பிரத்யட்ச தெய்வம் என்று கொண்டாடப்படும் சூரியனின் வட திசைப் பயணம், தை முதல் நாள் தொடங்குகிறது என்று சொன்னாலும், அந்தப் பயணம் தைமாதம் ‘சப்தமி’ நாளில்தான் ஆரம்பமாகிறது. திருப்பத்தில் ஓடிவரும் ஏழுபேரும் ஒரே நேர்க்கோட்டில் வருவது தாமதப்படும் என்பதை விளையாட்டுப் போட்டியில் நாம் பார்த்திருக்கிறோம். அதுபோல ஏழு குதிரைகளும் ஒரு சேரத் திரும்பி, பயணம் தொடங்கும் நாள் தை மாத சப்தமி. சூரியனின் ஒற்றைச் சக்கர ரதத்தின் உத்தராயணப் பயணம் அப்போதுதான் ஆரம்பிக்கிறது. அதனால், ‘ரத சப்தமி’ என்று கொண்டாடப்படுகிறது இந்தத் திருநாள்.

இந்த நாளில், எருக்க இலைகளை தலையில் வைத்தபடி கிழக்கு நோக்கி நீராட வேண்டும் என்கிறது சாஸ்திரம். இதனால், சூரியனின் கிரணங்கள் எருக்க இலையின் வழியே நம் உடலில் படிந்து, நோய்களை குணப்படுத்துகின்றன என்று வரையறுக்கிறார்கள். திருமங்கலக்குடியின் தலவிருட்சமும், சூரியனார் கோயிலின் தல விருட்சமும் எருக்குதான். ‘எருக்கு இலையில் தயிர் சாதத்தை வைத்து உண்டால், எருக்கின் அணுவளவு சத்து உணவில் கலந்து, உடலில் சேர்கிறது. அதனால், தொழுநோய் குணமாகும் என்கிறது திருமங்கலக்குடி தல புராணம்.

ஜோதிட சாஸ்திரம், ‘ஆரோக்கியம் தருபவன் சூரியன்’ என்று சொல்கிறது. அதர்வண வேதம், ‘சூரியனை வழிபடுவதால், உடல் நலம் சிறக்கும்’ என்று குறிப்பிடுகிறது. இந்த நாளில், வீட்டு வாசலிலும், பூஜை அறையிலும் தேர்க் கோலமிட்டு சூரியனை வழிபடுவது விசேஷமானது. இந்த நாளில் விரதம் இருப்பதும் சூரியனுக்கு சர்க்கரைப் பொங்கல் வடை, இனிப்பு வகைகள் நிவேதனம் செய்வதும் சிறப்பானது.

சூரியனின் ஏழு குதிரைகளைப் போல், ஏழு மலைகளின் மீது கோயில் கொண்டதால், திருமலை-திருப்பதியில் ‘ரத சப்தமி’ விழா கோலாகலமாக கொண்டாடப்படுகிறது. இந்த ஒருநாளில் மட்டும், காலை 4.30 மணி முதல் 11.30 மணிக்குள், ஏழு வாகனங்களில் பவனி வருகிறார் திருமலையப்பன். பத்துநாள் விழாக்களை ‘பிரம்மோற்சவம்’ என்பார்கள். அந்த நாளில், தினமும் ஒவ்வொரு வாகனத்தில் சுவாமி உலா வருவார். இந்த ரத சப்தமி சமயத்தில், ‘ஒரே நாளில் ஏழு வாகன உலா’ என்பதால், ‘அர்த்த பிரம்மோத்ஸவம் என்றும் இதைக் குறிப்பிடுகிறார்கள்.

திருமலை, ஏழுமலைகளை கொண்டது என்றால், ஸ்ரீரங்கம் ஏழு பிராகாரங்களைக் கொண்டது. இங்கும் ‘நம்பெருமாள்’ ரத சப்தமியை விமரிசையாகக் கொண்டாடுகிறார். தை மாதத்தில், சூரியனை விஷ்ணு என்ற சொல்லால் குறிப்பதால், பெருமாள் கோயில்களில் இந்த விழா, சிறப்பாகக் கொண்டாடப்படுகிறது போலும்.

சூரியனை வழிபட்டு, விசேஷ பலன்களைப் பெறவும், புதிய செயல்களைத் தொடங்கவும், இந்த நாள் மிகச் சிறப்பானது. இந்த நாளில், விரதம் மேற்கொள்வது, தடைகளைப் போக்கி, காரியங்களை கைகூடச் செய்யவல்லது. பிதுர் லோகத்துக்கு அதிபதியாகவும், ஆத்ம காரகனாகவும் விளங்கும் சூரியனுக்கான இந்த விரதம், உடல் நலம், மன நலம், நற்குணப் பெருக்கம், செல்வ வளம், காரிய வெற்றி ஆகியவற்றைத் தரவல்லது.

குறிப்பாக, அதிகாலையில் எழுந்து, சூரியனை வழிபட்டு, இந்த விரதத்தை முறையாகப் பின்பற்றத் தொடங்கினால், வெற்றிகளின் அணிவகுப்பாக வாழ்க்கை அமையும்.

வாயுபுத்திரனான ஹனுமன், சூரியனிடமிருந்தே கல்வி கற்றான் என்பதையும், வைசம்பாயனர் சூரியனிலிருந்துதான் சுக்ல யஜுர் வேதம் பயின்றார் என்பதும் புராணச் செய்திகள். உஷா, பிரதியுஷா என்று இரு மனைவியரும், யமன், யமி, சனீஸ்வரன் உள்ளிட்ட புத்திரர்களும் சூரியனுக்கு உண்டு என்கின்றன புராணங்கள். சுக்ரீவனையும், கர்ணனையும் சூரிய புத்திரர்களாக விவரிக்கின்றன இதிகாசங்கள்.

சூரியத் தலங்கள்!

‘உச்சிக்கிழான் கொட்டம்’ என்ற பெயரில், பூம்புகாரில் சூரியன் கோயில் இருந்ததாகச் சொல்கிறது சங்க இலக்கியம். சூரியனின் ஒளி அமைப்பை, உதயம், நண்பகல், மாலை என்று மூன்றாகக் கொண்டு, மூன்று இடங்களில் ஆலயங்கள் அமைக்கப்பட்டதாகச் சொல்கிறார்கள். அந்த வரிசையில், உதயகால சூரியனுக்கான கோயில்தான் முதலில் அமைந்தது. அதை அமைத்தவன் சாம்பன் என்றும், அந்தக் கோயிலே இன்றைய ஒடிசா மாநிலத்தில் உள்ள ‘கொனார்க்’ என்று சொல்கிறார்கள்.

நண்பகலில் ஜொலிக்கும் சூரிய பகவானுக்கான கோயில், சந்திரபாகா நதிக்கரையில் அமைந்தது. அந்தக் கோயிலுக்கே ‘மூலஸ்தானம்’ என்று பெயர். அதுதான் மருவி, இன்றைய ‘மூல்தான்’ (பாகிஸ்தானில் உள்ள இடம்) என்கிறார்கள். சந்திரபாகா நதியே, ‘சீனாப்’ நதி என்றும் சொல்லப்படுகிறது. இன்று அப்படி ஓர் ஆலயம் இருந்ததற்கான அடையாளமே அங்கு இல்லை.

மூன்றாவது, மாலைச் சூரியனுக்கான ஆலயம், ‘மொதேரா’. இது குஜராத் மாநிலத்தில் அமைந்துள்ளது. என்றாலும், தமிழகத்தில் சூரியனுக்காக அமைந்த ஒரே கோயில் சூரியனார் கோயில்தான். இதைத்தவிர, சூரியன் பெயரால் அமைந்த தலை ஞாயிறு, திருப்பரிதி நியமம், ஞாயிறு போன்றவையும் சூரியன் வழிபட்ட தலங்களாக அமைந்துள்ளன.

உலகெங்கும் சூரிய வழிபாடு!

எகிப்தை ஆண்ட பாரோ மன்னர்கள், தங்களை சூரியன் வழி வந்தவர்களாகவே கருதினர். கிரேக்கர்கள், ‘அப்போலோ’ என்றும், ரோமர்கள், ‘ஹைபீரியன்’ என்றும் சூரியனை வழிபட்டனர். அமெரிக்க பழங்குடிகளான இன்காஸ் இனத்தவரும் சூரிய வழிபாடு செய்ததாக, குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன.

பத்தாவது படிக்கும்போது எனக்கு டின்டின் (Tintin) அறிமுகம் கிடைத்தது. சப்பை மூஞ்சி, Quiff தலைமயிர், கூட ஒரு நாய், அவ்வளவுதான்.

கிட்டதட்ட 100 மொழிகளில், பல புத்தகங்களில் இதே மூஞ்சிதான், கொஞ்சம்கூட மாற்றம் இருக்காது. மக்கள் மனதில் ஆழப் பதிந்துவிட்டது. நான் படித்த அதே டின்டின்னை அதே ஆர்வத்துடன் என் மகள் படிக்கிறாள். நமக்கு வயசானாலும், டின்டின்னுக்கு வயசாகாது!.

சாதாரண நாவலைப் படம் எடுத்தாலே ஆயிரத்தெட்டு விமர்சனங்களைத் தாங்கிக்கொள்ள வேண்டும். காமிக்ஸைப் படம் எடுப்பதோ மிகப் பெரிய சவாலே!. 2D-யாக பல மில்லியன் தீவிர ரசிகர்கள் பார்த்த அதே டின்டின்னை எந்தக் குறையும் இல்லாது 3D டின்டின்னாகக் காண்பிக்க துணிவும் உழைப்பும் வேண்டும்.

ஸ்பீல்பெர்க் பீட்டர் ஜாக்சனின் கூட்டணி, காமிக்ஸை அப்படியே எடுக்காமல், திரைக்குக் கொண்டுவரும்போது என்னென்ன செய்ய வேண்டும் என்று ஹோம்வர்க் செய்து படத்தின் ஒவ்வொரு காட்சியையும் செதுக்கியுள்ளார்கள். டின்டின்னை மட்டும் 3D-இல் காண்பித்தால் போதாது, சுற்றி இருப்பதையும் 3D-யாகக் காண்பிக்க வேண்டும்; பக்கத்தில் இருக்கும் மாடிப்படி, ஏன் டின்டின் கட்டியிருக்கும் ஷூ-லேஸ் முதற்கொண்டு.

அறிமுகக் காட்சியில் மார்க்கெட்டில் டின்டின்னை சாலை ஓர ஓவியர் வரைவது போலவும், 3D டின்டின் மூஞ்சியைக் காண்பிக்காமல் அந்த ஓவியர் வரைந்த 2D டின்டின்னை முதலில் காண்பித்துவிட்டு பிறகு 3D டின்டின்னை நமக்கு அறிமுகம் செய்வதிலிருந்து ஸ்பீல்பெர்க் புத்திசாலித்தனம் ஆரம்பிக்கிறது. இந்தக் காட்சி இல்லை என்றால் நிச்சயம் நாம் பார்த்த டின்டின் மாதிரி இந்த டின்டின் இல்லையே என்ற எண்ணம் நம் மனதில் எழும்.

படத்தில் டின்டின் முகத்தைக் காட்டிலும் கேப்டன் ஹாடாக் மூகம் அச்சு அசல்!. டின்டின் முக அமைப்பு, தலைமுடி, டிரஸ் எல்லாம் அப்படியே இருந்தாலும், டின்டின் மூஞ்சியில் இருக்கும் ஒரு குறுகுறுப்பு மிஸ்ஸிங்!.

3D படங்கள் அவதாருக்குப் பிறகு சர்வசாதாரணமாகிவிட்ட நிலையில் Motion Performance Capture வளர்ச்சி அசர வைக்கிறது. ஆனால் டெக்னாலஜி இருக்கிறது என்ற காரணத்துக்காக இவர்கள் ரோட்டில் போகும் குப்பனயோ சுப்பனையோ உபயோகப்படுத்தி எடுக்காமல், பெரிய பெரிய நடிகர்களைப் போட்டு படம் எடுத்ததற்குக் காரணம் டின்டின் சினிமாவில் ஒழுங்காக வர வேண்டும் என்ற ஒரே குறிக்கோள்.

செய்திகளையும் ஸ்பீல்பெர்க் பேட்டியையும் படித்தால் அவருக்கு டின்டின்னைப் படமாக்கும் எண்ணம் இருபது வருடங்களுக்குமுன்னரே வந்தது தெரிகிறது. ‘ரெய்டர்ஸ் ஆஃப் தி லாஸ்ட் ஆர்க்’ (Raiders Of The Lost Ark) படத்தின் பத்திரிகை விமர்சனங்களில் டின்டின் சாயல் இருக்கிறது என்று பிரெஞ்ச் பத்திரிகை ஒன்றின் விமர்சனத்தைப் படித்ததில், டின்டின் பற்றியும் படிக்க ஆரம்பித்தார்; அசந்து போனார். அதைத் திரைப்படம் ஆக்கும் உரிமையை ஹெர்ஜேவை சந்தித்துப் பெற்றார். ஆனால் படம் எடுக்க ஆரம்பிக்கும்முன் ஹெர்ஜே இறந்துவிட, படம் எடுக்கும் எண்ணத்தையும் ஓரம்கட்டினார் ஸ்பீல்பெர்க். சில வருடங்களுக்குமுன் திரும்ப ஆரம்பித்து டின்டின்னை மோஷன் பர்ஃபாமன்ஸ் கேப்சர் மூலம் உயிர்ப்பித்துள்ளார்.

ஆஹாரம் என்றால் நாக்கால் சாப்பிடுவது மட்டுமில்லை. பஞ்ச இந்திரியங்களுக்கும் ஒவ்வோர் ஆஹாரம் உண்டு. பல காட்சிகளைப் பார்க்கிறோம். இது கண்ணுக்கு ஆஹாரம். பலவிதமான பாட்டு, பேச்சுக்களைக் கேட்கிறோம். இது காதுக்கு ஆஹாரம். இப்படியே நாம் அனுபோகம் பண்ணுகிறதெல்லாம் நமக்கு ஆஹாரம்தான். இதில் எல்லாமே சுத்தமானதாய் இருக்க வேண்டும். மனசைக் கெடுக்கிற காட்சிகளைப் பார்க்கப்படாது; மனசைக் கெடுக்கிற பேச்சுக்களைக் கேட்கக் கூடாது; அனுபவிக்கிற தெல்லாம் ஈச்வர ஸாக்ஷாத்காரத்துக்கு உதவுகிறவையாகவே இருக்க வேண்டும்.

இப்படி பொதுப்படையாகச் சொன்னாலும், இந்தப் பலவிதப் புலன்-நுகர்ச்சிக்கான ஆஹாரங்களிலும் வாயால் நுகர்கிற ஆஹாரந்தான் முக்கியமாக இருப்பதால் அதைப் பற்றி இவ்வளவு ஆசார விதிகள் ஏற்படுத்தியிருக்கிறார்கள். இதுதான் ஸ்தூலமாக நமக்கு உள்ளேயே போய், தேகம் முழுக்க ரத்தமாக வியாபிக்கிறது; இதுவே சித்தத்தையும் பாதிக்கிறது. ஒரு பக்கம் ஆஹாரமில்லாவிட்டால் மனுஷ்யன் ஜீவிக்கவே முடியவில்லையென்றால், இன்னொரு பக்கமோ அது மித ஆஹாரமாக இல்லா விட்டால் தேஹத்துக்கும் சிரமம், மனசுக்கும் அசாந்தி என்றாகிறது. வயிற்றிலே திணித்துக் கொண்டே போவதால் சாப்பாட்டுப் பொருளுக்கும் நஷ்டம், காரியம் செய்ய முடியாமலும் நஷ்டம், இவற்றைவிட தியானத்தில் மனசு ஈடுபடாமல் போவது பெரிய நஷ்டம். ஆகையால் ‘சோற்றால் அடித்த பாண்டம்’ என்றே மனுஷ்யனுக்குப் பேர் இருப்பதால் இந்தப் பாண்டமும், இதற்கு உள்ளே யிருக்கிற மனசும் நல்லபடியாக வளர்வதற்காக ரிஷிகள் காட்டிக் கொடுத்திருக்கும் போஜன விதிகளை மேற்கொண்டு நடத்திக்காட்ட வேண்டும். இதன் முக்கியத்துவமும் அவசியமும் எல்லோருக்கும் புரிவதற்குப் பரமேச்வரனைப் பிரார்த்தனை பண்ணிக் கொள்கிறேன்.

- ஜகத்குரு காஞ்சி காமகோடி ஸ்ரீ சந்திரசேகரேந்திர சரஸ்வதி சங்கராச்சார்ய ஸ்வாமிகள்

–நன்றி கல்கி 

‘இந்த ஒட்டுமொத்த உலகையே தன் திருமேனியாகக் கொண்டவன் பரந்தாமன். அதனால், அவனுடைய அடியவர்களுக்குச் செய்யும் தொண்டையே தனக்குச் செய்கிற, தன் திருவடிக்குச் செய்கிற கைங்கர்யமாக ஏற்றுக் கொள்கிறான் அவன்’ என்பார்கள் சான்றோர்கள்.

ஒருவரின் காலைப் பிடித்து விடுகிறோம். மெள்ள அவர் கால் வலியைப் போக்குவதற்காகக் கைகளால் பிடித்து விடுகிறோம். வலியில் இருந்து நிவாரணம் பெற்றவர், அப்படியே தூங்கிப் போகிறார். தூங்கி எழுந்தவரிடம் கேட்டால், ‘எனக்கு அவர் எங்கே கைங்கர்யம் செய்தார்? என் கால்களைத்தானே பிடித்துவிட்டார்?’ என்றா சொல்வார்? அவர் கால்களுக்குச் செய்கிற சேவை என்பது அவருக்குச் செய்கிற சேவை அல்லவா? அதேபோல், ஸ்ரீகண்ணபிரானின் அடியவர்களுக்குச் செய்கிற கைங்கர்யம், அவனுடைய திருவடிகளுக்குச் செய்கிற சேவைக்கு இணையானது!

‘உலகில் உள்ள எல்லா உயிர்களின் திருமேனியாக, திருவுருவமாக இருப்பவன் இறைவன் என்கிறீர்கள். அப்படியெனில், ராவணனுக்குக் கைங்கர்யம் செய்தாலும், அது இறைவனுக்குச் செய்கிற சேவையாகத்தானே ஆகும்? கும்பகர்ணனுக்கும் சிசுபாலனுக்கும் செய்கிற கைங்கர்யமும் இறைவனுக்கு உரிய சேவை என்றுதானே ஆகும்?’ என்று சிலர் கேட்கலாம். அனுமனுக்கும் ஆழ்வார்களுக்கும் செய்கிற கைங்கர்யத்தை இவர்களுக்கும் செய்யலாம் அல்லவா என்று சிலர் கேட்பார்கள்.

இதற்கும் ஆச்சார்யர்கள் அற்புதமாக விளக்கம் சொல்லி வைத்திருக்கிறார்கள். அதாவது, ‘ராவணனைப் போன்றவர்களுக்குத் தாராளமாகக் கைங்கர்யம் செய்யுங்கள். ஆனால், ‘நான் வெறும் சரீரம் மட்டுமே! சரீரியாக இருக்கிற இறைவனுக்கு அடிமை நான்’ என்பதை அவர்கள் ஏற்றுக் கொண்டால், தாராளமாக ராவணனைப் போன்றவர்களுக்குக் கைங்கர்யம் செய்யலாம்; சேவையாற்றலாம்!’ என்று விளக்கினார்கள்.

இங்கே ஒரு விஷயம்… ‘நான் இறைவனின் அடிமை’ எனும் மனோபாவம் பூரணமாக இருந்துவிட்டால், அவர்கள் ஏன் இப்படி அசுரத்தனத்தில் ஈடுபடப் போகிறார்கள்?!

சரி… இந்த உலகையே தன் திருமேனியாகக் கொண்டவன் ஸ்ரீகண்ணபிரான் என்றால், எவ்வளவு பிரமாண்டமானவன் அவன் என்பதை உணரமுடிகிறதா, உங்களால்? இந்த உலகம் எத்தனைப் பிரமாண்டமானது! அந்த உலகையே தன் திருமேனிக்குள் கொண்டிருப்பவன் என்பதற்காகத்தான், அவனுக்கு ‘விஸ்வமூர்த்தி’ எனும் திருநாமம் அமைந்தது. விஸ்வம் என்றால் ஜகத், உலகம் என்று அர்த்தம்!

அதுமட்டுமா? அப்பேர்ப்பட்ட விஸ்வமூர்த்திக்கு, மகாமூர்த்தி என்றும் ஒரு திருநாமம் உண்டு. அதாவது, ஆதியும் இல்லாமல் அந்தமும் இல்லாமல் மத்யமும் இல்லாமல் இருப்பவன் இறைவன்! தன் அவதாரங்களில், ஸ்ரீவராக மூர்த்தமாகத் திருக்காட்சி தந்த போது, அவன் எத்தகு பிரமாண்டமானவன் என்பதை விஷ்ணு புராணம் விளக்குகிறது. வராகம் எனும் பன்றியின் உருவெடுத்து நின்றபோது, அவனுடைய காலில் தண்டை அணிந்திருந்தானாம். அந்தத் தண்டையில் சின்னச் சின்னதாகக் கற்கள் பதிந்திருந்தனவாம். உற்றுப் பார்த்தால், ஒரு கல் மேரு மலையாகவும், இன்னொரு கல் இமாலயமாகவும் திகழ்ந்ததாம்! அடேங்கப்பா… பிரமாண்டத்தின் உதாரணங்களாகச் சொல்லப்படுகிற இந்த மலைகளையெல்லாம், தன் தண்டையின் கற்களாகப் பதித்து, அணிந்திருந்தான் என்றால், ஸ்ரீமகாவிஷ்ணு எவ்வளவு மகாமூர்த்தியாகத் திகழ்கிறான் என்று பாருங்கள்!

அப்படி விஸ்வமூர்த்தியாக, மகாமூர்த்தியாக, பிரமாண்ட புருஷனாக விளங்கும் இறைவனை, பரந்தாமனை அடிபணிவதைத் தவிர, வேறென்ன வேலை நமக்கு! அவனுக்கு முன்னே வெறும் தூசுகளாக இருக்கிற நமக்கு எதற்கு கர்வமும் மமதையும்! ஆக, இப்படியான மூர்த்தங்களாக வெளிப்பட்டு, நம் கர்வத்தையும் மமதையையும் அழிக்கச் சொல்கிற தத்துவங்களை உணர்ந்து தெளியவேண்டும், நாம்!

இறைத் திருநாமங்களைச் சொல்லிக்கொண்டே இருந்து, அனவரதமும் அவனின் திருப்பாதங்களைச் சரணடைந்து கிடந்தால், கர்வமற்ற, பாசாங்குகள் இல்லாத, போலித்தனம் இல்லாத மனிதர்களாக நாம் வாழலாம். அப்படி சிறப்புற வாழ்ந்தால், நமக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் புத்தொளி ஒன்று பரவும். அது இறைவனின் ஆசீர்வாதம்; அருட்கொடை!

அதனால்தான், ஸ்ரீகிருஷ்ண பரமாத்மாவுக்கு தீப்தமூர்த்தி எனும் திருநாமம் அமையப்பெற்றது.

தீப்தமூர்த்தம் என்றால் என்ன?

தீப்தம் என்றால் ஒளி. இந்த உலகில் உள்ள எந்தப் பொருட்கள் எல்லாம் ஒளியைத் தருகின்றனவோ, அந்தப் பொருட்கள் அனைத்துக்கும் ஒளியாகத் திகழ்பவன் இறைவனே! மிகப் பெரிய பேரொளியாகத் திகழ்கிற மூர்த்தியைக் கொண்ட பகவான், உலக மக்களின் நலனுக்காக, உலகில் உள்ள ஒளி தரும் பொருட்கள் யாவற்றிலும் ஊடுருவியிருக்கிறான்; இரண்டறக் கலந்திருக்கிறான் என்று அர்த்தம்!

வால்மீகி, நாரதமுனி போன்றவர்களை இறைவனுக்குச் சமமாகப் போற்றி வணங்குகிற தேசம் இது! இதற்கான காரணத்தை பராசர பட்டர் எவ்வளவு அழகாகச் சொல்கிறார் தெரியுமா?

பகவானுக்கென தனிப்பட்ட கல்யாண குணங்கள் உண்டு. அந்தக் குணங்களில் ஒன்றிரண்டு இவர்களிடமும் இருப்பதாலேயே, இவர்கள் இறைவனுக்கு இணையானவர்களாகப் போற்றப்பட்டனர்; வணங்கப்பட்டனர் என்கிறார் பராசர பட்டர்.

அவனுடைய ஒளியின் சிறு பகுதியால், இந்த உலகத்துப் பொருட்கள் விசேஷ ஒளியுடன் இருந்து, நமக்கு வெளிச்சத்தைத் தருகிறது என்றால், அவனுடைய ஒரு சில குணங்களைக் கொண்டே பரந்தாமனுக்கு நிகராக ஒருவர் திகழ முடியும் என்றால், அந்தப் பொருட்கள் கிரகித்துக் கொள்வதுபோல், நாம் இறைவனைக் கிரகித்துக் கொள்ளக்கூடாதா? அவனைத் தெரிந்து அறிந்து உணர்ந்தால், அவனுடைய பேரொளியின் சிறு துகள் அளவு ஒளி நமக்குள்ளும் இறங்காதா? அந்த ஒளியுடன் இருக்கிறபோது, இருட்டுச் சிந்தனைகளும் குருட்டுப் புத்திகளும் நம்மில் இருக்காது என்பதுபுரிகிறதுதானே உங்களுக்கு?!

அவனுடைய கல்யாண குணங்களில் ஒன்றையேனும் நாம் உள்வாங்கிக் கொண்டு, வாழத் துவங்கிவிட்டால், நாம் செய்கிற எல்லாக் காரியங்களும் நல்லதாகத்தான் இருக்கும். நம்முடைய எல்லாச் செயல்களும் எல்லோரது நன்மைக்காகவே என்றே மாறும்! அதனால்தான் ‘நல்லதை நினை; நல்லதைச் செய்’ என்று சூசகமாகச் சொல்லிவைத்தார்கள், பெரியோர்.

இந்த உலகில், இறைவனை விட நல்லவர் வேறு எவர் இருக்கமுடியும்? அவனுடைய ஒரேயொரு  குணம் வந்துவிட்டால், நாமும் நல்லவராகத்தானே இருப்போம்?

ஸ்ரீகிருஷ்ண பக்தனாக இருங்கள்; அவனுக்குத் தாசனாக மாறுங்கள்; அவன் திருவடிக்கு அடிமை என்றே எண்ணுங்கள்; நாம் நல்லவர்களாகிப் போவோம். குறிப்பாக, மனிதர்களாகி விடுவோம்!

–நன்றி சக்தி விகடன்

இதன் முந்தைய பகுதிகள்:

ராயகோபுரத்தை ஒட்டியிருந்த சந்துகளில் ஒரு மாதிரி சொதசொதவென்ற கறுப்புப் பன்றிகளும், முனிசிபல் ஆயுதங்களுமாக இருக்கும். ஒரு தடவை டவுன் பஸ்ஸில் கோட்டை மெயின்கார்ட் கேட்டுக்குப் போய்விட்டுத் திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தபோது, ஒரு திருடன் அந்தச் சந்தில் ஓடி மறைவதைப் பார்த்தேன். ராயகோபுரத்துக்கு வெளியே, ஆர்ச்சு வளைவாக ஒரு வாசல் இருக்குமே அதனுள் ஒரு காலனி; ஒட்டு வீடுகளாக உண்டு. அந்தக் காலனியையெல்லாம் நாங்கள் ஸ்ரீரங்கமாகவே கருதமாட்டோம். திருடன் அந்தக் காலனியிலிருந்து வெளிப்பட்டு, ராயகோபுரத்தை ஒட்டிய சந்தில் மறைந்தான். அவனைத் துரத்திக் கொண்டு ஓடி வந்தவர்களில் ஒன்றிரண்டு பேர் உள்ளே போய் நாற்றம் சகிக்கவில்லையென்று திரும்பி வந்து விட்டார்கள். மதிலெல்லாம் ஏற முடியாது; இங்கேதான் திரும்ப வந்தாக வேண்டும் என்று திருடனுக்காகக் காத்திருந்தார்கள். பேருக்குப் பேர், கம்பு, கொடிக்குச்சி, புளிய மிலாறு என்று வைத்திருந்தார்கள். எனக்குத் திருடன் வெளியே வராமல் இருக்க வேண்டுமே என்று கவலையாக இருந்தது! சந்தின் அந்தப் பக்கம் மடக்க, ஒரு கோஷ்டி போயிருந்தது.

“ஆமாம். ஐ வாஸ் ஸோ ரொமாண்டிக் அட்தட் டைம்! அந்த மாலினி எங்க இருக்கா இப்பன்னு கூடத் தெரியாது!”

எங்கே பிராமணன்? – டெலிவிஷன் விளக்கங்கள்

சோ : வராஹமிஹிரர் தனது ‘ப்ருஹத் ஸம்ஹிதை’ என்கிற நூலில் ஜோதிடர்கள் பற்றியும், அவர்களுக்குத் தேவையான தகுதிகள் பற்றியும், அந்தத் தகுதிகள் இல்லாமல் ஜோதிடர்கள் என்று சொல்லிக் கொள்பவர்களைப் பற்றியும் கூறியிருப்பதில் ஒரு பகுதியைப் பார்ப்போம்:

‘ஜோதிட சாஸ்திரத்தை சரியாகப் புரிந்து கொள்ள முடியாமலும், அது பற்றிய சந்தேகங்களைக் கேட்கிற மாணவர்களுக்குச் சரியான விளக்கங்கள் கூற முடியாமலும், தன்னிடம் கேட்கப்படுகிற ஒரு கேள்விக்கும் பதில் சொல்ல முடியாமலும் இருப்பவரை, ஜோதிடர் என்று எப்படிக் கூறுவது?

‘சாஸ்திரம் சொல்லியிருப்பதற்குத் தவறான அர்த்தம் கற்பித்து, வான சாஸ்திரக் கணக்குகளைத் தவறாகப் போடுகிறவன், அறிவற்றவனாவான். தரமற்ற மாதர்களின் குணங்களைக் கூறி, தெய்வத்தை வர்ணிப்பவனுக்கும் அவனுக்கும் வித்தியாசமில்லை.

‘சரியாக விஷயமறிந்த ஜோதிடனின் ஆலோசனை கிட்டாத அரசன் – பார்வையற்றவன் போலும், இருளில் சிக்கியவன் போலவும் திண்டாடுவான்’.

இப்படி சரியான சாஸ்திர அறிவில்லாத ஜோதிடர்களைப் பற்றி கூறியுள்ள வராஹமிஹிரர், ஜோதிட சாஸ்திரம் எவ்வளவு கடினமானது என்பதையும் இவ்வாறு விளக்கியிருக்கிறார்.

தொடர்ந்து எங்களுக்குள் உறவு இருந்தாலும், அவ்வப்போது கார்ப்பரேஷன் சோடியம் விளக்கு போல எரிந்து, எரிந்து அணையும்.

காயத்ரி வெளிவந்தபோது அதனை காட்டமாக விமர்சித்த வாசகர் கடிதத்தைக் கண்டு, ‘நிறுத்தித் தொலையுங்கள்’ என்று கடிதம் போட்டார். ‘ஐஸ் க்ரீம் சாப்பிடுவது போலிருக்கிறது உங்கள் கதை’ என்று வழக்கமாக பாராட்டுகள் பெற்றவனுக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

–நிறைவடைந்தது.

எங்கே பிராமணன்? – டெலிவிஷன் விளக்கங்கள்

கேள்வி கேட்பவர் : ஜோதிடர் படித்திருக்கலாம். ஆனால் அவர் படித்தது என்ன? ஒரு கற்பனை சாத்திரம்தானே?

சோ : ஜோதிட சாஸ்திரத்தை அப்படிச் சொல்லிவிட முடியாது. வான சாஸ்திரத்தையும் (அஸ்ட்ரானமி), கணித சாஸ்திரத்தையும் அடிப்படையாகக் கொண்டது ஜோதிட சாஸ்திரம். அந்த அடிப்படையில், கிரஹ சஞ்சாரங்களைக் கணித்து, பல நிகழ்ச்சிகளைக் கவனித்து, இந்த கிரஹ நிலை – இன்ன விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது என்று அனுபவ பூர்வமாக மிகவும் பார்த்து, ஆராய்ச்சி செய்து எழுதப்பட்ட சாஸ்திரம் ஜோஸ்யம். வராஹமிஹிரர் என்பவர் கணித மேதை; வானசாஸ்திர நிபுணர். அவருடைய பிருஹத்சம்ஹிதை என்பது மிகவும் போற்றப்படுகிற நூல்.

உங்களுக்கு ஒன்று சொல்கிறேன். நான் ஜோதிடம் அறிந்தவன் அல்ல. அதைக் கற்றுக் கொள்ள முனைந்து, அதில் உள்ள நெளிவுசுளிவுகளைப் பார்த்து, மலைத்து, ‘இது நம்மால் முடிகிற காரியம் இல்லை’ என்று நான் முயற்சியைக் கைவிட்டேன். ஆனால் ஒன்று புரிந்தது.

ஜோதிடம் ஒரு சட்டம் மாதிரி. சட்டத்தில் விதிமுறை இருக்கும். ஆனால் எல்லா நேரத்திலும், எல்லா விஷயங்களிலும் அது சரி வராது. அந்த விதிமுறைக்கு விதி விலக்கு இருக்கும். விதிவிலக்கின் தன்மையை அறியாமல், விதியை மட்டும் பார்த்தால், சட்டத்தையே தவறாகப் புரிந்து கொள்ள நேரிடும். இது தவிர, சட்டத்தின் ஒரு பிரிவு சொல்வதை, மற்றொரு பிரிவு மறுப்பது போல இருக்கும். ஆழ்ந்து பார்த்தால் அந்த இரண்டு பிரிவுகளுக்கிடையே இருப்பது முரண்பாடு அல்ல, சூழ்நிலைகளின் வேறுபாடுக்கிணங்க, விதிக்கப்பட்டிருக்கிற மாறுபட்ட விதிகள் என்பது புரியும்.

சட்டத்தில், ஒரு அணுகுமுறை முக்கியமானது. ஒரு சட்டத்தை, அர்த்தம் செய்து கொள்கிறபோது – அதில் ஒரு பிரிவு சொல்வதை, இன்னொரு பிரிவின் மூலம் அர்த்தமற்றதாகச் செய்ய முனையக் கூடாது. அம்மாதிரி முரண்படுகிற தோற்றமுள்ள பிரிவுகளை, ஒன்றுக்கொன்று ‘ஹார்மனைஸ்’ செய்ய வேண்டும். அதாவது, அம்மாதிரி பிரிவுகள் ஒன்றுக்கொன்று பொருந்தும்படியாக அர்த்தம் செய்ய வேண்டும். இப்படி சட்ட விளக்கத்தில் பல நுணுக்கங்கள் உண்டு. இதைத் தவிர, ஏற்கெனவே தீர்மானம் ஆகிய விளக்கங்களும் கவனத்தில் கொள்ளப்பட வேண்டும்.

ஜோதிடத்திலும் இம்மாதிரி நிறைய நுணுக்கங்கள் இருக்கின்றன. அவற்றை அறியாமல், மேலெழுந்த வாரியாகப் பார்க்கிறவர்கள் சொல்கிற ஜோதிடம், குருட்டாம் போக்கில் பலித்தால்தான் உண்டு. ஒரு விதி; அதற்குப் பல விதிவிலக்குகள்; அந்த விதிவிலக்கின் ஆதிக்கம் பெறுவதற்கு வேறு சில நிபந்தனைகள்; அந்த நிபந்தனைகளை கணக்கில் எடுத்துக் கொள்ள சில நியாயங்கள்… என்று ஜோதிட சாஸ்திர பொருள் அறிகிற வேலை, ரொம்பவும் சிக்கலானது. இவை எல்லாவற்றிற்கும் கணக்குகள் வேறு!

இவ்வளவு சிரமப்பட்டுப் புரிந்து கொள்ள வேண்டிய சாஸ்திரத்தை, சரியாகக் கற்காத பல ஜோஸ்யர்கள் இருக்கிறார்கள். அவர்களிடம் போனால், விஷயம் தெரியாத டாக்டரிடம் போகிற மாதிரிதான்.

ஆனால், அப்படி விஷயம் தெரியாத டாக்டரிடம் சென்று, நோய் குணம் ஆகாமல் அவதியுறும்போது – நாம் அந்த டாக்டரைத்தான் பழிக்கிறோமே தவிர, மருத்துவ விஞ்ஞானத்தைக் குறை சொல்வதில்லை. அதே போல, ஒரு ஜோதிடரிடம் போய், அவர் சொல்லும் பலன்கள் பொய்த்துப் போகிறபோது, நாம் அவருடைய திறமையைக் குறை சொல்லலாம் – ஆனால், அவருடைய தவறுக்காக ஜோதிட சாஸ்திரத்தையே பழிப்பது தவறு.

டாக்டர்களைப் பற்றி பேசுவதால், இன்னொன்றையும் நினைத்துப் பார்ப்பது நல்லது. மருத்துவத்தில் இன்று வியாபார நோக்கம் தலைவிரித்தாடுகிறது. பல அனாவசிய டெஸ்ட்கள் மட்டுமின்றி, சில அனாவசிய ஆபரேஷன்கள் கூடச் செய்யப்படுகின்றன. காரணம், வியாபார நோக்கம்.

ஜோஸ்யத்திலும், இதே போல வியாபார நோக்கம் பரவி விட்டதால், பரிகாரங்கள் என்ற பெயரில் பல சமயங்களில் அனாவசியச் செலவுகள் ஏற்படுத்தப்படுகின்றன. ‘மாஸ் ஜேஸ்ம்’ என்கிற மாதிரி, இந்தச் சக்கரம், அந்தச் சக்கரம் என்ற பெயரில் தகடுகள் அடித்துத் தரப்படுகின்றன.

டாக்டர்களிடையே எப்படி நம் அனுபவத்தின் காரணமாக, சில வர்த்தக டாக்டர்களை நாம் தவிர்க்கிறோமோ, அதே போல வர்த்தக ஜோஸ்யர்களையும் தவிர்க்க வேண்டும். அதை விட்டு, ஜோதிட சாஸ்திரத்தையே பொய் என்று முடிவு கட்டுவது அவ்வளவு சரியாக இருக்காது.

வராஹமிஹிரரே, தனது ‘பிருஹத்சம்ஹிதை’ என்கிற நூலில், விவரமறியாத ஜோதிடர்களைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டிருக்கிறார். அதைக் கொஞ்சம் பார்ப்போம்.

தொகுப்பு : அல்லயன்ஸ் ஸ்ரீனிவாசன்

‘தர்ப்பம்’ என்றால் ஆசைகள், அபிலாஷைகள், கர்வம், மமதை என்று அர்த்தம். இவை அனைத்தையும் கொடுப்பவனும் இறைவன். அழிப்பவனும் அவனே!

யாதவர்களுக்கு அந்த ஆசையையும் எண்ணங்களையும் மமதையையும் கர்வத்தையும் தூண்டியவன் பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன். அதனால்தான் யதுகுலமே உருவானது. அந்தக் குலத்திலேயே தானும் பிறப்பெடுத்து, அவர்களுடன் ஒன்றிக் கிடந்தான். இதனால் யதுகுலத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு அகம்பாவமும் தலைதூக்கியது. ‘போடா… அந்தக் கிருஷ்ணனே நம்முடன் இருக்கிறான்’ என கர்வம் தலைக்கேறியது. மமதையுடன் திரிந்தனர். இறுமாப்புடன் வாழ்ந்தனர்.

இந்த கர்வமும் மமதையும் இறுமாப்பும் மனித குலத்துக்குச் சத்ரு என்பதை உலகத்தாருக்குப் புரிய வைக்கவேண்டும் எனச் சித்தம் கொண்டான் கண்ணபிரான். விளைவு… அந்த யதுகுலத்தையே அழிக்கவும் செய்தான்.

யதுகுலம் அழிந்தால், அந்தக் குலத்தைச் சேர்ந்த கண்ணனும் அல்லவா அழியவேண்டும்? அப்படியும் ஒரு நிகழ்வை நடத்திக் காட்டினான்.

அந்தக் குலத்தின் சிறுவர்களில் ஒருவன், வயிற்றில் உலக்கையைக் கட்டிக்கொண்டு, ‘ஸ்வாமி, இவன் வயிற்றில் பிள்ளைக் கரு உண்டாகியிருக்கிறது’ என்று சொல்ல… கூடிநின்ற மொத்தக் குழந்தைகளும் சிரித்து விளையாடினார்கள். இதைக் கேட்ட அந்த மகரிஷியும், ‘உலக்கைக் கொழுந்து பிறந்தது’ என ஆசீர்வாதம்போல், சாபமிட்டார்.

விளைவு… அந்த மகரிஷியின் சாபத்தால் அந்த ஆணுக்கு உலக்கையே பிறந்தது. விசாரித்தால்… அந்த உலக்கைதான் குலத்தையே அழிக்கும் எனத் தெரிவித்தார் மகரிஷி. அதைக் கேட்டுப் பதறிப்போன மக்கள், மன்னரிடம் ஓடிச் சென்று தகவல் தெரிவித்தனர். ‘அந்த உலக்கையை பல கூறுகளாக அறுத்து, உருத் தெரியாமல் உடைத்துப் போடுங்கள். உடைத்த துகள்களை வீசியெறியுங்கள்’ என்று உத்தரவிட்டார்.

அதன்படியே அந்த உலக்கையைப் பல துண்டுகளாக, துகள் துகள்களாக உடைத்துப் போட்டனர். உலக்கையின் ஒரு பக்கம் மர பாகமாகவும் இன்னொரு முனை இரும்புப் பூண் போட்டும் இணைக்கப்பட்டிருக்கும். அந்த மர பாகத்தைச் சிறுசிறு துகள்களாக்கிக் கடற்கரை மணலில் வீசியெறிந்தனர். அந்த இரும்பைத் துண்டுத் துண்டாக உடைத்து, கப்பலில் ஏறிச் சென்று நடுக்கடலில் வீசியெறிந்தனர்.

துகள்களாகி விட்ட மரத் துண்டுகள், சப்பாத்திக் கள்ளிகளாக முளைத்தனவாம்! அந்த இரும்புத் துண்டின் ஒரு துகளை, மீன் ஒன்று விழுங்கியது. அந்த மீனை, செம்படவன் ஒருவன் வலை வீசிப் பிடித்தான். கரைக்குச் சென்றதும், அதை ஒரு வேடனுக்கு விற்றான். அந்த வேடன் அதை வீட்டுக்கு எடுத்துச் சென்று அறுத்தபோது, அதன் வயிற்றினுள் ஒரு இரும்புத் துண்டு இருக்கக் கண்டான். அதை எடுத்து, தான் தயாரித்துக்கொண்டிருந்த அம்பின் நுனியில் வைத்துக் கட்டினான்.

சப்பாத்திக் கள்ளியை கத்தி எனும் ஆயுதமாக நினைத்துச் சண்டையிட்டுக் கொண்டார்கள்; செத்தார்கள். கால் மேல் கால் போட்டபடி ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இருக்க… அந்தக் கால்களின் வடிவைக் கண்டு, மான் என்று நினைத்து, அந்த வேடன் அம்பெய்தினான். அந்த அம்பு, கிருஷ்ணனின் காலில் தைத்தது. இதையே காரணமாகக் கொண்டு, பழையபடி பரமபதத்துக்கு வந்தான் என்றொரு கதை புராணத்தில் உண்டு.

ஆக… ஆசை, கர்வம் ஆகியவற்றைக் கொடுப்பவனும் அவனே! அதனை அழித்தொழிப்பவனும் அவனே! இதனால் அவனுக்கு தர்ப்பஹா, தர்ப்பதஹா எனும் திருநாமங்கள் அமைந்ததாம்! கூடவே, ‘அத்ருப்தஹா’ எனும் திருநாமமும் கிருஷ்ணனுக்கு உண்டு. அதாவது, எந்த மமதையும் ஆசையும் இல்லாதவன் என்று அர்த்தம்! அடேங்கப்பா… நம்மை ஆசைக்கு உள்ளாக்கி அழகு பார்க்கிற, வேடிக்கை பார்க்கிற பகவான், எவ்வளவு சாதுர்யமாக தான் அதற்கு அடிமையாகாமல் இருக்கிறான், பாருங்கள்!

‘நந்தகோபன் இளங்குமரன்’ என்று கண்ணனைச் சொல்வார்கள். தந்தை நந்தகோபனுக்கு அடங்கிய பிள்ளை என்று புகழ்வார்கள்.

ஸ்ரீராமரும் அப்படித்தான். தன்னை தசரதரின் பிள்ளை என்று பிறர் சொல்வதில் அப்படியொரு ஆனந்தம் அவருக்கு!

ராம- ராவண யுத்தம் முடிந்தது. ‘அப்பாடா… நீ வந்த வேலை முடிந்து விட்டது. இனி, வைகுந்தத்துக்குச் செல்லலாம்’ என்று ஸ்ரீபிரம்மா சொல்ல, உடனே பரமேஸ்வரன், ‘என்ன விளையாடுகிறாயா? நம் வேலை சுலபமாகிவிட்டது என்று சுயலாபத்துடன் செயல்படுவது தவறு. ஸ்ரீராமனைத் தரிசிக்க அயோத்தியே ஆவலாகக் காத்திருக்கிறது. அவனும் பட்டாபிஷேகத்தைச் செய்து கொள்ளவேண்டும். உறவுகளையும் ஊரையும் பார்த்து அவன் மகிழ வேண்டும். தந்தையை இழந்து தவிக்கிறவனுக்கு, இந்த மனநிறைவேனும் கிடைக்கட்டுமே!’ என அருளினாராம் சிவபெருமான்.

இதைக் கேட்ட வால்மீகி நெகிழ்ந்து போனார்; நெக்குருகினார். சிவபெருமானை மனதாரப் போற்றினார். எப்படிப் போற்றினார் தெரியுமா? ‘ஷடர்த்த நயனஹா ஸ்ரீமான்’ என வாழ்த்திக் கொண்டாடினார். ஸ்ரீமான் என்றால், ஸ்ரீயாகிய தேவியை திருமார்பில் வைத்திருப்பவன் ஸ்ரீமந் நாராயணன் என்றுதான் அர்த்தம். ஆனால், சிவபெருமானை நெகிழ்ந்து புகழ்ந்தார் இப்படி! ஷட் என்றால் ஆறு; அர்த்தம் என்றால் அதில் பாதி. அதாவது, முக்கண்ணன் என்பதை சூசகமாகச் சொல்லி ஆராதித்தார் வால்மீகி.

சிவனாரின் திருவுளம் என்ன நினைத்ததோ, அதையேதான் திருமாலும் நினைத்தார். அதாவது, தன்னை எப்போதும் நந்தகோபனின் திருமகனாகவே நினைந்து மகிழ்ந்தார் ஸ்ரீகண்ணபிரான். அதேபோல், தசரதரின் மைந்தன் என்று அனைவரும் சொல்வதில் அகமகிழ்ந்தார் ஸ்ரீராமர்.

இப்படி தந்தைக்குப் பணிந்தவனாக, இன்னாரின் மகன் என்று சொல்வதில் பெருமிதம் கொண்டவனாக பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணன் இருந்தாலும், இன்னொரு விஷயத்தில் தெளிவாக இருந்தான். அந்த விஷயம்… விஷமம்தான்! அவனைப் போல சேட்டைகளை எவரும் செய்ய முடியாது. அவனது சேட்டைகளுக்கு எல்லையே இல்லை. மிகுந்த வால்தனம் செய்யும் குழந்தைகளை, ‘இது, சரியான விஷமக் கொடுக்கு’ என்பார்களே… பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணனும் அப்படியொரு  விஷமக் கொடுக்காகத்தான் இருந்தான்! எவராலும் அடக்கமுடியாதவனாக இருந்தான்.

பகவான் ஸ்ரீகிருஷ்ணருக்கு, ‘துர்த்ரஹா’, என்றும், ‘அபராஜிதஹ’ என்றும் இரண்டு திருநாமங்கள் உண்டு.

‘துர்த்ரஹா’ என்றால், எவராலும் அடக்கவே முடியாதவன் என்று அர்த்தம். ‘அபராஜிதஹ’ என்றால், எவராலும் வெல்லவே முடியாதவன் என்று அர்த்தம்.

அடங்கவே மாட்டாதவன்தான்; எவராலும் அவனை வெல்லவே முடியாதுதான்! ஆனால், அவனை அடக்கியாளவும் அவனை வெல்லவும் ஒரேயொரு  அஸ்திரம் போதுமானது. அந்த அஸ்திரமும் நம்மிடமே இருக்கிறது. அந்த அஸ்திரத்தின் பெயர்… அன்பு, பக்தி!

உண்மையான அன்பும் ஆழ்ந்த பக்தியும் கொண்டு அவனை நெருங்கினால், நமக்கு அடங்குவான்; நம்மில் வசமாவான்.

முயன்றுதான் பாருங்களேன்!

–நன்றி சக்தி விகடன்

இதன் முந்தைய பகுதிகள்:

மனிதனாகப் பிறந்தவனுக்கு எவ்வளவோ பாக்கியங்கள் உண்டு. எல்லா பாக்கியங்களுக்கும் மேலான பாக்கியம் பிறருக்குச் சேவை செய்வதே.

‘சேவை’ என்று தெரியாமலே அவரவரும் தமது குடும்பத்துக்காகச் சேவை செய்கிறோம். அதோடு நமக்குச் சம்பந்தமில்லாத குடும்பத்துக்கு, ஊருக்கு, நாட்டுக்கு, சர்வதேசத்துக்கும் நம்மால் முடிந்த சேவையைச் செய்ய வேண்டும் என்கிறேன். நமக்கு எத்தனையோ கஷ்டங்கள், உத்தியோகத்தில் தொந்தரவு, சாப்பாட்டுக்கு அவஸ்தை, வீட்டுக் கவலை – இத்யாதி இருக்கின்றன. நாம் சொந்தக் கஷ்டத்துக்கு நடுவில், சமூக சேவை வேறா என்று எண்ணக்கூடாது. உலகத்துக்குச் சேவை செய்வதாலேயே சொந்தக் கஷ்டத்தை மறக்க வழி உண்டாகும். அதோடு கூட ‘அசலார் குழந்தைக்குப் பாலூட்டினால், தன் குழந்தைதானே வளரும்’ என்றபடி, நம்முடைய பரோபகாரத்தின் பலனாக பகவான் நிச்சயமாக நம்மைச் சொந்தக் கஷ்டத்திலிருந்து கைதூக்கி விடுவான். ஆனால் இப்படி ஒரு லாப நஷ்ட வியாபாரமாக நினைக்காமல், பிறர் கஷ்டத்தைத் தீர்க்க நம்மாலானதைச் செய்ய ஆரம்பிக்கவேண்டும். ஆரம்பித்துவிட்டால் போதும். அதனால் பிறத்தியான் பெறுகிற பலன் ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும்! நமக்கே ஒரு சித்த சுத்தியும், ஆத்ம திருப்தியும், சந்தோஷமும் ஏற்பட்டு அந்த வழியில் மேலும் மேலும் செல்வோம்.

நம்மைப் போலவே சேவை செய்ய விருப்பம் உள்ளவர்களை எல்லாம் சேர்த்துக் கொண்டு எல்லோரும் ஒரே சங்கமாக ஒரே அபிப்ராயமாக இருந்து கொண்டு சேவை செய்வது சிலாக்கியம். அப்படிப் பலர் கூடிச் செய்யும்போது நிறையப் பணி செய்ய முடியும். சத்தியத்தாலும் நியமத்தாலும் இப்படிப்பட்ட சங்கங்கள் உடையாமல் காக்க வேண்டும்.

பொழுதுபோக்கு என்று ருசியாகத் தின்கிற இடத்திலும் கண்களைக் கவர்கிற காட்சி சாலைகளிலும் பொழுதை வீணாக்குவது தவறு. இந்தப் பொழுதைப் பிறருக்குச் சேவை செய்வதில் செலவழிக்க வேண்டும்.

- ஜகத்குரு காஞ்சி காமகோடி ஸ்ரீ சந்திரசேகரேந்திர சரஸ்வதி சங்கராச்சார்ய ஸ்வாமிகள்

–நன்றி கல்கி