6-சுஜாதாவின் முத்தான பத்து கதைகள் – இரா.முருகன்


sujatha33

ஒரு லட்சம் புத்தகங்கள்‘ சுஜாதாவின் தேர்ந்தெடுத்த சிறுகதைகள் இரண்டாம் தொகுதியில் 17-ஆவது கதையாக இடம் பிடித்துள்ளது.
சுஜாதா கூறுகிறார் (கற்றதும் பெற்றதும்…)

விகடனில் நான் எழுதிய ‘ஒரு லட்சம் புத்தகங்கள்‘  கதையை இன்னமும் ஞாபகம் வைத்துக் கொண்டு என்னை வழி மறித்துப் பாராட்டுபவர்கள் இருக்கிறார்கள்.  அவர்களுக்குக் குழாயில் தினமும் நல்ல தண்ணீர் வரவும் கூட்டமில்லாமல் பஸ்கள் கிடைக்கவும் பிரார்த்திக்கிறேன்.

ஒரு லட்சம் புத்தகங்கள்‘ கதைச்சுருக்கம் மட்டும் இங்கே.
அ.ராமசாமி எழுத்துகள்

சிங்களத்தீவினுக்கோர் பாலம் அமைப்போம்’ என்ற வரியைத் தனது கதைக்கான அடிக்கருத்தாக சுஜாதா தெரிவு செய்திருந்தார். சுஜாதாவின் கதைப்பின்னணியாக யாழ்ப்பாணத்தில் ஏற்பட்ட ஆகஸ்ட் கலவரத்தில் அரசின் ஆதரவுடன், அதன் போலீஸ்காரர்களால் நூலகம் சிதைக்கப்பட்டதும், தென்கிழக்கு ஆசியாவிலேயே பெரியதான அந்த நூலகத்தின் ஒரு லட்சம் புத்தகங்கள் எரிக்கப் பட்ட நிகழ்வும் இருந்தது. அதை வாசிக்கும் போது சிங்கள அரசின் தமிழ் விரோதம் பளிச்சென வெளிப்படாமல் போகாது. தமிழ் அடையாளத்தின் ஆன்மாவாக இருக்கும் நூலகத்தை எரிப்பது மூலமாக தமிழர்களின் தனி நாடு கோஷத்தை இல்லாமல் ஆக்கி விடலாம் என அந்நாட்டு அரசு கருதியதும் அக்கதைக்குள் விவாதிக்கப் பட்டிருந்தது. அக்கதையை முதலில் வாசிப்பவர்களுக்கு சிங்கள அரசின் தமிழ் விரோதமே முதலில் தோன்றும் என்றாலும், சுஜாதாவின் முதன்மையான நோக்கம் அதுவல்ல என்பதை இன்னொரு முறை வாசிக்கும் போது தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளலாம்.

கதை நடக்கும் வெளி ஒரு கருத்தரங்க மாநாட்டுக் கூடம். கருத்தரங்கத்தின் பிற்பகல் அமர்வு தொடங்குவதற்கு முன்பு கதை அந்த அமர்வு நடந்து கொண்டிருக்கும் போது கதை முடிந்து விடுகிறது. கதையில் பெயர் குறிப்பிடப் படாமல் பல பாத்திரங்கள் இடம் பெற்றுள்ளன. அவை எதுவும் கதைக்கு முக்கியமில்லை. கதையில் பெயர் குறிப்பிட்டு இடம் பெறும் ஆறேழு பாத்திரங்களும் கூட முக்கியமில்லை. முக்கியமான இரண்டு பாத்திரங்கள் டாக்டர் நல்லுசாமியும் செல்வரத்னமும் மட்டும் தான்.

பாரதி பற்றிய சிறப்புக் கருத்தரங்கில் தலைமை தாங்க வந்துள்ள டாக்டர் நல்லுசாமி. அறியப்பட்ட தமிழறிஞர். பாரதியின் கவிதைகளில் தோய்ந்த புலமையாளர். தமிழ் சார்ந்த மாநாடுகளில் கட்டுரைகள் வாசிப்பதற்காகப் பல நாடுகளுக்கும் சென்று வந்தவர். இந்தக் கருத்தரங்கின் முடிவில் சிறப்புரை ஆற்ற வரும் அமைச்சர் அவரது செயல்பாட்டைப் பார்த்து விட்டு அங்கேயே அவரைப் பாரதி பெயரில் அமைந்துள்ள பல்கலைக்கழகத்திற்குத் துணைவேந்தராக ஆக்க உள்ளதாகச் செய்தி அந்த அரங்கில் பரவி உள்ளது. கருத்தரங்கிற்கு வந்த பலரும் அதனை அறிந்து பாராட்டிக் கொண்டிருக் கிறார்கள். அந்த நேரத்தில் தான் அந்த இளைஞன் செல்வரத்னமும் வருகிறான்.

முதலில் அவருக்கு அவனை அடையாளம் தெரியவில்லை என்ற போதிலும், அவர் இலங்கை வந்த போது தனது வீட்டிற்கு வந்தது; விருந்துண்டது; இலங்கையில் இருக்கும் தமிழர்கள் இரண்டாம் தரக்குடிகளாகக் கருதப்படும் நிலை பற்றி உரையாடியது எனப் பழையனவற்றைச் சொன்னபின் நினைவுகள் திரும்பியவராய் அன்புடன் அளவளாவுகிறார். அவனது குடும்பம் பற்றியும்,வீட்டிற்குப் போன போது நெஞ்சில் உரமுமின்றி நேர்மைத் திறமுமின்றி என்ற பாரதியின் கவிதையைப் பாடலாகப் பாடிய அவனது தங்கச்சியையும் விசாரிக்கிறார். அங்கே நடந்த கலவரம் பற்றி அறியாமல் இருந்த அவருக்கு யாழ்ப்பாண நூலகம் எரிக்கப்பட்டது; இளைஞர்கள் கொல்லப்பட்டது; இளம்பெண்கள் கற்பழிக்கப்பட்டது பற்றிச் சொன்ன அவன், அந்தக் கலவரத்தில் அவன் குடும்பத்தில் அவன் மட்டுமே மிச்சமிருப்பதாகவும், அவன் தங்கை நடுவீதியில் துகிலுரியப்பட்டதையும் ஆவேசத்துடன் சொல்கிறான்.

கேட்டவர் பரிதாபப்பட்டு உங்களுக்கு எந்த வகையிலாவது எனது உதவிகள் தேவையா? எனக் கேட்கிறார். அதற்கு எனது சொந்த சோகத்தை விடவும் தமிழ் மக்களின் துயரமே இங்கு சொல்லப்பட வேண்டும். தமிழ்நாட்டு மக்கள் அனைவருக்கும் அந்த நிகழ்வுகளைச் சொல்ல விரும்புகிறேன். தமிழர்கள் இலங்கைத் தமிழர்கள் மீது கொண்டிருக்கும் பற்று உண்மை யானதல்ல; வெறும் பேச்சளவில் தான் அவர்களது பற்று உள்ளது. உண்மையில் தமிழகத் தமிழர்களின் ஈழப்பற்று என்பது சுயநலம் சார்ந்தது; எதிர்பார்ப்புகளுடன் கூடியது. இதையும் அவன் சொல்லப் போவதாகவும், சொல்லி முடித்தபின் தமிழ்நாட்டுத் தமிழர்கள் சொல்லையும் செயலையும் பிரித்து வைத்திருக்கும் விநோதத்தைச் சுட்டிக் காட்டி இந்தக் கருத்தரங்க மலரை தனது பேச்சின் முடிவில் எரிக்கப் போவதாகவும் கூறுகின்றான்.

அவருக்கு அது உவப்பானதாகப் படவில்லை. காரணம் அவரது பேச்சு மட்டுமே அன்று சிறப்பானதாகக் கவனிக்கப்பட வேண்டும் எனக் கருதுகிறார். இடையில் இவன் இப்படிப் பேசி எதையாவது செய்வதால், கருத்தரங்கம் திசை மாறி அமைச்சர் கோபம் கொள்ளக் கூடும். அதனால் தனக்குக் கிடைக்க இருக்கும் துணைவேந்தர் பதவி கூடக் கிடைக்காமல் போகும் வாய்ப்பிருக்கிறது எனக் கருதுகிறார். தனது மென்மையான பேச்சின் வழியாக அதைத் தடுக்கும் விதமாகப் பேசிப் பார்க்கிறார். நடப்பது பாரதிபற்றிய கருத்தரங்கம்; அதனால் அவனைப்பற்றிய கருத்துக்களைப் பேசுவதே சரியாக இருக்கும். இந்த மேடையை உங்கள் ஆவேசத்திற்குரியதாக மாற்றி விட வேண்டாம் எனக் கேட்டுக் கொள்கிறார். ஆனால் அவன் பாரதியின் மனிதநேயக் கருத்துக்களை- பிஜித் தீவு மக்களுக்கும், பெல்ஜியத்திற்கும் புதிய ருஷியாவிற்கும் வரவேற்பு சொன்ன சர்வதேசக் கவிஞன். அவன் இருந்திருந்தால் ஈழத்தமிழர்களுக்காகக் கதறவே செய்திருப்பான். ஒரு லட்சம் புத்தகங்கள் எரிந்து விட்டது.நாடற்றவர்களாக நிற்கும் ஆறு லட்சம் மனிதர்கள் எங்கே போவார்கள். எனவே இங்கே சொல்வதே சரியானது என உறுதியாகச் சொல்லி விட்டுச் செல்கிறான்.

டாக்டர் இப்போது அதைத் தடுத்தாக வேண்டும் என நினைக்கிறார். மறைமுகமாக அதைத் தடுக்கும் முயற்சியில் இறங்கி வெற்றி அடைகிறார். அவரது மனைவிக்குத் தொலைபேசியில் பேசி, அவளது அண்ணனை வைத்துப் போலீசுக்குப் பேசி,செல்வரத்னம் அவனது உரையை நிகழ்த்தாதவாறு தடுத்து விடுகிறார். அடுத்த நாள் செய்தித்தாளில் டாக்டர் நல்லசாமியை பாரதி விழாக் கூட்டத்தில் துணைவேந்தராக அறிவித்த செய்தி வந்திருக்கிறது. ஆனால் செல்வரத்னத்தின் விசா ரத்து செய்யப்பட்டு உடனடியாகத் திருப்பி அனுப்பப் பட்ட செய்தி வரவில்லை என்பதாகக் கதையை முடித்துள்ளார்.

சுஜாதா கதைகளில் நீவிர் விரும்பும் ஐந்து, பத்து, ஐம்பது, நூறு, இருநூற்றுப் பதினேழு சிறுகதைகளைப் பட்டியலிடுக’ என்று யாராவது விரட்டினால், முதல் பத்துக்குள் வலது கை சுண்டு விரலையாவது மடக்கி (செய்து பார்த்தால் கஷ்டம் புரியும்) ‘ஒரு லட்சம் புத்தகங்கள்’ என்று தயங்காமல் சொல்லலாம். இந்தக் கதையின் இக்காலத்துக்கும் பொருந்தும் சமகாலத் தன்மை நம்மை வியப்படைய வைக்கிறது. மனதில் கிளரொளியிலா இருளாகத் துக்கமும் மேலெழுகிறது.

ஈழம்.தமிழனாகப் பிறந்த ஒவ்வொருவரையும் எவ்விதமாகவேனும் பாதிக்கும் ஒரு வரலாற்றுத். துன்பியல் நிகழ்வு. இருந்தது குறித்த பெருமிதமும், இழந்தது குறித்த கையறு நிலை நெகிழ்வும், ஆத்திரமும், காரணங்களை வேர் பிரித்து சரம் சரமாக விரியும் சிந்தனையுமாக நம்மை எல்லாம் சூழும் பாதிப்பு இது. நம்மோடு ரத்தமும் சதையும் உணர்வும் மொழியுமாக ஒன்றிய கடல் கடந்த சமுதாயத்தை ஒட்டு மொத்தமாகக் கருவறுத்து அழிக்கிற முயற்சிகள் இன்னும் அங்கே தொடர்ந்து கொண்டு தான் இருக்கின்றன. இனத்தை அழிக்க என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதைக் கடந்த ஐம்பது வருடமாக அங்கே செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள் தமிழின எதிர்ப்பாளர்கள். கலையை அழிப்பது, கலைஞர்களைக் காவு வாங்குவது, ஆயிரம் ஆயிரம் ஆண்டு தமிழ் வரலாற்றை, கலாச்சாரத்தை, சமூக இணக்கத்தைச் சொல்லும் புனைகதை, கட்டுரை, ஜீவனுள்ள கவிதை, நாடகம் என்று அச்சில் பதிப்பித்த நூல்கள் எல்லாவற்றையும் தேடித்தேடி அழிப்பது – இனத்தின் மகத்தான வீழ்ச்சி அங்கே தொடக்கம் குறிக்கப்படும். ஆனால் அது முடிவு இல்லை. வெட்ட வெட்ட வளரும் நன்மரமாக இனம் துளிர்க்கும்.

அ.ராமசாமி எழுத்துகள்

கால் நூற்றாண்டுக்கு முன்பு எழுதப்பட்ட அந்தக் கதையைத் திரும்பவும் எடுத்து வாசிக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. கதையின் தலைப்பு: ஒரு லட்சம் புத்தகங்கள். எழுதியவர் சுஜாதா. எழுதப்பட்ட ஆண்டு 1982. எடுத்து வாசித்து விட்டு அடையாளத்திற்கு ஒரு தாளில், “சொல்லும் செயலும் வேறெனக் கொண்டால்” என எழுதி மூடி வைத்திருக்கிறேன்.

பாரதி நூற்றாண்டை ஒட்டி-1982-இல் ஆனந்த விகடன் அந்தத் தொடரை வெளியிட்டது.பாரதியின் வரிகளை மையப்படுத்திக் கதைகளை எழுதினார்கள் எழுத்தாளர்கள்.மாலன் தொடங்கி வைத்த அந்த வரிசை பாலகுமாரன், ஸ்ரீவேணுகோபாலன்,வண்ணநிலவன், சுஜாதா, ராஜேஷ்குமார், வைரமுத்து என ஏழு பேருடைய கதைகளுடன் நின்று போனது. பாரதி நூற்றாண்டைக் கொண்டாடும் விதமாக ஆண்டு முழுவதும் ஐம்பத்திரண்டு கதைகளை விகடன் வெளியிடும் என எதிர்பார்த்தேன். நான் மட்டுமல்ல; என்னைப் போன்ற இலக்கிய மாணவர்களின் ஆசையும் அதுவாக இருந்தது. ஆனால் ஏழு கதைகளை வெளியிட்டதுடன் நிறுத்தப்பட்டது.நிறுத்தத்திற்குக் காரணம் என்னவென்று தெரியவில்லை. பின்னர் அந்த ஏழு கதைகளும் அதே ஆண்டிலேயே புத்தகப் பண்ணை வெளியீடாக பாரதி நிலையத்தால் வெளியிடப்பெற்றது. தொகுப்பின் தலைப்பு : பாரதி சிறுகதைகள்.

பத்திரிகையில் வந்தபோது வாசித்திருந்தாலும் புத்தகமாக வந்தபோதும் வாங்கி வைத்து அவ்வப்போது வாசித்துப் பார்த்துக் கொள்வேன். ஏழு கதைகளில் இரண்டு கதைகள் எப்போதும் மறக்க முடியாத கதைகள் எனச் சொல்வேன். இலங்கைத் தமிழரின் தனிநாட்டுத் தாகம் தீராததன் காரணமாகச் சுஜாதாவின் ஒரு லட்சம் புத்தகங்கள் மறக்காமல் இருக்கிறது என்றால் வண்ணநிலவனின் துன்பக்கேணி நினைவை விட்டு அகலாமல் இருக்கப் பல காரணங்கள் இருக்கின்றன. அக்கதை குறித்துப் பின்னர் எழுதலாம். இப்போது சுஜாதாவின் கதை.சிங்களத்தீவினுக்கோர் பாலம் அமைப்போம்’ என்ற வரியைத் தனது கதைக்கான அடிக்கருத்தாக சுஜாதா தெரிவு செய்திருந்தார். சுஜாதாவின் கதைப்பின்னணியாக யாழ்ப்பாணத்தில் ஏற்பட்ட ஆகஸ்ட் கலவரத்தில் அரசின் ஆதரவுடன், அதன் போலீஸ்காரர்களால் நூலகம் சிதைக்கப் பட்டதும், தென்கிழக்கு ஆசியாவிலேயே பெரியதான அந்த நூலகத்தின் ஒரு லட்சம் புத்தகங்கள் எரிக்கப்பட்ட நிகழ்வும் இருந்தது.அதை வாசிக்கும் போது சிங்கள அரசின் தமிழ் விரோதம் பளிச்சென வெளிப்படாமல் போகாது. தமிழ் அடையாளத்தின் ஆன்மாவாக இருக்கும் நூலகத்தை எரிப்பதன் மூலமாகத் தமிழர்களின் தனி நாடு கோஷத்தை இல்லாமல் ஆக்கி விடலாம் என அந்நாட்டு அரசு கருதியதும் அக்கதைக்குள் விவாதிக்கப்பட்டிருந்தது. அக்கதையை வாசிப்பவர்களுக்கு சிங்கள அரசின் தமிழ் விரோதமே முதலில் தோன்றும் என்றாலும்,சுஜாதாவின் முதன்மையான நோக்கம் அதுவல்ல என்பதை இன்னொரு முறை வாசிக்கும் போது தெளிவாகப் புரிந்து கொள்ளலாம்.

இந்தக் கதை எழுதப்பட்ட 1982-க்குப் பிறகு ஈழப் போராட்டம் பலவிதமான பரிமாணங்களைத் தாண்டிவிட்டது. ஒரு லட்சம் புத்தகங்கள் எரிக்கப்பட்ட இடத்தில் ஒரு லட்சம் மனிதர்கள் கொல்லப்பட்டுவிட்டார்கள். அதற்கும் மேலான எண்ணிக்கையில் நாடற்றவர்களாக – அகதிகளாகத் தமிழர்கள் புலம் பெயர்ந்து அலைந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். வழி நடத்திய தலைவர்கள் சோரம் போனார்கள் அல்லது கொல்லப்பட்டார்கள். இறுதியாக இரண்டு லட்சம் பேர் கம்பி வேலிக்குள் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். என்றாலும் ஈழ ஆதரவுக் கோஷங்கள் இன்னும் வெற்றுக் கோஷங்களாகவே இருக்கின்றன. இலங்கை அரசை எதிர்த்து இங்கே உண்ணாவிரதப் போராட்டங்களும் கண்டனப் பேரணிகளும் நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கின்றன. இந்திய அரசு இலங்கை அரசை ஆதரிக்கிறது எனக் கூறி, அதனை எதிர்த்துக் கண்டனப் பேரணியோ, இந்திய அரசின் நிலைப்பாட்டிற்கு எதிராக ஒரு உண்ணாவிரதத்தையோ நடத்திடும் தைரியம் ஒருவருக்கும் கிடையாது.

தீர்மானமான நிலைப்பாடுகளைச் சொல்லாமல் ஈழத் தமிழர்களை ஏமாற்றும் அரசியல்வாதிகளும் பற்றாளர்களும் திரும்பத் திரும்பச் செய்யும் மோசடிகளை இன்னும் இலங்கைத் தமிழர்கள் உணராமல் இருக்கிறார்கள். முன்னணிப் படையாகத் தங்களைக் காட்டிக் கொள்ளும் ஈழ ஆதரவாளர்களின் தமிழ்ப் பற்றும், ஈழப் பற்றும் எப்போதும் சுயநலம் சார்ந்ததாகவே இருக்கிறது என்பதை மறைமுகமாகச் சொல்லும் இந்தக் கதை எப்போதும் அதற்குச் சாட்சியாக இருக்கப் போகிறது. அண்மை நிகழ்வு ஒன்றை நினைவூட்டி அதன் ஆழமான பிரச்சினைகளுக்குள் சென்ற கதைகளுள் இதனையொத்த கதையாக வேறொன்றை என்னால் சொல்ல இயலவில்லை.

அ.ராமசாமி எழுத்துகள்

 

73-மகா பெரியவா – அனுபவங்கள் ஆயிரம்


முன்னாள் அமைச்சர் கே. ராஜாராம் மகா சுவாமிகளுடன் தனது அனுபவத்தை இங்கே பகிர்கிறார்…

எனக்கு விவசாய இலாகா கொடுக்கப்பட்ட நேரமோ, வறட்சியான நேரம். மழையே கிடையாது. நிலங்கள் வெடித்துக் கிடக்கின்றன. எனக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. காஞ்சி மகாசுவாமிகளின் நினைவுதான் வந்தது. காஞ்சிப் பகுதியில் ஒரு நிகழ்ச்சியை முடித்துவிட்டு, காஞ்சி மடத்தில் நுழைந்தேன். அங்குள்ள காரியஸ்தர் திரு. நீலகண்ட அய்யர் என்னைச் சிறு வயது முதலே அறிந்தவர். அவர் என்னை வரவேற்று, ‘மகாசுவாமிகள், ‘நீ வந்தாயா?’ என்று கேட்டுக்கொண்டே இருந்தார். தற்போது மேடையில் படுத்து அப்படியே கண் அயர்ந்து தூங்கி விட்டார்’ என்றார்.

நான் ‘சற்று தூரத்தில் நின்று, சத்தமில்லாமல் தரிசித்து விட்டுப் போகிறேன்’ என்று மகாசுவாமிகள் படுத்திருந்த மேடைக்கு எதிரில் போய் நின்று அவரைக் கையெடுத்துக் கும்பிட்டேன். சில நிமிடங்கள் கழிந்தன. மகா சுவாமிகள் சற்றுப் புரண்டு திடீர் என எழுந்து உட்கார்ந்தார். என்னைப் பார்த்ததும், ‘எப்பொழுது வந்தே?’ என்றார்கள். ‘இப்பொழுதுதான் வந்தேன்’ என்றேன். ‘எதற்காக என்னைப் பார்க்க வேண்டும் என்று சொல்லி அனுப்பினே?’ என்றார்.

‘நாட்டில் மழையேயில்லை. இந்த நேரத்தில் முதலமைச்சர் அவர்கள் எனக்கு விவசாய இலாகாவைத் தந்துள்ளார்கள். பூமியெல்லாம் வெடித்துக் கிடக்கிறது. மழையில்லாத நாட்டில், எப்படி நல்ல பேரோடு விவசாய அமைச்சராக வாழ முடியும்? என் பேரே கெட்டுவிடும். தாங்கள் யாகம் செய்தால் மழை வரும் என்கிறார்கள், தாங்கள் மழைக்காக யாகம் செய்ய வேண்டும் என்று கேட்டுக் கொள்ளவே வந்தேன்’ என்றேன்.

‘இதற்காகத்தான் வந்தாயா?’ என்றார். ‘ஆம்!’ என்றேன்.

சற்று நேரம் தலையைக் குனிந்துகொண்டு மௌனமாக, தியான நிலையில் இருந்தார். சற்று நேரம் கழித்து, ‘நாளைக்கே காமாட்சி அம்மன் கோயிலில், பதினைந்து நாட்களுக்கு யாகம் நடைபெற ஏற்பாடு செய்கிறேன்’ என்றார்.

எனக்கு மாலையில் செங்கல்பட்டில் நிகழ்ச்சி. முடித்துக்கொண்டு காரில் ஏறினேன். சாப்பிட்டவுடன் வண்டி, ஸ்ரீபெரும்புதூரை நோக்கிப் போய்க் கொண்டிருக்கிறது. அங்கு வண்டி நெளியத் தொடங்கிற்று. சீட்டில் படுத்திருந்த என்னால் தூங்க முடியவில்லை. எழுந்து பார்க்கிறேன். நான் சொன்னால் யாரும் நம்ப மாட்டீர்கள். முன் கண்ணாடி மீது குடத்திலிருந்து தண்ணீர் கொட்டுவதுபோல் மழை கொட்டுகிறது. மழையென்றால் அடைமழை! காஞ்சி மகாசுவாமிகள் எனக்குக் கொடுத்த வாக்கு, ஒரு சில மணி நேரத்திலேயே பலித்தது. நாடெங்கும் நிலம் பசுமையை ஏற்றது. விவசாயத்துக்கும், நாடு பூராவுக்கும் தண்ணீர் கிடைத்ததனால், என் இலாகாவான குடிநீர் வடிகால் வாரியத்துக்கும், நல்ல பெயர் கிடைத்தது. இந்த நிகழ்ச்சிகள், மகாசுவாமிகளின் ஆசியால் நாட்டுக்கும் எனக்கும் கிடைத்தன.”

மஹா பெரியவா அருள்வாக்கு : -

  • எந்த வழியில் எவன் சென்றாலும் அது ஒரே இடத்தில் தான் வந்து சேருகிறது என்று வேதத்தில் மாத்திரம் சொல்லியிருக்கிறது.
  • முடிந்த முடிவான ஒரே வஸ்துவுடன் எந்நாளும் சேர்ந்து விட்டோம் என்று ஆக்கிக் கொண்டால், அதுவே யோகம்.
  • கல், மண், செம்பு என்று எந்த பிம்பத்தில் வைத்துக் கூப்பிட்டாலும் ஆண்டவன் வருவான்.

 

 

5-சுஜாதாவின் முத்தான பத்து கதைகள் – இரா.முருகன்


sujatha33Srirangthuk Kathaigal

உஞ்சவிருத்தி சுஜாதாவின் ஸ்ரீரங்கத்துக் கதைகள் தொகுப்பில் 27-வது கதையாக இடம் பெற்றுள்ளது. (இந்தத் தொகுப்பில் மொத்தம் 34 கதைகள்)

Desikan Narayanan

இக்கதைகள் ஒவ்வொன்றுக்கும்  சுஜாதா தேசிகன் வரைந்திருக்கும் அருமையான கோட்டுச் சித்திரங்களும் குறிப்பிடப்பட வேண்டிய ஒன்று. ஸ்ரீரங்கத்தின் சந்துபொந்துகளையெல்லாம் அறிந்தவர்களுக்கு இந்தக் கோட்டுச் சித்திரங்களுக்குள் சுஜாதா தேசிகன் ஒளித்து வைத்திருக்கும் பல நுட்பங்கள் கண்டிப்பாக வியப்பளிக்கும்.

photo (14)

ஸ்ரீரங்கம்’ என்று சுஜாதா கதை தொடங்கினால், கைவேலையைத் தொப்பென்று போட்டு விட்டு அக்கடா என்று உட்கார்ந்து விடலாம். ஒவ்வொரு ஸ்ரீரங்கம் கதையும் ஒரு ரகம். சிலவற்றில் தேவதைகள் வந்து போவார்கள். சிலவற்றில் மெய்மறக்க வைக்கிற, குறை இருந்தாலும் சிரிக்க வைக்கிற, அலட்டிக் கொண்டு அலைகிற, பரம சாதுவாக எல்லோருக்கும் தொண்டனாக ஓடி நடக்கிற எத்தனை எத்தனையோ பாத்திரங்கள். கி.ராஜநாராயணனின் ‘கோபல்ல கிராமம்’ நாவலில் ஒவ்வொரு நாயக்கராக சலிக்காமல் அறிமுகமாகிறார்கள் என்று எழுதியிருந்தார் சுஜாதா. அவருடைய ஸ்ரீரங்கத்துக் கதை மாந்தர் கோபல்ல கிராமத்து மகாஜனங்கள் போல் எல்லா விதத்திலும் சுவாரசியமானவர்கள். சுஜாதா இன்னும் இருக்க மட்டும் நமக்குக் கொடுத்து வைக்கவில்லை. அவர் அறிமுகப்படுத்த இன்னும் எத்தனை சீரங்கத்தார் பாக்கி இருக்கிறார்களோ!

லண்டனில், சார்லஸ் டிக்கன்ஸ் போன்ற பிரபல எழுத்தாளர்களும், (ஆர்தர் கானண்டயிலின்) ஷெர்லாக் ஹோம்ஸ் போன்ற சாசுவதமடைந்த கதாபாத்திரங்களும் சுவாசித்திருந்த லண்டன் தெருக்கள், சந்து பொந்துகளை எல்லாம் அந்த எழுத்தாளர்கள், கதாபாத்திரங்களில் நம்போல் ஊறிய வழிகாட்டிகள் சுட்டிக் காட்டி உள்ளே அழைத்துச் சென்று அறிமுகப்படுத்தி நம்மோடு நடந்து வரும் சிறப்பு நடை நிகழ்ச்சிகள் தினமும் உண்டு. பெரும்பாலும் தேம்ஸ் தீரத்தில், பிக்பென் கடியாரக் கூண்டுக்கு முன் நிரையில் இவை மதியச் சாப்பாட்டு நேரத்துக்குப் பிறகு தொடங்கும். சுஜாதாவின் ஸ்ரீரங்கக் கதைகளைப் பாராயணம் செய்த எழுத்து ரசிகர்கள் எத்தனையோ பேர் உண்டு. அவர்களுக்காக ஸ்ரீரங்கம் சுஜாதா நடையை இங்கேயும் அறிமுகப்படுத்தலாம். இந்த நடையும் அவருடைய உரைநடை போல் பலரையும் பாதித்தாலும் வியப்பில்லை.

சுஜாதாவின் ‘உஞ்சவிருத்தி’ கதை புறக்கணிக்கப்பட முடியாத இப்படியான இன்னொரு ஸ்ரீரங்கக் கதை. தொடக்கத்திலேயே தேஷ் ராக ஆலாபனை போல் ஒரு சின்ன வர்ணனை. வாங்கப்பா, கதை சொல்லப் போறேன் என்று கூப்பிடுகிறார் சுஜாதா. இதோ வந்தோம் -.

சில ஆண்டுகள் வடக்கே இருந்து விட்டு ஒரு முறை ஸ்ரீரங்கம் போன போது வழக்கம்போல் ரங்கு கடையில் போய் உட்கார்ந்தேன். ரங்கு ‘அன்று கண்ட மேனிக்கு அழிவில்லாமல்’ அப்படியே இருந்தான். புதுசாக கூலிங்கிளாஸ் போட்டிருந்தான். ஆண்டாளின் பையன் அமெரிக்காவில் இருக்கிறானே பாச்சாவோ, யாரோ… அவன் கொடுத்ததாம். வழக்கம்போல் தம்பு, சீது போன்றவர்கள் வந்து அரசியலையும் சினிமாவையும் அலசினார்கள். தம்பு தேவகாந்தாரிக்கும் ஆரபிக்கும் வித்தியாசம் என்னவென்று பாடிக் காட்டினான். சீது யாருக்கு மொட்டைக் கடுதாசி எழுதலாம் என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தான்.

அடுத்த பதினைந்து நிமிடம் நாம் சந்திக்கிற முதியவரை ஜன்மத்துக்கும் மறக்க முடியாமல் செய்து விடுகிறார் சுஜாதா. சொந்தப் பிள்ளை, மருமகள் மேல் வன்மத்தோடு வளைய வருகிறார் பெரியவர்.

அவருக்கு குடும்பத்தினர் மேல் ஆயிரம் குற்றம் குறை.

‘‘ஓய்! லைப்பாய், ரெக்சோனான்னு சோப்பு ஏதாவது போட்டுக் குளிக்கிறதுதானே? கிட்ட வந்தாலே கத்தாழை நாத்தம்!’’

-
‘‘மாட்டுப்பொண்ணு எங்கடா சோப்பு கொடுக்கறா? ஒரு அண்டா தண்ணிகூட வெக்கமாட்டேங்கறா ரங்கு.’’

குடும்பத்துக்கும் அவர் மேல் கோபம் உண்டு.

நாலும் பொண்ணு. நாலும் நன்னாப் படிக்கறதுகள். அதுகளைப் படிக்க விடாம சத்தமா பாராயணம் பண்ணிண்டு, எல்லாரையும் கண்டார… வல்லாரன்னு திட்டிண்டு, கோமணத்தோட புழக்கடைல அலைஞ்சுண்டு…’’

கண் நன்றாகத் தெரிந்தாலும் குச்சியைப் பிடித்துக் கொண்டு ஒரு வேத பாடசாலை பையன் வழி நடத்த, பெரியவர் திருநாடு ஏகியதும், அவனுக்குப் போகிறது வீடு. மீதிக் கதையைப் புத்தகத்தில் படித்துக் கொள்ளுங்கள்.

கண்டாங்கரஸ் என்று சொல்வார்கள். அதுக்கு அடுத்து ஓல்ட் என்ற அடுத்த அட்ஜெக்டிவ் தன்னிச்சையாக விழும். இந்தப் பெரியவரை கண்டாங்கரஸ் ஓல்ட் மேன் என்று திட்ட முடியாது. காரணம் அவரையும் ரத்தமும் சதையும். மில்க் சாக்லெட்டில் ஆசையுமாக (இந்தப் பையனுக்கும் ஒரு சாக்லெட் கொடு) ஆக்கி உலவ விட்டிருக்கிறார் சுஜாதா.

தொடரும்…

ஸ்ரீரங்கத்தை மையமாகக் கொண்டு சுஜாதா பல்வேறு காலகட்டங்களில் எழுதிய கதைகளின் தொகுப்பு. இளமைக்காலத்தின் அழிக்க முடியாத நினைவுகளை மீட்டெடுக்கும் நெகிழ்ச்சியூட்டும் சித்திரங்கள், ஒரு காலம் கடந்துபோனதன் இழப்புகள், மாறுதல்களை எதிர்கொள்ள இயலாதவர்களின் சீரழிவுகள் என்பன இக்கதைகளின் பின்புலமாக இருக்கின்றன. இரண்டு உலகங்களுக்கிடையே அலைக்கழியும் ஒரு வாழ்க்கை முறையினை விவரிக்கும் ஸ்ரீரங்கத்துக் கதைகள் சுஜாதாவின் துல்லியமான சித்தரிப்பு முறையினால் நிகழ்காலத்தையும் கடந்த காலத்தையும் உயிர்பெற்று எழச் செய்கின்றன.

 

72-மகா பெரியவா – அனுபவங்கள் ஆயிரம்


தமிழக முன்னாள் முதல்வர் எம்.ஜி.ஆர். உடல்நிலை காரணமாக அமெரிக்காவில் சிகிச்சை பெற்றுவந்த சமயம், காஞ்சி பன்னீர்செல்வம் பெரியவாளிடம் வந்து, ‘எம்.ஜி.ஆர். உடல் நலம் பெற வேண்டும். தாங்கள் அருள் செய்ய வேண்டும்’ என்று வேண்டினார்.

அவரிடம் மகா பெரியவர், ‘கர்நாடகாவிலுள்ள ஒரு கிராமத்தில் சில ஸ்வாமி சிலைகள், பூமிக்கடியில் இருக்கின்றன. அவற்றை வெளியே எடுத்து ஒரு கோயில் கட்டி அதில் அச்சிலைகளை பிரதிஷ்டை செய்ய வேண்டும். இதை அவரிடம் தெரிவி’ என்று கூறினார்கள். அதன்படி காஞ்சி பன்னீர்செல்வம் அமெரிக்காவிலிருந்த எம்.ஜி.ஆரின் துணைவியார் வி.என்.ஜானகி அவர்களுக்கு இந்தத் தகவலைத் தெரிவித்தார். பிறகு முதலமைச்சரின் உதவி கொண்டு அச்சிலைகள் தோண்டி எடுக்கப்பட்டு, கோயில் கட்டப்பட்டு பிரதிஷ்டை செயப்பட்டது.

எம்.ஜி.ஆர். பூரண நலம் பெற்று அமெரிக்காவிலிருந்து திரும்பி வந்து மகா பெரியவாளைத் தரிசித்து ஆசிபெற்றார்.”

- ராஜு, காஞ்சிபுரம் கல்வித்துறை அலுவலர்

மஹா பெரியவா அருள்வாக்கு : -

  • மாயைக்கு ஆளான நான் என்பதன் சம்பந்தத்துக்கே இத்தனை ஆனந்தம் இருக்கிறது என்றால், எதிலும் சம்பந்தப்படாமல் பூரண ஞானமாக இருக்கிற அந்த வெறும் நான் எத்தனை ஆனந்தமயமாக இருக்கும்?

 

4-சுஜாதாவின் முத்தான பத்து கதைகள் – இரா.முருகன்


sujatha33Thernthedutha Kathaigal 2

குதிரை‘ சுஜாதாவின் தேர்ந்தெடுத்த சிறுகதைகள் இரண்டாம் தொகுதியில் 10-வது கதையாக இடம் பெற்றுள்ளது. எழுதிய வருடம் : 1983.

கேசவமணியின் பார்வையில் ‘குதிரை’… 

நம் அனுபவத்தில் இதுவரை நிகழாத ஒன்று நிகழும்போது ஏற்படும் சிக்கல்களை தனக்கேயான நகைச்சுவையோடு சொல்லும் கதைதான் சுஜாதாவின் குதிரை என்ற கதை. மனிதர்களை நாய் கடிப்பதும் அதற்கு வைத்தியம் பார்ப்பதும் நம் வாழ்வில் நாம் சாதாரணமாக பார்த்தும் பழகியதுமான ஒரு நிகழ்வு. ஆனால் அதுவே ஒரு குதிரை கடித்தால்?

கிச்சாமி என்னும் கிருஷ்ணசாமியை ஒரு நாள் குதிரை ஒன்று கடித்துவிடுகிறது. அவன் மனைவி முதல் டாக்டர் வரை அதை விநோதமாகப் பார்க்கிறார்கள். டாக்டருக்கு நாய்க்கடிக்கு வைத்தியம் செய்வது தெரியும். குதிரைக் கடிக்கு என்ன செய்வது? எந்த மெடிகல் டிக்ஷனரியிலும் அதற்கு விளக்கம் இல்லை. அதற்காக வைத்தியம் செய்யாமல் விடமுடியமா? டாக்டரும் தனக்குத் தெரிந்த வைத்தியத்தைச் செய்கிறார்.

கிச்சாமியைப் பற்றி சொல்லும்போது சுஜாதா தனக்கேயான நடையில் இவ்வாறு சொல்கிறார்:

தொழில், தோற்றம் என்று எந்த வகையிலும் எனக்குப் பிரத்தியேகம் கிடையாது. தினப்படி காப்பி குடித்து, பேப்பர் படித்து, துணி மடித்து, பஸ் பிடித்து அங்குலம் அங்குலமாக மாயும் மனித எறும்பு. மனைவி, குழந்தை, மாமனார், வாடகை வீடு, பாத்ரூமில் பாட்டு, மண் தொட்டியில் ஒன்றிரண்டு மலர்ச்செடிகள், தவணை முறையில் ரேடியோ என்று பிரகாசமற்ற பிரஜைதான் நான்.

ஆனால் குதிரை கடித்தபிறகு அவன் குதிரை கிச்சாமி என்று பிரபலமாகிறான். ஒரு மனிதன் பிரபலமாக பெரிய காரணங்களோ, சாதனைகளோ தேவையில்லை. சில சமயம் அற்ப காரணங்கள் கூட அதற்குப் போதுமானது என்பதை இந்தக் கதையின் மூலம் நமக்குப் புரிய வைக்கிறார் சுஜாதா.

Over to இரா.முருகன்…

குதிரைக் கிச்சாமி கதையை ராச்சாப்பாடு முடித்து விட்டு வாசல் திண்ணையில் அறுபது வாட்ஸ் பல்ப் எரியப் படிக்க வேணும். தெருவில் சோன் பப்டியை நிறைத்து பெரிய தராசு கட்டித் தூக்கிக் கொண்டு ஒரு வடக்கத்திய வியாபாரி ‘ஹாங் ஜீ கரம் நா ஜீ நரம்’ என்று இந்தியில் ஏதோ பாடியபடி பெட்ரோமாக்ஸ் விளக்கு சகிதம் விற்றுக் கொண்டு போகிற ராத்திரியில் தான் படிக்க வேணும். தெருவே கேட்கும் அளவு அதிர்ந்து சிரித்து விட்டு ஐந்து ரூபாய்க்குக் கை நிறைய சோன் பப்டி பழைய இந்தி தினசரிப் பத்திரிகைக் கூம்பில் சுற்றி வாங்கிக் கொண்டு பிடிப்பிடியாகச் சாப்பிட்டபடி இன்னொரு தடவை ரசித்துச் சிரித்து ஆனந்தப்பட வேணும். பட்டிருக்கிறேன். இப்போதும் சோன்பப்டியைப் பார்த்தால் குதிரை தான் நினைவு வருகிறது.

கதை தான் என்ன?

கிச்சாமியைக் குதிரை கடித்து விட்டது.. அவ்வளவுதான். ஆமா, நான் ‘குளத்து ஐயர் அங்கியை மாட்டிக் கொண்டார்’ என்று சிறு நகரத்தில் ரேடியோ ரிப்பேர் செய்து பிழைக்கும் ஒரு பிராமணர் ஊரில் அவுட்டோர் ஷூட்டிங் வந்த படத்தில் ஒரு காட்சியில் பாதிரியாராக அழைக்கக் கூட்டிப் போவது பற்றி எழுதிய கதையின் முதல் வரி. அங்கேயே கதை முடிஞ்சுடுத்து முருகன் என்றார் நண்பர் எஸ்.ராமகிருஷ்ணன். குதிரை கிச்சாமியும் தேர்ந்த வாசகனுக்கு முதல் வரியிலேயே முடிந்திருக்கலாம். ஆனால் அதைப் படித்து வரிக்கு வரி, வரிகளுக்கு இடையில் வரும் நகைச்சுவையை அனுபவிக்க வேண்டி நான் உன்னத வாசகர் தகுதியை உதறித் தள்ளவும் தயார். தரை டிக்கெட்டில் உட்கார்ந்து விசில் அடித்து மனம் முழுக்க மகிழ்ச்சியோடு பார்க்க வேண்டிய எம் ஜி ஆர் படம் அது (எம் ஜி ஆருக்கும் குதிரைக்கும் சுஜாதாவுக்கும் என்ன தொடர்பு என்று கேட்க வேண்டாம். ஒன்றும் இல்லை).

கதைசொல்லி கூற்றாக (இது ரொம்ப ஓவர் – இந்தக் கதைக்கு இப்படி பண்டிதத்தனமான பில்ட் அப் எல்லாம் கொடுத்தால் சுஜாதா என்னை மன்னிக்க மாட்டார்) ‘நான்’ – நேரடியாகக் கிச்சாமி என்ற மத்ய தர வர்க்கத்து, இளமையிலிருந்து நடு வயதுக்குப் போய்க் கொண்டிருக்கும் சாமான்யன் கிச்சாமி என்ற கதைத் தலைவன் தன் கதை சொல்கிறான்.

’எனக்குப் பிரத்தியேகம் கிடையாது. தினப்படி காப்பி குடித்து, பேப்பர் படித்து, துணி மடித்து, பஸ் பிடித்து அங்குலம் அங்குலமாக மாயும் மனித எறும்பு.நானும் பிரசித்தமானேன். என்னை ஒரு குதிரை கடித்ததால்!’

சுஜாதாவின் சிறப்பு வர்ணனைகளில் இந்தக் கதை முக்கிய இடத்தைப் பெறுகிறது. முனிசிபல் ஆஸ்பத்திரி, அதன் முன்னால் குதிரை லாயம் (பிட்ரகுண்டாவில் கூட இதே போல லாயம் இருக்கிறதாம்), ஸ்டவ் திரி வாங்க கிச்சாமி அகமது ஸ்டோருக்குப் போவது, டாக்டர் மருத்துவப் புத்தகத்தைப் பிரித்து குதிரைக்கடி என்று பொருளடக்கத்தில் தேடி உதட்டைப் பிதுக்குவது, அவர் சிறப்பு மருத்துவரிடம் போகும்படி சிபாரிசு செய்ய கிச்சாமியும் அவனைத் திட்டிக் கொண்டே மனைவியும் வெளியே வரும்போது கண்ணில் படுகிற, பனியனைத் தின்னும் பசுமாடு (அது பக்கத்திலே போகாதீங்க. அதுவும் கடிச்சு வைக்கப் போறது – மிசிஸ் கிச்சாமி’), ஜட்கா வண்டிக் குதிரை கடிக்காதே என்று ஜட்கா குதிரைகளில் பிஎச்டி வாங்கியது போல் நுண்மான் நுழைபுலத்தோடு தீர்மானமாகச் சொல்லும் மாமனார், கடித்த குதிரையை தினசரி பார்க்க கிச்சாமியின் நடை, ப்ருஹ்ஹ்ஹ் என்று சிரிக்கிற குதிரை.. சுஜாதா இந்தக் கதையை சின்னச் சின்ன நகாசு வேலைகளால் நிரப்பி இருக்கிறார். எந்த சிரமமும் இல்லாமல் கதை நகரும்போதே நகைச்சுவையும் நம்மை முழுக்கச் சூழ்ந்து கொள்கிறது. தணிந்த நகைச்சுவையில் சுஜாதா மாஸ்டர்பீஸாக இந்தக் கதையைச் சொல்வேன்.

குதிரை பற்றி ஜெயமோகன்…

உற்சாகமான கதைசொல்லல் மூலம் நம்மை புன்னகைக்க வைக்கும் கதைகள்.

உதாரணமாக…

சுஜாதாவின் தலைசிறந்த கதையாக நான் எண்ணும் ‘குதிரை ‘ இவ்வகையை சார்ந்தது.

Author’s note on this story.


This is also one of my much anthologised stories. Published in `Kalaimagal` Deepavali issue 1983 first, its Hindi translation appeared in a Sahithya Academy collection of Indian short stories. This experience was narrated by my cousin in Bangalore who was actually bitten by a horse. More than the bite the disbelief of the people that a harnessed city horse can bite, was described humourously by him. That gave me the idea for the story. The descriptions are a mixture of the horsecart stands, invariable features in front of many municipal hospitals I have seen in Trichy and other places.

A note on Madan the illustrator

madhan
My association with Madan the `Inai Aasiriyar` of Vikatan spans more than a decade. He is more than a cartoonist and illustrator. He is a versatile writer, a very well read thinker and a delightful conversationalist with a glint of humour in his eyes. He makes the whole Tamil nadu laugh but it is difficult to make him laugh though I have succeeded in extracting a chuckle or two from him occasionally. My collaborative effort with him in `Junior Vikatan` called `Een etarku Eppadi` was a delightful experience , Madan providing ideal editorial support which created minor history in popularising science in Tamil and got me a national award.

தொடரும்…

71-மகா பெரியவா – அனுபவங்கள் ஆயிரம்


நாட்டியக் கலைஞர் பத்மா சுப்ரமண்யம் அவர்களின் அனுபவம்…

http://www.kalkionline.com/kalki/2011/jan/09012011/p6.jpg

சில ஆண்டுகளுக்கு முன் சென்னை வந்த ரஷ்ய அமெரிக்க அறிஞர்கள் மகா ஸ்வாமிகளை தரிசித்தார்கள்.

பெரியவர்கள்: ரஷ்ய மொழியில் சம்ஸ்கிருதம் கலந்திருந்தாலும் அந்த நாட்டின் வடகோடிப் பகுதியில் பேசும் மொழியில் சம்ஸ்கிருதம் இருக்கிறதோ?”

-

ரிபகோவ் அசந்துவிட்டார், “வாஸ்தவந்தான்” என்றார்.

பெரியவர்கள்: உங்கள் நாட்டுக்கு ரிஷிவர்ஷம் என்று பெயர். காரணம் யாக்ஞவல்க்யர் போன்ற ரிஷிகள் அங்கே தான் வேதத்தைப் பற்றி ஆய்வுக்கூடம் ஒன்றை நிறுவினார்கள்.

மேலும் பல செய்திகளைக் கூறி மெய்சிலிர்க்கச் செய்தார்.

-

நாங்கள் உத்தரவு வாங்கிக்கொண்டு கிளம்பும்போது ரிபகோவ் பெரியவரிடம்: நான் இந்துவாக என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்றார்.

“ஒண்ணும் செய்யாமலேயே நீர் இந்துதான்.

அவர் திருப்தியடையாமல், எனக்கு ஓர் இந்துப் பெயர் வேண்டுமே” என்றார். பெரியவர் எங்களைப் பார்த்து சிரித்துக்கொண்டே வெள்ளை தாடியோடு இவரைப் பார்த்தாலே ரிஷி போல இருக்கிறார் அல்லவா? ‘ரிஷி’ என்றே பெயர் வைத்துக் கொள்ளட்டும்” என்றார்கள். ரிபகோவுக்கு மட்டற்ற மகிழ்ச்சி. இப்போது ரிஷி (ரிபகோவ்) மாஸ்கோவில் ராமகிருஷ்ண மடம் கிளை தொடங்கியுள்ளார்.

மஹா பெரியவா அருள்வாக்கு : -

மனஸை அடக்கினவன்தான் முனி. ‘முனிவனின் குணம் எதுவோ அதுதான் மௌனம்’ என்பதே அந்த வார்த்தைக்கு அர்த்தம். முனிவனின் குணத்தில் பேசாமலிருப்பதுதான் தலை சிறந்தது என்று பொதுக் கருத்து இருந்திருப்பதால்தான் ‘மௌனம்’ என்றால் ‘பேசாமலிருக்கிறது’ என்று ஆகிவிட்டிருக்கிறது. மனஸை அடக்கினவனின் தன்மை என்றாலும், அதுவே நம் மாதிரி மனஸ் அடங்காதவர்கள் அந்த நிலையை அடைவதற்கு உதவுவதாகவுமிருக்கிறது.

பிரம்மஞானியான முனிவன் மௌனம், மௌனமாயில்லாமலிருப்பது என்ற இரண்டையும் விட்டு விடுகிறான் என்று உபநிஷத் சொல்கிறது. முதலில் படித்துப் பண்டிதனாகி, ரொம்பவும் வாதங்கள் சர்ச்சைகள் பண்ணி ஸத்ய தத்வத்தைத் தெரிந்து கொள்கிறான். அப்புறம் பாண்டித்யம், பேச்சு எல்லாவற்றையும் விட்டு விட்டு ஒரே நிஷ்டையில் போய் விடுகிறான். அப்புறம் பிரம்ம ஞானியாகிறபோது மௌனத்தையும் விட்டு விடுகிறான், மௌனமில்லாமையையும் விட்டுவிடுகிறான் என்று உபநிஷத் சொல்கிறது. இப்படிச் சொன்னால் அது எப்படி ஸாத்யம்? ஒன்று பேச்சை விட்டு மௌனமாக வேண்டும்; அல்லது மௌனத்தை விட்டுப் பேச வேண்டும். இரண்டையுமே விடுவது என்றால் எப்படி முடியும்? அந்த ஞானியின் நிலைக்குப் போனால்தான் இது புரியும்.

அவனுக்குப் பேச வேண்டும் என்றோ, பேச வேண்டாமென்றோ எந்த சொந்த அபிப்ராயமும் ஆசையும் இருக்காது. லோகாநுக்ரஹத்துக்காக அவன் மூலம் உபதேசமாகப் பேச்சு வந்தாலும் அவன் தான் பேசுவதாக நினைக்க மாட்டான். அதைவிடப் பெரிய மௌன உபதேசத்தில் தக்ஷிணாமூர்த்தி மாதிரி அவனைப் பராசக்தி உட்கார்த்தி வைத்திருந்தாலும் ‘நாம் மௌன விரதம் என்று ஒன்று அனுஷ்டிக்கிறோம்’ என்று அவன் நினைக்க மாட்டான். இதைத்தான் மௌனம், அமௌனம் இரண்டையும் விட்ட நிலை என்பது.

3-சுஜாதாவின் முத்தான பத்து கதைகள் – இரா.முருகன்


sujatha33

சுஜாதாவின் முன்னுரை…
-
சிறந்த‘ சிறுகதையை விட்டுவிடுங்கள். ‘சிறுகதை‘ என்பதே என்ன என்று தீர்மானமாகச் சொல்ல முடியாதபடி இந்த இயல் அத்தனை விரிந்திருக்கிறது.  இன்றைக்கு எல்லாரும் ஒப்புக் கொள்ளும்படியாக சிறு கதையை அறுதியிட்டால் “சின்னதாக சொல்லப்பட்ட கதை“  அவ்வளவுதான்! வேறு எந்த விதிகளும் இருந்து அதன் வீச்சைக் கட்டுப்படுத்துவதாகத் தெரியவில்லை. “சின்னதாக” என்பதும் ஒரு அளவுக்குத்தான். பெரும்பாலான கதைகள் மூவாயிரத்திலிருந்து ஏழாயிரம் வார்த்தைகளுக்குள் அடங்கி விடுவதால்தான்.
-
தனிமை கொண்டு‘ சுஜாதாவின் தேர்ந்தெடுத்த சிறுகதைகள் இரண்டாம் தொகுதியில் 20-ஆவது கதையாக இடம் பிடித்துள்ளது. (இத்தொகுப்பில் மொத்தம் 60 கதைகள்)
photo (12)
 
இந்த ‘தனிமை கொண்டு‘ சிறு கதையைத் தான் பின்னர் விரிவாக ‘நைலான் கயிறு’ என்ற நாவலாக–எழுதினார்.
-
தனிமை கொண்டு‘ குமரிப் பதிப்பகம் வெளியிட்டுள்ள ‘பதினெட்டு கதைகள்‘ சிறுகதைத் தொகுப்பில் முதலாவது கதையாக இடம் பிடித்துள்ளது.
-
ஆயிரத்துத் தொளாயிரத்து எழுபதுகளில் சுஜாதா எழுதியது தனிமை கொண்டு.

-

கிருஷ்ணனின் பொன் மொழிகள்: நம்ம Life ரொம்ப சின்னது. Try anything once. இப்பவோ, நாளைக்கோ நாம் முடியறதுக்குள்ளே. தப்பு வரம்பு என்கிறதெல்லாம் மனுஷன் வகுத்த நியதி. அதுக்கு நாம் கட்டுப்பட வேண்டிய அவசியம் இல்லை. கடவுள் வகுத்த நியதி ஒண்ணே ஒண்ணு. மற்ற உயிர்களுக்குத் துன்பம் கூடாது.

-

இந்தக் கதையை கம்ப்யூட்டர் யுகமாகிய இந்த 21-ம் நூற்றாண்டில் கூட தமிழில் எழுதப் பலமுறை யோசித்துக் கைவிட வேண்டி வரும். கத்தி மேல் நடந்திருக்கிறார். அவரே இன்று இருந்தால் கூட, எதுக்கு, வேறே கதை தரேனே என்று நகர்ந்திருப்பார். என்றாலும் என்ன? எழுதி, அச்சுப் போட்டு, புத்தகமாகவும் வந்தாகி விட்டது. இனி வாசகர்களின் சொத்து.

தொடரும்…

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 434 other followers