இதற்குப் பொருள்.

இந்த வேளுக்கையிலே ‘பர்யங்க பந்தம்’ என்கிற ஆசனத்தில் அமர்ந்திருக்கிறானாம் பகவான். இதை யோகாசன வகைகளில் ஒன்று என்று சொல்வார்கள். பகவானுக்கு ஏன் யோகமும், தியானமும்? எதற்காக அவன் இப்படி ஆசனம் கொண்டிருக்கிறான்? தம்முடைய அடியார்களைக் காத்தருள வேண்டும் என்பதற்காகத்தான் அந்த யோகாசனத்திலே அமர்ந்திருக்கிறான். அதுமட்டுமல்ல; அவன் கண்கள் இருக்கிறதே, அவை ‘விஷம விலோசனங்கள்’ என்கிறார் ஸ்வாமி தேசிகன்.

விஷம என்பதற்கு குறும்பு என்று மட்டும் பொருளல்ல; மாறுபட்ட என்றும் பொருள். ஏனென்றால், அவனுக்கு மூன்று திருக்கண்கள். சூரியன், சந்திரன், அக்னி ஆகிய மூவரையும் தம் முக்கண்களாகக் கொண்டு துலங்குகிறான் பகவான். ஆனால், அந்தக் கண்கள் என்ன செய்கின்றன தெரியுமா? ஒரே நேரத்தில் இருவேறு தன்மைகளை வெளிப்படுத்துகின்றன. எப்படி?

ஹிரண்யனின் மீது வெம்மை மிக்க பார்வையை வலக்கண் வீசிக் கொண்டிருக்கும்போதே, பக்த பிரகலாதனிடம் குளிர்ந்து நோக்குகிறது இடக்கண். இப்படி மாறுபட்ட கண்களால் கடாட்சிக்கிற முக்கண் எம்மானை துதிக்கிறேன் என்கிறார் ஸ்வாமி தேசிகன். யோசிக்கும்போது, ஹிரண்யனின் வரமே பயனற்றுப் போகிற மாதிரியான அவதாரத்தை வெளிப்படுத்தியது பகவானின் விஷமம்தானே? அப்படியானால், அவன் கண்கள் விஷம விலோசனம் என்பதும் சரிதானே என்றும் சொல்லத் தோன்றுகிறது.

விதுரன் – தீபம் (கல்கி வழங்கும் ஆன்மீக மாத இதழ்)

சிலருக்கு ஆதங்கம் இருக்கும்

என்ன பண்ணாலும் முயற்சி பலிப்பதில்லை ஒரே தடையா இருக்கு. எத்தை தின்றால் பித்தம் தெளியும் என்ற நிலை.

கைவிட்டு போனதும் நடக்குமா என்ற கவலை இருந்தால் அவர்களுக்கு ஒரு அரிய ஸ்லோகம் 4 வரிகளில்.

ந்ருஸிம்ஹன் ஸ்லோகம் இதை வரும் ந்ருஸிம்ஹ ஜயந்தி அன்று 108 /28 தடவை சொல்ல அனைத்து முயற்சிகளும் பலிதமாகும்.

மேலும் மனதில் உள்ள கஷ்டங்கள் விலகி மன நிம்மதியை தரும்.

உத்தியோகம், தொழில், திருமணம், பிள்ளைப்பேறு வீடு வாகன யோகம் இப்படி அனைத்து பிரச்சனைகளுக்கும் மருந்து இந்த மந்திரம்

யஸ்யா‬பவத் பக்த ஜனார்த்தி ஹந்து:
பித்ருத்வ மன்யேஷு அவிசார்ய தூர்ணம்
ஸ்தம்பே வதாரஸ்த மனந்ய லப்யம்
லக்ஷ்மீ ந்ருஸிம்ஹம் சரணம் ப்ரபத்யே !!

பொருள்:

பக்தியற்றவர்களால் அடையமுடியாதவனே !

தாயின் கர்ப்பத்தில் அவதரித்தால் தாமதமாகும் என்று தூணில் இருந்து உடன் வெளிவந்தவனே!

லக்ஷ்மீ ந்ருஸிம்ஹனே!

உன்னை சரணடைகிறேன் என்னை காப்பாற்றுவாயாக!

—-

நாளை என்பது இல்லை நம் நரசிம்மனிடத்தில்!

—-

Ravi Sarangan

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 506 other followers