ராம நாமத்தின் பெருமை!


photo (8)

நாராயண எனும் நாமத்தைப் போலவே ராம நாமத்தின் பெருமையும் அலாதியானதுதான்.

கபீர்தாசரின் மீது அன்பும் பக்தியும் கொண்ட பத்மபாதர் என்பவர் கபீர்தாசரின் சீடராக இருந்தார். சகல சாஸ்திரங்களிலும் வல்லவர். ராமபிரான் மீது மிகுந்த பற்று கொண்டவர். ஒரு முறை தொழு நோயாளி ஒருவனை அவர் சந்தித்தார்.

உடல் முழுவதும் புண்ணாகி, அழுகி, ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட நின்ற அந்தத் தொழுநோயாளியை அவனது உறவினர்கள் கங்கைக்கரைக்கு எடுத்து வந்தனர். எந்த மருத்துவத்தினாலும் அவன் நோய் குணமாகாத காரணத்தினால், வாழ்க்கையை வெறுத்த அந்த நோயாளி தன் உயிரை விடத் துணிந்தான்.

அவன் உடல் கங்கை நீரில் அமிழ்ந்து போகாமல் மிதக்கும் பொருட்டு அவன் கால்களிலும், கைகளிலும் குடங்களைக் கட்டும் பணியில் உறவினர்கள் ஈடுபட்டிருந்தனர். இந்த நேரத்தில் பத்மபாதர் அங்கே வந்தார். நடப்பதைக் கண்டு, என்ன விஷயம் என்று விசாரித்தார்.

சுற்றி நிற்பவர்கள் அவரிடம் தொழுநோயாளியைப் பற்றி எடுத்துரைத்தனர். அவன் ஒரு வியாபாரி என்பதை அறிந்த அவர் அவனைப் பார்த்து, “நோயாளியே, நீ வியாபாரியாக வாழ்ந்து உடலுக்குத் தேவையான அத்தனை சௌகரியங்களையும் குறைவில்லாமல் தேடிக் கொண்டாய். ஆனால் ஆத்மாவின் நலனுக்காக என்ன செய்தாய்?” என்று கேட்டார்.

அவன் மௌனமாகக் கண்ணீர் வடித்துக் கொண்டிருந்தான். உடனே பத்மபாதர், “கவலைப்படாதே மனத்தூய்மையோடு, நீயும் உன் நலனில் அக்கறை வைத்திருப்பவர்களும் ஒரே சிந்தனையோடு ராம நாமத்தை மூன்று முறை தொடர்ந்து உச்சரியுங்கள். உன்னைப் பிடித்திருக்கும் தொழு நோய் ஓடிப் போய்விடும்” என்று உபதேசித்தார்.

அவர் பேச்சில் நம்பிக்கை வைத்த தொழுநோயாளியும், அவனது உறவினர்களும் மூன்று முறை மனத்தூய்மையோடு ராம நாமத்தை உச்சரித்தனர். ஆச்சரியப்படும் விதமாக இதுநாள் வரையில் வியாபாரியைப் பிடித்திருந்த நோய் அப்போதே மறைந்தது. அவன் உடல் தங்கம்போல ஜொலித்தது. இந்த அதிசயத்தை நிகழ்த்திய பத்மபாதரை அந்த வியாபாரி பல முறை தொழுது கண்ணீர் அஞ்சலி செய்து தன் நன்றிக்கடனைச் செலுத்தினான். சுற்றியிருந்த மக்கள் கூட்டமும் அவரைத் தொழுதது.

இந்த நிகழ்ச்சியைக் கேள்விப்பட்டார் கபீர்தாசர். தனது சீடர் பத்மபாதரை அழைத்தார். குருவின் அழைப்பைக் கேட்டு, பத்மபாதர் விரைந்து சென்று கபீர்தாசரை சந்தித்து வணங்கினார்.

“ஒரு தொழுநோயாளியின் நோயை ராம நாமத்தை உச்சரிப்பதன் மூலம் நீ போக்கியதை அறிந்தேன். அவனை எத்தனை முறை ராம நாமத்தை உச்சரிக்கச் சொன்னாய் ?” என்று கேட்டார் கபீர்தாசர்.

“மூன்று முறை குருவே” என்றார் பத்மபாதர் பணிவோடு.

“இத்தனை சிறிய பலனுக்காக ராமநாமத்தை மூன்று முறை உச்சரிக்க வேண்டுமா? நகத்தினால் கிள்ளி எறியக் கூடிய இலையை கோடாரியால் வெட்டலாமா? மனம், மெய், வாக்கு மூன்றினாலும் சுத்தமாக இருந்து ராம என்ற மந்திரத்தை ஒரே ஒரு முறை சொன்னாலே நாம் பல ஜென்மங்களில் செய்த பாவம் அத்தனையும் அந்த நிமிடத்திலேயே எரிந்து சாம்பலாகி விடுமே! வேத புருஷனாலும் அளவிட்டுச் சொல்ல முடியாத பெருமை உடைய ராம நாமத்தை அல்ப விஷயத்தின் பொருட்டாக மூன்று முறை உச்சரிக்கச் செய்தது தவறாயிற்றே” என்று கடிந்து கொண்டாராம். திருமந்திரத்தின் பெருமையை கபீர் தாசரைப் போல இதை விட அருமையாக விளக்க முடியாது.

photo (9)

“ராம” நாமம் ஒருமருந்து
“ராம” நாமம் அரு மருந்து
ஒரே ஒரு மருந்து ஒரு மருந்து
உலகத்தை உய்விக்க வந்த மருந்து

ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம்
ராம ராம ராம சீதா ராம ராம ராம்

“சொல்லின் செல்வன்” ஆஞ்சநேயன் தின்னும் மருந்து
சொல்லச் சொல்ல தித்திக்கும் அந்த மருந்து
அஞ்சனா பாக்கியம் என்னும் மருந்து
ஆர்வத்துடன் அசை போட்டு தின்னும் மருந்து

ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம்
ராம ராம ராம சீதா ராம ராம ராம்

“தாரக” மந்த்ரம் அந்த மருந்து
தாபம் மூன்றும் போக்கடிக்கும் அந்த மருந்து
தின்னத் தின்னத் திகட்டாது அந்த மருந்து
தேவர்களுக்கும் கிட்டாது அந்த மருந்து

ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம்
ராம ராம ராம சீதா ராம ராம ராம்

ஜானகிக்கு ஜீவன் தந்தது அந்த மருந்து
ஜாதி மத பேதமின்றி சொல்லும் மருந்து
மாருதிக்கு பெருமை தந்தது அந்த மருந்து
மாதேவன் பாராட்டிப் பேசும் மருந்து

ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம்
ராம ராம ராம சீதா ராம ராம ராம்

மங்காத செல்வம் தரும் அந்த மருந்து
மாயப் பிறப்பறுக்கும் அந்த மருந்து
பாமரர்க்கும் பண்டிதர்க்கும் ஒரே மருந்து
பாரபட்சமின்றி பலன் தரும் அந்த மருந்து

ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம்
ராம ராம ராம சீதா ராம ராம ராம்

துறவிகளும் யோகிகளும் தின்னும் மருந்து
துளசிதாசன் தேடித் தேடிக் கண்ட மருந்து
ஐந்தும் எட்டும் கூட்டிச் சேர்த்தது அந்த மருந்து
ஐந்து வித பாவங்களை போக்கும் அந்த மருந்து

ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம்
ராம ராம ராம சீதா ராம ராம ராம்

வைதேஹிக்கு வாழ்வளித்தது அந்த மருந்து
வையகத்தை வாழவைக்க வந்த மருந்து
இல்லறத்தில் வாழ்வு தரும் அந்த மருந்து
இறுதியிலே வீடு தரும் அந்த மருந்து

ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம்
ராம ராம ராம சீதா ராம ராம ராம்

பலவித நன்மைகளைத் தந்த மருந்து
பக்தர்களை பாடி ஆட வைத்த மருந்து
பலவித பயங்களைப் போக்கும் மருந்து
கேட்கக் கேட்கத் தெவிட்டாத “ராம” நாம மருந்து

ராம ராம ராம ராம ராம ராம ராம்
ராம ராம ராம சீதா ராம ராம ராம்

 

68-மகா பெரியவா – அனுபவங்கள் ஆயிரம்


Maha Periyava 30

ஆந்திர மாநிலத்தைச் சேர்ந்த சம்ஸ்க்ருதப் பண்டிதர் ஒருவர் எனது நெருங்கிய நண்பர். சம்ஸ்க்ருதத்தில் ஸ்லோகம் எழுதும் வல்லமை பெற்றவர். அவர் சொன்ன ஒரு நிகழ்ச்சி:

வெகு நாட்களுக்கு முன், தஞ்சாவூருக்கு அருகில் ஒரு கிராமத்தில் பெரியவாள் முகாமிட்டிருந்த சமயம். சந்த்ரமௌலீஸ்வரர் சன்னதியில் தீப நமஸ்காரங்கள் முடிந்ததும் அங்கு குழுமியிருந்த மாணவர்களை ராம நாமத்தையும், சிவ நாமத்தையும் சொல்லச் சொன்னார் பெரியவர். குறிப்பாக அவர் ஒரு மாணவனை அழைத்து ‘ராம ராமா’ ‘சிவ சிவா’ என்று சொல்லச் சொன்னபோது, சுற்றி இருந்தவர்கள் அப்பையனை பிறவி ஊமை என்றனர். ‘ அதனாலென்ன? பையன் சொல்லட்டும்’ என்று பெரியவாள் சொல்ல, பையன் ராம நாமத்தை சொல்ல ஆரம்பித்துவிட்டான் .

இதைக் கண்ட என் ஆந்திர நண்பர். “எந்த மகானை வர்ணிக்க வார்த்தைகள் கிடையாதோ, எந்த மகானைக் கண்டதும் பிறவி ஊமை பேசும் சக்தியைப் பெறுகிறானோ அந்த சந்திரிகா மௌலீ ஆன என் குருநாதனை நமஸ்கரிக்கிறேன்” என்று சம்ஸ்க்ருதத்தில் ஸ்லோகம் எழுதினார். இதில் இன்னொரு விசேஷம் என்னவென்றால், அதுவரை அவர் சம்ஸ்க்ருதத்தில் ஸ்லோகமே எழுதியதில்லையாம்.

- டாக்டர்.ஆர்.வீழிநாதன்

மஹா பெரியவா அருள்வாக்கு : -

உலகத்திலுள்ள நல்லது-கெட்டது, அழகு-அவலக்ஷணம், இன்பம்-துன்பம் எல்லாமே பிரம்மத்திடமிருந்து வந்தவைதாம். ஜீவாத்மா, பரமாத்மாவுடன் ஐக்கியமாகி பிரம்மநிலை அடையும்போது நல்லது, கெட்டது, அழகு, அவலக்ஷணம், சந்தோஷம், துக்கம் என்கிற பேதமில்லை.

ஆனால் இப்போது நாம் இருக்கிற நிலையில் இவை எல்லாம் ஒன்றாகத் தோன்றவில்லை. இந்த நிலையில் ஈசுவரனை எல்லா அழகுகளுக்கும், எல்லா நன்மைகளுக்கும், எல்லா இன்பங்களுக்கும் உருவமாகப் பாவித்து அன்பு செலுத்த வேண்டும். குணமே இல்லாத பிரம்மத்தை நம்மால் நினைத்தே பார்க்க முடியாது. அந்த நிர்குணத்திலிருந்தே சகல குணங்களும் தோன்றியிருக்கின்றன. ஒரு நிறமும் இல்லாத சூரிய வெளிச்சம் கண்ணாடிப் ‘பிரிஸத்’தில் பட்டு ஒளிச் சிதறலில் (refraction) சகல வர்ணங்களையும் வாரிக் கொட்டுகிறதல்லவா? அப்படியே நிர்குணப் பிரம்மம்மாயை என்கிற கண்ணாடியில் பட்டு ஈசுவரனாகி சகல குணங்களையும் வாரிக் கொட்டுகிறது.

-

நிர்குணத்தை நம்மால் நினைக்க முடியாது. ஆனால் குணங்களை நினைக்க முடியும். ஆனால் கெட்ட குணங்களை நினைத்தால் அது நம்மை மேலும் கஷ்டத்தில், சம்ஸார ஸாகரத்தில் தான் இழுத்துக் கொண்டு போகும். அதனால் நல்ல குணங்களை கல்யாண குணங்களையே நினைக்க வேண்டும். வெறுமே குணத்தை நினைப்பதென்றால் முடியாது. அதனால் உயிரோடு, உருவத்தோடு, அந்த நல்ல குணங்கள் எல்லாவற்றையும் கொண்ட ஒருத்தனை நினைக்க வேண்டும். எல்லாக் குணங்களும் உயிர்களும் உருவங்களும் எதனிடமிருந்து வந்ததோ, எது இதையெல்லாம் ஆட்டிப் படைத்து வைத்துக் கொண்டிருக்கிறதோ, அதையே அனந்த கல்யாண குணங்களும் கொண்ட தெய்வ ரூபமாக அன்போடு நினைக்க நினைக்க அந்தக் கல்யாண குணங்கள் நமக்கும் வரும்.

 

67-மகா பெரியவா – அனுபவங்கள் ஆயிரம்


காஞ்சி முனிவரின் ஜெயந்தி விழா நடந்து கொண்டிருந்தது அயோத்யா மண்டபத்தில். ரொம்பப் பிரமாதமாகவும் உருக்கமாகவும் பேசினார் அந்தப் பிரமுகர்.  கேட்டுக் கொண்டிருந்த அத்தனை பேருக்கும் வியப்பு. பரமாச்சார்யார் மேல் இவருக்கு இத்தனை மதிப்பா ?!

அவருக்குப் பொன்னாடை போர்த்த வந்தபோது, “இந்தப் பொன்னாடையால் என்ன பயன் ?  பெரியவரின் ‘தெய்வத்தின் குரல்‘ நூலை அன்பளிப்பாக அளித்தால் எவ்வளவோ உபயோகம் அல்லவா ?”  என்று கூறினார்.
இதைக் கேட்ட இன்னொரு வி.ஐ.பி. நெகிழ்ந்து போய், தனிப்பட்ட முறையில் ‘தெய்வத்தின் குரல்‘  ஏழு பாகங்களையும் வாங்கி அவருக்கு அனுப்பி வைத்தார்!
http://www.kalkionline.com/kalki/2011/jan/09012011/p6.jpg
அனுப்பியவர் பத்மா சுப்பிரமணியம்.  யாருக்குத் தெரியுமா ?  அப்துஸ் சமது!
மஹா பெரியவா அருள்வாக்கு : -

தான் எத்தனை கஷ்டப்பட்டாலும் அதைப் பொருட்படுத்தாமல் அதற்கு மேம்பட்டு வெளியிலே வருவதுதான் தனக்கு மிஞ்சுவது. இப்படி வந்து லோகத்துக்கு உபகரிப்பதுதான் ‘தனக்கு மிஞ்சி தர்மம்’ என்று வைத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

இது ரொம்ப ஹை லெவலில் (உயர் மட்டத்தில்) லோயர் லெவலில் (அதற்கு கீழ்ப்பட்ட நிலையில்) பிறருக்கு திரவிய ஸஹாயம் செய்வதற்காகவே தான் மிச்சம் பிடிக்கும் விதத்தில் வரவுக்குள் செலவை அடக்கி, கடன் கஸ்தி இல்லாமல் சிக்கனமாக வாழ வேண்டும்.

சோற்றுச் செலவை விட ஜாஸ்தியாகும் காபியை நிறுத்துவது; பட்டுத் துணி வேண்டாம் என்று விடுவது; ஸ்வயம்பாக நியமத்தால் (தன் சாப்பாட்டைத் தன் கையாலேயே சமைத்துச் சாப்பிடுவது என்ற நெறியால்) ஹோட்டல் செலவை அடியோடு குறைப்பது; ஸினிமாவுக்குப் போவதை நிறுத்துவது என்ற இந்த நாலை மட்டும் செய்து விட்டால் போதும். எவனும் கடன் கஸ்திப்படாமலிருப்பதோடு, பிறத்தியாருக்கும் திரவிய ரூபத்தில் ஏதோ கொஞ்சமாவது உபகரிக்க முடியும். வரதக்ஷிணை இல்லை, கல்யாணத்துக்காக ஆயிரம் பதினாயிரம் என்று செலவழிப்பதில்லை என்றால் எந்தக் குடும்பத்திலும் பணமுடை, கடன் உபத்ரவம் ஏற்படவே ஏற்படாது. பொதுப் பணிகளுக்கு உதவ ஸம்ருத்தியாகக் கிடைக்கும்.

எது இன்றியமையாதது, எதெது இல்லாவிட்டாலும் வாழ்க்கை நடத்த முடியும்; எதெதுகள் இல்லாமலும் நம் அப்பன் பாட்டனெல்லாரும் ஸந்தோஷமாகவே வாழ்ந்தார்கள் என்று ஆலோசித்துப் பார்த்துத் தேவைகளைக் குறைத்துக் கொண்டு வாழவேண்டும். முதலில் சிரமமாக இருக்கும். சபலங்கள் இழுத்துக்கொண்டுதான் இருக்கும். இருந்தாலும் தாயான அம்பாளை வேண்டிக் கொண்டு, அநுக்ரஹ பலத்தில் தேறித் தெளிந்து ஜயிக்க வேண்டும். அப்புறம் தெரியும், அந்த எளிய வாழ்க்கையில்தான் எத்தனை நிம்மதி இருக்கிறதென்று! அநாவசியங்களை எல்லாம் கழித்துக் கட்டிவிட்டால் நமக்கும் நிம்மதியாக, பிறருக்கும் உதவியாக ஜன்மாவை உயர்த்திக் கொள்ளலாம். அம்பாள் தாயாக, அந்த ஒரே தாயாருக்கு நாம் அத்தனை பேரும் குழந்தைகளாக, ஒரு குடும்பத்தில் பத்துக் குழந்தைகள் இருந்தால் அவை ஒட்டிக் கொண்டு இருக்கிறாற்போல், ஒருத்தருக்கொருத்தர் உபகாரம் பண்ணிக்கொண்டு வாழலாம். இந்த உபகாரம்தான் என்று generalise பண்ண வேண்டியதில்லை; அவாவாள் ஸ்திதியில் எது ஸாத்யமோ அந்த உபகாரத்தைச் செய்து கொண்டு ஆனந்தமாக வாழலாம்.

புத்தக அறிமுகம்: சாதனை நினைவுகள்! – V.கிருஷ்ணமூர்த்தி


திருச்சி பெல் (BHEL) நிறுவனம் தொடங்கிய மூன்றாண்டுகளிலேயே, அதாவது, 1967 – 68ல் அந் நிறுவனம் ரூ. 42 லட்சம் லாபம் ஈட்டியது. தொழிலாளர்கள் போனஸ் கேட்கத் தொடங்கினார்கள். உடனடியாக போனஸ் கொடுக்க முடியாது. மத்திய அரசைக் கேட்டுத்தான் கொடுக்க முடியும். ஆனால், அவர்கள் போனஸ் கேட்பதில் உள்ள நியாயத்தை உணர்ந்துகொண்டார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. போனஸ் பிரச்னையினால் உற்பத்தி பாதித்துவிடக் கூடாது என்ற கவனமும் கூடவே இருந்தது.

மத்திய அரசைக் கேட்காமல் துணிந்து அனைத்துத் தொழிலாளர்களுக்கும் போனஸை அறிவிக்கிறார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. விவரம் தெரிந்தவுடன், மத்திய அரசு அதிகாரி ஒப்புக்கொள்ள மறுக்கிறார். தில்லியில் பெல் நிறுவனத்தின் மீட்டிங். அதில் நிலைமையை விவரிக்க, அவர்கள் போனஸுக்கு ஒப்புக்கொள்ளவில்லை. ஆனால், மொத்தத் தொகை ஒன்றைக் கொடுக்க ஒப்புக்கொள்கிறது.

குறைந்தபட்ச போனஸான எட்டு சதவிகிதத் தொகையை வழங்கக்கூட, ஒதுக்கப்பட்ட அந்தத் தொகை போதாது. திருச்சி திரும்பிய கிருஷ்ணமூர்த்தி, 330 மேலாளர்களையும் நிர்வாகிகளையும் அழைத்து ஒரு காரியம் செய்கிறார். ‘உங்களுடைய பங்கு போனஸ் தொகையை விட்டுக் கொடுங்கள். அத்தொகை அனைத்தும் தொழிலாளர்களுக்குக் கொடுக்கத் தேவைப்படுகிறது. இதன் மூலம் தொழிலாளர்களின் நலன் பாதுகாக்கப்படும்’ என்று பேசி ஒப்புதல் பெறுகிறார். போனஸ் தொகை அனைத்துத் தொழிலாளர்களின் முகங்களிலும் மகிழ்ச்சியைக் கொண்டு வருகிறது.

இதுதான், நிர்வாகவியல் சூட்சுமம். தொழிலாளர்களையும் மேலாளர்களையும் முறையாக நடத்தி, அவரவர்களின் தேவைகளைச் சரியாக நிறைவேற்றும்போது, நிறுவனங்கள் வெற்றி பெறுகின்றன.

வி. கிருஷ்ணமூர்த்திக்கு இந்த லாகவம் நன்கு தெரிந்திருந்தது. அதனால்தான், அவரால் பெல், மாருதி, செல் என்று இந்தியாவின் மிக முக்கியமான பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் தலைமைப் பதவிகளில் வெற்றிகரமாக இயங்க முடிந்தது. ஒவ்வொரு நிறுவனத்தையும் சர்வதேசத் தரத்துக்கு உயர்த்தவும் முடிந்தது.

பொதுத்துறை நிறுவனங்களை உருவாக்கி, மேம்படுத்திய தமது அனுபவங்களை மிகச் சுவாரசியமாக இந்த நூலில் வழங்கியுள்ளார் கிருஷ்ணமூர்த்தி. சுதந்திர இந்தியாவில் நாம் கண்ட தொழில் கனவுகள் ஒவ்வொன்றும் நிறைவேறுவதை அருகில் இருந்து பார்த்தவர்; அதற்குக் காரணகர்த்தாவாகவும் இருந்தவர் இவர்.

அதுவும் மாருதி நிறுவனத்தின் சின்ன மாடல் கார் உற்பத்தி என்ற சஞ்ச காந்தியின், இந்திரா காந்தியின் கனவை நிறைவேற்றும் பெரும் பொறுப்பை ஏற்றவர் இவர். ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் அந்தக் கனவு எதிர்கொண்ட தடைகள், மோதல்கள் கணக்கில் அடங்காதவை.

அத்தனைப் போராட்டங்களுக்குப் பிறகு மாருதி 800 கார் உற்பத்தி தொடங்கி, முதல் காரின் சாவியை உரியவரிடம் கொடுத்தபோது, இந்திராகாந்தி உணர்ச்சிவசப் பட்டதை படிக்கும்போது, நமக்கும் அந்த உணர்வு தொற்றிக் கொள்கிறது.

கிருஷ்ணமூர்த்தி ஓரிடத்தில் குறிப்பிடுகிறார்: ‘நம்மிடம் நவீன தொழில்நுட்பங்கள் இல்லாமல் இருக்கலாம், மூலதனம் இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால், இவையெல்லாம் இருந்த நிறுவனங்களை விட, நாம் சாதித்தது அதிகம். அதற்கு முக்கிய காரணம் ஊக்கமும் உற்சாகமும்தான். அதேபோல் அரசு நிறுவனங்களாலும் போட்டிகளை எதிர்கொள்ள முடியும், வாடிக்கையாளர்களைத் திருப்திப்படுத்த முடியும் என்பதை நிரூபித்தேன்.’

உண்மை. இந்நூல், இந்திய சாதனை முயற்சிகளின் அட்டவணை. இதை விரைவில் தமிழில் கொண்டுவருவது மிகவும் பயனுடையதாக இருக்கும்.

–நன்றி கல்கி

At The Helm, A Memoir, V. Krishnamurthy, Collins Business, A-75, Sector 57, Noida 201301. Price Rs. 599/-.

ராயர் கஃபே – இவர்கள் பார்வையில்…


அசோகமித்திரனின் பார்வையில்…

கச்சேரி சாலைக்குப் பெருமை தந்தது இரு நிறுவனங்கள். ஒன்று வெங்கட்ரமணா வைத்தியசாலை. ஆயுர்வேத வைத்தியம் இங்கு இலவசமாகக் கிடைக்கக் கூடியதொன்று. வீட்டுக்கு மருந்து வாங்கிப் போவதாயிருந்தால் கட்டணம். இன்னொரு நிறுவனம் அருண்டேல் தெருவுக்கு நேர் எதிரே இருந்த ஒரு பழைய வீட்டில் நடந்த ராயர் காப்பி கிளப் என்ற மிகச் சிறிய உணவு விடுதி. பத்து வயதுப் பையன் போனால் கூட அங்கு இருப்பவர் “வாங்கண்ணா, உக்காருங்கோ” என்று சொல்லி ஒரு வாழையிலைக் கிழிசலை மேசை மீது விரித்து ஓர் இனிப்பு, நான்கு இட்லி, இரண்டு வடைகள் வைத்து விடுவார். வேண்டாம் வேண்டாம் என்றால்கூட, “சும்மாச் சாப்பிடுங்கோண்ணா” என்பார். பெஞ்சு, மேசை, சுவர், கூரை எல்லாமே திகிலெடுக்கும் பழையதாக இருக்கும். உலகமெல்லாம் ஸ்டெயின்லஸ் ஸ்டீலாக மாறியிருக்க அங்கு அந்த ராயர் ஓட்டலில் பித்தளைத் தம்ளர், வட்டை. ஆனால் அப்படியொரு ருசியான இட்லியும், வடையும், சட்னியும் அங்கே மட்டும்தான் கிடைக்கும். அங்கே சாப்பிட்டதற்கு பில் கிடையாது. ஒரு பள்ளிச் சிறுவர் பலகை குச்சி கொண்டு ஒருவர் கணக்குப் பார்த்து “பதினெட்டே முக்கால் ரூபாய்” என்பார்.

உலக சாசுவதங்களில் ஒன்று என்பதுபோல் இருந்து வந்த இந்த ராயர் ஓட்டல் ஒரு நாள் காணாமல் போய் விட்டது. அது இருந்த இடத்தில் இப்போது ஒரு அதிநவீன உயரக் கட்டடம். பக்கத்தில் ஒரு மிகச் சிறிய தெருவில் ராயர் ஓட்டல் தொடர்ந்து நடப்பதாகக் கூறுகிறார்கள். ஆனால் பழைய அனுபவம் கிடைக்காது.

விமலாதித்த மாமல்லனின் பார்வையில்…

தி ஒரிஜினல் ராயர் கபே இட்லி ருசியின் ரகஸியம் என்று அந்தக் காலத்துப் பெருசுகள் ஒரு காரணம் கூறுவதுண்டு.

“அது வேற ஒண்ணுமில்லே ஓய்! ஓட்டல் ஆரம்பிச்ச அன்னிக்கி, ராயர் கிட்ட மொதல் ஈடு சாப்டவன், பிரம்மாதமா இருக்குன்னு சொல்லிட்டானாம். செண்டிமெண்டலா அந்த இட்லித் துணிய இன்னும் மாத்தவே இல்லை அதான் அதே ருசி இன்னும் மெயின்டைன் ஆயிண்டிருக்கு”

ஒரிஜினல் ராயரிடம் கச்சேரி சாலையில் க.நா.சு மட்டுமல்ல, இதயம் பேசுகிறது மணியனும் ரெகுலர் வாடிக்கையாளர். தீவிர இலக்கியமும் கமர்ஷியலும் பேதமின்றி ருசித்த இடம்.

மணியன் சிபாரிசால் கச்சேரி ரோடில், காருக்குள் உட்கார்ந்து இட்லி சாப்பிட்டிருக்கிறார் எம்ஜிஆர், முதலமைச்சராய் இருக்கும் போது, என்று கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.

rayar

ஜாக்கி சேகரின் பார்வையில்…

காலையில ஆறு மணியில் இருந்து பத்து மணி வரைக்கும், சாயங்காலம் மூணு மணியில் இருந்து ஆறு மணி வரைக்கும்தான் வியாபாரம்… ஒன்லி டிபன் அயிட்டம்தான்..

சின்ன பேப்பரில் என்ன சாப்பிட்டோம் என்று எழுதி கணக்கு போட்டு பணம் வாங்கி மீதி சில்லரை கொடுக்கின்றார்கள்..

ஞாயிற்றுக்கிழமை காலையில் மட்டும்தான் என்றார்கள்..

என்ன பெரிய ருசி பொல்லாத ருசி என்று பொங்கல் ரெண்டு விள்ளல் வாயில் போட்டு விட்டு ராயர் மெஸ்ஸில் யாராவது விதண்டாவாதத்துக்குக் கேட்கலாம்…

ருசி உணவில் இல்லை….

ருசி அங்கே இருக்கும் மனிதர்களிடத்தில் இருக்கின்றது…

அங்கே இருக்கும் பழமைதான் என்னை பொறுத்தவரை பெரிய ருசி…

எல்லோரையும் அலட்டல் இல்லாமல் சரிசமமாய் மதித்து புசிக்க உணவு தருவதுதான் ராயர் மெஸ்ஸின் வெற்றி.

எஸ்.வி. சேகரின் பார்வையில்…

”மைலாப்பூர்காரன்னு சொல்லிக்கிறதுல எனக்கு எப்பவுமே தனிப் பெருமை உண்டு. என் உயிரோடும், உணர்வோடும், மனதோடும் கலந்த ஊர் இது” என்று மைலாப்பூர் பற்றிய நினைவுகளில் மூழ்குகிறார் நடிகர் எஸ்.வி.சேகர்.

ராயர் கஃபே இந்தப் பகுதியின் அடையாளம்ன்னு சொல்லலாம். அங்கேதான் நாகேஷ், வி.எஸ்.ராகவன், ஆர்.எஸ்.மனோகரா, சோன்னு பலபேர் காலை சாப்பாடே சாப்பிடுவாங்க.

சுகநிவாஸின் தயிர் சேமியாவுக்குப் பெரிய ரசிகர் கூட்டமே இருந்தது. சாம்பார் நிரம்பி வழியும் சாந்தா பவன் இட்லிக்குப் பல பேர் அடிமையாக இருந்தார்கள்.

சாரு நிவேதிதாவின் பார்வையில்…

நான் ஒரு சாப்பாட்டுப் பிரியன் என்பதால் அடிக்கடி ராயர் கஃபே பற்றி எழுதுவதுண்டு. ராயர் கஃபேவில் காலை நேரத்தில் கிடைக்கும் இட்லி, பச்சை மிளகாய்ச் சட்னி, கொத்சு, கெட்டி சட்னி மற்றும் மாலையில் கிடைக்கும் அடை, மைசூர் போண்டா, ரவா தோசை, குலாப் ஜாமூன், கேசரி போன்ற ஐட்டங்களில் இருக்கும் ருசியை நான் வேறு எங்கேயும் கண்டதில்லை என்று உறுதியாகக் கூறுவேன். நானே மிக நன்றாக ஃபில்டர் காஃபி போடுவேன். ஆனால் ராயர் கஃபே காஃபியை அடித்துக் கொள்ள யாராலும் முடியாது என்பது என் அனுபவம். அப்படி ஒரு திவ்யமான டிஃபன் கடை அது. எத்தனையோ ஆண்டுகளாக கச்சேரி ரோட்டில் இருக்கிறது ராயர் கஃபே. முன்பெல்லாம் இப்போது இதை நடத்திக் கொண்டிருக்கும் சகோதரர்களின் தந்தை கவனித்துக் கொண்டார். எத்தனை பேர் எவ்வளவு ஐட்டங்கள் சாப்பிட்டாலும் அவரவர் கணக்கை மிகத் துல்லியமாக மனதில் வைத்திருப்பார் ராயர். ருசி தவிர ராயர் கஃபேயின் இன்னொரு விசேஷம், இங்கே பரிமாறும் பாங்கு. நம்முடைய தாய் கூட இவ்வளவு பிரியமாகப் பரிமாற மாட்டாள். அவ்வளவு பிரியமாகவும், பாசமாகவும் பரிமாறுவார் ராயர். இன்னொரு முக்கிய விஷயம், விறகு அடுப்பில்தான் சமையல் நடக்கும். அதனால் சமயங்களில் ஈர விறகு என்றால் கஃபே முழுவதும் புகை மண்டி நம் கண்கள் எரியும். ஆனாலும் கண்கள் எரிச்சலை ராயர் கஃபேயின் ருசி காலி பண்ணி விடும். தமிழ் சினிமாவில் அந்தக் காலத்தில் ஹீரோவும் ஹீரோயினும் டூயட் பாட ஆரம்பித்தால் அந்த இடமே புகை மண்டலமாக மாறும். அதற்கான இன்ஸ்பிரேஷன் இந்த ராயர் கஃபேவாகத்தான் இருக்கும் என்று அடித்துச் சொல்வான் என் நண்பன்.

30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ராயர் கஃபே மைலாப்பூர் கச்சேரி ரோட்டில் உள்ள போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு எதிரே இருந்தது. அப்போது அங்கே அடிக்கடி மணியன், குமுதம் எஸ்.ஏ.பி. போன்ற பிரமுகர்களைப் பார்த்திருக்கிறேன். பிறகு நான் தில்லி சென்ற பிறகும் விடுமுறையில் வரும்போது ராயர் கஃபேவுக்கு செல்லத் தவறுவதில்லை. மேலும், அதற்கு அருகில்தான் ஒரு சந்தில் என் நண்பரின் அச்சகம் இருந்தது. அவரைப் பார்க்க வரும் போதெல்லாம் ராயர் கஃபேதான். பிறகு ராயர் கஃபே இடம் மாறி விட்டது. யாரைக் கேட்டாலும் தெரியவில்லை. பிறகு மூன்று ஆண்டுகளுக்கு முன்புதான் அது முன்பு இருந்த இடத்துக்கு சற்று எதிரில் உள்ள அருண்டேல் தெருவில் இருக்கிறது என்பதைத் தெரிந்து கொண்டேன். அப்போதிருந்து வாரம் ஒருமுறை ராயர் கஃபேவுக்கு செல்வேன். அதற்குப் பக்கத்தில் பேயாழ்வார் அவதரித்த ஸ்தலம் இருக்கிறது. இன்னும் உள்ளே போய் பார்க்கவில்லை.

ராயர் கஃபேயின் விசேஷம் என்னவென்றால், 50 ஆண்டுகளுக்கு மேல் ஆகியும் இதன் தரமும் ருசியும் குறையவில்லை என்பதுதான். ஒரே ஒரு மாற்றம், முன்பு இருந்த விறகு அடுப்பு இல்லை. இப்போது எரிவாயு அடுப்பு. ஆனால் இவ்வளவு பிரசித்தி பெற்ற, பழமையான மற்ற உணவு விடுதிகள் காலத்தின் கோலத்துக்கு ஏற்ப இன்று முழுக்க மாறி விட்டன.

எம்.ஜி.ஆருக்குப் பிடித்த ராயர்!    — மணக்கும் மயிலாப்பூர் மெஸ்

காபி சாப்பிட்டீங்களாண்ணா? டிபன் சாப்பிட்டீங்களாண்ணா?” என்று வாடிக்கையாளர்களை உறவினர்போல் உபசரித்துக்கொண்டு இருக்கிறார் மயிலாப்பூர் ராயர் மெஸ் உரிமையாளர் குமார். ‘இது ஏதோ சினிமா காமெடி டயலாக்’ என்று நாம் யோசித்தால், ”ஆமாம்ண்ணா, இங்கே சாப்பிட வர்றவங்களை, விருந்தாளி கணக்கா கவனிப்போம். ‘சார்’ போட்டு சொன்னா, அந்நியமாத் தெரியும்ங்கிறதால ‘டிபன் சாப்பிட்டீங்களாண்ணா?, காபி சாப்பிட்டீங்களாண்ணா?’னு கேட்போம். இதைத்தான் சினிமா வில் காமெடி பண்ணிட்டாங்க!” என்று சிரிக்கிறார் குமார். கச்சேரி சாலையை ஒட்டி உள்ள  அருண்டேல் தெரு சந்துக்குள்  15 பேருக்கு மேல் அமர முடியாத அறைக்குள், அமைந்து இருக்கும் ராயர் மெஸ் மயிலாப்பூரின் அடையாளங்களுள் ஒன்று.

 ”ஆரம்பத்தில் ராயர் கஃபேனு இருந்துச்சு. இப்போ ராயர்ஸ் மெஸ். பேரை நாங்க மாத்தலை. எம்.ஜி.ஆர். மாத்த வெச்சிட்டாரு. எம்.ஜி.ஆர். முதல்வரா இருந்தப்ப, ‘சின்ன ஹோட்டல்களுக்கு, கஃபேனு பேரு வைக்கக் கூடாது. மெஸ்னுதான் பேர் வைக்கணும்’னு சட்டம் போட்டாரு. அப்ப மாத்தினோம்ண்ணா.

எங்களுக்குப் பூர்வீகம் கர்நாடக மாநிலம். அப்பா 70 வருஷம் முன்னாடி மெட்ராஸ் வந்து இந்த டிபன் கடையை ஆரம்பிச்சார். கர்நாடகாவில் இருந்து வந்தவங்களை ராயர்னு சொல்வாங்க. அதான் ‘ராயர்ஸ் கஃபே’ங்கிற பேர்லயே ஹோட்டல் ஆரம்பிச்சோம்!” என்று பூர்வீகம் சொல்லிவிட்டு தற்போதைய நிலவரம் சொல்கிறார் குமார்.

”சந்துக்குள்ள இருந்தாலும், தேடி வந்து சாப்பிட்டுப் போற வி.ஐ.பி-கள் நிறைய இருக்காங்க. ‘டேஸ்ட் நாக்குல ஒட்டிக்கிச்சுண்ணா’னு எல்லாரும் மறக்காம சொல்லிட்டுப் போவாங்க. ஜெயகாந்தன், பிரபஞ்சன் தொடங்கி எஸ்.ராமகிருஷ்ணன், சாரு நிவேதிதானு எழுத்தாளர்கள் பலர் எங்க ரெகுலர் வாடிக்கையாளர்கள். எம்.ஜி.ஆர்.முதல் வர் பதவிக்கு வர்றதுக்கு முன்னாடி மெயின் ரோட்ல  காருக்குள்ள  உட் கார்ந்துக்கிட்டே எங்க கடை டிபனை வாங்கிச் சாப்பிடுவாரு. முதல்வரான பிறகு பார்சல் வாங்கி வரச் சொல்லி சாப்பிடுவார்.

அப்போ இருந்து இப்போ வரை ‘துக்ளக்’ சோ வந்து சாப்பிடுவார். விவேக், ஜீவன்னு ஏகப்பட்ட நடிகர்களும் இங்க வாடிக்கையா வந்து சாப்பிடுவாங்க. கிரேஸி மோகன் ரெகுலரா இங்கே வருவார். அவரோட நாடகத்துல கூட யாராவது, அடிக்கடி அண்ணானு சொன்னா, ‘யோவ், என்னயா இது ராயர்ஸ் கஃபேவா?’னு கிண்டல் பண்ணுவார்!” என்றவர், ”ரெண்டே ரெண்டு நிமிஷம்ங்கண்ணா” என்றபடி வடை மாவை உருட்டி கைகளில் தட்டி எண்ணெயில் போட்டு பொரித்து எடுக்கிறார். சமைப்பது, பரிமாறுவது, கல்லாவில் காசு வாங்கிப் போடுவது என சகல வேலைகளையும் குமார் மட்டுமே செய்கிறார். தண்ணீர் கொடுப்பது, இலை போடுவதற்கு மட்டும் இருவர் உதவிக்கு இருக்கிறார்கள்.

வடை சுட்டு முடித்துவிட்டு, அடைக்கு மாவு பிசைந்து கொண்டே தொடர்கிறார் குமார். ”காத்திருந்து சாப்பிடற அளவுக்குக் கூட்டம் வருதே, கடையை விரிவாக்கலாமேனு சொல்றாங்க. ஆனா, எங்க வெற்றியே இந்தச் சின்னக் கடையில்தான் இருக்கு. அதனாலதான் ஒவ்வொருத்தரையும், கவனிச்சு பரிமாற முடியுது. பணம் மட்டும் முக்கியமில்லைங்ண்ணா. நாம செய்யறத் தொழில் மத்தவங்களுக்குச் சந்தோஷத்தைக் கொடுக்கணும்.  அதுதான் நிரந்தர செல்வம். அந்தச் செல்வத்தை யாராலும் அழிக்க முடியாதுண்ணா!” என்று தத்துவம் சொல்கிறார்.

3-இனி மைசூர்பாகு அல்ல… கோவைபாகு! – தொழில் ரகசியம்


இதன் முந்தைய பகுதி…

photo (7)

“மைசூர் பாகு தயாரிப்பில் அந்தப் பக்குவத்தை எப்படிப் பிடிச்சீங்க? அந்த ரகசியத்தை எங்களுக்கும் சொல்லுங்களேன்?” என்றதும்,

“இதில் ரகசியமெல்லாம் ஏதுமில்லை. மைசூர்பாகு தயாரிப்பில் எல்லோரும் கையாளும் அதே முறையைத்தான் நாங்களும் கையாளுகிறோம். மற்றபடி, பக்குவம் மற்றும் தரத்தில் மிகவும் கவனம் செலுத்துகிறோம்” என்று சொல்லிப் புன்னகைத்த கிருஷ்ணன் தொடர்ந்து பேசினார்…

“எந்த ஒரு தொழிலிலும் ரகசியம் காக்கப்படவில்லை  என்றால், தொழிலாளர்கள் மாற்றம், தொழிலில் கட்டாயம் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும். ஆரம்பத்தில் எங்களுக்கும் சில பிரச்னைகள் இது போன்று ஏற்பட்டன. உடனே, அதில் கவனம் செலுத்தினோம். தயாரிப்புக்கான உட்பொருட்கள் இடுவது, அதன் செய்முறை மற்றும் பக்குவமாகச் சமைப்பது என மூன்று பிரிவுகளையும் வெவ்வேறு ஷிஃப்ட்களாக மாற்றினோம். உட்பொருட்களுக்கான உள்வீட்டு வரைமுறை பதிவு செய்யப்பட்டு மொத்தமும் சிஸ்டம் கன்ட்ரோலில் கொண்டுவரப்பட்டது. இரண்டு ஆண்டுகளாக எல்லாவற்றையும் கவனித்து, உட்பொருட்கள் கலவையில் அதிக கவனம் செலுத்தி, இந்த முறையைச் செயல்படுத்தினோம்.

உட்பொருட்களை இடுபவர்களுக்கு அதை எந்த ஸ்வீட்டுக்குப் போடுகிறார்கள் என்பது தெரியாது.  சமையல்காரருக்குக் கலவை தெரியாது. இதனால் சமையல்காரருக்கு உட்பொருட்கள் குறித்த அறிவு தேவையில்லை. இதனால் மிக்ஸிங்கில் பிரச்னை வரவே வராது. எனவே அந்தப் பக்குவம் ரகசியம்” என்றார்.

photo 3 (1)

“உங்க கடையில் மைசூர் பாகு மட்டும் தயாரிப்பது இல்லையே… நிறைய ஸ்வீட்ஸும் விக்கறீங்களே?” என்று கேட்டால், அதற்கும் வருகிறது அசத்தல் பதில்.

“எங்க கடைக்கு வர மக்களில் 90 சதவிகிதம் பேர் மைசூர்பாகுக்காகத் தான் வர்றாங்க. மற்ற ஸ்வீட் வகைகளையெல்லாம் ஒரு எக்ஸ்பீரியன்ஸுக்காக வெச்சிருக்கோம். நாம வாங்கப் போறது ஒரே ஒரு புடவைதான்னாலும், பத்து புடவைகள் இருக்கிற கடையில் போய் புடவை எடுக்கிறதை விட, 100 புடவைகள் இருக்கிற கடையில் போய் புடவை எடுக்கறதைதான் எல்லோரும் விரும்பறோம். 99 புடவையை ரிஜெக்ட் பண்ணி, ஒரு புடவை எடுக்கிறதில் கிடைக்கிற மனத் திருப்தி அலாதி! அதனாலதான் நிறைய பொருட்களைத் தயாரிக்கிறோம். ஆனா, எல்லாப் பொருட்களுமே 100 சதவிகிதம் தரத்துடன் இருக்கும் என்பது மட்டும் நிச்சயம்!” என்கிறார் கிருஷ்ணன்.

கிருஷ்ணா ஸ்வீட்ஸ் மைசூர்பா, கோவையில் தொடங்கி இப்போது வெளிநாடுகளுக்கும் பயணித்து வருகிறது. யார் கண்டார்கள்… கிருஷ்ணா ஸ்வீட்ஸாரின் புண்ணியத்தில், வருங்காலத்தில் மைசூர் பாகு என்பதற்குப் பதில் கோவைபாகு என்று கூட அதன் பெயர் மாறக் கூடும்.

–நிறைவடைந்தது.

(விகடன் தீபாவளி மலர் – 2013)

 

 

 

66-மகா பெரியவா – அனுபவங்கள் ஆயிரம்


பரத நாட்டியக்  கலையில் தனிச்சிறப்பு பெற்று அக்கலை குறித்து எராளமான ஆராய்ச்சிக் கட்டுரைகள் வெளியிட்டுள்ள டாக்டர்.  பத்மா சுப்ரமண்யம் “தனி முத்திரை ” ஒன்றைக் கண்டுபிடித்து அதை பெரியவாளிடம் ஆடிக் காண்பித்து ஆசீர்வாதம் வாங்கச் சென்றிருந்தார்.

அதேபோல,  பரமாச்சார்யாளின் முன்பு ஆடிக் காண்பித்து ஆசி பெற்றார்.  அவருக்கு ஆசி வழங்கிய பெரியவர், ஒரு துண்டுத் தாளில் ஒரு ஊரின் பெயரை எழுதிக் கொடுத்து,  “இந்த ஊரில் உள்ள சிவன் கோவிலுக்குச் சென்று வா;  இந்த முத்திரையைக்  கண்டுபிடித்த  உனக்கு இன்னமும் புகழ் கிட்டும்”  என்று கூறினார்.

பத்மாவும் அவ்விதமே,  அவ்வூரில் உள்ள சிவன் கோவிலுக்குப் போய் அர்ச்சனை செய்து கோவிலின் உட்பிராகாரத்தைச் சுற்றி வந்தார்.  நாட்டிய மணி வந்ததால்,  கோவில் குருக்கள் பிராகாரத்தைச் சுற்றிக் காண்பித்தார்.  அப்படிச்  சுற்றிவரும் இடத்தில்தான் அந்த சிலை இருந்தது.

அதைப் பார்த்த பத்மா அசந்து போனார்.  அதுமட்டுமின்றி ஆச்சர்யமே அடைந்தார்.

எந்த முத்திரையை தான் கண்டுபிடித்தது என்று பெரியவா முன் ஆடிக் காண்பித்து விளக்கம் தந்தாரோ,  அதே முத்திரையுடன் அந்த சிலை இருந்தால், ஆச்சரியம் வராதா பின்னே ?

அவர் ஆச்சரியப்பட்டது சிலையைக் கண்டா ?  அல்லது சிவனருட் செல்வரின் தீர்க்க தரிசனத்தைக் கண்டா ?

மஹா பெரியவா அருள்வாக்கு : -

* போலீசையும் கோர்ட்டையும் விருத்தி செய்வதை விட தர்மங்களை விருத்தி செய்வதில் ராஜாங்கம் கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

* படித்தவர்களின் நாகரீக தேசங்களில் நடக்கிற காரியங்களைப் பார்கிறபோது, கள்ளங்கபடமில்லாமல் இருக்கிற ஆதிவாசிகளும் காட்டுக்குடிகளும்தான் ஈஸ்வர பிரசாதம் பெறுபவர்கள் என்று தோன்றுகிறது.

* பெரும்பாலான க்ஷேத்திரங்களில், கோயிலைச் சுற்றி டீக்கடை, சிகரெட் கடை இப்படி எதுவுமே பாக்கி இல்லை.

* மற்ற மதங்களைச் சேர்ந்தவர்கள், சிறு வயதிலிருந்தே மத சாஸ்திரங்களைப் படிக்கிறார்கள். நாமோ, பால்யத்தில் எட்டிப் பார்ப்பதே இல்லை. எதுவுமே ஏறாத வயதில் வாசிக்கிறோம். அதனால்தான் நம்முடைய மத நூல்களை நாமே தூஷிக்கிறோம்.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 417 other followers